Nationalism

by Rabindranath Tagore, Ramachandra Guha (Contributor)

First published in English in 1917, Nationalism was translated into French in 1924. This essay by Rabindranath Tagore is re-published in its entirety for the first time in a corrected translation, with an introduction and appendices clarifying its context and relevance for our time.

Genres: Nonfiction, Philosophy, Politics, India, History, Classics, Indian Literature

143 pages, Hardcover

First published January 1, 1917

About the author

Awarded the Nobel Prize in Literature in 1913 "because of his profoundly sensitive, fresh and beautiful verse, by which, with consummate skill, he has made his poetic thought, expressed in his own English words, a part of the literature of the West."

Tagore modernised Bengali art by spurning rigid classical forms and resisting linguistic strictures. His novels, stories, songs, dance-dramas, and essays spoke to topics political and personal. Gitanjali (Song Offerings), Gora (Fair-Faced), and Ghare-Baire (The Home and the World) are his best-known works, and his verse, short stories, and novels were acclaimed—or panned—for their lyricism, colloquialism, naturalism, and unnatural contemplation. His compositions were chosen by two nations as national anthems: India's Jana Gana Mana and Bangladesh's Amar Shonar Bangla.

The complete works of Rabindranath Tagore (রবীন্দ্র রচনাবলী) in the original Bengali are now available at these third-party websites:
http://www.tagoreweb.in/
http://www.rabindra-rachanabali.nltr....

Reviews

[Laurens]

Dit had ik echt nodig om af en toe aan Jelinek te ontsnappen. Tagore was een briljante denker, dichter, activist; misschien de belangrijkste intellectuele activist op Gandhi na. Zijn filosofie is ontzettend stilistisch geschreven en daar geniet ik van. De essays lezen als eloquente, welgeformuleerde statements met sterke punten. Tagore schrijft niet aanvallend, maar erg overtuigend. Hij preekt vrede zonder sentimenteel te klinken.

[Floris Meertens]

Rabindrabath Tagore is grenzeloos. En het is niet de "kleurloze vaagheid van het kosmopolitisme", het is een onsterfelijk sentiment.

De houding in zijn politieke essays is hetzelfde als in zijn poëzie en aforismen. Het is er een van humanisme, van naastenliefde, van verbondenheid. En net als zijn aforismen is het niet enkel esoterisch geneuzel, het is realistisch en toch hoopvol. Zijn argumentatie is makkelijk te volgen en goed onderbouwd, en hij combineert het rationele met het menselijke.

Ik was aanvankelijk verbaasd over de genegenheid die hij voelt ten opzichte van andere Aziatische landen. Ik heb persoonlijk nooit echt het idee gehad dat India cultureel enorm sterk verbonden is met Oost-Azië, zeker niet Japan. Ook zou ik de traditionele Chinese cultuur zelf beschouwen als politiek (wat voor hem een bijna volledig Westers begrip is geworden). Zijn vijandige houding ten opzichte van het Westen is begrijpelijk en treffend. Amerika is experimenteel en hoopvol, Europa leeft op zijn geschiedenis, en als andere regio's willen moderniseren moeten ze dat op hun eigen fundament doen en niet Europa imiteren. Ik ben wel benieuwd wat hij vond van Oost-Europa, aangezien zijn betoog daar nogal stil over blijft.

Ik voel me bijna schuldig bij het lezen van dit boek. Tagore was optimistisch voor de mens, en de mens heeft hem moeten teleurstellen. Dit boek kwam uit in 1917, en Japan heeft het kille wetenschappelijke, het machtswelluste politieke en uiteindelijk het hebzuchtige commerciële omarmd in de jaren erna. Aan de andere kant, het is niet allemaal slecht nieuws. De problemen van kolonialisme, nationalisme en racisme zijn sterk verminderd vergeleken met zijn tijd. Maar wat betreft de menselijkheid die zo sterk in hem leeft, en die hij uitstraalt in elk woord dat hij schrijft, daarvan weet ik niet of hij die vinden kan in de huidige samenleving.