What do you think?
The Fall
Jean-Baptiste Clamence is a soul in turmoil. Over several drunken nights in an Amsterdam bar, he regales a chance acquaintance with his story. From this successful former lawyer and seemingly model citizen a compelling, self-loathing catalogue of guilt, hypocrisy and alienation pours forth.
The Fall (French: La Chute) is a philosophical novel by Albert Camus. First published in 1956, it is his last complete work of fiction. The Fall explores themes of innocence, imprisonment, non-existence, and truth. In a eulogy to Albert Camus, existentialist philosopher Jean-Paul Sartre described the novel as "perhaps the most beautiful and the least understood" of Camus' books.
The Fall (French: La Chute) is a philosophical novel by Albert Camus. First published in 1956, it is his last complete work of fiction. The Fall explores themes of innocence, imprisonment, non-existence, and truth. In a eulogy to Albert Camus, existentialist philosopher Jean-Paul Sartre described the novel as "perhaps the most beautiful and the least understood" of Camus' books.
147 pages, Paperback
First published May 16, 1956
About the author
Albert Camus
984 books40.4k followersWorks, such as the novels
The Stranger
(1942) and
The Plague
(1947), of Algerian-born French writer and philosopher Albert Camus concern the absurdity of the human condition; he won the Nobel Prize of 1957 for literature.
Origin and his experiences of this representative of non-metropolitan literature in the 1930s dominated influences in his thought and work.
He also adapted plays of Pedro Calderón de la Barca, Lope de Vega, Dino Buzzati, and Requiem for a Nun of William Faulkner. One may trace his enjoyment of the theater back to his membership in l'Equipe, an Algerian group, whose "collective creation" Révolte dans les Asturies (1934) was banned for political reasons.
Of semi-proletarian parents, early attached to intellectual circles of strongly revolutionary tendencies, with a deep interest, he came at the age of 25 years in 1938; only chance prevented him from pursuing a university career in that field. The man and the times met: Camus joined the resistance movement during the occupation and after the liberation served as a columnist for the newspaper Combat.
The essay Le Mythe de Sisyphe (The Myth of Sisyphus), 1942, expounds notion of acceptance of the absurd of Camus with "the total absence of hope, which has nothing to do with despair, a continual refusal, which must not be confused with renouncement - and a conscious dissatisfaction."
Meursault, central character of L'Étranger (The Stranger), 1942, illustrates much of this essay: man as the nauseated victim of the absurd orthodoxy of habit, later - when the young killer faces execution - tempted by despair, hope, and salvation.
Besides his fiction and essays, Camus very actively produced plays in the theater (e.g., Caligula, 1944).
The time demanded his response, chiefly in his activities, but in 1947, Camus retired from political journalism.
Doctor Rieux of La Peste (The Plague), 1947, who tirelessly attends the plague-stricken citizens of Oran, enacts the revolt against a world of the absurd and of injustice, and confirms words: "We refuse to despair of mankind. Without having the unreasonable ambition to save men, we still want to serve them."
People also well know La Chute (The Fall), work of Camus in 1956.
Camus authored L'Exil et le royaume (Exile and the Kingdom) in 1957. His austere search for moral order found its aesthetic correlative in the classicism of his art. He styled of great purity, intense concentration, and rationality.
Camus died at the age of 46 years in a car accident near Sens in le Grand Fossard in the small town of Villeblevin.
Chinese 阿尔贝·加缪
Origin and his experiences of this representative of non-metropolitan literature in the 1930s dominated influences in his thought and work.
He also adapted plays of Pedro Calderón de la Barca, Lope de Vega, Dino Buzzati, and Requiem for a Nun of William Faulkner. One may trace his enjoyment of the theater back to his membership in l'Equipe, an Algerian group, whose "collective creation" Révolte dans les Asturies (1934) was banned for political reasons.
Of semi-proletarian parents, early attached to intellectual circles of strongly revolutionary tendencies, with a deep interest, he came at the age of 25 years in 1938; only chance prevented him from pursuing a university career in that field. The man and the times met: Camus joined the resistance movement during the occupation and after the liberation served as a columnist for the newspaper Combat.
The essay Le Mythe de Sisyphe (The Myth of Sisyphus), 1942, expounds notion of acceptance of the absurd of Camus with "the total absence of hope, which has nothing to do with despair, a continual refusal, which must not be confused with renouncement - and a conscious dissatisfaction."
Meursault, central character of L'Étranger (The Stranger), 1942, illustrates much of this essay: man as the nauseated victim of the absurd orthodoxy of habit, later - when the young killer faces execution - tempted by despair, hope, and salvation.
Besides his fiction and essays, Camus very actively produced plays in the theater (e.g., Caligula, 1944).
The time demanded his response, chiefly in his activities, but in 1947, Camus retired from political journalism.
Doctor Rieux of La Peste (The Plague), 1947, who tirelessly attends the plague-stricken citizens of Oran, enacts the revolt against a world of the absurd and of injustice, and confirms words: "We refuse to despair of mankind. Without having the unreasonable ambition to save men, we still want to serve them."
People also well know La Chute (The Fall), work of Camus in 1956.
Camus authored L'Exil et le royaume (Exile and the Kingdom) in 1957. His austere search for moral order found its aesthetic correlative in the classicism of his art. He styled of great purity, intense concentration, and rationality.
Camus died at the age of 46 years in a car accident near Sens in le Grand Fossard in the small town of Villeblevin.
Chinese 阿尔贝·加缪
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 542 reviews
September 29, 2021
"... skromność pomaga mi błyszczeć, pokora zwyciężać, a cnota uciskać."
Niecałe sto stron monologu cynika z którym trudno polemizować. W bardzo oryginalny, teatralny sposób Camus przedstawia historię Jean-Baptiste Clamence'a. Przez subtelne burzenie czwartej ściany i flirt z czytelnikiem, spowiedź bohatera prowokuje do przemyśleń będąc kopalnią cytatów. Wspaniała powieść filozoficzna do wielokrotnej lektury.
Niecałe sto stron monologu cynika z którym trudno polemizować. W bardzo oryginalny, teatralny sposób Camus przedstawia historię Jean-Baptiste Clamence'a. Przez subtelne burzenie czwartej ściany i flirt z czytelnikiem, spowiedź bohatera prowokuje do przemyśleń będąc kopalnią cytatów. Wspaniała powieść filozoficzna do wielokrotnej lektury.
May 7, 2023
niesamowite jak wielką i prawdziwą treść można zawrzeć w tak małej książce. egzystencjonalne arcydzieło, do którego bardzo chcę wrócić za kilka lat
nabrałam też ochoty na reread „dżumy”
nabrałam też ochoty na reread „dżumy”
September 5, 2025
mimo formy która mogłaby wydawać się odstraszająca, monologu, ta książka była genialna!! jest to moje pierwsze spotkanie z tym autorem i wywarło ono na mnie ogromne wrażenie. w tej bardzo krótkiej książce symboli i nawiązań jest sto razy więcej niż w innych współczesnych książkach. tutaj każde zdanie można by osobno interpretować. bardzo podoba mi się motyw wiary, a raczej jej braku i to jak został ukazany. główny bohater czuje się źle, czuje się winny, ale nie wierząc w boga nie ma do kogo zwrócić się o odpuszczenie grzechów. z tego powodu próbuje sprowadzić innych ludzi do swojego poziomu by czuć nad nimi wyższość. ciekawe wątki autobiograficzne, opisy zaburzeń psychicznych i moralności jako takiej. w skrócie arcydzieło, które każdy powinien przeczytać
April 26, 2025
“Upadek” Alberta Camusa to niezwykle ciekawa i intrygująca książka, napisana w formie monologu-spowiedzi głównego bohatera, co dodatkowo sprawia, że czyta się tę powieść z zapartym tchem.
Powieść napisana jest pięknym, soczystym i filozoficznym językiem, w którym autor nie stroni od ironii i aluzji, próbując opisać problem dualizmu człowieka, moralności oraz granicy między dobrem a złem, obecnej w głównym bohaterze.
Podobnie jak w innych swoich utworach, tak i w tym Camus podejmuje próbę opisania egzystencjalnej refleksji nad absurdem istnienia, hipokryzją i upadkiem moralnym, którego świadkiem i uczestnikiem jest Jean-Baptiste Clamence — główny bohater powieści, były paryski adwokat, opowiadający swoją historię nieznajomemu w barze w Amsterdamie.
Tym nieznajomym możesz być ty!
“The Fall” by Albert Camus is an exceptionally fascinating and intriguing book, written in the form of a monologue-confession by the main character, which makes the novel even more gripping to read.
The novel is composed in a beautiful, rich, and philosophical language, where the author does not shy away from irony and allusion, attempting to explore the problem of human duality, morality, and the fine line between good and evil present within the main character.
As in his other works, Camus here also attempts to portray an existential reflection on the absurdity of existence, hypocrisy, and moral downfall, witnessed and embodied by Jean-Baptiste Clamence — the novel’s protagonist, a former Parisian lawyer who recounts his story to a stranger in a bar in Amsterdam.
That stranger could be you!
Powieść napisana jest pięknym, soczystym i filozoficznym językiem, w którym autor nie stroni od ironii i aluzji, próbując opisać problem dualizmu człowieka, moralności oraz granicy między dobrem a złem, obecnej w głównym bohaterze.
Podobnie jak w innych swoich utworach, tak i w tym Camus podejmuje próbę opisania egzystencjalnej refleksji nad absurdem istnienia, hipokryzją i upadkiem moralnym, którego świadkiem i uczestnikiem jest Jean-Baptiste Clamence — główny bohater powieści, były paryski adwokat, opowiadający swoją historię nieznajomemu w barze w Amsterdamie.
Tym nieznajomym możesz być ty!
“The Fall” by Albert Camus is an exceptionally fascinating and intriguing book, written in the form of a monologue-confession by the main character, which makes the novel even more gripping to read.
The novel is composed in a beautiful, rich, and philosophical language, where the author does not shy away from irony and allusion, attempting to explore the problem of human duality, morality, and the fine line between good and evil present within the main character.
As in his other works, Camus here also attempts to portray an existential reflection on the absurdity of existence, hypocrisy, and moral downfall, witnessed and embodied by Jean-Baptiste Clamence — the novel’s protagonist, a former Parisian lawyer who recounts his story to a stranger in a bar in Amsterdam.
That stranger could be you!
October 1, 2024
Czy mogę zająć ci chwilę? Tak, proszę o moment twojego czasu, już, podstaw sobie bliżej krzesło, jeśli możesz.
Nie kłopocz się, ja stawiam – powiedz mi tylko na co masz ochotę, a zaraz przed tobą pojawi się kieliszek wypełniony odpowiednim trunkiem.
A dziękuję, to bardzo miłe. Nie, właściwie nic takiego się nie stało, po prostu chciałam zapytać czy znasz może Jean-Baptiste Clamence’a? Podobno kiedyś tu bywał, a ja przychodzę wieczór w wieczór i nadal nie mogę na niego natrafić.
Pytasz kto to? To musimy zacząć od początku…
Gdzieś jak poświęcicie chwilę na przescrollowanie moich postów, to natraficie na recenzję „Obcego”; to moje pierwsze spotkanie z Camusem, a niedawno postanowiłam nadrobić jego twórczość. Tu narrator wciągnął mnie w swoją opowieść od samego początku, bo – jak próbowałam podrobić – powieść napisana jest z perspektywy monologu mężczyzny, który zaczepia przypadkowego jegomościa w barze.
Rozmowa przeradza się w kilka spotkań, podczas których odkrywane są kolejne karty. Jak można się spodziewać po Camusie, wybrzmiewa egzystencjalizm, krytyka społeczeństwa, a nawet porównanie budowy Amsterdamu (w którym to akcja ma miejsce) do kręgów piekła Dantego.
I wszystko to składa się na coś niemal doskonale wpisującego się w mój gust, a jednak zabrakło mi tego czegoś, co czułam przy lekturze jego innej wspomnianej już książki. Forma mnie kupiła, narrator mnie kupił, ale nie czułam, że jego problemy i przekonania jakoś ze mną rezonują. W jakimś sensie wszystko to było jego wyznaniem, spowiedzią – sam siebie określił jako sędzię-pokutnika, niemniej chyba już jestem na takim etapie, że narzekanie, iż wszyscy są fałszywi, świat jest zły i w ogóle ja to nie mogę znaleźć miłości bywa nieodkrywcze.
Podobało mi się za to przedstawienie samego tytułowego 𝘶𝘱𝘢𝘥𝘬𝘶. To, jak bohater łatwo zwinął się w obliczu zderzenia rzeczywistości z wyobrażeniem, jak kruchy okazał się obraz, który nosił w sercu na swoje podobieństwo. Polecam też po przeczytaniu odcinek @philosophizethispodcast o książce – ułożył on moją wiedzę, niemniej opinia pozostała taka sama.
Nie kłopocz się, ja stawiam – powiedz mi tylko na co masz ochotę, a zaraz przed tobą pojawi się kieliszek wypełniony odpowiednim trunkiem.
A dziękuję, to bardzo miłe. Nie, właściwie nic takiego się nie stało, po prostu chciałam zapytać czy znasz może Jean-Baptiste Clamence’a? Podobno kiedyś tu bywał, a ja przychodzę wieczór w wieczór i nadal nie mogę na niego natrafić.
Pytasz kto to? To musimy zacząć od początku…
Gdzieś jak poświęcicie chwilę na przescrollowanie moich postów, to natraficie na recenzję „Obcego”; to moje pierwsze spotkanie z Camusem, a niedawno postanowiłam nadrobić jego twórczość. Tu narrator wciągnął mnie w swoją opowieść od samego początku, bo – jak próbowałam podrobić – powieść napisana jest z perspektywy monologu mężczyzny, który zaczepia przypadkowego jegomościa w barze.
Rozmowa przeradza się w kilka spotkań, podczas których odkrywane są kolejne karty. Jak można się spodziewać po Camusie, wybrzmiewa egzystencjalizm, krytyka społeczeństwa, a nawet porównanie budowy Amsterdamu (w którym to akcja ma miejsce) do kręgów piekła Dantego.
I wszystko to składa się na coś niemal doskonale wpisującego się w mój gust, a jednak zabrakło mi tego czegoś, co czułam przy lekturze jego innej wspomnianej już książki. Forma mnie kupiła, narrator mnie kupił, ale nie czułam, że jego problemy i przekonania jakoś ze mną rezonują. W jakimś sensie wszystko to było jego wyznaniem, spowiedzią – sam siebie określił jako sędzię-pokutnika, niemniej chyba już jestem na takim etapie, że narzekanie, iż wszyscy są fałszywi, świat jest zły i w ogóle ja to nie mogę znaleźć miłości bywa nieodkrywcze.
Podobało mi się za to przedstawienie samego tytułowego 𝘶𝘱𝘢𝘥𝘬𝘶. To, jak bohater łatwo zwinął się w obliczu zderzenia rzeczywistości z wyobrażeniem, jak kruchy okazał się obraz, który nosił w sercu na swoje podobieństwo. Polecam też po przeczytaniu odcinek @philosophizethispodcast o książce – ułożył on moją wiedzę, niemniej opinia pozostała taka sama.
Read
December 26, 2022To było tak genialnie inteligentne, że aż brak mi słów. Pozycja obowiązkowa dla fanów "Traktatu o łuskaniu fasoli".
Read
January 11, 2025„Być królem swych humorów to przywilej wielkich zwierząt.” s. 5
„Kiedy nie ma się charakteru, trzeba sobie wypracować metodę.” s. 10
„Co? Te panie za szybami? Sen, proszę pana, sen za niewielką cenę, podróż do Indii. Te osoby perfumują się korzeniami. Pan wchodzi, one zaciągają zasłony i żegluga się zaczyna. Bogowie schodzą na nagie ciała, wyspy odbijają od brzegu, szalone, ustrojone w rozwiane fryzury palm na wietrze. Niech pan spróbuje.” s. 13
“[…] chciwość, która w naszym społeczeństwie zajmuje miejsce ambicji, przyprawia mnie o śmiech.” s. 16
„Bo czy to nie Eden, drogi panie, życie brane po prostu?” s. 20
„[…] potrafiłem, co nie jest łatwe, kochać kobiety i sprawiedliwość” s. 20
„Ta pewność jest z resztą bez znaczenia, skoro tylu durniów ją podziela.” s. 21
„Czy może nie kochamy dosyć życia? Czy zauważył pan, że tylko śmierć budzi nasze uczucia?” s. 23
„Ale czy pan wie, dlaczego jesteśmy zawsze bardziej sprawiedliwi i wielkoduszni dla zmarłych? Przyczyna jest prosta! Wobec nich nie mamy zobowiązań.” s. 23
„Nudził się, tylko tyle, nudził się jak większość ludzi. Sam więc stworzył sobie życie pełne komplikacji i dramatów. Trzeba, żeby coś się stało, oto wyjaśnienie większości ludzi. Trzeba, żeby coś się stało, nawet niewola bez miłości, nawet wojna czy śmierć.” s. 26
“Rozkazywać, to oddychać [..].” s. 30
„Wkrótce mówisz, nie myśląc o tym, za mową idzie refleks: pewnego dnia znajdujesz się w sytuacji, kiedy bierzesz, nie pragnąc naprawdę.” s. 41
„Męczennicy, drogi przyjacielu, powinni zgodzić się na zapomnienie, kpiny lub korzyść, jaką mają z nich ludzie. Nigdy nie będą zrozumiani.” s. 49
„Szczęście i sukcesy wybaczą panu tylko wówczas, gdy jeśli zgodzi się pan dzielić je wspaniałomyślnie. Ale żeby być szczęśliwym, nie trzeba się zbytnio zajmować innymi. Wyjścia są więc zamknięte. Szczęśliwy i sądzony albo wolny od sądu i nieszczęsny.” s. 52
„Kiedy dowiodłem już sobie, że jestem samotny, mogłem oddać się urokom męskiego smutku.” s. 55
„Ponieważ pragnąłem kochać i być kochanym, sądziłem, że kocham.” s. 64
„Przy pewnym stopniu jasnowidzącego pijaństwa, gdy późno w nocy leżysz między dwiema dziwkami wolny od wszelkich pragnień, nadzieja przestaje być torturą, duch panuje nad czasem, cierpienie, że żyjesz, skończyło się na zawsze. W pewnym sensie zawsze żyłem w rozpuście, nigdy bowiem nie przestawałem pragnąć nieśmiertelności.” s. 66
“Niech pan nie czeka na sąd ostateczny. Sąd ostateczny jest co dzień.” s. 72
„Zawsze są powody do zabicia człowieka.” s. 72
„Ale największą katuszą dla człowieka jest być sądzonym bez prawa.” s. 74
„Prawda oślepia jak światło. Kłamstwo, przeciwnie, jest pięknym zmierzchem, przydaje wartości wszystkim przedmiotom.” s. 78
„Kiedy nie ma się charakteru, trzeba sobie wypracować metodę.” s. 10
„Co? Te panie za szybami? Sen, proszę pana, sen za niewielką cenę, podróż do Indii. Te osoby perfumują się korzeniami. Pan wchodzi, one zaciągają zasłony i żegluga się zaczyna. Bogowie schodzą na nagie ciała, wyspy odbijają od brzegu, szalone, ustrojone w rozwiane fryzury palm na wietrze. Niech pan spróbuje.” s. 13
“[…] chciwość, która w naszym społeczeństwie zajmuje miejsce ambicji, przyprawia mnie o śmiech.” s. 16
„Bo czy to nie Eden, drogi panie, życie brane po prostu?” s. 20
„[…] potrafiłem, co nie jest łatwe, kochać kobiety i sprawiedliwość” s. 20
„Ta pewność jest z resztą bez znaczenia, skoro tylu durniów ją podziela.” s. 21
„Czy może nie kochamy dosyć życia? Czy zauważył pan, że tylko śmierć budzi nasze uczucia?” s. 23
„Ale czy pan wie, dlaczego jesteśmy zawsze bardziej sprawiedliwi i wielkoduszni dla zmarłych? Przyczyna jest prosta! Wobec nich nie mamy zobowiązań.” s. 23
„Nudził się, tylko tyle, nudził się jak większość ludzi. Sam więc stworzył sobie życie pełne komplikacji i dramatów. Trzeba, żeby coś się stało, oto wyjaśnienie większości ludzi. Trzeba, żeby coś się stało, nawet niewola bez miłości, nawet wojna czy śmierć.” s. 26
“Rozkazywać, to oddychać [..].” s. 30
„Wkrótce mówisz, nie myśląc o tym, za mową idzie refleks: pewnego dnia znajdujesz się w sytuacji, kiedy bierzesz, nie pragnąc naprawdę.” s. 41
„Męczennicy, drogi przyjacielu, powinni zgodzić się na zapomnienie, kpiny lub korzyść, jaką mają z nich ludzie. Nigdy nie będą zrozumiani.” s. 49
„Szczęście i sukcesy wybaczą panu tylko wówczas, gdy jeśli zgodzi się pan dzielić je wspaniałomyślnie. Ale żeby być szczęśliwym, nie trzeba się zbytnio zajmować innymi. Wyjścia są więc zamknięte. Szczęśliwy i sądzony albo wolny od sądu i nieszczęsny.” s. 52
„Kiedy dowiodłem już sobie, że jestem samotny, mogłem oddać się urokom męskiego smutku.” s. 55
„Ponieważ pragnąłem kochać i być kochanym, sądziłem, że kocham.” s. 64
„Przy pewnym stopniu jasnowidzącego pijaństwa, gdy późno w nocy leżysz między dwiema dziwkami wolny od wszelkich pragnień, nadzieja przestaje być torturą, duch panuje nad czasem, cierpienie, że żyjesz, skończyło się na zawsze. W pewnym sensie zawsze żyłem w rozpuście, nigdy bowiem nie przestawałem pragnąć nieśmiertelności.” s. 66
“Niech pan nie czeka na sąd ostateczny. Sąd ostateczny jest co dzień.” s. 72
„Zawsze są powody do zabicia człowieka.” s. 72
„Ale największą katuszą dla człowieka jest być sądzonym bez prawa.” s. 74
„Prawda oślepia jak światło. Kłamstwo, przeciwnie, jest pięknym zmierzchem, przydaje wartości wszystkim przedmiotom.” s. 78
April 11, 2021
Uwielbiam Camusa za jego subtelną teatralność, precyzję i przejmujące wiwisekcje ludzkiej kondycji. To była ogromna czytelnicza przyjemność.
September 28, 2024
"Ale bądźmy spokojni! Jest już za późno, zawsze będzie za późno. Na szczęście!"
Read
November 3, 2023"Zdawało mi się, że częściowo oduczyłem się tego, czego nie uczyłem się nigdy i co umiałem przecież tak dobrze, to znaczy oduczyłem się żyć".
March 20, 2023
KAC - kocham Alberta Camusa
February 26, 2025
jedno to przeczytać, a drugie to zrozumieć
ofc była ciekawa, ale koniecznie muszę się o niej więcej dowiedzieć, przeanalizować, żeby móc pojąć chociaż połowę tego, co miała do przekazania
ofc była ciekawa, ale koniecznie muszę się o niej więcej dowiedzieć, przeanalizować, żeby móc pojąć chociaż połowę tego, co miała do przekazania
May 16, 2022
Po latach sięgnąłem po nowy przekład (Anny Wasilewskiej) "Upadku" i tym razem, myślę, skupiłem się na nieco innych aspektach szaleństwa głównego bohatera. Zwróciło moją uwagę jak bardzo Camus odnosił się ustami Jean-Baptista wprost do chrześcijaństwa, a nie do systemów religijnych w ogóle. Antropocentryczna kultura Zachodu z jednej strony tworzy jednostki egocentryczne, a z drugiej uwarunkowane zawsze osądem innych. Jak delikatne i kruche jest to zachodnie ego, oderwane od szerszego kontekstu natury (w który wpisują istnienie i świadomość filozofie Wschodu), jak bardzo obciążone oceną wykraczającą poza własne możliwości wpływu na nią. I jakże autodestrukcyjne jest takie podejście, przynajmniej według Camusa.
Najbardziej reprezentatywny cytat według mnie:
Najbardziej reprezentatywny cytat według mnie:
May 29, 2025
bardzo ciężko mi oceniać książki, na które czuję że nie byłam gotowa zaczynając ją czytać; no ale trudno, przeczytałam to recenzję (koślawą i niezbyt rozeznaną) mogę napisać
zaczynając totalnie prymitywnie i przyziemnie - styl pisania Pana Camus ma coś tak niesamowicie magnetyzującego w sobie, że mam ochotę go chłonąć całymi dniami mimo (przynajmniej w moim odbiorze) dosyć specyficznie trudnej treści; ma on w sobie coś co bardzo też mnie przyciąga w moim ukochanym Dostojewskim, jednak nie do końca jestem w stanie sprecyzować co to jest - te wielopoziomowe metafory? egzystencjalny charakter? kunszt samego doboru słownictwa? nie wiem, ale kiedyś się dowiem
jeśli chodzi o samą treść to jest mi naprawdę trudno tutaj się wypowiadać, ale załóżmy że zrobię to czysto na podstawie moich empirycznych przeżyć a nie tego co mówią inne recenzje; mam wrażenie, że tutaj Camus stawił na spory przerost treści nad formą - nic dziwnego; ze względu na to co ta książka miała ukazać, ciężko jest przedstawić moralną przestrzeń życia w inny sposób niż monolog oddający 1:1 emocjonalną i sentymentalną tożsamość jednostki; jednak ja chyba nie jestem stworzona do tego rodzaju dzieł - wskazuje na to chociażby moja walka samej ze sobą z rozmyślaniami Marka Aureliusza; dużo bardziej podobał mi się Obcy, w którym Camus ukazał równie głębokie procesy egzystencjalne, przez które przechodził Meursault jednocześnie nie skupiając się tylko i wyłącznie na jego przemyśleniach, ale również na czasoprzestrzeni w której się znajdował i na realnych bieżących interakcjach które odbywał z innymi bohaterami; tutaj jak najbardziej otrzymaliśmy świetny przekrój psychologiczny głównego bohatera, ale kosztem mam wrażenie równie kluczowego świata przedstawionego; zatem powtarzam - rozumiem, że ta forma jest dużo efektywniejsza jeżeli chodzi o przestawienie realnego odbicia ludzkiej psychiki czy nurtów psychologiczno-egzystencjalnych w niej zachodzących jednakże nie mogę ukrywać, że czytanie tego szło mi naprawdę żmudnie i przez większość czasu czułam się jakbym czytała rękopis starożytnego filozofa który postanowił nieco zmienić kierunek swoich dywagacji ze stoicyzmu na absurdalny egzystencjalizm
z tego względu Obcy tutaj wygrywa pięćdziesięciokrotnie - w Upadku brakowało mi nie-filozoficznej materii jednak zdaje sobie sprawę z tego, że jest to kwestia czysto upodobania i staram się w żaden sposób nie kierować tym faktem podczas recenzowania całego utworu
jeśli jednak chodzi o tytułowy upadek to mam wrażenie, że jego przejawy są dosyć płynne i rozmyte; możliwe że zbyt mocno się skupiłam na szukaniu zobrazowań tego upadku w trakcie czytania jednak trzeba przyznać, że nie jest to dzieło, które opierałaby się na konwencji w stylu: pierwsza połowa - ziomo ma się dobrze, mniej więcej połowa - coś się dzieje, druga połowa - steady downfall - to było zdecydowanie dużo elastyczniejsze i w sumie bardzo dużo zależy od tego jak odbiorca ten upadek definiuje
w tym momencie doszłam do wniosku, że najprawdopodobniej upadek tutaj nie ma jednoznacznego odzwierciedlenia; dlatego moja teoria jest taka, że wszystko co tam się działo było upadkiem - tyle że niekoniecznie Clemence’a a bardziej jakiejś wartości? idei? nurtu? cała ta książka (cóż za szok) opiera się na absurdzie, i to nie takim groteskowym co bardziej szokokulturowym; wszystko co się w niej dzieje nie pasuje do wartości, które są i były propagowane zarówno wtedy jak i teraz - Clemence jak na złość wszystkie wyznawane wartości ma na opak co powiem szczerze nie wiem co może oznaczać; przeszło mi przez myśl, że może to być naturalna reakcja Camusa na absolutne zbezczeszczenie wszelkich wartości e trakcie Drugiej Wojny, bądź też jakiegoś rodzaju przestroga przed tym do czego taka postawa może prowadzić i czym się może przejawiać
jednakże mówię - jest to opinia całkowicie surowa odrazu po skończeniu tej książki, jeśli coś się zmieni po przeczytaniu miliarda innych recenzji lub po intensywnej kontemplacji na ten temat to dam znać w edicie
zaczynając totalnie prymitywnie i przyziemnie - styl pisania Pana Camus ma coś tak niesamowicie magnetyzującego w sobie, że mam ochotę go chłonąć całymi dniami mimo (przynajmniej w moim odbiorze) dosyć specyficznie trudnej treści; ma on w sobie coś co bardzo też mnie przyciąga w moim ukochanym Dostojewskim, jednak nie do końca jestem w stanie sprecyzować co to jest - te wielopoziomowe metafory? egzystencjalny charakter? kunszt samego doboru słownictwa? nie wiem, ale kiedyś się dowiem
jeśli chodzi o samą treść to jest mi naprawdę trudno tutaj się wypowiadać, ale załóżmy że zrobię to czysto na podstawie moich empirycznych przeżyć a nie tego co mówią inne recenzje; mam wrażenie, że tutaj Camus stawił na spory przerost treści nad formą - nic dziwnego; ze względu na to co ta książka miała ukazać, ciężko jest przedstawić moralną przestrzeń życia w inny sposób niż monolog oddający 1:1 emocjonalną i sentymentalną tożsamość jednostki; jednak ja chyba nie jestem stworzona do tego rodzaju dzieł - wskazuje na to chociażby moja walka samej ze sobą z rozmyślaniami Marka Aureliusza; dużo bardziej podobał mi się Obcy, w którym Camus ukazał równie głębokie procesy egzystencjalne, przez które przechodził Meursault jednocześnie nie skupiając się tylko i wyłącznie na jego przemyśleniach, ale również na czasoprzestrzeni w której się znajdował i na realnych bieżących interakcjach które odbywał z innymi bohaterami; tutaj jak najbardziej otrzymaliśmy świetny przekrój psychologiczny głównego bohatera, ale kosztem mam wrażenie równie kluczowego świata przedstawionego; zatem powtarzam - rozumiem, że ta forma jest dużo efektywniejsza jeżeli chodzi o przestawienie realnego odbicia ludzkiej psychiki czy nurtów psychologiczno-egzystencjalnych w niej zachodzących jednakże nie mogę ukrywać, że czytanie tego szło mi naprawdę żmudnie i przez większość czasu czułam się jakbym czytała rękopis starożytnego filozofa który postanowił nieco zmienić kierunek swoich dywagacji ze stoicyzmu na absurdalny egzystencjalizm
z tego względu Obcy tutaj wygrywa pięćdziesięciokrotnie - w Upadku brakowało mi nie-filozoficznej materii jednak zdaje sobie sprawę z tego, że jest to kwestia czysto upodobania i staram się w żaden sposób nie kierować tym faktem podczas recenzowania całego utworu
jeśli jednak chodzi o tytułowy upadek to mam wrażenie, że jego przejawy są dosyć płynne i rozmyte; możliwe że zbyt mocno się skupiłam na szukaniu zobrazowań tego upadku w trakcie czytania jednak trzeba przyznać, że nie jest to dzieło, które opierałaby się na konwencji w stylu: pierwsza połowa - ziomo ma się dobrze, mniej więcej połowa - coś się dzieje, druga połowa - steady downfall - to było zdecydowanie dużo elastyczniejsze i w sumie bardzo dużo zależy od tego jak odbiorca ten upadek definiuje
w tym momencie doszłam do wniosku, że najprawdopodobniej upadek tutaj nie ma jednoznacznego odzwierciedlenia; dlatego moja teoria jest taka, że wszystko co tam się działo było upadkiem - tyle że niekoniecznie Clemence’a a bardziej jakiejś wartości? idei? nurtu? cała ta książka (cóż za szok) opiera się na absurdzie, i to nie takim groteskowym co bardziej szokokulturowym; wszystko co się w niej dzieje nie pasuje do wartości, które są i były propagowane zarówno wtedy jak i teraz - Clemence jak na złość wszystkie wyznawane wartości ma na opak co powiem szczerze nie wiem co może oznaczać; przeszło mi przez myśl, że może to być naturalna reakcja Camusa na absolutne zbezczeszczenie wszelkich wartości e trakcie Drugiej Wojny, bądź też jakiegoś rodzaju przestroga przed tym do czego taka postawa może prowadzić i czym się może przejawiać
jednakże mówię - jest to opinia całkowicie surowa odrazu po skończeniu tej książki, jeśli coś się zmieni po przeczytaniu miliarda innych recenzji lub po intensywnej kontemplacji na ten temat to dam znać w edicie
March 10, 2022
nie zawodzisz Albercik
Read
July 14, 2025nie jestem w stanie dać oceny i prawdopodobnie nigdy nie będę mogła jej w jakikolwiek sposób ocenić w systemie numerycznym. Dla mnie to jest jedna z tych pozycji, do której trzeba się bardzo przygotować - zorientować się z tłem historyczno-polityczno-społeczno-gospodarczym, zapoznać z milionem opracowań, analiz, studium. Czytać wielokrotnie. Skupiać się na każdym zdaniu. Analizować każde słowo i każde zdanie. I nie uważam tego za wadę, ujmę. Tylko nie wiem, czy mam przestrzeń na poświęcenie się takie badania... I to książka idealna na kluby książki!
October 3, 2024
Fenomenalna, nic dodać nic ująć. Ta książka to zbiorowisko pięknych i życiowych cytatów
January 9, 2025
genialne, masterpiece, jestem pod ogromnym wrażeniem
Camus właśnie pokazał mi lustro na ludzkość, które mnie przeraziło, które jest sztuką, pięknie stworzoną zresztą, w sposób, sama nie wiem jaki, jestem naprawdę pod wrażeniem (idealne do dyskusji, jeśli ktoś chce)
Camus właśnie pokazał mi lustro na ludzkość, które mnie przeraziło, które jest sztuką, pięknie stworzoną zresztą, w sposób, sama nie wiem jaki, jestem naprawdę pod wrażeniem (idealne do dyskusji, jeśli ktoś chce)
May 20, 2026
4,5/5
Drugi największy yapper zaraz po panu od parazytologii.
(Książka leci na listę książek, które muszę przeczytać jak mój przedni płat czołowy się w pełni rozwinie, bo czuję, że nie doceniam jej pełnego potencjału)
Drugi największy yapper zaraz po panu od parazytologii.
(Książka leci na listę książek, które muszę przeczytać jak mój przedni płat czołowy się w pełni rozwinie, bo czuję, że nie doceniam jej pełnego potencjału)
February 28, 2023
Można się w tym pogubić, ale cały ten wyrzyg przemyśleń i wewnętrznych zmian w człowieku (bo inaczej nie nazwałbym tej książki) ma w sobie coś intrygującego. Forma tez jest czymś, czego jeszcze nie spotkałem. Wyglada to jednocześnie jak notatka w telefonie i pełnoprawna powieść. Warto przeczytać, nie tyle dla samej treści, ale żeby się przekonać, co Camus wymyślił tym razem.
March 18, 2026
jedno słowo:wow
August 23, 2026
ta powieść znalazła mnie w tym momencie mojego życia, w którym miała mnie znaleźć
April 15, 2023
Jak zawsze solidnie u Pana Camusa
July 30, 2024
.⋆｡⋆˚｡⋆｡˚｡⋆.
. ݁₊ ★★★★!!
⋆·˚ ༘ * „mówi pan o sądzie ostatecznym. niech mi pan pozwoli roześmiać się z szacunkiem. czekam nań śmiało: poznałem to, co jest najgorsze, sąd ludzi.”
skłaniająca do refleksji, nasuwająca pytania dotyczące losu. krótka, choć zawiła, zapadająca w pamięć, poruszająca trafne obserwacje ludzkich zachowań oraz natury i istnienia człowieka. nie spodziewałam się, że będzie pozbawiona akcji, ale same przemyślenia zdołały wywrzeć na mnie wrażenie.
. ݁₊ ★★★★!!
⋆·˚ ༘ * „mówi pan o sądzie ostatecznym. niech mi pan pozwoli roześmiać się z szacunkiem. czekam nań śmiało: poznałem to, co jest najgorsze, sąd ludzi.”
skłaniająca do refleksji, nasuwająca pytania dotyczące losu. krótka, choć zawiła, zapadająca w pamięć, poruszająca trafne obserwacje ludzkich zachowań oraz natury i istnienia człowieka. nie spodziewałam się, że będzie pozbawiona akcji, ale same przemyślenia zdołały wywrzeć na mnie wrażenie.
September 23, 2025
„Sunąłem tak po powierzchni życia, poniekąd w słowach, nigdy w rzeczywistości”
June 27, 2023
musze do niej wrócić kiedy będę bardziej doświadczona życiowo bo teraz nie zachwyciła
January 9, 2023
Kolejny francuski pisarz, którego bohaterowie doznają jak najbardziej uzasadnionych kryzysów moralnych, a jednak wychodzą z nich jako potwory, a nie ludzie oczyszczeni ze zła. To straszne, ale może pokazywanie Jeanów Baptistów-Clamence’ów i Lucjanów ma taką wartość, że szary czytelnik jeszcze bardziej uwrażliwi się i na zło świata, i na siebie samego i nie dawszy się takiemu „kryzysowi”, wyjdzie zeń nie upadły, lecz wzniesiony. Nie zgadzam się z narratorem i w ogóle są to wielkie brednie skrzywdzonych chrześcijan, którym zabrano Boga i nie potrafią zrozumieć, że to nie znaczy, że nie zbawia nas Chrystus, bo i zbawiać nas nie ma od czego, skoro grzech pierworodny to bzdura. Zagubieni chrześcijanie, którzy czynią dobro z obawy przed piekłem. Ludzie o mentalności praktycznie wszystkich wieków ludzkiej historii, tego może i też, którzy nie szanują innych osób niż mających sukcesy mężczyzn.
July 26, 2023
um to było dziwne, ale za to jakie dobre!!
fenomenalnie napisany monolog (spowiedź) clemencea, dogłębnie poruszający, sprawia, ze wątpię w idee, które uznawałam za słuszne
chciałabym umieć wyjaśnić to co camus przekazuje, ale nie potrafię ubrać w słowa tego z czym pozostawia nas ta historia
ludzkie życie jest pełne absurdu, to tyle co mogę
stwierdzić na pewno
,, Jest już za późno, zawsze będzie za późno. Na szczęście !’’
fenomenalnie napisany monolog (spowiedź) clemencea, dogłębnie poruszający, sprawia, ze wątpię w idee, które uznawałam za słuszne
chciałabym umieć wyjaśnić to co camus przekazuje, ale nie potrafię ubrać w słowa tego z czym pozostawia nas ta historia
ludzkie życie jest pełne absurdu, to tyle co mogę
stwierdzić na pewno
,, Jest już za późno, zawsze będzie za późno. Na szczęście !’’
February 26, 2023
Albert Camus ma esse, jak zwykle z resztą
September 4, 2023
4/5
ta książka była jak słuchanie pijanego gościa w barze, który jakimś cudem gada z sensem. podobało mi się, mniej niż dżuma ale miało bardzo ciekawy sposób narracji
ta książka była jak słuchanie pijanego gościa w barze, który jakimś cudem gada z sensem. podobało mi się, mniej niż dżuma ale miało bardzo ciekawy sposób narracji
Displaying 1 - 30 of 542 reviews