Audio-Vision: Sound on Screen

by Michel Chion, Claudia Gorbman (Translator), Walter Murch (Introduction)

In "Audio-Vision: Sound on Screen," French critic and composer Michel Chion reassesses audiovisual media since the revolutionary 1927 debut of recorded sound in cinema, shedding crucial light on the mutual relationship between sound and image in audiovisual perception.

Chion argues that sound film qualitatively produces a new form of perception: we don't see images and hear sounds as separate channels, we "audio-view" a trans-sensory whole. Expanding on arguments made in his influential books The "Voice in Cinema" and "Sound in Cinema," Chion provides lapidary insight into the functions and aesthetics of sound in film and television. He considers the effects of such evolving technologies as widescreen, multitrack, and Dolby; the influences of sound on the perception of space and time; and the impact of such contemporary forms of audio-vision as music videos, video art, and commercial television. Chion concludes with an original and useful model for the audiovisual analysis of film.

Genres: Film, Music, Nonfiction, Art, Media Tie In, School, Textbooks

239 pages, Paperback

First published February 17, 1993

Reviews

[Alialiarya]

در بخشی از کتاب می‌خوانیم: به یاد آریم که بتهوون سونات‌های پیانوی خود را برای پیانویی که از پیانوهای امروزی کوچک‌تر بود نوشت: آن‌جا که او در کلاویه‌هایش با محدودیت روبه‌رو شد ما دو یا سه اکتاو دیگر داریم. بدین اعتبار شاید نواختن آثار بتهوون روی پیانوهای دوره خودش درست‌تر باشد. اما مشاهده‌ی آهنگسازان معاصر که قطعاتی را برای پیانوهای امروزی با همان محدودیت‌هایی که خالق پاته‌تیک را محدود می‌کرد می‌نویسد بی‌معناست. باید داد بزنیم که چشمانتان را بسته‌اید؛ اکثر فیلمسازان این روزها نیز چشمانتان را بسته‌اند، بدون این‌که اصلا مسئله‌ی بودجه در میان باشد.(درباره‌ی امکانات امروز حوزه صدا)

صدا-تصویر هم‌چنان از مهم‌ترین آثاری‌ست که به صدا در سینما می‌پردازد. شیون در چهارمین کتابش که همانند سه اثر دیگرش در انتشارات کایه‌دو سینما در دهه ۸۰ منتشر شده سعی دارد نظرات پیشین خود را به جمع‌بندی‌ برساند. شیون بعد از بررسی تحلیلی ساختار شنوایی و اهمیت و تفاوت آن با دیگر حواس نشان می‌دهد چگونه صدا در سینما همواره مغفول مانده و مورد بررسی قرار نگرفته. شیون با اشارات متعدد به سینمای اروپا و آمریکا نشان می‌دهد صدا در فیلم‌هایی که به قدرت آن واقف‌اند نقشی حیاتی و مهم دارد. شیون در دهه هشتاد معتقد است هم‌چنان حتی جوان‌های سینما در مقابل درک و استفاده‌ی درست از صدا مقاوت می‌کنند. بی‌شک از جذاب‌ترین کتاب‌های سینمایی‌ای بود که تا به حال خوانده‌ام... ترجمه‌ی کتاب هم بسیار قابل تقدیر است.