تاریخ طبری، یا، تاریخالرسل والملوک جلد دوم، تالیف: محمدبنجریر طبری؛ ترجمه: ابولقاسم پاینده، نشر: بنیاد فرهنگ ایران،چاپ نخست: 1352، چاپ پنجم: 1375 نشر: اساطیر، متن: از صفحه 367 تا صفحه 788 مطالب این جلد: پادشاه پارسی پس از منوچهر، پادشاهی کیقباد، کار بنی اسرائیل، شموئیل و طالوت و جالوت، حکایت داوود (ع)، سلیمان بن داوود (ع)، غزوات سلیمان و ...، ذکر پیکار اسکندر با پدر زن خود جراده، پادشاهی کیکاووس، پادشاهی کیخسرو و پسرش سیاوخش، حکایت بنی اسرائیل پس از سلیمان پسر داوود، و ... خبر لهراسب، بخت النصر و ویرانی بیت المقدس، شاهان یمن و بهمن پسر اسفندیار، اردشیر بهمن، قصه بنی اسرائیل، دارای بزرگ و پسر وی، پارسیان پس از مرگ اسکندر، شاهان اشکانی، ملوک الطوایف، پادشاهان رومی و عروج مسیح (ع)، اقامت عربان در حیره و انبار، اصحاب کهف، یونس بن متی، از حوادث ایام ملوک الطوایف، ...، حکایت جرجیس، ملوک پارسیان، قیام اردشیر، شاه پارسیان پس از اردشیر، پادشاهی هرمز، پادشاهی بهرام و سپس پسرش بهرام، پادشاهی شاهنشاه بهرام، پادشاهی نرسی، پادشاهی هرمز، پادشاهی شاپور ذوالاکتاف، پادشاهی اردشیر، پادشاهی شاپور پسر شاپور، پادشاهی بهرام برادر شاپور، یزدگرد بدکار، بهرام گور، یزدگرد، فیروز، پادشاهی بلاش، پادشاهی قباد، پادشاهی انوشیروان، تولد حضرت رسول (ع)، پادشاهی هرمز پسر کسری، پادشاهی خسرو پرویز، زوال ملک پارسیان، پادشاهی شیرویه، پادشاهی اردشیر، پادشاهی شهربراز، پادشاهی پوران، پادشاهی آذرمیدخت
Abu Ja'far Muhammad ibn Jarir al-Tabari (224 – 310 AH; 839 A.D–923 A.D) was a prominent and influential Persian scholar, historian and exegete of the Qur'an from Tabaristan, modern Mazandaran in Iran. Even if today he's better known for his expertise in Islamic sciences (Qur'anic commentary and law) or history, he has been described as "an impressively prolific polymath. He wrote on such subjects as poetry, lexicography, grammar, ethics, mathematics, and medicine."
His most influential and best known works are his Qur'anic commentary known as Tafsir al-Tabari and his historical chronicle Tarikh al-Rusul wa al-Muluk (History of the Prophets and Kings), often referred to Tarikh al-Tabari. Al-Tabari founded his own madhhab which is usually designated by the name Jariri.
تاریخ طبری یکی از بی نظیر ترین کتاب های دنیاست به اعتقاد من هر ایرانی مسلمان شده ای این کتاب رو باید بخونه اگر کل 17 جلد مطالعه نمی شه حداقل سه جلد اول این کتاب بیشترین ناگفته های تاریخ ایران در گذر از نابودی فرهنگ و حکومت ایرانی و جایگرینی اون با حکومت و فرهنگ عربیه ارزش بالایی برای خواندن داره
تاریخ الرسل و الملوک یا تاریخ الامم والملوک، معروف به تاریخ طبری در اصل توسط محمدبن جریر طبری، تاریخ نگار و محقق ایرانی در اواخر سده سوم هجری به زبان عربی نوشته شده. این کتاب که مهم ترین مجموعه ی تاریخ عمومی جهان اسلام است، از داستان خلقت آغاز کرده و به نقل زندگی پیامبران (به روایت اسلامی) و پادشاهان قدیم ایران پرداخته، و پس از وقایع دوران ساسانی، به نقل زندگی پیامبر اسلام، اهل بیت، نقل تاریخ اسلامی تا سال تنظیم کتاب (۲۹۳ هجری ) گریز زده است. کتاب که در اصل ۱۶ جلد بوده، از آن پس منبع بسیاری از وقایع نگاران پس از طبری بوده. تاریخ طبری را ابوعلی بلعمی به فارسی ترجمه و خلاصه کرده و از خود مطالبی به آن افزوده و تغییراتی در آن داده، به گونه ای که ترجمه ی فارسی طبری، تألیفی تازه محسوب می شود و گاه با نام "تاریخ بلعمی" از آن نام می برند. تاریخ طبری را "ابوالقاسم پاینده" در 1352 ترجمه و بی هیچ تغییر، در همان 16 جلد، منتشر کرده است. ترجمه ی دیگری هم توسط صادق نشات صورت گرفته که بنگاه ترجمه و نشر کتاب در 1351منتشر کرده است.
جالبه از داستان های چرت مذهبی همشون روایته ، یعنی سند تاریخی نداره ، برعکس تمدن زیبای ایرانی که هر غارتگری تلاش کرد تمدن ما رو بسوزونه ولی دانشمندانش در حفظ آثار کوشیدن بدون اینکه مثل عرب ها عقایدشونو با شمشیر تحمیل کنن
جلد دوم مربوط به تاریخ اساطیری ایران و تاریخ راستین ساسانی است. که اگرچه تاریخ نخست با محتویات دینکرت و بندهش و دیگر متون پهلوی کمابیش سازگار است، می بایست در کاربرد طبری به عنوان منبع در این بخش هوشیار بود.
جلد دو ی کم واقعی تر شد ولی بازم ی کتاب داستان میشه روش حساب کنید داستان های بعضی هاشون جالب بود و یاد گرفتم مثل شاه شدن داوود یونس ویرانی بیت المقدس توسط بخت نصر شکنجه های جرجیس تاریخ طبری از حدس ایرانی بودن اسکندر میگه اصلا نمیشه روش استناد کرد ولی فک کنم ازین جلد به بعد واقعی میشه تاریخ
کراسه دوم همون داستان های راستین شاهنامه رو مرور می کند و از کراسه نخست که بیشتر به داستان های بی پایه و اساس دینی نگاشته شده بهتر و مفید تر است چون کراسه دوم تمرکزش را روی تاریخ ساسانیان و همان رویدادهایی که کتاب دو قرن سکوت و شاهنامه گفته اند می پردازد 📚❤