Kitchen

by Banana Yoshimoto, Megan Backus (Translator), Noguchi Rika

Banana Yoshimoto's novels have made her a sensation in Japan and all over the world, and Kitchen, the dazzling English-language debut that is still her best-loved book, is an enchantingly original and deeply affecting book about mothers, love, tragedy, and the power of the kitchen and home in the lives of a pair of free-spirited young women in contemporary Japan. Mikage, the heroine of Kitchen, is an orphan raised by her grandmother, who has passed away. Grieving, she is taken in by her friend Yoichi and his mother (who was once his father), Eriko. As the three of them form an improvised family that soon weathers its own tragic losses, Yoshimoto spins a lovely, evocative tale that recalls early Marguerite Duras. Kitchen and its companion story, "Moonlight Shadow," are elegant tales whose seeming simplicity is the ruse of a writer whose voice echoes in the mind and the soul.

Genres: Fiction, Japan, Japanese Literature, Short Stories, Contemporary, Literary Fiction, Asia

160 pages, Paperback

First published January 30, 1988

About the author

Banana Yoshimoto (よしもと ばなな or 吉本 ばなな) is the pen name of Mahoko Yoshimoto (吉本 真秀子), a Japanese contemporary writer. She writes her name in hiragana. (See also 吉本芭娜娜 (Chinese).)

Along with having a famous father, poet Takaaki Yoshimoto, Banana's sister, Haruno Yoiko, is a well-known cartoonist in Japan. Growing up in a liberal family, she learned the value of independence from a young age.

She graduated from Nihon University's Art College, majoring in Literature. During that time, she took the pseudonym "Banana" after her love of banana flowers, a name she recognizes as both "cute" and "purposefully androgynous."

Despite her success, Yoshimoto remains a down-to-earth and obscure figure. Whenever she appears in public she eschews make-up and dresses simply. She keeps her personal life guarded, and reveals little about her certified Rolfing practitioner, Hiroyoshi Tahata and son (born in 2003). Instead, she talks about her writing. Each day she takes half an hour to write at her computer, and she says, "I tend to feel guilty because I write these stories almost for fun."

Reviews

[Clara Limón]

Cando atopei este libro na biblio (porque non tiñan Carcoma e non ía desaproveitar a viaxe) picárame a curiosidade pola representación trans xaponesa, *I had to see that*. Con todo, foi bastante meh.


 Os personaxes queer notábanse escritos nos 80 (perliñas como dicir que q túa nai transexual é o teu pai e outras do estilo), pero nunca deixaba de ser respetuoso, podería imaxinarme disfrutando da lectura 30 anos atrás. Aínda así, non é que sexan tan relevantes á trama: a historia vai sobre o loito de perfer un ser querido sendo unha persoa xove, e supoño que como (por sorte) nunca vivín tal cousa, non me chegou a afectar tanto.


 E logo está a prosa, que presumo que é culpa da traducción. Tampouco quero culpar aos traductores 100%, a realidade é que o xaponés é un idioma cun ritmo distinto ás linguas indoeuropeas, e da igual como de sutil e introspectiva sexa a túa obra, ao facer o cambio será unha mistura de reflexións horteras e frases insípidas, o cal é unha pena.


Igual probo a darlle outra oportunidade á autora no futuro, aparentemente é bastante boa, e esta foi a súa primeira novela, quen sabe, igual teb algunha xoia máis pulida. Pero bueno, só a recomendo se eres unha persoa extremadamente cishetero (pero con cero transfobia) de 17 anos que perdiu recentemente a un ser querido, se non podes ignorala.

[Amanda]

Relectura #marzoasiático

Ninguén é capaz de recoller o vacío que deixa unha persoa que queres como o fai Banana Yoshimoto.
Na súa dedicatoria pon que espera que as persoas que leamos o seu libro nos sintamos máis lixeiras unha vez que o rematemos. Conmigo funcinou.

[Lara]

non sei se é porque lin a maioría deste libro cando foi o apagón, pero pegoume emocionalmente máis do que esperaba. ten un estilo bastante directo, ata simple, pero é capaz de transmitir sentimentos complexos e tratar temas importantes como a morte dun familiar, o papel que ten en nós a rutina (especialmente as persoas que forman parte desa rutina) e como intentamos que non se rompa.

diría que, aínda que son consciente de que este libro é da década dos 80, o meu maior problema foi a representación trans. ningunha muller trans é vilanizada ou excesivamente estereotipada (tendo en conta o curto que é o libro), pero sinto que a linguaxe utilizada e a obsesión con que "antes era home" ou coa presenza ou falta de masculinidade en cada caso era, como mínimo, cuestionable. tamén é certo que se podería argumentar que certas cousas que ocorren cunha muller trans en específico son un pouco muller na neveira. que ten sentido co tema principal da familia? si, pero iso non quita que ten as implicacións que ten.

[Estrela]

Encantáronme as dúas historias, e aínda que chorei ca segunda e ca primeira non, esta fui a miña preferida. A min tamén me encantou esa cociña e sobre todo, como Mikage a describía. Gustoume porque sinto que me fixo nas cousas da misma forma ca ela e tamén as escribo así no meu diario (aínda que non tan ben, claro). Sentinme moi conectada con como pensaba e todos os sitios dos que falaba me recordaban muito a Seúl, polas sensacións que ela describía. Aínda que a historia en si me encantou, sin dúbida o que máis me gustou foi a súa forma de escribir e de pensar nas cousas.

[uxvilux]

Os relatos fixéronseme amenos pero non rematei de conectar del todo con eles e a diferencia de outras opinións a min chegoume máis o segundo relato.
Pese a non encantarme si me gustou moito como Yoshimoto trata os espazos,a luz e a comida. Ademáis isto último é algo que vexo moito na literatura asiática e encántame

Lin a edición de Rinoceronte en galego pero non está :(

[Ana Gómez]

Gustoume, pero creo que a xente me creou tantas espectativas que ao final non se correspondeu moito co que eu esperaba. A primeira parte pareceume chulísima, a segunda xa é algo máis predicible.