Contempt

by Alberto Moravia, Tim Parks (Introduction), Angus Davidson (Translator)

Contempt is a brilliant and unsettling work by one of the revolutionary masters of modern European literature. All the qualities for which Alberto Moravia is justly famous ~~ his cool clarity of expression, his exacting attention to psychological complexity and social pretension, his still-striking openness about sex—are evident in this story of a failing marriage. Contempt (which was to inspire Jean-Luc Godard’s no-less-celebrated film) is an unflinching examination of desperation and self-deception in the emotional vacuum of modern consumer society.

Genres: Fiction, Italian Literature, Italy, Classics, Literature, Novels, 20th Century

251 pages, Paperback

First published January 1, 1954

About the author

Alberto Moravia, born Alberto Pincherle, was one of the leading Italian novelists of the twentieth century whose novels explore matters of modern sexuality, social alienation, and existentialism. He was also a journalist, playwright, essayist and film critic.
Moravia was an atheist, his writing was marked by its factual, cold, precise style, often depicting the malaise of the bourgeoisie, underpinned by high social and cultural awareness. Moravia believed that writers must, if they were to represent reality, assume a moral position, a clearly conceived political, social, and philosophical attitude, but also that, ultimately, "A writer survives in spite of his beliefs".

Reviews

[Luka Fadiurashvili]

შესაძლოა არ არის მაღალი მწვერვალების დამყრობი წიგნი, მაგრამ გულშიჩამწვდომი და ერთი სუნთქვით წასაკითხი ნამდვილადაა. რომანი არის ზიზღზე, იმ ზიზღზე, რომელსაც მიზეზი საერთოდ არ სჭირდება. უბრალოდ უცებ რაღაც შენს პიროვნებასთან, მორალთან არ მოვა და ადამიანს იძულებ. ისიც მართალია, სიყვარულიდან სიძულვილამდე ერთი ნაბიჯიაო რომ ამბობენ. ქალის საშინელი ბუნებაც კარგად იკვეთება – სურვილი(თუ რაც გინდათ ის დაარქვით) გამყოფოს მარადიულ გაურკვევლობაში და შენც მთელი ცხოვრება დაინტრიგებულმა ეძებო მიზეზები ამ ზიზღის. იგივე მოსდის ახალგაზრდა ჟურნალისტ რიკარდოს, რომელიც სიყვარულისთვის "ხელობაზე" თანხმდება და ბინის საყიდლად სცენარების წერას იწყებს. მაგრამ მის ცოლთან, ემილიასთანაც, ზუსტად ამ მომენტიდან იწყება კონფლიქტი და გაუგებრობების მთელი კასკადი. კაცი თავის სანუკვარ ოცნებას, დრამატურგობასაც კი გვერდით დებს, რომ ცოლის კაპრიზები დააკმაყოფილოს. გულგრილობა, სიტყვა, რომელსაც ავტორს ძალიან უყვარს და აქაც ხშირად იყენებს ქალის მდგომარეობის დასახატად, მართლაც უხდება ამ რომანს და მკითხველშიც ერთდროულად პროტესტისა და სიბრალულის გრძნობას იწვევს. გეცოდება მოლტენი და ზოგჯერ გინდება მის ადგილას იყო და ამელიას თავი გაუჩეჩქვო პატიოსანი კაცის გამწარებისთვის. ამ პატაიოსანმა კაცმა დაინახა როგორ კოცნიდა თავის ცოლს პროდიუსერი ბატისტა და შემდეგ მასთან რჩევისთვის მივიდა. იქნებ სწორედ ეს "არამამაკაცური" (ამ შემთხვევაში ჰუმანური) საქციელია დამნაშავე, რომ ემილიაში ზიზღი გაჩნდა. იქნებ ზოგჯერ მხეცურად უნდა გავუსწორდეთ მოღალატეს და დავივიწყოთ შემწყნარებლობის უნარი. იქნებ ადამიანის ერთ–ერთ მთავარ თვისებას, შურისძიებას ვაოკებთ ამ თვისებით და "მამაკაცურ" ღირსებას ვკღალატობთ. ამ მომენტის კითხვისას ერთი იტალიური კომედია გამახსენდა, სადაც მასტროიანის პერსონაჟს ღირსების გადასარჩენად მოღალატე ცოლის მოკვლა უწევს. ეს იტალიურ ტემპერამენტს და მენტალობას უნდა დავაბრალოთ თუ ზოგადად არაცივილიზებული საზოგადოების ტრადიციას არ ვიცი, მაგრამ ამ რომანში რიკარდო მოლტენი რომ იჩაგრება, ფაქტია. გოდარის ეკრანიზაციაზე არაფერს ვიტყვი, რადგან პირველწყაროსთან საერთოდ ვერ ვაკავშირებ(თუმცა დიდი რეჟისორის ფილმია). და საბოლოოდ დასკვნა რა გამოდის ანუ რა აზრი გამოვიტანე წიგნიდან. ამის დედაც ჯეკ, ქალებს ვერაფერს გავუგებთ, დაე გაგვიგონ მათ!

[Marita Mazanishvili]

http://leblogdemarita.com/2011/09/05/ალბერტო-მორავიას-ზიზღი/

რომანის მთავარი გმირები ცოლ-ქმარი მოლტენი და ემილია არიან . ორ წლიანი ბედნიერი თანაცხოვრების შემდეგ, ურთიერთობა იცვლება. ცოლს ზიზღდება ქმარი და ყველაფერი ირევა.

დამწყები რეჟისორი, სცენარისტი და ცალ მხრივად შეყვარებული მეუღლე – არშემდგარი ცხოვრების შესახებ აღსარებას ამბობს.