Like The Catcher in the Rye or The Adventures of Huckleberry Finn, Botchan, a hilarious tale about a young man's rebellion against "the system" in a country school, is a classic of its kind. Among Japanese readers both young and old it has enjoyed a timeless popularity, making it, according to Donald Keene, "probably the most widely read novel in modern Japan."
The setting is Japan's deep south, where the author himself spent some time teaching English in a boys' school. Into this conservative world, with its social proprieties and established pecking order, breezes Botchan, down from the big city, with scant respect for either his elders or his noisy young charges; and the result is a chain of collisions large and small.
Much of the story seems to occur in summer, against the drone of cicadas, and in many ways this is a summer book light, funny, never slow-moving. Here, in a lively new translation much better suited to Western tastes than any of its forebears, Botchan's homespun appeal is all the more apparent, and even those who have never been near the sunlit island on which these calamitous episodes take place should find in it uninterrupted entertainment.
Natsume Sōseki (夏目 漱石), born Natsume Kinnosuke (夏目 金之助), was a Japanese novelist. He is best known for his novels Kokoro, Botchan, I Am a Cat and his unfinished work Light and Darkness. He was also a scholar of British literature and composer of haiku, kanshi, and fairy tales. From 1984 until 2004, his portrait appeared on the front of the Japanese 1000 yen note. In Japan, he is often considered the greatest writer in modern Japanese history. He has had a profound effect on almost all important Japanese writers since.
باچان کتابی است از ناتسومه سوسهکی . او کوشیده با طنزی ظریف جامعهی ژاپن در دوران گذار از سنت به مدرنیته را ترسیم کند . باچان یا ارباب ، مردی جوان است که تازه از دانشگاه فارغالتحصیل شده و برای تدریس به شهری کوچک فرستاده میشود. او از همان برخورد نخست، با فضایی بسته و محافظهکارانه روبهرو میشود؛ جایی که سنتهای قدیمی هنوز حرف اول را میزنند. مدیر مدرسه، ناظم، و برخی از معلمان دیگر، نمایندگان این نظم سنتیاند؛ بیشتر درگیر حفظ ظاهر، رعایت سلسلهمراتب، و روابط پشتپردهاند تا دغدغهی آموزش واقعی. باچان، تلاش می کند تا با صداقت، شوخطبعی، و البته نگاه انتقادی، این ساختارها را زیر سؤال برد. او با طنز و کنایه، پوچی احمقانه بودن رفتارهای اطرافیانش را نشان می دهد ، گرچه که آنها او را احمق می دانند. سوسهکی با نثری روان و ساده، کوشیده تضاد میان سنت و مدرنیته را نه با شعار، بلکه با روایت زندگی روزمره و کنشهای سادهی انسانی نشان دهد. باچان ، تصویری ساده از جامعهای در حال دگرگونی روایت می کند ؛ جامعهای که میان حفظ گذشته و پذیرش آینده، گویی در کشاکشی دائمیست.
این کتاب اخیرا توسط نشر برج منتشر شده. اثری جذاب و دوست داشتنی بود. خیلی از خوندنش لذت بردم. داستان این کتاب به زندگی پسری دردسر ساز و شرور میپردازد،پسری که قرار نیست اسمشو بدونیم و فقط به نام باچان (ارباب)لقبی که خدمتکار میانسال خونهاشون بهش داده. ما از همون دوران نوجوانی همراهش میشویم تا روزی که به عنوان معلم ریاضی در یک روستای دورافتاده استخدام میشود، ولی باچان وقتی به اونجا میرسد و متوجه میشود، چیزی که تصور میکرد نیست.
علیرغم داستان ساده و کوتاهی داشت،خیلی جذاب و پرکشش بود برام. ناتسومه واقعا یک نابغه بوده که چنین اثری کوتاه اما جالب و دوستداشتنی به جا بذاره. باعث شد با کارکتر اصلی ارتباط برقرار کنم و خیلی دوسش داشتم باچان از کارکترهایی که هیچوقت از یادم نمیره. ناتسومه تمام داستان رو با لحن طنز و کنایه تعریف میکند که باعث میشود بخندید. البته چند جا خوندم البته خودم نمیدونم چون کتابهارو نخوندم اینکه کارکتر ناطور دشت(هولدن)و تام سایر شبیه باچان هستند.
باچان شیرین و کوچک بود. داستان پسری رو میخونیم که باید به تنهایی از پس زندگی بزرگسالی بربیاد و با واقعیت های اجتماع روبرو بشه. برخورد با رذیلت های مختلف باچان رو به واقعیت شخصیت خودش نزدیک میکنه و تازه متوجه میشه که چی از زندگی میخواد. لذت بردم.
رمان باچان (Botchan) یکی از مشهورترین و محبوبترین آثار ادبیات ژاپنه که تو سال ۱۹۰۶ توسط ناتسومه سوسهکی نوشته شده. این کتاب اغلب بهعنوان یکی از خواندنیترین و صمیمیترین رمانهای ژاپنی معرفی میشه و به نوعی coming-of-age برای فرهنگ ژاپن به حساب میاد.
داستان در مورد باچان، پسری تندخو، سرسخت و البته بسیار صادقه. باچان بعد فوت پدرش ارثیهی خودش رو صرف تحصیل میکند و بعد از فارغالتحصیل شدن، به عنوان معلم ریاضی به دبیرستانی در شهری دورافتاده در ژاپن فرستاده میشه. اونجاست که باچان که تو توکیو بزرگ شده، با معلمان چاپلوس، دانشآموزان بیتربیت ( به گفته خود باچان ^-^)، فقر فرهنگی و هزاران مشکل دیگه روبهرو میشه. حالا تو کتاب باچان داره برای ما ماجرای رفتنش به این دبیرستان رو تعریف میکنه. حال و هوای یک غیبت دو نفره بین سوسهکی و خواننده بر فضای کتاب غالبه. که صد البته رمان رو خیلی شیرین میکنه.
سوسهکی در این کتاب با طنز، جامعه اون زمان ژاپن رو به باد انتقاد میگیره و حتی به خوبی شکاف فرهنگی بین روستا و شهر رو به تصویر میکشه. رمان تو ژاپن اینقدر معروفه که دانشآموزان موظف هستند اون رو در دوران مدرسه مطالعه کنند.
خلاصه باچان یک رمان کوتاه، شیرین و دوستداشتنیه. من خیلی از خوندنش لذت بردم و عاشق غرغرهای باچان شدم ♡ پیشنهاد میکنم بخونیدش
کتاب باچان یکی از رمان های مشهور ژاپنی است. قهرمان داستان جوانی است صادق و درستکار، که از شهر توکیو به عنوان معلم به مدرسه ایی در شهری دور افتاده فرستاده میشه و در اونجا با دورویی و نیرنگ معلمان دیگر روبه رو میشه. ناتسومه سوسه کی داستان رو با نثری خنده دار و ساده روایت میکنه و جامعه ژاپن رو در زمان پس از اصلاحات میجی که ژاپن به سرعت در حال مدرن شدن بود، نقد میکنه و فساد سیستم آموزشی و روابط ریاکارانه انسانی رو بیان میکنه.
باچان لقبی به معنی ارباب زاده است برای بچه ها. و این لقب برای شخصیت اصلی کتاب از طرف پیرزن خدمتکار خونشون استفاده میشه و اسم اصلی کاراکتر رو در طول کتاب ما نمیفهمیم. باچان از همون بچگی تافته ای جدا بافته است و در هیچ چهارچوبی نمیگنجه و مدام در حال به بار آوردن دردسر و خرابکاری است. نه پدر، نه مادر، و نه برادر دل خوشی ازش ندارن و تنها کسی که نه تنها عمیقا باچان رو دوست داره، بلکه به خوش ذاتی و آینده روشن باچان اعتقاد داره کیو همون پیرزن خدمتکار هست. کیو در واقع کسی هست که کاراکتر اصلی ما رو میسازه و با محبت هاش و تعریف هاش شکل گیری کاراتر رو هدایت میکنه.
بخش بیشتر کتاب در ۲۲ سالگی باچان میگذره که برای معلمی به شهری کوچک میره و در اون جا با کاراکترهایی روبرو میشه که باز هم باهاش خیلی فرق دارن. باچان کلا درک نمیکنه که آدم ها چرا باید دروغ بگویند، چرا باید دورو باشند و چیزی که درونشون میگذره رو درجا بیرون نریزند. ما با تضادی که کاراکتر باچان با دیگر معلم ها و اهالی شهر کوچک میسازه با یکسری سوال اخلاقی و رفتاری مواجه میشیم که به صورت طنز پرداخته شده و خیلی دلنشین نشان داده شده.
باچان (لقب احترامآمیزی شبیهبه ارباب زاده خطاببه کودکان) از کودکی بیپروا و پرخاشگر بوده، و حال بعد از فارغ التحصیلی، بهعنوان معلم ریاضی دوره متوسطه در جزیره ای دورافتاده در ژاپن بهنام شیکوکو کار پیشنهاد میشود و او که تابهحال هیچوقت به ذهنش خطور نکرده بود معلم شود یا برای زندگی به شهرهای دیگر برود، پیشنهاد را درجا میپذیرد و بهخود میگوید هرچه پیش آید خوش آید! با ورود او به شهر جدید، آنچه او میبیند چیزی متفاوت با انتظاراتش است. آموزگارانی دغلکار و دورو که صرفا به دنبال منافع خود و سرک کشیدن در کار دیگران هستند و دانش آموزانی شرور که کسی توانایی مقابله با آنها را ندارد. باچان که ذاتی سرکش دارد و به هیچ قیمتی حاضر نیست همرنگ جماعت شود، در تلاش است که از پس این شرایط بربیاید. موضوع اصلی باچان اخلاقیات معاصر است. اما نویسنده صراحتا به این موضوع نپرداخته، بلکه باجای آن با طنز و کنایه وضعیت مواجهه یک انسان مدرن با جنبههای سنتی جامعهاش را نشان داده است. این رمان که بر اساس تجربیات شخصی نویسنده زمانی که معلم بوده نوشته شده، بازتاب تاریخ ژاپن است، زمانی که مدرنیزاسیون سریع باعث شد که شهرهای بزرگ بهسرعت پیشرفت کنند و شهرهای دورافتادهتر از آن بازبمانند. این کتاب که در سال ١٩٠۶ نوشته شده، یکی از رمانهای معروف ژاپن است که بسیاری در طول دوره ی تحصیل خود آن را میخوانند.
رمان «بوچان» اثر ناتسومه سوسهکی، داستان معلم جوانی است که پس از پایان تحصیلاتش برای تدریس به شهری دورافتاده میرود. بوچان شخصیتی صریح، عجول و کمحوصله دارد و از دروغ و دورویی بیزار است. برای فهم رفتار او باید به دوران کودکیاش بازگشت؛ زمانی که از محبت پدر و مادرش محروم بود و در خانواده احساس پذیرفتهشدن نمیکرد. این تجربه، در کنار خلقوخوی تندش، میتواند توضیح دهد که چرا در بزرگسالی در برابر تحقیر و بیعدالتی چنین واکنش شدیدی نشان میدهد و چرا بهسختی با رفتارهایی کنار میآید که آنها را توهینآمیز یا ریاکارانه میبیند. بااینحال، همین حساسیت اخلاقی گاهی با شتابزدگی همراه میشود و او را به قضاوتهایی میرساند که پیش از شناخت کامل ماجرا شکل گرفتهاند. پس از پایان تحصیلات، بوچان در مدرسهای در شهری دورافتاده مشغول به کار میشود و بهسرعت درمییابد که مناسبات آنجا با معیارهای اخلاقی او سازگار نیست. محیط مدرسه عرصه رقابت، منفعتطلبی و روابط پنهان است و او در میان همکارانش با کسانی روبهرو میشود که رفتارشان را ریاکارانه میداند. در مقابل، به افرادی گرایش پیدا میکند که آنها را صادق و بیپیرایه میبیند. رابطهاش با هوتّا، معروف به جوجهتیغی، و حمایتش از آقای کوگا، یکی از همکارانش، بخش مهمی از این تقابل را شکل میدهد. بوچان از آقای کوگا در برابر کسانی که با فریبکاری در پی منافع خود هستند، حمایت میکند؛ اما در ماجرای مادونّا، بیش از آنکه به انگیزهها و انتخابهای دیگران توجه کند، بر برداشت خودش از درست و نادرست تکیه دارد. او در تشخیص رفتارهای ریاکارانه تیزبین است، اما همیشه نمیتواند تمام جوانب روابط میان آدمها را درک کند. بوچان به اصولی مانند صداقت، مسئولیتپذیری و شجاعت پایبند است و حاضر نیست برای حفظ موقعیت خود، بهآسانی با رفتارهای نادرست کنار بیاید. وقتی رنج یا بیعدالتی را در حق دیگران میبیند، نمیتواند بیتفاوت بماند. بااینحال، اعتماد بیش از اندازهاش به معیارهای شخصی و ناتوانیاش در مهار واکنشهای آنی، گاهی او را به نادیده گرفتن دیدگاه دیگران میکشاند. از این رو، او نه قهرمانی بینقص است و نه انسانی که صداقتش را بتوان انکار کرد؛ بلکه شخصیتی است که در آن پایبندی اخلاقی با تندخویی و قضاوت شتابزده درهمآمیخته است. روایت اولشخص رمان در شکلگیری برداشت خواننده از بوچان اهمیت زیادی دارد. ما وقایع را از دریچه نگاه او میبینیم و لحن صریح و پرتحرک روایت، بهسرعت ما را با داوریهایش همراه میکند. اما روایت او تمام حقیقت را در اختیارمان نمیگذارد. ممکن است همانقدر که بوچان از رفتار دیگران خشمگین میشود، خواننده نیز از آنها دلزده شود؛ بااینحال، فاصله گرفتن از نگاه او به ما امکان میدهد محدودیتهای شناختش را ببینیم. سوسهکی ضعفهای شخصیت اصلی را پنهان نمیکند و میان صداقت بوچان و درستی قضاوتهایش تمایز میگذارد. در زندگی بوچان، کییو، خدمتکار سالخورده خانواده، جایگاهی ویژه دارد. درحالیکه او از محبت پدر و مادرش محروم بوده، کییو از کودکی به او عشق میورزیده و به آیندهاش امیدوار بوده است. این رابطه، در برابر احساس طردشدگی دوران کودکی، تجربهای متفاوت از پذیرفتهشدن و تعلق به او میدهد. خاطره محبت کییو نیز در ذهن بوچان باقی میماند و به یکی از معدود پیوندهای عاطفی مطمئن زندگیاش تبدیل میشود. «بوچان» در ظاهر داستان معلمی است که در محیطی ناآشنا با همکاران فریبکار و مناسبات ناعادلانه درگیر میشود، اما در لایهای عمیقتر، روایت فردی است که محرومیت عاطفی دوران کودکیاش بخشی از حساسیتها و واکنشهای او را شکل داده است. او در برابر دورویی و بیعدالتی میایستد، اما گاهی شدت واکنشش مانع شناخت دقیق موقعیت میشود. سوسهکی نه او را به قهرمانی کامل تبدیل میکند و نه ضعفهایش را دلیلی برای نادیده گرفتن فضیلتهایش میداند. بوچان انسانی است با گذشتهای عاطفی، اصولی روشن و کاستیهایی آشکار؛ کسی که میخواهد درستکار بماند، اما هنوز باید بیاموزد که برای فهم آدمها، صداقت و شجاعت بهتنهایی کافی نیستند و به صبر و تأمل نیز نیاز دارد. ******* برای خواندن مطالب بیشتر میتوانید به کانال تلگرامی کتابدار مراجعه کنید: https://t.me/books_pad0004
برای شروع خوندن آثار ناتسومه سوسه کی، گزینهی خوبی بود. هم با قلم این نویسندهی بزرگ آشنا شدم و هم از خوندن این داستان کوتاه لذت بردم. خلاصه : معلمی تازهکار برای تدریس به شهر ماتسویاما، در جزیرهای کوچک و دورافتاده، در ژاپن میرود. این معلم جوان که از کودکی بیپروا و پرخاشگر بوده و خدمتکار سالخوردهی خانه او را «باچان» یا ارباب کوچک صدا میکند، حالا هم باید خودش را از دغلکاری و دورویی دیگر آموزگاران برهاند و هم از پس دانشآموزان شرور بربیاید.
به ایستگاه رفتیم. من سوار شدم و همانطور که از پنجره به هوای سبز شدن چراغ حرکت ترن بیرون را دید میزدم، «کییو» نگاهش را از زیر به صورتم دوخت و با صدایی آهسته که به زحمت میشد شنید، گفت: «شاید این دیدار آخرمون باشه؛ سفر بخیر، ارباب کوچیکم!» و چشمهایش از اشک پر شد. خواستم جلو گریهام را بگیرم، اما اشکم تاب نیاورد و ریخت. ماشینخانهی قطار با پوفپوف آشناش به جنبوجوش افتاد و از جا کنده شدیم. وقتی قطار ایستگاه را پشت سر گذاشت و به فضای باز رسید سرم را از پنجره بیرون بردم و به جایی که «کییو» ایستاده بود چشم دوختم؛ هنوز برجا مانده بود و با چشم اشکبار، نگاهش در پیام پر میکشید با گریز و دویدن قطار، «کییو» کوچکتر و کوچکتر میشد.
باچان یه قصهی ژاپنیه، اما حالوهوای طنزش خیلی آشناست… یه معلم کلهشق و رکگو که تازه رفته یه شهر کوچیک و داره با کلی آدم دودوزهباز، چاپلوس و ریاکار طرف میشه😄 راستش من عاشق اون لحن ساده و طنزِ خشکِ شخصیت اصلی شدم؛ هم بیادعا بود، هم خندهدار، هم دلسوز، ولی یهجوری هم لجدرآر 😂
نثر کتاب آسون و بامزه بود. نقد اجتماعی زیرپوستیای داشت که هنوزم میتونه برای دنیای امروز معنی داشته باشه. ولی یه جاهایی خیلی تکراری شد… انگار یه دور باطل از غر زدن و دعوا کردن با همکارا 😐 و راستش، اون عمق احساسی که دلم میخواست، توش نبود…
نه اینکه بد باشه… ولی من اونقدری که انتظار داشتم، درگیر شخصیتها و روایت نشدم. یهجوری انگار همه چی تو سطح موند، بدون اینکه عمیق بره تو قلبم.
💭 جمعبندی :
باچان یه جورایی هم شیرینه، هم تلخ. هم بامزهست، هم گزنده. یه داستان ساده ولی پُر از کنایه و نقد. یه لبخند نصفهنیمه گذاشت روی لبم… بدون اینکه بخواد اشکم رو دربیاره یا قلبم رو فشار بده.
📌 امتیاز من: ۳ از ۵ برای یه عصر دلگیر که دلت میخواد یه چیز متفاوت بخونی، انتخاب خوبیه… ولی نه چیزی که مدتها یادت بمونه🙂.
داستان رو خیلی دوست داشتم و تمام مدت خوندنش دلم میخواست وقت پیدا کنم و ادامهش بدم.از کلهخر بازی و دعواهای ماجرا هم واقعا لذت بردم. چندبار هم چندنفر ازم پرسیدن چی میخونی؟ باچان یعنی چی و ... بعدها با خاطرات خوبی به یادش میارم.
اول ترجمه: عالی و درجه یک دوم کتاب: باحال و کمی طنز، قشنگ در لحظات شخصیت جوجهتیغی، کارتونهای قدیمی ژاپنی تداعی میشد، مردی با لباس ژاپنی سورمهای، موهای سیخسیخی و بی اعصاب که دایم داد میزند سوم انتشارات برج: این انتشارات حس خوبی به ادم میدهد، مثل رعایت قانون کپی رایت، ادم حس دزدها را نداره، البته که این کتاب شامل این قانون نمیشه ولی در کل به نظرم انتشارات محترمی هست.
یعنی من توانایی اینو دارم یه تابلو بگیرم دستم بگم: آقااااا، این کتاب، اسمش "بوچّان" هست. باچان که میشه "مادربزرگ"!!! من این موضوع رو از ضعف دانش مترجم در ادبیات ژاپن یا ضعفش در خوانش زبان انگلیسی می بینم. انگلیسیش هم Botchan نوشته شده.
فرض کنین کینوسکه توی کتاب انقدر درباره "مَرد بودنِ" شخصیت اصلی گفته که خواننده فکر کنه اسمش باچان هست. 😂
رکب خوردم. واقعا موقع خوندن کتاب رکب خوردم. من فکر می کردم داستان درباره یه پسر سفید توی جامعه خاکستری هاست که مجبور میشه بره معلم بشه تا با دانش آموزای دبیرستانی دست و پنجه نرم کنه. همش انتظار داشتم یا بچه ها یه چیزی از ارباب جوان (بوچّان) یاد بگیرن، یا بوچّان از بچه ها.
داستان چی بود؟ یه پسری که اسمش رو نمیدونیم ولی خدمتکار خونه که از قضا از تبار شوگون ها بوده، بهش میگفته ارباب جوان (بوچّان). چرا؟ چون نسبت به داداش بزرگهش خیلی ادم خاص تر، دل پاک تر و صادق تری بوده. این خدمتکار خونه (کییو) هی قربون صدقه بوچّان میره. هم ما به عنوان خواننده هم خود بوچّان فکر می کنیم کییو خیلییی بزرگش می کنه ولی وقتی بوچّان و کییو از هم جدا میشن، هم ما می فهمیم واقعا شخصیت بوچّان خاص بوده، هم بوچّان می فهمه بودن کییو کنارش چه نعمتی بوده.
خلاصه داستان رو بذاریم کنار، بیاین براتون از شخصیت ها بگممم. قرمزپوش، گورکن، چاپلوس، جوجه تیغی و نام هایی که بوچّان روی معلم ها گذاشته بود، نشون از ذهن خلاقش و ربط مسائل به ظاهر آدما رو می داد. بوچّان خیلی مَرده. خیلی شرف داره. صادقه، مشتیه، جیگره، طلاعه، عسله، آدم حسابیه، واقعا مَرده. این وسط بیشتر درگیری ها بین یه مشت آدم دغل باز مثل قرمزپوش و چاپلوس و گورکن رو با بوچّان و جوجه تیغی می بینیم. چقدر خندیدم. حالم خیلی خوب شد. اون قسمتی که تخم مرغ ها رو گذاشته بود توی کیمونوش تا ببره خونه بزنه بر بدن و به جاش زد توی صورت چاپلوس. 😭😂😭😂 رابطه جوجه تیغی و بوچّان شرف داره به نود درصد روابط دوستی امروزی. شما روایت ورود یک پسر سفید رو به دنیای آدم های خاکستری و سیاه می بینید. پر از نیرنگ، حیله و مکار. آدم های روباه صفت و راسو های بدذات.
یه سری چیزها توی قلبتونه دیگه؟ بوچّان توی قلب من رفت. همیشه یادش میوفتم. وقتی خواستم از حق یکی دفاع کنم، یادش میوفتم. وقتی یکی برام وراجی کرد و من خواستم با مشت بزنم توی دهنش ولی جلوی خودمو گرفتم، یادش میوفتم. وقتی حوله قرمزمو برداشتم و رفتم دوش آب گرم گرفتم هم یادش میوفتم.
بوچّان، آدم هایی مثل تو کم ان. "اکثر مردم به بد بودن تشویقت می کنن." بوچّان مثل شیل، سباستین نداشت ولی یه کییو داشت که از اول تا آخرش باهاش بود. یکی که نامه هاشو بخونه، براش از آینده درخشانش بگه. من توی کتاب ها، ادبیات ژاپن و روس، آدم هایی رو ملاقات می کنم که دوست داشتم توی زندگی خودم ببینمشون.
الان توی قلب من یه ارباب جوانِ تخس جا گرفته که حالا حالا ها پسش نمیدم.
شخصیت باچان رو دوست داشتم و تونستم باهاش ارتباط بگیرم ولی خود داستان برام اونقدر ها کشش نداشت بخاطر همین خیلی خیلی طول کشید تا بخونمش به هرحال تجربهی متفاوتی بود :)
این کتاب تونست من رو سرگرم کنه. هم ازش لذت بردم هم به فکر فرو رفتم. درست مثل کییو منم معتقدم شخصیت باچان ارزشمنده، درسته که کمشعوره و جوگیر، اما حداقل راست و دروغش یکیه و از خودش بودن نمیترسه. دوستم میگه اینجور شخصیتها فقط توی کتاب جالبن و من باهاش موافقم، با اینحال بازم راه مناسبی برای آسودهخاطر زندگی کردن به نظر میاد، این آدمیه که هیچوقت به خودش بدهکار نمیشه.
از شخصیتی که باچان داشت خیلی خوشم اومد و برام تازگی داشت، بهنظرم آدمهایی مثل اون خیلی اشتباه قضاوت میشن، روند داستان اصلا خستهکننده نبود و اتفاقا میشد با کشمکشهایی که باچان باهاشون درگیره همراه بشی و حسش کنی، یعنی با وجود اینکه با بد بودن میتونی سود بیشتری ببری از هر طریقی که شده سعی خودتو کنی که خوب بمونی. مقایسه شخصیت قرمزپوش که مثلا دانشگاهرفته بهحساب میومد با خدمتکار خونه باچان که سواد آنچنان هم نداشت اما تاثیر مثبتی روی باچان گذاشته بود و باعث میشد دیدگاه اون تغییر کنه هم خیلی برام جالب بود. در کل دوستش داشتم.
This entire review has been hidden because of spoilers.
واقعاً نمیدانم چه احساسی نسبت به این یکی داشتم، نه اینکه بگویم از آن بدم آمد، اما اصلاً قابل مقایسه با کوکورو نبود. از حد تحملم خارج شد و میترسم که ناخودآگاه دارم کوکورو را با این یکی مقایسه میکنم و احتمالاً همین کار را با بقیه کارهای ناتسومه هم انجام خواهم داد. معمولی. حتی کمتر.
معلمی جوان در شهری دورافتاده در ژاپن مشغول به کار میشه و از همون اوایل کارش، متوجه میشه با یک سری همکار دغل باز و زیرآب زن روبه رو هست و باید با این جونورها D: و دردسرهای ریز و درشت، دست و پنجه نرم کنه..! کتاب طنز زیبا و کشش و هیجان بالایی داشت! یعنی انقدر که همه ی معلمهای اون مدرسه، مریض و بدجنس بودن تو نمیتونستی به هیچکدوم اعتماد کنی و هر لحظه انتظار هر حرکتی رو از هر کدومشون داشتی😂 واقعا برگ ریزان و خنده دار بود!! (صوتی کتاب رو از ایران صدا شنیدم، و اجرا و لحن خوب راوی، جذابیت کتاب رو برام دوچندان کرد..)
«متوجه شدهبودم که اکثر مردم به بدبودن تشویقت میکنند. فکر میکنند اگر بد نباشی در این دنیا به هیچچیز نمیرسی. اگر هم ندرتاً به کسی بربخورند که صادق و دلپاک باشد، تحقیرش میکنند.»
یک داستان ساده و دلنشین. کتابی برای گذراندن یک روز تعطیل. بدون هیچ پیچیدگی یا عمق خاصی. فقط صرف لذت مطالعه.
کتاب در مورد یک پسر شیطونه که در کودکیش بازی گوش بوده و دردسر درست میکرده. از دوران کودکیش هم به سبک هر چه پیش آید خوش آید زندگی میکرده. همین باعث میشه در نظر پدر و مادرش در مقایسه با برادر بزرگترش که مسئولیت پذیرتر بوده کمتر محبوب باشه و در نهایت پدر و مادر پس از فوت تمام اموالشونو به فرزند بزرگتر منتقل می کنن.
این پسر بچه بزرگ میشه و به صورت کاملا یلخی وارد یک رشته دانشگاهی میشه و پس از اتمام دوران تحصیل یه اگهی جذب نیرو به عنوان معلم در یکی از روستاهای دور افتاده با حقوق ناکافی میبینه. تصمیم میگیره که باهاشون تماس بگیره. در نهایت این پسر جوان به استخدام مدرسه درمیاد. ماجرا تازه از اینجا شروع میشه. در اصل روایت اولین تجربه کاری یک شخص شخص جوان و ورود اون به جهان بزرگسالیه.
فضای مفهومی داستان حول محور تقابل سنت و مدرنیته اس. علاوه بر این خواننده رو با تفاوت های زندگی شهرنشینی و روستایی اشنا میکنه.داستان در یک روستای کوچیک اتفاق میوفته. برای من جالب بود که چطور زندگی در جامعه کوچک باعث کمرنگ شدن پرایوسی میشه.
نویسنده در این کتاب یکجورایی خاطره ای مشترک از زندگی انسانی رو ارائه میکنه. نقطه ای مشترک در زندگی اکثر آدمایی تازه شروع به کار میکنن و متوجه تفاوت چشمگیر زندگی بزرگسالی با دوران تحصیل و جوانی میشن. از دشمنی هایی که به صورت زیرپوستی جریان دارن و با نقاب ریاکاری ماسکه میشن، دروغ هایی که بی دلیل گفته میشه و حتی دلیل منطقی براشون وجود نداره و .... در کل به فضای سمی زندگی بزرگسالی رو به خوبی بازسازی میکنه. اما در عین حال نشون میده که انسان ها همچنان میتونن انتخاب کنن که تبدیل به ادم های سمی نشن و شرافتمندانه زندگی کنن. سیستم فعلی حاکم ریاکاری رو رواج میده، ولی میشه دست از منافع شخصی کشید و انتخابش نکرد.
فضای داستان به خوبی توصیف شده و میتونید خودتونو توی فضا تصور کنین. از این جهت من فضای کتاب رو بسیار میپسندم.
باچان، یه داستان کوتاه و خوشخوانه. این دومین کتابی بود که من از سوسهکی خوندم و درسته که به اندازه کوکورو دوستش نداشتم، ولی پترنهای مشترکش و مدل شخصیتپردازی مشابهش بسیار جذبم کرد. راوی پسر جوونیه که کودکی بسیار سختی داشته و تنها کسی که براش شبیه به خانوادهست، خدمتکار خونهشونه که اون رو باچان صدا میزنه که به معنی ارباب کوچکه. ولی داستان از اونجایی شروع میشه که اون از توکیو به شهر پرت و دورافتادهای میره که به عنوان معلم اونجا مشغول به کار بشه. فضای داستان فضای بسیار عجیبیه. من مدام به این فکر میکردم که سوسهکی چقدر دغدغه تصمیمات اخلاقی رو داشته که شخصیتهایی چنین اخلاقی و صفر و صدی و اگزجره میسازه. به نظرم ارزش خوندن داره، پیشنهاد میکنم.
یک جایی در کتاب نوشته بود" بردن روزنامه دم در خانه ها به این کار شرف داره." راست هم میگفت یک روزایی با چشم گریان انقدر خسته میشدم که به نظرم هر کاری به کار در کنار یک مشت بچه پررو و از خود راضی که انگار تنها مهارت هایی که یاد گرفته بودند دروغ و دغل و بازیگوشی بود، میارزید. اما خب پایان بندی من با نویسنده این روایت فرق داشت. هم من و هم بچه ها به پذیرش یکدیگر رسیدیم و دیگه وقتی کارت خوب هم باشه معلم ها انقدرا هم نمیتونن زیرآبتو بزنن. زمان شادی رو کنار کاراکتر اصلی گذروندم، خیلی از دبیرها دقیقا مثل همون کارکتر های کتاب بودند و من تو ذهنم انگار داشتم انتقام ماجرا هایی که خودم پشت سر گذاشته بودم رو میگرفتم.
چقدر این کتاب برای من قابل درک و ملموس بود و دوستش داشتم. کتاب رو صوتی گوش دادم و واقعا لذت بردم... کتاب کم حجم و جالب و کمی طنز از زندگی معلمی که به شهری کوچک برای تدریس می رود و در آنجا اتفاقی گریبانگیرش می شود. کتاب از زبان خود معلم روایت می شود. او در طول اقامت خود با معلمان دیگر آشنا می شود که علاوه بر چالشهایی که با دانشآموزان دارد، با معلمان و همکارانش نیز دارد. حس سخت بودن سازگاری با افراد جدید و وارد شدن در یک محیط جدید با عدم شناختی که از افراد داری به خوبی مشهود و ملموس بود به خصوص در محیط های پر تنش و با رقابت بالا ...
داستان دربارهی تجربههای خام اوایل جوانیه... بوچان، پسر جوونیه که چون نمیدونه با زندگیش چی کار کنه، میره ریاضی میخونه و بعد درس، معلم ریاضی یه مدرسه دورافتاده میشه!
بوچان تو اون تجربه آدمهای مختلف رو میبینه، میفهمه همه آدمها خوب یا بد نیستند، اعتماد و شک رو درک میکنه و کمکم میفهمه چه چیزی/چه کسی توی زندگیش ارزشمند بوده و هست.
اگر بخوایم به دورانی که کتاب در اون نوشته و روایت میشه نگاه کنیم؛ کتاب درباره ژاپن در اوایل مدرنیسم هست. مدرنیتهای که هنوز به تمام ابعاد جامعه نرسیده اما به هر جایی که نگاه میکنی اثری از اون هست.
سومین خوانشم از سوسهکی، از مجموعه ادبیات مدرن ژاپن که جزو اولین نوشته های او در اوایل قرن ۲۰ بشمار می اید. درباره جوانی خانوادهدار که به شهری دور به عنوان معلم میرود و آنچه در آن سفر کوتاه تجربه میکند را با زبان گذشته تعریف میکند. لحن پسرک جوان که راوی هم میباشد بسیار بذلهگو و بیمحاباست گویا سوسهکی با تعمید خاص خودش چنین رویکردی را در لحن داستانگویی اش فراهم کرده که تقابل نسل ها و عبور به مدرنیته را برجسته کند. باچان با توجه به اسمش بر روی لبه نسل های ژاپن مدرن شده با نگارش کمدی قدم برمیدارد و گاه گاهی به شوخی و طعنه زندگی سنتی حاشیه نشینی ژاپنی را نقد میکند .
اگر «کوکورو» اثری محزون، روشنفکرانه و میانسال بود، «باچان» قصهای پرتبوتاب، شوخوشنگ و نوجوان است. همین تفاوت سبک در دو خلق رمان خوب، ارادتم به سوسهکی را مضاعف کرد. داستان مربوط به معلم کمتجربه و کلهشقی است که برای تدریس به مدرسهای در شهرستانی کوچک میرود. مشکلات معلمِ قصه با جماعت بومی و ضمنا غیرخودی بودن او در جمع همکاران، عصبیترین و در عینحال بامزهترین لحظات ممکن را برای خواننده خلق میکند، ترجمه هم بینقص است.
برای یک بار خوندن بد نیست و به شکل جالبی میتونه خندهدار باشه. شخصیتی که در داستان به عنوان باچان تصویر شده، با چیزی که به طور معمول از یه مرد ژاپنی انتظار میره متفاوته، و همین ممکنه تعجببرانگیز و همزمان جذاب باشه. هر چند که من به قدری ازش خوشم نیومد که بخوام پیشنهادش کنم، اما برای یک بار خوندن اثر بدی نیست.