What do you think?
Les Choses
L.F: " Les choses " ? C'est un titre qui intrigue, qui alimente les malentendus. Plutôt qu'un livre sur les choses, au fond n'avez-vous pas écrit un livre sur le bonheur ? G. P: C'est qu'il y a, je pense, entre les choses du monde moderne et le bonheur, un rapport obligé. Une certaine richesse de notre civilisation rend un type de bonheur possible : on peut parler, en ce sens, comme d'un bonheur d'0rly, des moquettes profondes, d'une figure actuelle du bonheur qui fait, je crois, que pour être heureux, il faut être absolument moderne. Ceux qui se sont imaginé que je condamnais la société de consommation n'ont vraiment rien compris à mon livre. Mais ce bonheur demeure un possible ; car, dans notre société capitaliste, c'est : choses promises ne sont pas choses dues. --Ce texte fait référence à une édition épuisée ou non disponible de ce titre.
157 pages, Paperback
First published January 1, 1965
About the author
Georges Perec
148 books1,738 followersGeorges Perec was a highly-regarded French novelist, filmmaker, and essayist. He was a member of the Oulipo group. Many of his novels and essays abound with experimental wordplay, lists, and attempts at classification, and they are usually tinged with melancholy.
Born in a working-class district of Paris, Perec was the only son of Icek Judko and Cyrla (Schulewicz) Peretz, Polish Jews who had emigrated to France in the 1920s. He was a distant relative of the Yiddish writer Isaac Leib Peretz.
Perec's first novel, Les Choses (Things: A Story of the Sixties) was awarded the Prix Renaudot in 1965.
In 1978, Perec won the prix Médicis for Life: A User's Manual (French title, La Vie mode d'emploi), possibly his best-known work. The 99 chapters of this 600 page piece move like a knight's tour of a chessboard around the room plan of a Paris apartment building, describing the rooms and stairwell and telling the stories of the inhabitants.
Cantatrix Sopranica L. is a spoof scientific paper detailing experiments on the "yelling reaction" provoked in sopranos by pelting them with rotten tomatoes. All the references in the paper are multi-lingual puns and jokes, e.g. "(Karybb et Scyla, 1973)".
Perec is also noted for his constrained writing: his 300-page novel La disparition (1969) is a lipogram, written without ever using the letter "e". It has been translated into English by Gilbert Adair under the title A Void (1994). The silent disappearance of the letter might be considered a metaphor for the Jewish experience during the Second World War. Since the name 'Georges Perec' is full of 'e's, the disappearance of the letter also ensures the author's own 'disappearance'.
His novella Les revenentes (1972) is a complementary univocalic piece in which the letter "e" is the only vowel used. This constraint affects even the title, which would conventionally be spelt Revenantes. An English translation by Ian Monk was published in 1996 as The Exeter Text: Jewels, Secrets, Sex in the collection Three.
It has been remarked by Jacques Roubaud that these two novels draw words from two disjoint sets of the French language, and that a third novel would be possible, made from the words not used so far (those containing both "e" and a vowel other than "e").
W ou le souvenir d'enfance, (W, or, the Memory of Childhood, 1975) is a semi-autobiographical work which is hard to classify. Two alternating narratives make up the volume: one, a fictional outline of a totalitarian island country called "W", patterned partly on life in a concentration camp; and the second, descriptions of childhood. Both merge towards the end when the common theme of the Holocaust is explained.
Perec was a heavy smoker throughout his life, and was diagnosed with lung cancer in 1981. He died the following year in Ivry-sur-Seine at only forty-five-years old. His ashes are held at the columbarium of the Père Lachaise Cemetery.
David Bellos wrote an extensive biography of Perec: Georges Perec: A Life in Words, which won the Académie Goncourt's bourse for biography in 1994.
Born in a working-class district of Paris, Perec was the only son of Icek Judko and Cyrla (Schulewicz) Peretz, Polish Jews who had emigrated to France in the 1920s. He was a distant relative of the Yiddish writer Isaac Leib Peretz.
Perec's first novel, Les Choses (Things: A Story of the Sixties) was awarded the Prix Renaudot in 1965.
In 1978, Perec won the prix Médicis for Life: A User's Manual (French title, La Vie mode d'emploi), possibly his best-known work. The 99 chapters of this 600 page piece move like a knight's tour of a chessboard around the room plan of a Paris apartment building, describing the rooms and stairwell and telling the stories of the inhabitants.
Cantatrix Sopranica L. is a spoof scientific paper detailing experiments on the "yelling reaction" provoked in sopranos by pelting them with rotten tomatoes. All the references in the paper are multi-lingual puns and jokes, e.g. "(Karybb et Scyla, 1973)".
Perec is also noted for his constrained writing: his 300-page novel La disparition (1969) is a lipogram, written without ever using the letter "e". It has been translated into English by Gilbert Adair under the title A Void (1994). The silent disappearance of the letter might be considered a metaphor for the Jewish experience during the Second World War. Since the name 'Georges Perec' is full of 'e's, the disappearance of the letter also ensures the author's own 'disappearance'.
His novella Les revenentes (1972) is a complementary univocalic piece in which the letter "e" is the only vowel used. This constraint affects even the title, which would conventionally be spelt Revenantes. An English translation by Ian Monk was published in 1996 as The Exeter Text: Jewels, Secrets, Sex in the collection Three.
It has been remarked by Jacques Roubaud that these two novels draw words from two disjoint sets of the French language, and that a third novel would be possible, made from the words not used so far (those containing both "e" and a vowel other than "e").
W ou le souvenir d'enfance, (W, or, the Memory of Childhood, 1975) is a semi-autobiographical work which is hard to classify. Two alternating narratives make up the volume: one, a fictional outline of a totalitarian island country called "W", patterned partly on life in a concentration camp; and the second, descriptions of childhood. Both merge towards the end when the common theme of the Holocaust is explained.
Perec was a heavy smoker throughout his life, and was diagnosed with lung cancer in 1981. He died the following year in Ivry-sur-Seine at only forty-five-years old. His ashes are held at the columbarium of the Père Lachaise Cemetery.
David Bellos wrote an extensive biography of Perec: Georges Perec: A Life in Words, which won the Académie Goncourt's bourse for biography in 1994.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 34 reviews
December 5, 2025
Mood: ‘Sylvies rooster gaf hun leven een zeker ritme. Hun week bestond uit geluksdagen: maandag, omdat ze een vrije ochtend had en omdat er nieuwe programma’s in de bioscopen kwamen, woensdag omdat ze een vrije middag had, en vrijdag omdat ze de hele dag vrij had en er weer nieuwe filmprogramma’s kwamen, en ongeluksdagen, te weten de rest.’
October 7, 2025
Ik heb hier zóveel over te zeggen… Een Goodreads-review is eigenlijk niet genoeg, dus jullie moeten deze nu ook allemaal gaan lezen zodat we het erover kunnen hebben.
Zelf wilde ik ‘m eigenlijk al direct herlezen vanaf het moment dat ik de laatste pagina omsloeg.
Ook zou ik een scriptie kunnen wijden aan alle dingen die in De perfecties finaal mislukten, maar hierin wél verschrikkelijk goed werkten. Sorry Vincenzo Latronico; jouw interview in de Volkskrant deed je voorkomen als een prima aardige man, maar dit had je beter aan je idool over kunnen laten.
De laatste tijd annoteer ik m’n boeken nauwelijks meer (wie heeft daar tegenwoordig de tijd nog voor?), maar in dit geval bleef er een pen aan m’n handen kleven. Ik onderstreepte bijvoorbeeld:
‘Zij (…) hadden het gevoel, zoals zij daar lekker warm met zijn tweeën zaten, (…) dat hun leven slechts de onuitputtelijke som van deze fortuinlijke momenten was en dat zij altijd gelukkig zouden zijn, omdat zij verdienden het te zijn, omdat zij voor alles open wisten te blijven staan, omdat het geluk in hen huisde.’
Als er één ding is wat De dingen heel goed doet, is het reflecteren op geluk. En dan vooral op hoe dit maar al te vaak op één lijn wordt gesteld met bezit. Dat blijkt onbevredigend, uiteraard, maar evengoed verleidelijk:
‘Ze hadden nu het idee dat ze vroeger (…) tenminste bezeten waren geweest van het verlangen naar bezit. Die passie had bij hen dikwijls de rol van leven gespeeld. Ze hadden toen het gevoel dat zij, ongedurig en verteerd door begeerte, voorwaarts streefden.’
En gelijk hebben deze personages. Ik kan hier nu heel zelfgenoegzaam over gaan lopen doen, maar dat zou niet terecht zijn. Ook ik ben een groot spullenliefhebber. Ook ik zal altijd een zwak behouden voor ‘het ding’. Maar voortaan doe ik dat op z’n minst met Perec en zijn mooie woorden in het achterhoofd.
Zelf wilde ik ‘m eigenlijk al direct herlezen vanaf het moment dat ik de laatste pagina omsloeg.
Ook zou ik een scriptie kunnen wijden aan alle dingen die in De perfecties finaal mislukten, maar hierin wél verschrikkelijk goed werkten. Sorry Vincenzo Latronico; jouw interview in de Volkskrant deed je voorkomen als een prima aardige man, maar dit had je beter aan je idool over kunnen laten.
De laatste tijd annoteer ik m’n boeken nauwelijks meer (wie heeft daar tegenwoordig de tijd nog voor?), maar in dit geval bleef er een pen aan m’n handen kleven. Ik onderstreepte bijvoorbeeld:
‘Zij (…) hadden het gevoel, zoals zij daar lekker warm met zijn tweeën zaten, (…) dat hun leven slechts de onuitputtelijke som van deze fortuinlijke momenten was en dat zij altijd gelukkig zouden zijn, omdat zij verdienden het te zijn, omdat zij voor alles open wisten te blijven staan, omdat het geluk in hen huisde.’
Als er één ding is wat De dingen heel goed doet, is het reflecteren op geluk. En dan vooral op hoe dit maar al te vaak op één lijn wordt gesteld met bezit. Dat blijkt onbevredigend, uiteraard, maar evengoed verleidelijk:
‘Ze hadden nu het idee dat ze vroeger (…) tenminste bezeten waren geweest van het verlangen naar bezit. Die passie had bij hen dikwijls de rol van leven gespeeld. Ze hadden toen het gevoel dat zij, ongedurig en verteerd door begeerte, voorwaarts streefden.’
En gelijk hebben deze personages. Ik kan hier nu heel zelfgenoegzaam over gaan lopen doen, maar dat zou niet terecht zijn. Ook ik ben een groot spullenliefhebber. Ook ik zal altijd een zwak behouden voor ‘het ding’. Maar voortaan doe ik dat op z’n minst met Perec en zijn mooie woorden in het achterhoofd.
February 4, 2026
De dingen zullen ons consumeren!
Perec zijn boeken staarden mij al een tijdje aan in elke boekenzaak die ik binnenkwam. Blij om te zeggen dat zijn eerste boek alle verwachtingen overstijgt. De eerste hoofdstukken vielen mij op eerste zicht minder in de smaak, beschrijvende passages die hol aanvoelden (hier en daar wel een bangers van zinnen) tot de laatste hoofdstukken van het eerste deel. Het concept werd me toen glashelder en sprak heel direct tot me. Het nawoord biedt ook een summiere samenvatting van het verhaal en context waarin het geschreven is.
Leuk boekje, ga zeker nog iets van Perec lezen.
Perec zijn boeken staarden mij al een tijdje aan in elke boekenzaak die ik binnenkwam. Blij om te zeggen dat zijn eerste boek alle verwachtingen overstijgt. De eerste hoofdstukken vielen mij op eerste zicht minder in de smaak, beschrijvende passages die hol aanvoelden (hier en daar wel een bangers van zinnen) tot de laatste hoofdstukken van het eerste deel. Het concept werd me toen glashelder en sprak heel direct tot me. Het nawoord biedt ook een summiere samenvatting van het verhaal en context waarin het geschreven is.
Leuk boekje, ga zeker nog iets van Perec lezen.
September 6, 2026
Interessante kritiek op de consumptiemaatschappij in de vorm van een roman
Did Not Finish
July 14, 2026Mijn 2e Perec waarin ik vastloop. Boehoe.
Het is op tekstueel niveau heel knap wat Perec doet: in hoofdstuk 1 verbeeldt hij een ideaal interieur, elke zin bevat het werkwoord zou of zouden (meervoud), in hoofdstuk 2 beschrijft hij het werkelijke interieur van het 35 vierkante meters kleine huis van hoofdpersonen Guy en Sylvie. Het contrast tussen de minutieus geschetste interieurs kan niet groter.
Maar op 15% van dit boek heeft taaltrapezewerker Perec bij mij nog 0,0% gevoel voor zijn personages weten over te brengen. Daarvoor is het leven te kort! Ik geef het op.
O ja, mijn eerste Perec-vastloper was Het leven een gebruiksaanwijzing.
Het is op tekstueel niveau heel knap wat Perec doet: in hoofdstuk 1 verbeeldt hij een ideaal interieur, elke zin bevat het werkwoord zou of zouden (meervoud), in hoofdstuk 2 beschrijft hij het werkelijke interieur van het 35 vierkante meters kleine huis van hoofdpersonen Guy en Sylvie. Het contrast tussen de minutieus geschetste interieurs kan niet groter.
Maar op 15% van dit boek heeft taaltrapezewerker Perec bij mij nog 0,0% gevoel voor zijn personages weten over te brengen. Daarvoor is het leven te kort! Ik geef het op.
O ja, mijn eerste Perec-vastloper was Het leven een gebruiksaanwijzing.
Read
March 3, 2026“Ongetwijfeld hadden zij net als iedereen zich graag aan iets willen wijden, een krachtige behoefte in zich hebben willen voelen die zij roeping genoemd zouden hebben, een ambitie die hen bezield zou hebben, een hartstocht die hen gelukkig zou hebben gemaakt. Helaas, zij kenden er maar één: het hartstochtelijk verlangen naar een beter leven en dat putte hen uit.”
December 11, 2025
Het eerste hoofdstuk van De dingen is Perec ten voeten uit: het boek opent met een ietwat oeverloos aandoende, nauwgezette beschrijving van een ouderwets-elitair ingericht appartement. Maar wat volgt is een opmerkelijk goed te volgen narratief dat in een heldere chronologie en zonder al te veel digressies wordt gepresenteerd.
Het is pas na het stilleven van de openingspassage – die leest als de beschrijving van een filmdecor en de manier waarop een camera dat decor zou moeten filmen – dat de protagonisten van het boek, Sylvie en Jérôme, worden geïntroduceerd. Bij het vertellen van het verhaal van deze personages lijkt Perec het principe ‘show, don’t tell’ te hebben omgekeerd: De dingen bevat maar weinig afgebakende scènes, en bestaat hoofdzakelijk uit een aaneenschakeling van diepgaande analyses van de beweegredenen van Sylvie en Jérôme en van de patronen en gewoontes die hun leven kenmerken.
Het ‘tell, don’t show’ dat Perec als uitgangspunt voor deze korte roman heeft gekozen, zorgt er – zoals Manet van Montfrans in haar nawoord bij De dingen ook noemt – voor dat Sylvie en Jérôme in deze roman in feite niet waarlijk als personages fungeren. Zij staan eerder symbool voor de generatie die in de jaren ’60 voor het eerst in aanraking kwam met de consumptiemaatschappij. Ook al was Perec er niet bepaald door gecharmeerd, het feit dat hij naar aanleiding van de publicatie van De dingen tot socioloog van de consumptiemaatschappij werd gebombardeerd, heeft hij toch echt grotendeels aan zijn eigen keuze voor deze metapsychologische verteltrant te danken.
Symbool van een generatie
En inderdaad is er een meer romanachtige versie van De dingen denkbaar, waarin Sylvie en Jérôme als individuen meer uitgewerkt zouden zijn, waarin wij meer leren over hun achtergrond en de eigenaardigheden van hun relatie en waarin meer directe rede zou zijn gebruikt. Het boek was dan eerder opgevat als een vertelling met een maatschappijkritische ondertoon. Het is voor de geïnteresseerde lezer misschien de moeite waard om te onderzoeken of meer recente boeken zoals De perfecties van Vincenzo Latronico – waarvoor De dingen als inspiratiebron diende –, of The anthropologists van Ayşegül Savaş, misschien niet waarlijke roman-manifestaties van De dingen zijn.
Doordat het boek niet scène-gebaseerd is opgebouwd, komen Sylvie en Jérôme als karakters niet helemaal tot leven en voelt de tekst vrij analytisch aan. Maar toch is het vertelperspectief effectief. De analyses die Perec presenteert worden met grote regelmaat geïllustreerd aan de hand van pijnlijk concrete details die de tragiek en de noodlottigheid van het materialistische doolhof waarin de twee zich bevinden voor de lezer voelbaar maken. De lezer krijgt het gevoel met de neus op de feiten van de kapitalistische samenleving te worden gedrukt.
Het zijn die ludieke details waar Perec de lezer voortdurend op trakteert, die maken dat De dingen absoluut geen grote droge hap is. Zij zorgen ervoor dat het boek, als schets van een meerjarige psychosociale ontwikkeling van een individu dat tot een bepaalde bevolkingsgroep behoort, toch uitermate levendig aanvoelt.
De dingen: een debuut als warming-up voor later werk
Het boek leest dus zeker niet als een sociologisch onderzoeksrapport. Sterker nog: De dingen is misschien wel een perfect boek voor wie behoefte heeft aan een inleiding tot het werk van Georges Perec: het verhaal is uniform qua perspectief, wordt in een redelijk zuivere chronologische volgorde verteld, en de metapsychologische analyses zijn toegankelijk geschreven. Het boek kent geen lange uitweidingen, geen labyrintische fractale effecten, geen enigmatische perspectiefwisselingen en geen ingewikkelde syntactische constructies; kortom, de elementen die gemeenplaatsen zijn in veel van Perecs latere werk en die een groot deel van zijn oeuvre wat ontoegankelijk van aard maken. En toch bevat De dingen de (hierboven beschreven) aandacht voor sprekende details en onmiskenbare blijken van vertelplezier die voor Perec zo kenmerkend zijn.
De dingen heeft de kiemen van de typische, ingewikkelde Perec-stijl in zich die in latere boeken tot volle bloei zouden komen. Maar in dit boek lijkt Perec zich op dat vlak nog enigszins in te houden. Het boek is daarmee een toegankelijke instapper voor wie het werk van Perec beter wil leren kennen. Wie al is ingewijd in de wereld van deze fascinerende schrijver en een bewondering koestert voor de literaire vrijheid die Perec zich in zijn andere boeken zo duidelijk permitteert, zal De dingen misschien niet roemen als Perecs belangrijkste literaire verdienste: het boek is immers wat ‘gewoontjes’ en – als ik zo vrij mag zijn – redelijk conformistisch in vergelijking met zijn andere werk. Maar De dingen is wel een van de weinige boeken waarin Perec zich relatief onverholen maatschappijkritisch uitlaat. En dat is dan wel weer bijzonder.
Het is pas na het stilleven van de openingspassage – die leest als de beschrijving van een filmdecor en de manier waarop een camera dat decor zou moeten filmen – dat de protagonisten van het boek, Sylvie en Jérôme, worden geïntroduceerd. Bij het vertellen van het verhaal van deze personages lijkt Perec het principe ‘show, don’t tell’ te hebben omgekeerd: De dingen bevat maar weinig afgebakende scènes, en bestaat hoofdzakelijk uit een aaneenschakeling van diepgaande analyses van de beweegredenen van Sylvie en Jérôme en van de patronen en gewoontes die hun leven kenmerken.
Het ‘tell, don’t show’ dat Perec als uitgangspunt voor deze korte roman heeft gekozen, zorgt er – zoals Manet van Montfrans in haar nawoord bij De dingen ook noemt – voor dat Sylvie en Jérôme in deze roman in feite niet waarlijk als personages fungeren. Zij staan eerder symbool voor de generatie die in de jaren ’60 voor het eerst in aanraking kwam met de consumptiemaatschappij. Ook al was Perec er niet bepaald door gecharmeerd, het feit dat hij naar aanleiding van de publicatie van De dingen tot socioloog van de consumptiemaatschappij werd gebombardeerd, heeft hij toch echt grotendeels aan zijn eigen keuze voor deze metapsychologische verteltrant te danken.
Symbool van een generatie
En inderdaad is er een meer romanachtige versie van De dingen denkbaar, waarin Sylvie en Jérôme als individuen meer uitgewerkt zouden zijn, waarin wij meer leren over hun achtergrond en de eigenaardigheden van hun relatie en waarin meer directe rede zou zijn gebruikt. Het boek was dan eerder opgevat als een vertelling met een maatschappijkritische ondertoon. Het is voor de geïnteresseerde lezer misschien de moeite waard om te onderzoeken of meer recente boeken zoals De perfecties van Vincenzo Latronico – waarvoor De dingen als inspiratiebron diende –, of The anthropologists van Ayşegül Savaş, misschien niet waarlijke roman-manifestaties van De dingen zijn.
Doordat het boek niet scène-gebaseerd is opgebouwd, komen Sylvie en Jérôme als karakters niet helemaal tot leven en voelt de tekst vrij analytisch aan. Maar toch is het vertelperspectief effectief. De analyses die Perec presenteert worden met grote regelmaat geïllustreerd aan de hand van pijnlijk concrete details die de tragiek en de noodlottigheid van het materialistische doolhof waarin de twee zich bevinden voor de lezer voelbaar maken. De lezer krijgt het gevoel met de neus op de feiten van de kapitalistische samenleving te worden gedrukt.
Het zijn die ludieke details waar Perec de lezer voortdurend op trakteert, die maken dat De dingen absoluut geen grote droge hap is. Zij zorgen ervoor dat het boek, als schets van een meerjarige psychosociale ontwikkeling van een individu dat tot een bepaalde bevolkingsgroep behoort, toch uitermate levendig aanvoelt.
De dingen: een debuut als warming-up voor later werk
Het boek leest dus zeker niet als een sociologisch onderzoeksrapport. Sterker nog: De dingen is misschien wel een perfect boek voor wie behoefte heeft aan een inleiding tot het werk van Georges Perec: het verhaal is uniform qua perspectief, wordt in een redelijk zuivere chronologische volgorde verteld, en de metapsychologische analyses zijn toegankelijk geschreven. Het boek kent geen lange uitweidingen, geen labyrintische fractale effecten, geen enigmatische perspectiefwisselingen en geen ingewikkelde syntactische constructies; kortom, de elementen die gemeenplaatsen zijn in veel van Perecs latere werk en die een groot deel van zijn oeuvre wat ontoegankelijk van aard maken. En toch bevat De dingen de (hierboven beschreven) aandacht voor sprekende details en onmiskenbare blijken van vertelplezier die voor Perec zo kenmerkend zijn.
De dingen heeft de kiemen van de typische, ingewikkelde Perec-stijl in zich die in latere boeken tot volle bloei zouden komen. Maar in dit boek lijkt Perec zich op dat vlak nog enigszins in te houden. Het boek is daarmee een toegankelijke instapper voor wie het werk van Perec beter wil leren kennen. Wie al is ingewijd in de wereld van deze fascinerende schrijver en een bewondering koestert voor de literaire vrijheid die Perec zich in zijn andere boeken zo duidelijk permitteert, zal De dingen misschien niet roemen als Perecs belangrijkste literaire verdienste: het boek is immers wat ‘gewoontjes’ en – als ik zo vrij mag zijn – redelijk conformistisch in vergelijking met zijn andere werk. Maar De dingen is wel een van de weinige boeken waarin Perec zich relatief onverholen maatschappijkritisch uitlaat. En dat is dan wel weer bijzonder.
March 3, 2026
Het is grappig - ondanks dat het naar de titel echt een puur jaren 60 verhaal is, met de ziel van Parijs er prachtig in verwerkt, voelt het toch als een tijdloos verhaal. De positie van de dromerige waas van de periode tussen studententijd en volwassenheid en de verwachtigen die daarbij komen kijken tegenover de teleurstellingen van het “echte leven” wordt prachtig beschreven en voelt haast universeel. De vriendenkring, de gewoontes, de boeken die worden gelezen, de dromen over het interieur van een te klein huis en de oorlog in de achtergrond die net niet dichtbij genoeg is om zorgen over te hebben. Het is iets waar bijna iedereen zichzelf in kan herkennen.
Het is dan ook bijna vanzelfsprekend dat het laatste deel, waar het verhaal niet langer dromend is maar realiteit wordt en specifieker afgesteld op de “hoofdpersonen”, net . Wellicht omdat het niet eindigt met beschreven dromen die werkelijkheid worden, maar met de teleurstelling van dagelijkse sleur die wekelijkse sleur wordt die langzaam het leven vormt. Echt Frans dus.
Het is dan ook bijna vanzelfsprekend dat het laatste deel, waar het verhaal niet langer dromend is maar realiteit wordt en specifieker afgesteld op de “hoofdpersonen”, net . Wellicht omdat het niet eindigt met beschreven dromen die werkelijkheid worden, maar met de teleurstelling van dagelijkse sleur die wekelijkse sleur wordt die langzaam het leven vormt. Echt Frans dus.
July 15, 2026
Prachtig geschreven! En meer dan zestig jaar na de eerste druk nog steeds actueel.
“Ze brandden van verlangen er als in een roes voor te bezwijken, onmiddelijk en voor altijd. Maar de horizon van hun verlangens zat onverbiddelijk dicht; hun grote onmogelijke dromerijen behoorden slechts tot het terrein van de utopie.”
“Ze brandden van verlangen er als in een roes voor te bezwijken, onmiddelijk en voor altijd. Maar de horizon van hun verlangens zat onverbiddelijk dicht; hun grote onmogelijke dromerijen behoorden slechts tot het terrein van de utopie.”
September 18, 2025
Vooral qua stijl zeer mooi en interessant, hetgeen waar Perec ook om bekend staat. Hoeft daarom ook niet herhaald te worden. Wellicht ook zorgwekkend dat de huidige tijdsgeest weinig verschilt van het beeld dat hij schetst uit de jaren '60? Zeer treffend is het in ieder geval; aanradert!
December 11, 2025
Geconfonteerd. Houden van geestige spulletjes = ondergang :(
Read
June 11, 2026Ik heb dit boek denk ik te versnipperd gelezen. Denk dat ik het graag opnieuw zou willen lezen in een periode dat er meer tijd is
July 1, 2026
Een onbegrensd verlangen zonder fundament zo omschrijft Perec de drang naar consumptie. Goed boek heb ervan genoten en leest snel. 🌟🌟🌟🌟 sterren 🤩
January 4, 2026
3.5* geluk, bezit, hebzucht. geluk, bezit, hebzucht. wat is wat?
Ik moest echt inkomen aan het begin, ik denk door de vertelstem, maar het laatste deel heeft me echt overtuigd. dit is hoe levens voorbij gingen, voorbij gaan, en voorbij zullen gaan. en dat zag meneer Perec al in 1960!
Ik moest echt inkomen aan het begin, ik denk door de vertelstem, maar het laatste deel heeft me echt overtuigd. dit is hoe levens voorbij gingen, voorbij gaan, en voorbij zullen gaan. en dat zag meneer Perec al in 1960!
September 21, 2025
Bijna meer een ideeënroman met een opvallende vorm, alleen beschrijvend, maar toch weet Perec het boeiend te houden. Hoewel het in de jaren 70 is geschreven, moest ik voortdurend aan de Havermelkelite denken: de aspirerende klasse, geobsedeerd door spullen (de dingen) en het voortdurende gebrek aan geld daarvoor, hoewel ze toch ook echt niet arm zijn, Sylvie en Jérôme.
Overeenkomsten: vintage meubels, kostbare leren of scheerwollen schotse stoffen, dure ingebonden boeken, gedistingeerde kleding, het lezen van het juiste weekblad, specifieke koffers. Ruime woningen. Een leeg leven, ze zijn rond de 30, wel met veel vrienden, veel drinken en naar goeie films gaan, bekende mensen bewonderen. Vallen voor het laatkapitalisme in verleidelijke reclames die luchtspiegels voorhouden.
En dan die semi-betrokkenheid bij de Algerijnse onafhankelijkheidsoorlog.
Ik vond het droevig en schrijnend en herkenbaar, deze zal me qua sfeer nog lang bijblijven.
Overeenkomsten: vintage meubels, kostbare leren of scheerwollen schotse stoffen, dure ingebonden boeken, gedistingeerde kleding, het lezen van het juiste weekblad, specifieke koffers. Ruime woningen. Een leeg leven, ze zijn rond de 30, wel met veel vrienden, veel drinken en naar goeie films gaan, bekende mensen bewonderen. Vallen voor het laatkapitalisme in verleidelijke reclames die luchtspiegels voorhouden.
En dan die semi-betrokkenheid bij de Algerijnse onafhankelijkheidsoorlog.
Ik vond het droevig en schrijnend en herkenbaar, deze zal me qua sfeer nog lang bijblijven.
September 8, 2025
3,5 ik had deze eerst moeten lezen ipv de perfecties
September 23, 2025
Volgens Georges Perec zelf was dit het eerste boek waarin de consumptiemaatschappij beschreven wordt. Die consumptiemaatschappij is dan ook niet zozeer het onderwerp als wel gelijk het ware hoofdpersonage van het boek, niet Jerome en Sylvie, twee doelbewust bordkartonnen personages die door Perec gebruikt worden om een dolende generatie (of mensheid?) neer te zetten.
Wij worden geregeerd door De Dingen om ons heen. Wanneer het precies is gebeurd weet ik niet, maar tegenwoordig lijkt men op de eerste plaats consument te zijn en dan pas een burger met rechten, dromen en ideeën. Jerome en Sylvie zijn sociale stijgers, ze werken als enquêteurs en zijn de hele dag bezig met mensen vragen naar hun verlangens, hun ideeën over producten, hun dagelijkse gewoonten waar vervolgens nieuwe producten bij verzonnen kunnen worden. Zelf verlangen zij ook altijd naar meer, want "in de wereld die de hunne was, was het bijna verplicht om altijd meer te verlangen dan je kon aanschaffen."
Het boeiende is dat Perec zijn personages van alles laat doen en alles opzichtig laat mislukken, zonder dat dit geforceerd overkomt. Ik las er kritiek in op een bepaalde levenshouding waarin je er genoegen mee neemt dat anderen bepalen wat jij zelf belangrijk vindt in het leven. Je koopt lekker eten, mooie kleren, chique meubels alleen omdat het hoort, niet omdat je een intrinsiek verlangen ernaar hebt. Tegelijkertijd zit iedereen al van dag één gevangen in dit systeem en is er haast geen ontsnappen aan. "Volgzame wezentjes, de getrouwe afspiegeling van de wereld die hen hoonde. Ze zaten tot hun nek in de taart waarvan zij alleen maar een paar kruimels zouden krijgen."
In het nawoord las ik dat de schrijver baalde van dat hij door dit boek meer als socioloog dan als romancier werd gezien, maar ik snap dat ergens ook wel. Want in geen enkele tekst heb ik de consumptiemaatschappij en al haar facetten zo genadeloos afgepeld zien worden. Cynisch, maar niet hard, er spreekt nog steeds veel liefde voor de maatschappij uit. Perec weet heel veel subtiliteiten mooi te vangen. Langzaam afstand nemen van je opvoeding omdat je naar 'beter' streeft. Vriendengroepen die elkaar uit het oog verliezen, omdat ze aan de andere kant van het land voor zekerheid en een hypotheek kiezen.
Met een citaat van Karl Marx als uitsmijter is het boek niet altijd subtiel in zijn opvattingen, al is de taal wel heel verfijnd en het boek daarmee automatisch ook. De crux is denk ik dat als je spullen boven gevoel zet, je op een gegeven moment niet meer terug kan. Jerome en Sylvie proberen in het tweede deel van het boek te 'vluchten'. Waar hun leven in Parijs nog iets romantisch had blijft er op het laatst weinig van over. Zij wilden te veel, te graag, de vraag is of zij ooit nog genoeg kunnen nemen met hetgeen ze hebben.
"Maar al te vaak hielden zij in dat wat zij luxe noemden alleen van het geld dat erachter zat. Ze bezweken voor de tekenen van rijkdom, zij hielden van de rijkdom, voordat zij van het leven hielden."
Wij worden geregeerd door De Dingen om ons heen. Wanneer het precies is gebeurd weet ik niet, maar tegenwoordig lijkt men op de eerste plaats consument te zijn en dan pas een burger met rechten, dromen en ideeën. Jerome en Sylvie zijn sociale stijgers, ze werken als enquêteurs en zijn de hele dag bezig met mensen vragen naar hun verlangens, hun ideeën over producten, hun dagelijkse gewoonten waar vervolgens nieuwe producten bij verzonnen kunnen worden. Zelf verlangen zij ook altijd naar meer, want "in de wereld die de hunne was, was het bijna verplicht om altijd meer te verlangen dan je kon aanschaffen."
Het boeiende is dat Perec zijn personages van alles laat doen en alles opzichtig laat mislukken, zonder dat dit geforceerd overkomt. Ik las er kritiek in op een bepaalde levenshouding waarin je er genoegen mee neemt dat anderen bepalen wat jij zelf belangrijk vindt in het leven. Je koopt lekker eten, mooie kleren, chique meubels alleen omdat het hoort, niet omdat je een intrinsiek verlangen ernaar hebt. Tegelijkertijd zit iedereen al van dag één gevangen in dit systeem en is er haast geen ontsnappen aan. "Volgzame wezentjes, de getrouwe afspiegeling van de wereld die hen hoonde. Ze zaten tot hun nek in de taart waarvan zij alleen maar een paar kruimels zouden krijgen."
In het nawoord las ik dat de schrijver baalde van dat hij door dit boek meer als socioloog dan als romancier werd gezien, maar ik snap dat ergens ook wel. Want in geen enkele tekst heb ik de consumptiemaatschappij en al haar facetten zo genadeloos afgepeld zien worden. Cynisch, maar niet hard, er spreekt nog steeds veel liefde voor de maatschappij uit. Perec weet heel veel subtiliteiten mooi te vangen. Langzaam afstand nemen van je opvoeding omdat je naar 'beter' streeft. Vriendengroepen die elkaar uit het oog verliezen, omdat ze aan de andere kant van het land voor zekerheid en een hypotheek kiezen.
Met een citaat van Karl Marx als uitsmijter is het boek niet altijd subtiel in zijn opvattingen, al is de taal wel heel verfijnd en het boek daarmee automatisch ook. De crux is denk ik dat als je spullen boven gevoel zet, je op een gegeven moment niet meer terug kan. Jerome en Sylvie proberen in het tweede deel van het boek te 'vluchten'. Waar hun leven in Parijs nog iets romantisch had blijft er op het laatst weinig van over. Zij wilden te veel, te graag, de vraag is of zij ooit nog genoeg kunnen nemen met hetgeen ze hebben.
"Maar al te vaak hielden zij in dat wat zij luxe noemden alleen van het geld dat erachter zat. Ze bezweken voor de tekenen van rijkdom, zij hielden van de rijkdom, voordat zij van het leven hielden."
June 25, 2026
Het tweede deel, dat zich afspeelt in Tunesië, was geweldig, zowel qua schrijfstijl, als qua inhoud. Ook het begin van deel één vond ik goed, maar daarna zakte het nogal in. De eentonigheid van het het leven van Sylvie en Jérôme ging overheersen, ook omdat ik het Frankrijk van de vijftiger jaren niet goed kan invoelen. Maar zoals gezegd, in deel twee hernam Perec zich volledig. Voor dat tweede deel geef ik graag vier sterren, maar voor het geheel hou ik het op drie. Het verhaal gaat - wat mij betreft - over hoe Sylvie en Jérôme hun leven als verlangende, dromende en enthousiaste jonge honden beginnen en uiteindelijk toch in een keurig afgebakend burgermans bestaan belanden. Hun volstrekt niet realistische en vooral niet doorvoelde kijk op de wereld en het leven komt voort, lijkt Perec te zeggen, uit het consumentisme dat na de wereldoorlogen oprukt. Sylvie en Jérôme beschouwen het niet hebben van de dingen waarnaar ze verlangen, als armoede. Perec is geweldig goed in het beschrijven van de betovering van de materiële wereld, van de dingen die ons leven bekleden.
Uit het nawoord blijkt dat het boek vol zit met verwijzingen naar andere grootheden in de Franse literatuur (Flaubert, Balzac), maar helaas weet ik daar te weinig van.
Uit het nawoord blijkt dat het boek vol zit met verwijzingen naar andere grootheden in de Franse literatuur (Flaubert, Balzac), maar helaas weet ik daar te weinig van.
March 20, 2026
3.5 ster Boven je stand leven, boven je stand verlangen, dat is waar dit boek over gaat.
Ze wilde niet rijk worden, ze wilde rijk zijn, ze zouden heel goed rijk kunnen zijn en alle gedragingen die daarbij horen.
"De dingen waren niet eenvoudig, integendeel. Voor een jong paar dat niet rijk was, maar het wilde zijn, simpelweg omdat het niet arm was."
"Maar meestal waren zij alleen maar ongeduldig: ze hadden het gevoel dat zij gereed waren: ze wachtten op het leven, de wachtten op het geld".
Een interessant, toch wat traag geschreven boek, minutieus omschreven voorwerpen, van mooie tafels tot jurken tot brood. Soms herkenbaar, soms bevreemdend, zeker een mooi tijdsbeeld van Frankrijk en nog altijd zeer relevant zolang wij consumeren als hoogst haalbare blijven zien.
Ze wilde niet rijk worden, ze wilde rijk zijn, ze zouden heel goed rijk kunnen zijn en alle gedragingen die daarbij horen.
"De dingen waren niet eenvoudig, integendeel. Voor een jong paar dat niet rijk was, maar het wilde zijn, simpelweg omdat het niet arm was."
"Maar meestal waren zij alleen maar ongeduldig: ze hadden het gevoel dat zij gereed waren: ze wachtten op het leven, de wachtten op het geld".
Een interessant, toch wat traag geschreven boek, minutieus omschreven voorwerpen, van mooie tafels tot jurken tot brood. Soms herkenbaar, soms bevreemdend, zeker een mooi tijdsbeeld van Frankrijk en nog altijd zeer relevant zolang wij consumeren als hoogst haalbare blijven zien.
September 4, 2026
Het idee dat Perec de komende 130 pagina's zal volhouden, is na tien bladzijden al duidelijk: de versmachtende consumptiemaatschappij in beeld brengen. Als een sneltrein volgen oplijstingen van objecten en verlangens elkaar op, zonder veel humor of adempauze.
Dat procedé is literair doeltreffend. Het blijft bewust hangen in iets observationeel-beschrijvends en bouwt zo een behoorlijke afstand in tussen lezer en personages. De leegte van Jérôme en Sylvie wordt daardoor haast voelbaar. Alleen, na een tijdje wordt het middel zelf nogal verstikkend. Voor mij had er gerust wat meer humor of wrijving in mogen zitten. In de afwezigheid daarvan krijgt De Dingen bijna iets pamflettistisch.
Dat procedé is literair doeltreffend. Het blijft bewust hangen in iets observationeel-beschrijvends en bouwt zo een behoorlijke afstand in tussen lezer en personages. De leegte van Jérôme en Sylvie wordt daardoor haast voelbaar. Alleen, na een tijdje wordt het middel zelf nogal verstikkend. Voor mij had er gerust wat meer humor of wrijving in mogen zitten. In de afwezigheid daarvan krijgt De Dingen bijna iets pamflettistisch.
May 2, 2026
Ja, dit is een Belangrijk Boek. Over de consumptiemaatschappij, over (klein)burgerlijkheid, bewust afstandelijk geschreven, zonder dialogen. De geestelijke leegte van de twee-eenheid die hoofdpersoon is roept een tastbare melancholie op.
En toch drie sterren. Want bij twijfel is de maatstaf: tel je tijdens het lezen de bladzijden die je nog moet (drie sterren), die je nog mag (vier sterren), of tel je helemaal niet omdat het boek je totaal gegrepen heeft (vijf sterren)? Le voilà.
En toch drie sterren. Want bij twijfel is de maatstaf: tel je tijdens het lezen de bladzijden die je nog moet (drie sterren), die je nog mag (vier sterren), of tel je helemaal niet omdat het boek je totaal gegrepen heeft (vijf sterren)? Le voilà.
May 21, 2026
Vond het helaas best pittig om doorheen te komen.
Wel heel interessant om te lezen hoe men in de jaren 60 deels exact dezelfde overdenkingen en zorgen had als wij nu.
Zoals, over de mensen die 20-30 jaar ervoor jong waren: "ze hadden het idee dat de problemen die zich toen voordeden, de problemen waarvan zij zich voorstelden dat ze zich toen voorgedaan moesten hebben, duidelijker waren (...): zij, echter, hadden alleen met strikvragen te maken."
Wel heel interessant om te lezen hoe men in de jaren 60 deels exact dezelfde overdenkingen en zorgen had als wij nu.
Zoals, over de mensen die 20-30 jaar ervoor jong waren: "ze hadden het idee dat de problemen die zich toen voordeden, de problemen waarvan zij zich voorstelden dat ze zich toen voorgedaan moesten hebben, duidelijker waren (...): zij, echter, hadden alleen met strikvragen te maken."
July 26, 2026
Nooit een somberder makende beschrijving gelezen van de leegte, illusieloosheid en eentonigheid die de welvaarts- en consumptiemaatschappij kan opleveren als je je erin verliest. Als je bezeten raakt door de dingen, die je denkt nodige te hebben om iemand te zijn, maar die je nog niet heb. Ik had moeite mijn aandacht te houden bij de uitputtende beschrijvingen van 'dingen', de vlakke personages (ze leken niet te bestaan) en de veelvuldig gehanteerde voorwaardelijke wijs.
January 31, 2026
Halverwege boek gestopt. Het is goed geschreven, prima vertaald. Het thema is interessant maar het lukt mij niet om helemaal mee te gaan ... Frankrijk rond 1965 met alle dingen die toen speelden. De groep jonge marktonderzoekers worstelen zich door het leven met ups en downs en ondertussen beetje de kenmerken van de gevestigde orde kopiëren.
This entire review has been hidden because of spoilers.
December 31, 2025
Over de spanning tussen vrij leven en dingen willen. Bewijst de budha stelling dat hij die niets wil vrij is.
Vanuit thema v kapitalisme zeker interessant en epiloog geeft nog wat extra interessante inzichten over Elec.
Vanuit thema v kapitalisme zeker interessant en epiloog geeft nog wat extra interessante inzichten over Elec.
September 28, 2019
Iedereen van mijn generatie zou dit moeten lezen.
February 2, 2026
Horror van de bovenste plank!
February 20, 2026
Very herkenbaar, ook wel een wake-up call daardoor. Af en toe werd ik een beetje moe van de opsommingen.
March 27, 2026
Het dingen naar dingen is geconsumeerd.
June 28, 2026
Perec heeft havemelkelite voorspeld!!
Displaying 1 - 30 of 34 reviews