Instant Light: Tarkovsky Polaroids

by Andrei Tarkovsky (Editor), Giovanni Chiaramonte (Editor)

"Tarkovsky often reflected on the way that time flies and wanted to stop it, even with these quick Polaroid shots. The melancholy of seeing things for the last time is the highly mysterious and poetic essence that these images leave with us. It is as though Andrei wanted to transmit his own enjoyment quickly to others. And they feel like a fond farewell."Tonino Guerra, from the Introduction



This beautifully produced book comprises sixty Polaroid photographs of Andrei Tarkovsky's friends and family, taken between 1979 and 1984 in his native Russia and in Italy, where he spent time in political exile.The size of the Polaroids is exactly as presented in the book, including the frame. The book may therefore be viewed as a facsimile edition. 60 color illustrations.

Genres: Photography, Art, Film, Nonfiction, Russia, Poetry, Art and Photography

135 pages, Paperback

First published January 1, 2004

About the author

Andrei Arsenyevich Tarkovsky (Russian: Андрей Арсеньевич Тарковский) was a Soviet film director, writer and opera director. Tarkovksy is listed among the 100 most critically acclaimed filmmakers. He attained critical acclaim for directing such films as Andrei Rublev, Solaris and Stalker.

Tarkovsky also worked extensively as a screenwriter, film editor, film theorist, and theater director. He directed most of his films in the Soviet Union, with the exception of his last two films which were produced in Italy and Sweden. His films are characterized by Christian spirituality and metaphysical themes, extremely long takes, lack of conventional dramatic structure and plot, and memorable images of exceptional beauty.

Reviews

[Tirdad]

بار دومی که خوندم بیش از بار اول خوشم اومد.

[Ameneh]

منظور من از زمان دلیل و انگیزه ای ست که انسان را به تجسم وا می دارد.

معنای زمان با تاریخ و تکامل متفاوت است.تاریخ و تکامل نتیجه هستند و زمان، یک وضعیت و حالت است.آتشی که سمندر روح بشری در آن لانه کرده است.



پ.ن: تارکوفسکی جان

ایستادن زمان را لا به لای عکس هایت و نور را، مابین دلتنگی هایت احساس کردم.

[Tintarella]

تارکوفسکی کارگردانی گزیده‌کار (مثل درایر و برسون) بود و در تمام بیست و پنج سال کارش یک فیلم نیمه بلند (غلتک و ویلون، که شخصاً خیلی دوستش دارم) و هفت فیلم بلند (کودکی ایوان، آندری روبلف، سولاریس، آینه، استاکر، نوستالژی و ایثار) ساخت. جالبی سبکِ تارکوفسکی در اینه که برخلاف سنت قدرتمندِ مکتب مونتاژ شوروی -که با گذشت این‌همه سال هنوز هم یکی درخشان‌ترین دوره‌های تاریخ سینمای اروپاست، در کنار امپرسیونیسم فرانسوی، اکسپرسیونیسم آلمانی و بعدها نئورئالیسم ایتالیائی- از سینمای به اصطلاح دکوپاژی فراتر می‌ره و به سینمای میزانسنی نزدیک‌تر (تصویر معنی خاصی نیست که توسط کارگردان بیان شود، انگار جهانی‌ست که در یک قطره آب انعکاس یافته)؛ از نمای کوتاه به بلند. (نمی‌تونم به این ایده‌ی بامزه‌ی تفاوت فکر نکنم که آیزنشتاین شیفته‌ی کابوکی بود، ژاپنی می‌دونست و چندتا هایکو گفته بود ولی تارکوفسکی عربی خونده بود). البته که نمی‌شه تاثیر ایده‌ی بازنی-نئورئالیستی رو که بر کل سینمای دنیا پس از جنگ دوم سایه انداخته نادیده گرفت، ولی جذابیت حرکت این نسلِ سینماگران روس-شوروی، استفاده‌ی بسیار رادیکال از نمای بلنده. مثلاً توی این دوران کالاتزوف رو داریم و اون نمای بدون برش و عجیبِ «من کوبا هستم» و البته خود تارکوفسکی که رفته رفته نماهاش طولانی‌تر می‌شن که در ایثار به منتها... این حرکت بعدها با کارگردانی چون سوکوروف (با ذکر تاثیر زیادش روی شهرام مُکریِ خودمون) به اوج خودش می‌رسه؛ کشتی نوح روسی (البته سوکوروف نشون داده که از تغییر ایده‌های بصری و روائی‌ش هراسی نداره و نشونه‌ش شاهکارِ فاوسته). در نهایت دلم می‌خواد از آلکسی ژرمن و اثرِ دیوانه‌وارش، خدا بودن سخت است، هم اسم ببرم، از رمانی به همین نام... عجیبه که هنرمندها چه‌طور می‌تونن کار هم رو تکمیل کنند. خدا بودن سخت است هم با نمای بلند کار داره ولی شیوه‌ای که باهاش مواجه می‌شه از قبلی‌ها بسیار متفاوت‌تره.
.
چیزی که در کنار تماشای این پولاروئیدها زیاد به چشم می‌خوره، رویکرد دینی تارکوفسکی به جهان و البته فمیلی گای بودنِ بی‌اندازه‌شه. این‌که بالاخره قبل از مرگش تونسته پسرش رو ببینه تسلی‌بخشی بی‌نهایتی داره.
.
می‌خواهم دِیرِ راهبان را بدون درخت بلوط بلندش تجسم کنم
چه بی‌معنی، بی‌حاصل و فلاکت‌بار
خواهد بود

[Younes Bagheban]

بشدت سبک عکس هاش رو دوست دارم...
و واقعا حس خوبی به آدم میدن...