All Life is Problem Solving

by Karl Popper, Patrick Camiller (Translator)

'Never before has there been so many and such dreadful weapons in so many irresponsible hands.' - Karl Popper, from the Preface
All Life is Problem Solving is a stimulating and provocative selection of Popper's writings on his main preoccupations during the last twenty-five years of his life. This collection illuminates Popper's process of working out key formulations in his theory of science, and indicates his view of the state of the world at the end of the Cold War and after the collapse of communism.

Genres: Philosophy, Science, Nonfiction, Politics, History, Essays, Logic

184 pages, Paperback

First published January 1, 1994

About the author

Sir Karl Raimund Popper, FRS, rose from a modest background as an assistant cabinet maker and school teacher to become one of the most influential theorists and leading philosophers. Popper commanded international audiences and conversation with him was an intellectual adventure—even if a little rough—animated by a myriad of philosophical problems. He contributed to a field of thought encompassing (among others) political theory, quantum mechanics, logic, scientific method and evolutionary theory.

Popper challenged some of the ruling orthodoxies of philosophy: logical positivism, Marxism, determinism and linguistic philosophy. He argued that there are no subject matters but only problems and our desire to solve them. He said that scientific theories cannot be verified but only tentatively refuted, and that the best philosophy is about profound problems, not word meanings. Isaiah Berlin rightly said that Popper produced one of the most devastating refutations of Marxism. Through his ideas Popper promoted a critical ethos, a world in which the give and take of debate is highly esteemed in the precept that we are all infinitely ignorant, that we differ only in the little bits of knowledge that we do have, and that with some co-operative effort we may get nearer to the truth.

Nearly every first-year philosophy student knows that Popper regarded his solutions to the problems of induction and the demarcation of science from pseudo-science as his greatest contributions. He is less known for the problems of verisimilitude, of probability (a life-long love of his), and of the relationship between the mind and body.

Popper was a Fellow of the Royal Society, Fellow of the British Academy, and Membre de I'Institute de France. He was an Honorary member of the Harvard Chapter of Phi Beta Kappa, and an Honorary Fellow of the London School of Economics, King's College London, and of Darwin College Cambridge. He was awarded prizes and honours throughout the world, including the Austrian Grand Decoration of Honour in Gold, the Lippincott Award of the American Political Science Association, and the Sonning Prize for merit in work which had furthered European civilization.

Karl Popper was knighted by Queen Elizabeth II in 1965 and invested by her with the Insignia of a Companion of Honour in 1982.

(edited from http://www.tkpw.net/intro_popper/intr...)

Reviews

[Rêbwar]

همان‌طور که پوپر می‌گفت: زندگی ما چیزی جز زنجیره‌ای از پرسش‌ها و کوشش برای پاسخ دادن به آن‌ها نیست. هر روزی که چشم باز می‌کنیم، با مسئله‌ای تازه روبه‌رو می‌شویم؛ گاهی کوچک و بی‌اهمیت، مثل انتخاب لباسی که می‌پوشیم، و گاهی بزرگ و سهمگین، مثل تصمیمی که می‌تواند سرنوشت یک جامعه را تغییر دهد. جهان از نگاه پوپر عرصهٔ نبردی است میان پرسش و پاسخ، میان مسئله و راه‌حل، و در این میان هیچ قطعیتی وجود ندارد جز همین بی‌پایانی جست‌وجو.

کتاب زندگی سراسر حل مسئله است بیش از آن‌که اثری صرفاً فلسفی باشد، نوعی بیانیهٔ وجودی است. پوپر در این مجموعه مقاله‌ها نشان می‌دهد که علم، سیاست، تاریخ و حتی اخلاق چیزی جز میدان آزمون و خطا نیستند. این کتاب در دو بخش ارائه شده: بخش نخست به فلسفهٔ علم و معرفت‌شناسی اختصاص دارد؛ جایی که او از نظریهٔ ابطال‌پذیری، تکامل معرفت و جهان‌های سه‌گانه سخن می‌گوید. بخش دوم شامل مقاله‌هایی است دربارهٔ سیاست، آزادی، صلح، دموکراسی و نقد ایدئولوژی‌هایی چون کمونیسم و سوسیالیسم. اگرچه این دو بخش ظاهراً مجزا هستند، اما ریشهٔ مشترک دارند: باور پوپر به عقلانیت انتقادی و این اصل که هیچ حقیقتی نهایی نیست، تنها حدس‌ها و فرضیه‌هایی داریم که باید پیوسته در معرض نقد و آزمون قرار گیرند.

فلسفهٔ علم: مرگ قطعیت و تولد نقد

پوپر شاید بیش از هر فیلسوف دیگری در قرن بیستم با این پرسش دست‌وپنجه نرم کرد که «علم چیست؟». در زمانه‌ای که پوزیتیویسم منطقی علم را معادل تجربهٔ حسی می‌دانست، او نشان داد که نظریه‌های علمی از مشاهده آغاز نمی‌شوند، بلکه از حدس‌ها و تخیل‌های جسورانه می‌زایند. مشاهده تنها زمانی معنا پیدا می‌کند که در پرتو یک نظریه قرار گیرد. اما مشکل اصلی اینجاست: چگونه می‌توان دانست یک نظریه علمی است یا صرفاً خیال‌بافی؟

پاسخ پوپر همان اصل مشهور ابطال‌پذیری است. نظریه‌ای علمی است که بتواند پیش‌بینی‌های مشخصی کند که در معرض آزمون و ابطال قرار گیرند. به بیان ساده، هیچ نظریه‌ای را نمی‌توان «اثبات» کرد، تنها می‌توان نشان داد که هنوز با واقعیت سازگار است و ابطال نشده. به همین دلیل علم همواره در وضعیت موقت و شکننده‌ای قرار دارد؛ پیشرفتش نه از طریق اثبات نهایی بلکه با کنار گذاشتن خطاها و جایگزینی فرضیه‌های بهتر صورت می‌گیرد.

این نگاه، ضربه‌ای قاطع به ادعاهای مطلق‌گرایانه بود. چه در علم، چه در سیاست، هر جا کسی از حقیقت نهایی سخن می‌گوید، از نظر پوپر خطر جزم‌اندیشی و توتالیتاریسم وجود دارد. او معرفت را همچون موجودی تکاملی می‌بیند؛ درست مانند موجودات زنده که با انتخاب طبیعی پیش می‌روند، نظریه‌ها نیز در میدان نقد و آزمون تکامل می‌یابند.

نظریهٔ سه جهان: پلی میان ذهن و عین

پوپر در این کتاب از نظریهٔ سه جهان خود نیز دفاع می‌کند. جهان نخست، جهان عینی طبیعت و ماده است؛ جهان دوم، جهان تجربه‌های ذهنی ما؛ و جهان سوم، جهان عینی اندیشه‌ها، نظریه‌ها، زبان و فرهنگ. این جهان سوم همان جایی است که علم و هنر و فلسفه در آن جای می‌گیرند. اندیشه‌ها یک بار که پدید می‌آیند، مستقل از ذهن خالق خود زندگی می‌کنند و می‌توانند مورد نقد و توسعه قرار گیرند.

این نظریه اهمیت فراوانی دارد، زیرا نشان می‌دهد چرا تمدن بشری توانسته چیزی فراتر از زیست‌بدنی باشد. اندیشه‌ها می‌میرند یا رشد می‌کنند، از هم الهام می‌گیرند و ساختارهای فرهنگی و علمی را می‌سازند. این نگاه پوپر، برخلاف ماتریالیسم خام یا ایده‌آلیسم افراطی، موقعیتی میانه می‌سازد: اندیشه‌ها واقعی‌اند، اما نه به معنای فیزیکی، بلکه به‌مثابه میراثی جمعی که بشریت باید با نقد و پرورش آن‌ها راه خود را بیابد.

سیاست و جامعه: دفاع از دموکراسی، نقد ایدئولوژی

بخش دوم کتاب از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است، به‌ویژه در زمانه‌ای که جهان بار دیگر با بحران‌های سیاسی، پوپولیسم و بازگشت ایدئولوژی‌های افراطی روبه‌رو است. پوپر اینجا چهرهٔ یک فیلسوف سیاسی را نشان می‌دهد؛ کسی که مدافع سرسخت آزادی فردی و دموکراسی است.

از نگاه او، مسئلهٔ اساسی سیاست این نیست که «چه کسی باید حکومت کند»، بلکه این است که «چگونه می‌توان بدترین حکومت‌ها را بدون خون‌ریزی کنار زد». این جملهٔ ساده، عصارهٔ نظریهٔ سیاسی پوپر است. دموکراسی از نظر او نه حکمرانی فرشتگان، بلکه سیستمی است که امکان نقد، نظارت و تغییر مسالمت‌آمیز قدرت را فراهم می‌کند. او به‌ویژه هشدار می‌دهد که ایدئولوژی‌های بسته مانند کمونیسم و فاشیسم، به نام حقیقت تاریخی یا نجات بشریت، راهی جز سرکوب و خشونت نمی‌پیمایند.

نقد او به کمونیسم از دل تجربه‌های قرن بیستم می‌آید: اردوگاه‌های کار اجباری، پلیس مخفی، نابودی آزادی‌های فردی. او نشان می‌دهد که چگونه اعتقاد به «قانونمندی تاریخ» و جبرگرایی مارکسیستی در عمل به دیکتاتوری منجر شد. در برابر این، پوپر بر «مهندسی اجتماعی تدریجی» تأکید می‌کند؛ یعنی اصلاحات گام‌به‌گام، آزمون‌پذیر و قابل بازبینی. هیچ طرح نهایی و کامل برای جامعه وجود ندارد، همان‌طور که در علم هیچ نظریهٔ نهایی وجود ندارد.

پیوند فلسفه و سیاست

آنچه این کتاب را مهم می‌کند، همین پیوند عمیق میان معرفت‌شناسی و سیاست است. اگر در علم باید آمادهٔ ابطال و نقد باشیم، در سیاست هم باید نهادهایی بسازیم که قدرت دائماً زیر نقد قرار گیرد. اگر در علم هیچ نظریه‌ای قطعی نیست، در سیاست هم هیچ حکومتی نباید مصون از تغییر باشد. پوپر در هر دو حوزه با دشمن واحدی می‌جنگد: جزم‌اندیشی، چه در لباس علم، چه در جامهٔ ایدئولوژی.

نسبت با امروز

خواندن این کتاب در جهان امروز نوعی آینه است. ما در زمانه‌ای زندگی می‌کنیم که حقیقت از هر سو تهدید می‌شود: از یک‌سو با توطئه‌باوری و شبه‌علم، از سوی دیگر با تبلیغات سیاسی و رسانه‌ای. اصل ابطال‌پذیری پوپر در اینجا یادآور می‌شود که هیچ ادعایی نباید از آزمون و نقد مصون باشد.

در عرصهٔ سیاست نیز هشدارهای او همچنان تازه‌اند. بسیاری از جوامع گرفتار وسوسهٔ «نجات‌بخش»‌هایی شده‌اند که وعدهٔ حقیقت نهایی می‌دهند، خواه در قالب دینی، خواه ایدئولوژیک. پوپر نشان می‌دهد که همین وعده‌ها اغلب به بهای آزادی و کرامت فردی تمام می‌شوند.

برای خوانندهٔ ایرانی، این کتاب می‌تواند معنایی دوچندان داشته باشد. تاریخ معاصر ایران بارها شاهد جدال میان ایدئولوژی‌های کلان و زندگی روزمرهٔ مردم بوده است. پوپر به ما یادآوری می‌کند که هیچ طرح کلانی نمی‌تواند سعادت را تضمین کند؛ تنها چیزی که اهمیت دارد، امکان نقد و اصلاح تدریجی است. در جامعه‌ای که نقد سرکوب شود، هم علم می‌میرد و هم سیاست.

زبان و سبک کتاب

کتاب برخلاف بسیاری از آثار خشک فلسفی، زبانی روشن و مستقیم دارد. پوپر همواره می‌کوشد مثال‌های ساده بزند و از زندگی روزمره برای توضیح مفاهیم استفاده کند. این ویژگی باعث می‌شود که کتاب برای خوانندگان غیرمتخصص هم قابل دسترس باشد. هرچند در بخش‌های فلسفهٔ علم گاهی پیچیدگی‌هایی وجود دارد، اما انسجام اندیشه و وضوح بیان، متن را جذاب می‌سازد.

نقاط قوت و ضعف

نقطهٔ قوت اصلی کتاب، همان پیوند فلسفه و سیاست است. خواننده احساس می‌کند که با نظامی یکپارچه روبه‌رو است؛ جایی که معرفت‌شناسی صرفاً بازی ذهنی نیست، بلکه بنیانی برای آزادی سیاسی و اخلاقی است. همچنین شجاعت پوپر در نقد ایدئولوژی‌ها و دفاع از دموکراسی، کتاب را به اثری سیاسی و اخلاقی بدل می‌کند.

اما برخی منتقدان بر این باورند که پوپر گاه بیش از اندازه ساده‌انگارانه با سیاست برخورد می‌کند. مثلاً مهندسی اجتماعی تدریجی در عمل همیشه ممکن نیست، به‌ویژه در جوامعی که بحران‌های شدید دارند. همچنین نقد او از مارکسیسم، هرچند موجه، اما گاه همهٔ ابعاد پیچیدهٔ آن سنت فکری را نادیده می‌گیرد. بااین‌حال، حتی این کاستی‌ها هم بخشی از ارزش کتاب است، زیرا خود خواننده را وادار به پرسشگری و نقد می‌کند؛ دقیقاً همان چیزی که پوپر می‌خواست.




زندگی سراسر حل مسئله است صرفاً یک کتاب فلسفی نیست؛ بیانیه‌ای است برای زندگی. پوپر به ما می‌آموزد که در علم، سیاست و حتی در زیست فردی، قطعیت‌ها را رها کنیم و آمادهٔ نقد و اصلاح دائمی باشیم. این نگرش نه‌تنها راهی برای پیشرفت علمی، بلکه الگویی برای آزادی سیاسی و اخلاقی است.

زندگی، همان‌طور که او می‌گفت، چیزی نیست جز زنجیره‌ای از حدس‌ها و خطاها؛ مسئله‌هایی که ما را به پیش می‌رانند. هیچ پایان نهایی وجود ندارد، تنها افق‌هایی تازه برای جست‌وجو. شاید بزرگ‌ترین درس این کتاب همین باشد: انسان بودن یعنی جست‌وجوگر بودن، یعنی زیستن در میانهٔ خطاها و امیدها، در مسیر بی‌پایان پرسش و پاسخ.

[Hamidreza Amiri]

بخش اول کتاب به فلسفه علم و معرفت شناسی و مسائل علوم طبیعی می‌پردازه و بخش دوم هم به تاریخ و سیاست.
این کتاب یک مجموعه از 15 سخنرانی و مصاحبه پوپره.
اگر با پوپر و نظریاتش آشنایی چندانی ندارید، این کتاب میتونه یک دید کلی از نظرات پوپر به شما بده.
همیشه با خوندن نظرات پوپر درباره علم به وجد می‌اومدم و میدیدم که چه نگاه عمیق و خوب و به قول خودش "انتقادی" نسبت به مسائل داره.
در بخش دوم هم فعالیت‌هاش رو درباره مسئله صلح خوندم و دیدم که چقدر تلاش میکرده که واقع‌گرایانه به مسائل جهانی نگاه کنه.

"ما چیزی نمی‌دانیم. این اولین نکته است.
بنابراین ما باید بسیار متواضع باشیم. این دومین نکته است.
دیگر اینکه نباید مدعی دانستن باشیم در حالی که چیزی نمی‌دانیم. این سومین نکته است.
این کمابیش همان رویکردی است که می‌خواهم آن را رواج دهم. هرچند چشم‌انداز خوبی از آن نمی‌بینم."

[Kaveh Rezaie]

کتاب به دو بخش کلی تقسیم می‌شود: «مسایل علوم طبیعی» و «اندیشه‌هایی در باب تاریخ و سیاست». بخش نخست شامل این مقالات است: «منطق و تکامل نظریه علمی»، «یادداشت‌های یک رئالیست درباره مساله جسم ــ ذهن»، «معرفت شناسی و مساله صلح»، «موقعیت معرفت شناختی معرفت شناسی تکاملی»، «به سوی یک نظریه تکاملی معرفت» و «متافیزیک کپلر درباره منطومه شمسی و نقد تجربی وی».

بخش دوم نیز شامل مقالاتی با این سرفصل‌هاست: «درباره آزادی»، «درباره نظریه دموکراسی»، «زندگی سراسر حل مسئله است»، «علیه تفسیر کلبی مسلکانه تاریخ»، «جنگیدن به خاطر صلح»- مصاحبه با مجله اشپیگل - ، «سقوط کمونیسم، درک گذشته و تاثیر بر آینده»، «ضرورت صلح»- در مراسم دریافت جایزه صلح اتو هان و تاثیری که از کودکی بر او داشته‌اند: هان و فریتیوف نانسن -، «مازاریک و جامعه باز» - سخنرانی پوپر در پراگ درباره توماس مازاریک بنیان‌گذار چک‌اسلواکی پس از جنگ جهانی اول - و «چگونه بدون زحمت فیلسوف شدم» - در مراسم دریافت جایزه کیوتو و توضیح مختصر و جالبی از چگونگی برخورد او با مسائل مورد علاقه‌اش - .

[Maryamnemati]

این کتاب دومین کتابی که از پوپر خوندم. پوپر همه چیزهایی که من حس میکنم و البته خیلی بیشتر از اون رو با کلماتی که اگه منم بودم همونها رو استفاده میکردم توضیح میده. کلا پوپر باعث میشه که خیلی از افکارم برای خودم ترجمه بشه.

[Mohamadhosein]

مجموعه‌ی پانزده مقاله و گفتار از پوپر که توسط خود او در دو بخش تنظیم شده: بخش نخست مسائل علوم طبیعی و بخش دوم اندیشه‌هایی در باب تاریخ و سیاست. این پانزده مقاله و گفتار خواننده را با بسیاری از نظرات مهم و تاثیرگذار پوپر آشنا می‌کند.
ترجمه آقای خواجیان هرچند قابل قبول است، اما چندان قوی و روان نیست. اما نظرات جذاب و جسورانه‌ی پوپر باعث شد از خواندن این کتاب لذت ببرم، گرچه پیش از این بیشتر این نظرات را، به ویژه بخش نخست، مفصل‌تر در کتابهای دیگر خوانده بودم.

[Momeda]

این کتاب رو ده سال پیش یکی از دوست‌های پدربزرگم بهم داده بود. هر بار که اومدم بخونم به یک جاهایی می‌رسیدم که نمی‌فهمیدم چی می‌گه و کتاب رو ول می‌کردم. اما این دفعه به خودم گفتم حتی اگه جاییش رو نفهمیدم تا آخرش می‌خونم. این کتاب از پانزده تا از مقاله‌ها یا سخنرانی‌های پوپر تشکیل شده که توی چندتای اولش در مورد نظریه‌ی علم صحبت می‌کنه و یک مدل چهار مرحله‌ای برای پیشرفت علم ارائه می‌ده که خودش ادعا می‌کنه این از اولین موجود زنده تا انسان‌ها وجود داشته. تنها فرقی که پوپر بین انسان و باقی حیوان‌ها می‌بینه اینه که انسان‌ها نظریه‌های خودشون رو نقد می‌کنن و دنبال نظریه‌ی بعدی می‌رن اما حیوان‌ها چون خودشون راه‌حلی برای یک مساله هستن و اگه راه‌حلشون برای اون مساله درست نباشه، از بین می‌رن.

توی بخش دوم کتاب در مورد مسائل سیاسی حرف می‌زنه و بیشتر در مورد آزادی و نقد کومونیسم صحبت می‌کنه. پوپر پیش‌بینی‌پذیر بودن تاریخ رو رد می‌کنه و می‌گه که تاریخ فقط در مورد گذشته نظر می‌ده و این که ما بیایم به کمک تاریخ آینده رو پیش‌بینی کنیم کار اشتباهی هست.

تنها دلیلی که به این کتاب چهار دادم و نه پنج این هست که خیلی از مطالب مقالات مختلفی که توی این کتاب اومده با هم هم‌پوشانی داره و تکراری هست.

[Omid Milanifard]

این کتاب مجموعه مقالاتی از پوپر است که در دو بخش مسائل علوم طبیعی و تاریخ و سیاست دسته بندی شده. پوپر دیدگاه های جالبی در خصوص فلسفه علم و به خصوص معرفت شناسی مطرح کرده که قضیه معرفت پیشین و پسین و ارتباط آن با نظریه تکامل داروین به نظر من بسیار خوب بود (فصل ۵ کتاب را قبل از فصل ۴ بخوانید. به نظرم ترتیب مناسبتری باشد)

[Rahmanism]

حرفاش تا وقتی فلسفی هستند خوبن وقتی میرفته سراغ بحث سیاسی زیاد به در و دیوار میزده خدابیامرز
البته خیلی حرفای مهم داره. نصف خطوط کتاب رو هایلایت کردم!
ترجمه هم خیلی جاهای کتاب خوب نبود واقعا
کتاب مجموعه چند سخنرانی و یه مصاحبه‌س

[مهدی ذوالفقاری]

کتاب خیلی خوبی باسه آشنایی با این فیلسوف علم هست،از بخش دوم کتاب بیشتر استفاده کردم ،نظراتش در مورد کمونیست،آزادی،دموکراسی ،آموختنی های خوبی داشت،باعث شد کاراشا دنبال کنم،کار ترجمه خوب روان بود،در کل به تفکر وادار میکنه،بطور ضمنی بهت میگه که چیزی نداری و باید همیشه به دنبال یادگیری و بروز رسانی باشی

[Sadegh Yazdani]

بی گمان زندگی سراسر حل مسئله است را در کتاب میتوان درک کرد.از این دست کتاب کمتر خواندم و نگاه یک فیلسوف دانشمند گون را دوست داشتم‌.برای منِ جهان سومی یاد گرفتن این نوع نگاه که هر موضوعی را از دریچه علمی آن ببینیم بسیار کاربرد دارد.در این کتاب دنبال چالشهایی بودم که فکر میکردم احتمالا محتوای کتاب دارد ،نگاه ساده و روشن پوپر این ورق از جهان اول را برای من گشود که بازبینی دوباره و بازبینی دوباره و بازبینی دوباره و ...میتواند راهگشا برای رسیدن به راه حلی است که بتواند جوابگو باشد ،البته آن هم نه به صورت قطعی که هر آن میتواند دوباره به زیر سوال برود.درباره مارکس و سرمایه داری و جنگ برای صلح و اموزش و ...نگاه خوبی برای من داشت.

[Ali Rahnamae]

در قسمت دوم کتاب که مقالاتی سیاسی دارد عمدتا به انتقاد از کسانی می پردازد که نسبت به آیندۀ جهان بدبین اند و خوشبین بودن را نوعی وظیفه می داند جدای از این که توضیح می‌دهد وضعیت جهان رو به بهبود است. علاوه بر این نقدهای دقیقی به مارکسیسم می‌کند و در گوشه و کنار استدلال‌هایی در تأیید دموکراسی می‌آورد. با این حال در چند جا نگاهش به نگاه کسانی مثل برنارد لوییس شبیه می‌شود.

[Mehrab]

عالی، پوپر شهسوار لیبرال دموکراسی و جنگاور پیروزمند عرصه علم و روشنگری است. جستارها و سخنرانی های نسبتا کوتاه این کتاب، گرچه گاهی حرفهایی تکراری دارند، هنوز خواندنی و تفکر برانگیزند.

[Mahdieh Ebrahimi]

در کل به نظرم کتاب خوبی بود چه چند فصل ابتدایی تر که ذهن مسئله حل کن نویسنده رو نشون میداد که در فصل های آخر که بیشتر داستان گویی بود.
خیلی طول کشید تا تمام کنم :)))

[میثم موسوی نسیم‌آبادی]

📝آزادی و دموکراسی

من طبعاً طرفدار دموکراسی هستم... ما راهی بهتر از این نداریم که به تصمیمات اکثریت گردن بگذاریم... این کارِ خطا و بسیارخطرناکی است که آزادی را با گفتن این حرف به مردم ستایش کنیم که آن‌ها در صورت آزادی شرایط خوبی خواهند داشت. این‌که شخص چگونه از عهدۀ زندگی برآید تا اندازۀ زیادی به شانس و اقبال بستگی دارد و تا حدّ نسبتاً کمی هم به لیاقت، پشتکار و دیگر فضایل وی مربوط است... ما باید آزادی سیاسی را انتخاب کنیم، نه به خاطر امید به زندگی آسان‌تر، بلکه به این دلیل که آزادی خود یک غایت است (پوپر، ۱۳۹۰: ۳-۴-۱۵۵).

منبع:

_ پوپر، کارل، ۱۳۹۰، زندگی سراسر حل مسئله است، ترجمه شهریار خواجیان، تهران، مرکز.