Les Choses

by Georges Perec

L.F: " Les choses " ? C'est un titre qui intrigue, qui alimente les malentendus. Plutôt qu'un livre sur les choses, au fond n'avez-vous pas écrit un livre sur le bonheur ? G. P: C'est qu'il y a, je pense, entre les choses du monde moderne et le bonheur, un rapport obligé. Une certaine richesse de notre civilisation rend un type de bonheur possible : on peut parler, en ce sens, comme d'un bonheur d'0rly, des moquettes profondes, d'une figure actuelle du bonheur qui fait, je crois, que pour être heureux, il faut être absolument moderne. Ceux qui se sont imaginé que je condamnais la société de consommation n'ont vraiment rien compris à mon livre. Mais ce bonheur demeure un possible ; car, dans notre société capitaliste, c'est : choses promises ne sont pas choses dues. --Ce texte fait référence à une édition épuisée ou non disponible de ce titre.

Genres: Fiction, France, French Literature, Classics, Novels, Roman, Literature

157 pages, Paperback

First published January 1, 1965

About the author

Georges Perec was a highly-regarded French novelist, filmmaker, and essayist. He was a member of the Oulipo group. Many of his novels and essays abound with experimental wordplay, lists, and attempts at classification, and they are usually tinged with melancholy.

Born in a working-class district of Paris, Perec was the only son of Icek Judko and Cyrla (Schulewicz) Peretz, Polish Jews who had emigrated to France in the 1920s. He was a distant relative of the Yiddish writer Isaac Leib Peretz.

Perec's first novel, Les Choses (Things: A Story of the Sixties) was awarded the Prix Renaudot in 1965.

In 1978, Perec won the prix Médicis for Life: A User's Manual (French title, La Vie mode d'emploi), possibly his best-known work. The 99 chapters of this 600 page piece move like a knight's tour of a chessboard around the room plan of a Paris apartment building, describing the rooms and stairwell and telling the stories of the inhabitants.

Cantatrix Sopranica L. is a spoof scientific paper detailing experiments on the "yelling reaction" provoked in sopranos by pelting them with rotten tomatoes. All the references in the paper are multi-lingual puns and jokes, e.g. "(Karybb et Scyla, 1973)".

Perec is also noted for his constrained writing: his 300-page novel La disparition (1969) is a lipogram, written without ever using the letter "e". It has been translated into English by Gilbert Adair under the title A Void (1994). The silent disappearance of the letter might be considered a metaphor for the Jewish experience during the Second World War. Since the name 'Georges Perec' is full of 'e's, the disappearance of the letter also ensures the author's own 'disappearance'.

His novella Les revenentes (1972) is a complementary univocalic piece in which the letter "e" is the only vowel used. This constraint affects even the title, which would conventionally be spelt Revenantes. An English translation by Ian Monk was published in 1996 as The Exeter Text: Jewels, Secrets, Sex in the collection Three.

It has been remarked by Jacques Roubaud that these two novels draw words from two disjoint sets of the French language, and that a third novel would be possible, made from the words not used so far (those containing both "e" and a vowel other than "e").

W ou le souvenir d'enfance, (W, or, the Memory of Childhood, 1975) is a semi-autobiographical work which is hard to classify. Two alternating narratives make up the volume: one, a fictional outline of a totalitarian island country called "W", patterned partly on life in a concentration camp; and the second, descriptions of childhood. Both merge towards the end when the common theme of the Holocaust is explained.

Perec was a heavy smoker throughout his life, and was diagnosed with lung cancer in 1981. He died the following year in Ivry-sur-Seine at only forty-five-years old. His ashes are held at the columbarium of the Père Lachaise Cemetery.

David Bellos wrote an extensive biography of Perec: Georges Perec: A Life in Words, which won the Académie Goncourt's bourse for biography in 1994.

Reviews

[Introverticheart]

Rzeczy to opowieść o straconym pokoleniu, odciętym od tradycji, pozbawionym kapitału kulturowego a zwłaszcza ekonomicznego, żyjąca życiem na niby. Brzmi znajomo?
Rzeczy to opowieść o machinie kapitalizmu, która wciąga młodych ludzi w swoje tryby, pozbawia ich pewnych punktów odniesienia Nieustannie dostarcza impulsów podsycających pragnienie posiadania. Relatable

„Nieprzyjaciel był niewidzialny. A raczej był w nich samych, przeżerał ich, zatruł, spustoszył. Dali się nabić w butelkę. Bezwolne ludziki, refleksy świata, który kpił z nich sobie. Zapadnięci po szyję w cieście, z którego dostaną im się tylko okruchy”

[Aleksandra Pasek]

No więc mam tu pewien problemik, ponieważ wiem, że powinnam się zachwycać, ale się nie zachwycam. No i nie wiem o co chodzi. Czy o to, że nie podzielam dylematów głównych postaci, że bogactwo nie stanowi mojego życiowego celu, że nie kręcą mnie rzeczy i posiadanie jako takie, że moje marzenia i hierarchia wartości są zupełnie inne? Chyba nie, bo przecież nie muszę podzielać pragnień bohaterów, żeby książka mnie wciągnęła i żebym doceniła jej literacką wartość.
No więc jest z nią coś nie tak. Obawiam się, że konstrukcja jest równie nudna, jak Sylvie i Jerome - para rozczarowana swoim życiem, stanem posiadania i czasami, w których przyszło im egzystować. "Rzeczy" mają być powieścią o pokoleniu Francuzów, którzy startują ze swoim dorosłym życiem w latach 60 XX wieku, którym dostał się "trefny los". Temat świetny, wykonanie moim zdaniem mierne.

Historia spisana na raptem 120 stronach nużyła mnie bardzo, ostatnia część dopiero nabrała jakiegoś sensu i znalazłam w niej coś ciekawego. Może ja - czytelnik - miałam być tak znużona lekturą, jak bohaterowie ich życiem. Nie wiem. Nic mi ta książka nie dała. Poza trzema świetnymi cytatami - niestety duże rozczarowanie.

[Marc]

Obraz ludzi, którzy oczarowani iluzją kapitalizmu, chcieliby za pomocą rzeczy uczynić ze swojej egzystencji dzieło sztuki.
Bohaterowie „żywią nieuzasadnione przekonanie, że przedmioty przekształcą ich los, że za sprawą rzeczy dokona się szczególny proces alchemicznej transformacji: to nie sama rzecz zmieni się w złoto, lecz dzięki oddziaływaniu rzeczy metamorfozie ulegnie sam alchemik”.
Bolesne zderzenie z rzeczywistością, w której brak środków pieniężnych oraz kapitału kulturowego doprowadza jednostkę do stanu permanentnego przygnębienia.

[Monika]

Jedna książka może zmienić odbiór innej. Rzeczy Pereca sprawiły że książkę Vincenzo Latronico "Do perfekcji" doceniłam jeszcze bardziej.
Teraz bardziej rozumiem czemu Latronico zastosował tak zdystansowaną narrację opisując swoich bohaterów - bo u Pereca jest dokładnie taki sam styl. Struktura narracyjna, rodzaj wydarzeń następujących po sobie i Latronico też naśladuje Pereca.
Rzeczy podobały mi się bardzo - na niewielu stronach oddały zagubienie dwójki młodych ludzi w świecie konsumpcji, wolności, swobody przemieszczania się. To bardzo aktualne tematy, więc rozumiem pokusę Vincenzo Latronico do stworzenia bardziej aktualnej wersji tej historii.
Lubię lakoniczny styl, więc George Perec mnie nim ujął.

[burgundowa_melancholia]

„Zapadnięci po szyję w cieście, z którego dostaną im się tylko okruchy.”

[Aleksandra Jagielska]

Georges Perec w swojej debiutanckiej książce "Rzeczy" stworzył niezwykle przenikliwy portret młodego pokolenia lat 60., które wpadło w pułapkę kapitalistycznych iluzji. Sylvie i Jérôme, bohaterowie powieści, są jak współczesne ofiary kultury konsumpcyjnej — ich życie to pogoń za bogactwem, pięknymi przedmiotami i iluzją szczęścia, które, jak wierzą (, czy rzeczywiście wierzą?), przyjdzie wraz z posiadaniem. Perec ukazuje ich jako ludzi pragnących żyć w luksusie, ale pozbawionych środków, możliwości, by takowe osiągnąć. Są skazani na wieczne marzenia o idealnym życiu, które nigdy nie nadchodzi.
Krytyka społeczeństwa konsumpcyjnego zawarta w ,,Rzeczach" jest aktualna do dziś. Bohaterowie wierzą, że to przedmioty nadadzą ich egzystencji sens, ale ich ciągłe pragnienie posiadania nie prowadzi do szczęścia, a jedynie do pogrążenia się w pustce. Perec w precyzyjny i subtelny sposób maluje obraz młodych ludzi odciętych od kapitału kulturowego i ekonomicznego, którzy czują się zagubieni w machinie kapitalizmu, oczarowani mirażem dobrobytu, który nigdy nie będzie dla nich dostępny. ,,Rzeczy" to opowieść o pokoleniu, które żyje życiem na niby, pragnąc czegoś więcej, lecz nie potrafiąc tego zdobyć. W swojej delikatnej prozie Perec pokazuje, jak kapitalizm potrafi rozbudzić pragnienia, jednocześnie pozbawiając ludzi realnych szans na awans. To krytyka iluzji, że rzeczy mogą przekształcić nasz los i uczynić z naszego życia dzieło sztuki. W istocie jednak bohaterowie pozostają uwięzieni w cyklu pragnień, które prowadzą ich do permanentnej frustracji.
Ta niewielka książeczka to niezwykle trafna, choć bolesna refleksja nad pułapkami kapitalizmu, które do dziś rezonują w doświadczeniu młodych ludzi.

„Nieprzyjaciel był niewidzialny. A raczej był w nich samych, przeżerał ich, zatruł, spustoszył. Dali się nabić w butelkę. Bezwolne ludziki, refleksy świata, który kpił z nich sobie. Zapadnięci po szyję w cieście, z którego dostaną im się tylko okruchy.”

[Jowix]

Przekonujący portret pewnego młodego pokolenia, może lat 60. XX w., a może dzisiejszego, właściwie antymanifest, pustka, krytyka kapitalizmu, który rozbudza pragnienia, ale nie umożliwia awansu.
Proza Pereca jest precyzyjna, ale delikatna, lubię to, jak się osadza i powoli krzepnie.

[Bożek]

Ale blisko...

[Tomek]

Mało rzeczy potrafi tak pięknie dobić człowieka

[Aleksandra Gratka]

Sylvie i Jerôme chcą być bogaci. Chcą obrosnąć pięknymi rzeczami, które będą świadczyły o ich statusie. Wierzą, że rzeczy nadadzą ich życiu sens, uszczęśliwią ich. Ale... W żadnym momencie nie stwierdzą: jesteśmy szczęśliwi. Mają jakąś wizję swojego życia, w którym nie będzie pustki, ale pogoń za pełnią pozostaje tylko pogonią. Czy wiedzą, czego chcą? Czy kiedykolwiek się dowiedzą?
Patrzę na nich, młodszych ode mnie niemal o połowę, żyjących w latach 60. we Francji i trochę ich rozumiem, a w sumie wcale.
Zachwycająca proza.

[Aleksander]

Wspaniała rzecz. Historia prosta i poruszająca, no i co najważniejsze - wielce aktualna mimo upływu 60 lat.

Krytyka konsumpcjonizmu, zagubienie młodych ludzi, ukazanie życiowych rozterek w sytuacji, gdy materialne luksusy przesłaniają radość dnia codziennego - dziękuję Panie Perec.

[Wojtek Brożyna]

Ile bym dał żeby mój debiut tak wyglądał…

[Małgo]

Poszukiwania skazane na nienasycenie.

[oli]

gdybym mógłx to dałxbym wyższą ocenę. niby tylko ponad 100 stron, ale to aż 100 stron, niby o tym samym, ale jakże to trafna historia o pragnieniu dostatku, jak gdyby to on wyznaczał początek prawdziwego życia

[meldoaa]

"rzeczy" powieść o pragnieniu posiadania, życia w przesadnym dobrobycie, gdzie pieniądz jest najważniejszą i kluczową do osiągnięcia spełnienia wartością. również o dorastaniu, przemijaniu, gdzie bohaterowie uświadamiają sobie, że życie nie opiera się na samych podróżach, obkupowywaniu się w drogich, upragnionych sklepach czy uczęszczaniu na wykwintne kolacje z przyjaciółmi. mając mylne wyobrażenie o świecie muszą sobie poradzić z życiowymi trudnościami i przeszkodami. tylko, że nie chcą nic od siebie dać, ani poświęcić czasu na prace. zakotwiczając się w swym wyimaginowanym świecie zaczynają wieść życie "na niby".

[Iusti]

Kojarzycie ten moment, kiedy trafiacie na książkę skrojoną idealnie pod was? Nie tylko pod swoje preferencje narracyjne, tematyczne; ale też pod to, czego potrzebujecie usłyszeć w tym konkretnym momencie życia. Dla mnie to właśnie Rzeczy, czasami zbyt brutalne, zbyt prześmiewcze, zbyt ironiczne. (Na marginesie, nie wiedziałam, że w moim wydaniu jest posłowie, także ogromnie zdziwiłam się, kiedy książka nagle się urwała, nadal jestem w ciężkim szoku)(Na drugim marginesie, książka czytana w pociągu)

[magda]

fragment o kinie szokująco i paraliżująco adekwatny

[Maja]

Zawiodłam się na tej książce. Przeczytałam ją z polecenia i naprawdę wietrzyłam, że wniesie coś nowego. Pomimo krytyki kapitalizmu i materializmu co jest bardzo dobrym zamysłem to przez wykonanie była to dla mnie pozycja strasznie nużąca.

Reread: jak już się spodziewałam co mnie czeka to bardziej się skupiłam i zaczerpnęłam więcej z tego doświadczenia, chociaż nadal podtrzymuję że nie jest to książka dla każdego. Zdecydowanie bardziej do mnie trafiła i zdarza mi się myśleć o niej i o jej kompozycji.

[pintereska]

nie ma bardziej dołujących zdań, niż te zawierające tryb przypuszczający

[Zu]

Perec niewątpliwie zna się na rzeczy. Rzeczach. W swojej powieści opisuje pokolenie wkraczające w dorosłość w latach 60. (to, do którego on sam należał) skrupulatnie, bez zbędnej sentymentalizacji. Z czujnością obserwuje swoich bohaterów, Sylvie i Jérôme'a, jednak ani na chwilę nie oddaje im głosu - jakby odkrywał przed nami nieme ruiny. Bo trudno nie zgodzić się, że ta dwójka jest ruinami – zachłyśniętymi galopującym kapitalizmem, z neonami i billboardami odbijającymi się w ich pustych oczach. Marzą o awansie społecznym, widzą się na okładkach magazynów, pośród luksusów. Jednak to fasadowe życie, życie na niby, na przekór pozostawia w nich poczucie ciągłego braku, permanentnego niezadowolenia. Dają się ponieść to naiwnym fantazjom, to niemal dziecięcemu gniewowi. Nigdy jednak nie podejmują jednoznacznego działania, tkwią w inercji, w kruchej mrzonce.

Autor przeprowadza nas przez różne fazy tego życia na niby. Utwór otwiera opisem domu idealnego – pisze w trybie przypuszczającym, oprowadzając nas po wszystkich pokojach wyobraźni dwójki bohaterów. Wierzą oni, że potrafiliby odnaleźć się w bogactwie, z całą jego nonszalancją i swobodą. Tymczasem na kolejnych kartkach, biegnących od romantycznego czasu przeszłego aż po absolutny defetyzm czasu przyszłego, widzimy, że pożera ich samotność i nuda. Są "wydziedziczeni". Stopniowo odkrywają, że życie zawsze pozostawiać będzie przykry posmak niezaspokojenia, "…jedzenie, jakie im podadzą, okaże się zupełnie bez smaku".

Zabawnie czyta się tę książeczkę z perspektywy XXI wieku, w którym reklamy, i to takie spersonalizowane, nacierają na nasz częstotliwością większą niż bicie naszych serc. Wiemy już, jakie konsekwencje ma kapitalizm, ze swoją nadprodukcją, śladem węglowym, wyzyskiem. Czy jednak nie jesteśmy nadal Sylvie i Jérôme?

[Tomasz]

To bardzo inna książka od tych, po które regularnie sięgam. Dziwna, specyficzna to dobre określenie tego jak ją odbieram. Ale czytało się ją dobrze, a ta innośc sprawia, że zapadnie mi w głowie dłużej niż kolejna książka z gatunków, które pochłaniam częściej :)

Niby tematyka z II połowy XX wieku, ale otaczający nas konsumpcjonizm, jego wpływ na ludzi oraz jak można sobie z nim radzić (w lepszy albo gorszy sposób) to temat zadziwiająco aktualny również w I połowie XXI wieku.

[Paulina M.]

Jedna z najważniejszych książek znajdujących się na mojej półce. Niewielka, niepozorna, a wnosząca tak wiele. Absolutne "must read" każdego pokolenia owładniętego konsumpcjonizmem. Napisana lata temu i nadal aktualna, aż do bólu.

[Aleksandra Czyz]

4.5/5 - [czytana razem z "Do perfekcji" Latronico] - kupiłam totalnie tę historię, atmosferę Francji lat 60, ale uważam, że przy zamienieniu kilku szczegółów można spokojnie przenieść fabułę do dzisiejszych czasów

[Weronika L. Chrunik]

Przejmujące zaćmienie wartości i nierówna walka z chęcią posiadania wszystkiego, co oferuje świat. Czyta się to jak mantrę, bohaterowie nie reflektują się, a całość nie napawa optymizmem. Bardzo ciekawa książka.

[Dorota D]

Przecież to jest o tzw. lemingach, niewiarygodne, że zostało napisane 60 lat temu

[Wojciech Darmosz]

bardzo aktualna książka

[Rafal]

Ja tak bardzo lubię tego autora. Lubię, jak się posłuje językiem, jak opowiada - na pozór prawie bezemocjonalnym, "reporterskiem" językiem, którym jednak tworzy piękne przeludzkie historie i postaci. I tacy są też bohaterowie "Rzeczy". Trudno ich lubić ale równie trudno się z nimi chociaż trochę nie identyfikować.

[Monika]

Zanim założysz na nogi nowe buty lepiej najpierw spraw żeby wyglądały jak już używane