In This Sign

by Joanne Greenberg

From the award-winning author of I Never Promised You a Rose Garden , Joanne Greenberg presents a poignant novel of family whose love and courage enable them to survive in the silent world of the deaf.

Abel and Janice Ryder began their married life together with all the hopes and dreams of a young couple deeply in love. But before long they realize that their deafness stands as an immense barrier between them and a society that seems to work only for those who can hear.

Inexperienced, ignorant, and bewildered, Abel and Janice leave the harsh environment of a school for the disabled and enter the insensitive world of the hearing. Through years of debt and misunderstanding, hard and degrading work, the raising of a hearing daughter, common tragedies and joys, they learn that the remarkable tool of sign language enables them to survive and, indeed, to forge a love too powerful to be broken by the painful, extraordinary world into which they were born.

Spanning four generations, In This Sign is the story of one family’s struggle to carve a place for itself out of the tides of wealth, war, and human strivings in America.

Genres: Fiction, Historical Fiction, Classics, Disability, Roman, Family, 20th Century

288 pages, Paperback

First published January 1, 1970

About the author

Joanne Greenberg, also known as Hannah Green, is a writer whose style lends itself to the mature reader yet simultaneously presents themes suitable for all ages. Greenberg addresses the persistent doubts that plague all of us by relating stories of others in need. Though the scenarios in which her characters find themselves may be unfamiliar to the average reader, the emotions they feel while enmeshed in the plotlines are universal in appeal and scope. Her works include magazine publications, short stories, novels, and a movie adaptation of her book, I Never Promised You a Rose Garden.

Reviews

[Marta Demianiuk]

Nie ma wielu książek o g/Głuchych czy z g/Głuchymi postaciami, których osoby autorskie wiedzą, co piszą. A zwłaszcza takich, które zostały wydane jeszcze w XX wieku, kiedy do tej społeczności podchodziło się z ogromnym paternalizmem, audyzmem i dyskryminacją. Dlatego nie spodziewałam się wiele po tej powieści i tak ogromnie pozytywnie się zaskoczyłam. Czy można z empatią opowiedzieć o głuchym amerykańskim małżeństwie, którego historia zaczyna się około 1920 roku, a jednocześnie nie bać się przedstawiać negatywnej strony osobowości stworzonych postaci? Czy można z takim zrozumieniem opowiedzieć czym jest język migowy i czym zawsze był, nawet kiedy zakazywano używania go w szkołach dla głuchych? Jak przekłada się brak dobrej edukacji na codzienne życie? I jak wygląda zakładanie rodziny w świecie słyszących, którzy nie rozumieją, że głuchota to nie tylko nieusłyszenie czegoś. Że przy systemowej dyskryminacji to dużo dużo więcej. Że to m.in. wykorzystywanie słyszących dzieci do bycia tłumaczami dla rodziców. Że to niezrozumienie świata i strach przed rzeczami, które straszne nie są. Że to wyszydzanie i wstyd tych, którzy wstydzić się nie powinni. Jestem ogromnie wdzięczna autorce, że tę książkę napisała. I bardzo się cieszę, że po ponad 50 latach została wydana u nas.

[filmowa pasieka ✨]

• współpraca recenzencka z wydawnictwem Czarna Owca •

Abel i Janice poznają się w szkole dla głuchych. Tytułowe znaki, czyli język migowy, zbliżają ich do siebie, pomagając im przetrwać i zbudować silną relację. Historia opowiada o ich wspólnej drodze oraz wychowaniu słyszącej córki Margaret w świecie, który bywa dla osób głuchych niechętny, a często wręcz wykluczający.

Kiedy sięgałam po „Znaki serca”, krótki opis wystarczył, bym poczuła, że to idealna lektura na jesienny wieczór pod kocykiem. Intuicja mnie nie zawiodła.

To przepiękna, choć momentami niezwykle bolesna historia. Pokochałam bohaterów całym sercem i mocno przeżywałam ich losy. Nawet jeśli nie zawsze popierałam ich decyzje, kibicowałam im do ostatniej strony. Osoby, które śledzą mnie dłużej, wiedzą, że zdecydowanie wolę dialogi od opisów. Tutaj jednak zupełnie mi to nie przeszkadzało. Przez książkę wręcz przepłynęłam, pochłaniając rozdział za rozdziałem.

Opowieść ta pokazuje, jak potężną siłą jest miłość. Prawdziwe uczucie potrafi przenosić góry, przypominając nam, że ograniczenia istnieją głównie w naszych głowach.

Powieść doczekała się ekranizacji pod tytułem „Love Is Never Silent”. Została wyróżniona prestiżową nagrodą Emmy.