Pygmalion

by George Bernard Shaw

One of George Bernard Shaw's best-known plays, Pygmalion was a rousing success on the London and New York stages, an entertaining motion picture and a great hit with its musical version, My Fair Lady. An updated and considerably revised version of the ancient Greek legend of Pygmalion and Galatea, the 20th-century story pokes fun at the antiquated British class system.

In Shaw's clever adaptation, Professor Henry Higgins, a linguistic expert, takes on a bet that he can transform an awkward cockney flower seller into a refined young lady simply by polishing her manners and changing the way she speaks. In the process of convincing society that his creation is a mysterious royal figure, the Professor also falls in love with his elegant handiwork.

The irresistible theme of the emerging butterfly, together with Shaw's brilliant dialogue and splendid skills as a playwright, have made Pygmalion one of the most popular comedies in the English language. A staple of college drama courses, it is still widely performed.

Genres: Classics, Plays, Fiction, Drama, Theatre, School, Literature

82 pages, Paperback

First published October 16, 1913

About the author

George Bernard Shaw stands as one of the most prolific and influential intellectuals of the late nineteenth and early twentieth centuries, a man whose literary output was matched only by his fervent commitment to social reform. Rising from a modest background in Dublin to become a global icon of letters, Shaw redefined the purpose of the stage, transforming it from a place of mere entertainment into a forum for rigorous intellectual debate and moral inquiry. His unique "Shavian" style—characterized by sharp-witted dialogue, paradoxical reasoning, and a relentless assault on Victorian hypocrisy—ensured that his voice resonated far beyond the footlights. As a playwright, critic, and philosopher, he remains a singular figure in history, being one of only two individuals to have been honored with both a Nobel Prize in Literature and an Academy Award. This rare crossover of high-art recognition and mainstream cinematic success speaks to his versatility and the enduring relevance of his narratives. His dramatic work, which includes over sixty plays, often tackled the most pressing issues of his day, from the rigid structures of the British class system to the complexities of gender roles and the ethical dilemmas of capitalism. In masterpieces like Pygmalion, he used the science of phonetics to demonstrate the artificiality of class distinctions, a theme that would later reach millions through the musical adaptation My Fair Lady. In Man and Superman, he delved into the philosophical concepts of the "Life Force" and the evolution of the human spirit, while Major Barbara forced audiences to confront the uncomfortable relationship between religious idealism and the industrial military complex. Beyond his theatrical achievements, Shaw was a foundational force in political thought, serving as a leading light of the Fabian Society. His advocacy for gradual socialist reform, rather than violent revolution, helped shape the trajectory of modern British politics and social welfare. He was instrumental in the creation of the London School of Economics, an institution that continues to influence global policy and economic theory. Shaw was also a formidable critic, whose reviews of music and drama set new standards for the profession, characterized by an uncompromising honesty and a deep knowledge of the arts. His personal lifestyle was as distinctive as his writing; a committed vegetarian, teetotaler, and non-smoker, he lived with a disciplined focus that allowed him to remain productive well into his ninth decade. He was a man of contradictions, often engaging in provocative public discourse that challenged the status quo, even when his views sparked intense controversy. His fascination with the "Superman" archetype and his occasional support for authoritarian figures reflected a complex, often elitist worldview that sought the betterment of humanity through radical intellectual evolution. Despite these complexities, his core mission was always rooted in a profound humanitarianism and a desire to expose the delusions that prevented society from progressing. He believed that the power of the written word could strip away the masks of respectability that hid social injustice, and his plays continue to be staged worldwide because the human foibles he satirized remain as prevalent today as they were during his lifetime. By blending humor with gravity and intellect with accessibility, Shaw created a body of work that serves as both a mirror and a compass for modern civilization. His legacy is not just in the scripts he left behind, but in the very way we think about the intersection of art, politics, and the individual’s responsibility to the collective good. He remains the quintessential public intellectual, a man who never feared to speak his mind or to demand that the world become a more rational and equitable place.

Reviews

[Jakub Horbów]

Znając moje podejście do dramatów nie spodziewałem się, że komedia noblisty i zapalonego eugenika bedzie mi się jakkolwiek podobała. Jednak satyryczny obraz życia towarzyskiego wiktoriańskiego Londynu okazał się zaskakująco ciekawy i dał, może już odrobinę przestarzałą, ale wciąż dość zabawną, komedyjkę na wieczór lub dwa.

[flovdra]

4.5

,,Galatea never does quite like Pygmalion: his relation to her is too godlike to be altogether agreeable”.

Świetnie się tę satyrę czytało. Od początku do końca miała moją pełną uwagę. Była dynamiczna, zabawna i zaskakująca, a przy tym bardzo zrozumiała. Szkoda, że nie jest nawet dłuższa, bo część wątków mogłaby jak dla mnie być o wiele bardziej rozbudowana. Nie jestem też fanem dopowiedzenia reszty historii w formie streszczenia na końcu, ale sztuka jednak rządzi się swoimi prawami, więc jest to jak najbardziej zrozumiałe.

Elizo, ja cię kocham and I can be a better boyfriend than all of them. Just you wait.

[Anna]

Nie wiedzieć czemu, nigdy nie czytałam tej sztuki, choć oczywiście o niej słyszałam. Co więcej, treść zupełnie mnie zaskoczyła, nie miałam zupełnie świadomości, o czym ta komedia jest. Spodziewałam się klimatów antyczno-mitologicznych, tymczasem wylądowałam w Londynie.

Henry Higgins to profesor, specjalista od języka i fonetyki, który w lot rozpoznaje akcent współrozmówców. Gdy przypadkowo spotyka kwiaciarkę, Elizę Doolittle, jest zafascynowany jej językiem i zakłada się z innym pasjonatem tego tematu, pułkownikiem Pickeringiem, że nauczy dziewczynę poprawnej angielszczyzny, manier i konwenansów, by mogła wystąpić na salonach. Początkowo Eliza jest podejrzliwa, przyzwyczajona jest bowiem do samostanowienia i niezależności. Wie także, że za każdą propozycją może stać fortel lub chęć wykorzystania jej.

Ciąg dalszy: https://przeczytalamksiazke.blogspot....

[KEBAB CAPITALE]

przyjemne, lekkie, z nutka starodawnego humoru, który mi przypada. polecam z największą przyjemnością!

[Antonina]

3,5. Trafne, zabawne, bystre.

[a.]

może to przez to, że czytałam to w szpitalu psychiatrycznym na rolę, ale idealnie oddaje emocje bohaterów, wczulam się mocno

[Beata Gdak-Hanak]

Książkę przeczytałam w języku polskim, oczywiście. Jak na dzieło ponadczasowe, powszechnie znane, nie powiem, żeby mi się jakoś nadzwyczajnie podobało... Nawet pokusiłabym się o stwierdzenie, że sama treść była banalna i wręcz infantylna. Poza kilkoma dość mądrymi stwierdzeniami, które wobec całości, nawet mnie zaskoczyły, to reszta była "taka sobie". Nie mówiąc o tym, że moim zdaniem, opisana sytuacja jest mało prawdopodobna... Owszem, możliwe jest nauczyć kogoś w ciągu pół roku ładnego wysławiania się i dobrych manier. Uważam jednak, że nie jest możliwe, aby w ciągu pół roku z prostego, żeby nie powiedzieć prostackiego, harpagana, jakim była Eliza zrobić subtelną dziewczynę... Ale warto przeczytać, aby wiedzieć, o czym traktuje ta popularna przecież sztuka.

[Anna]

Już dawno nie czytałam niczego równie wciągającego! Ten dramat pochłonął mnie doszczętnie! Dziękuję Sorko Krysiu za polecenie mi tej wspaniałej lektury jako „książki pożegnalnej” w III liceum! Wielowymiarowa, z morałem, chwytająca za umysł. Och, marzę by móc kiedyś to zobaczyć na scenie, zwłaszcza rozmyślając o tych wspaniałych i dokładnych didaskaliach.
A to jeden z wielu moich ulubionych cytatów: „Czy świat by został stworzony, gdyby Stwórca bał się narobić kłopotu? Stwarzać życie, to znaczy stwarzać kłopoty. Jest tylko jeden sposób uniknięcia kłopotów - zabijać.”

[Aleksandra Szranko]

W końcu coś, co jest tak bardzo bliskie moim patologicznym relacjom z facetami, do czego wielokroć się odwoływałam (bądź moim Pigmalionem), przeczytane.

[Patrycja Górczak]

Jak to dobrze, że mam koleżanki które znają takie hity

Przecież tu się można posikać ze śmiechu. Zapomniana, a szkoda

[Emilia]

Fonetyka, semantyka, gombrowiczowska forma i całkowita ułomność systemu klasowego społeczeństwa ❤

[Roza]

3.5 śnieżna

[Senga Time]

Piękna, lekka nawet odrobinę popkulturowa (ile komedii romantycznych osnutych jest wokół tego scenariusza), a jednocześnie mądra i głęboka. Niech każdy wyciąga z lektury to co mu pasuje.

[Regalia Lenzi]

Z jednej strony komedia, z drugiej ostre, nieco zgryźliwe spojrzenie na społeczeństwo, podział na klasy i to, co tak naprawdę znaczy „być kimś” (dla arystokracji rzecz jasna). A do tego Eliza z językiem jak z rynsztoka i profesor Higgins, który zasługuje na medal za bycie najbardziej irytującym intelektualistą wszech czasów.

[Karina]

Może z czasem człowiek wykształca jednak więcej mózgowia, bo stokroć przyjemniej mi się to czytało i o wiele mocniej mi w serce wleciało. Na tyle, że pewnie niedługo kupię bilety na spektakl który akurat za jakiś czas mają grać w jednym z teatrów w moim ukochanym miasteczku.