Jump to ratings and reviews
Rate this book
Rate this book
Un "ingeniero" de las finanzas está contra las cuerdas y quiere limpiar su imagen promoviendo el premio mejor dotado de la literatura universal. La fiesta de concesión del Premio Venice-Lázaro Conesal congrega a una confusa turba de escritores, críticos, editores, financieros, políticos y todo tipo de arribistas y trepadores atraídos por la combinación de dinero y literatura. Pero Lázaro Conesal será asesinado esa misma noche, y el lector asistirá a una indagación destinada a descubrir qué colectivo tiene el alma más asesina: el de los escritores, el de los críticos, el de los financieros o el de los políticos.

Paperback

Published January 1, 1997

7 people are currently reading
144 people want to read

About the author

Manuel Vázquez Montalbán

282 books361 followers
Manuel Vázquez Montalbán was a prolific Spanish writer: journalist, novelist, poet, essayist, anthologue, prologist, humourist, critic, as well as a gastronome and a FC Barcelona supporter.

He studied Philosophy at Universidad Autònoma de Barcelona and was also a member of the Unified Socialist Party of Catalonia. For many years, he contributed columns and articles to the Madrid-based daily newspaper El País.

He died in Bangkok, Thailand, while returning to his home country from a speaking tour of Australia. His last book, La aznaridad, was published posthumously.

Ratings & Reviews

What do you think?
Rate this book

Friends & Following

Create a free account to discover what your friends think of this book!

Community Reviews

5 stars
36 (12%)
4 stars
104 (34%)
3 stars
121 (40%)
2 stars
32 (10%)
1 star
6 (2%)
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
Profile Image for Luis Javier Capote Pérez.
Author 3 books6 followers
October 3, 2019
Segunda lectura de esta novela, dieciocho años después de la primera. El autor lleva de nuevo a Pepe Carvalho a Madrid, quince años después de los acontecimientos de «Asesinato en el comité central». El gobierno socialista presidido por Felipe González Márquez está a punto de perder el apoyo de CiU y se respira un ambiente pre-electoral en el que, previsiblemente, ganará el Partido Popular de José María Aznar López. En la Comunidad de Madrid, el gobierno de Leguina dejará paso al de Ruiz-Gallardón y, en ese período de transición, se anuncia el fallo de un nuevo y jugosísimo premio literario, por parte de un empresario exitoso que está a punto de enfrentarse a una intervención del Banco de España. Contratado por el hijo de este magnate, Carvalho asumirá la tarea de controlar potenciales amenazas, provenientes del gran número de enemigos que tiene el mecenas.

A través de los ojos de Carvalho, vemos un ácido e incomodante retrato de la España de mediados de los noventa del siglo pasado, desde los puntos de vista político, económico y cultural. Se trata de una novela a la que volver, para refrescar la memoria de unos tiempos que se sitúan en un pasado cada vez más distante y en la que, como siempre, hay espacio para la buena gastronomía y el mejor beber.
Profile Image for Procyon Lotor.
650 reviews113 followers
January 27, 2014
Giallo debolino, talvolta cervellotico, ricolmo di riferimenti a realt� ispano-catalane spesso pi� distanti del "nome della rosa" per� contiene cose come questa, e allora ne vorresti sbagliare cos� decine di volte. L�zaro Conesal, pescecane della finanza a Carvalho:(...) Bisogna riuscire a far parte di quella razza bianca che conosce tutto il necessario per assaporare quanto viene messo a sua disposizione. Ma bisogna anche sapere che questa sensazione � passeggera e che poi i neri tornano al loro colore come fanno anche i bianchi, persino in situazione meticcia. Lo sapete cos'� un bianco che ha l'anima nera? Se si ha l'anima nera si � neri fino alle ultime conseguenze, senza palliativi n� alibi. Qualche tempo fa ho letto nel 'Pa�s' un articolo di Manolo Vicent, un mio amico, compro sempre dei quadri nella galleria di sua moglie, Mapi, in cui si domandava se il presidente del Governo, Felipe Gonz�lez, fosse bianco o nero. Era una classificazione suggeritagli da Mario Conde, quel finanziere famoso per le sue speculazioni che poi � stato accusato di essere uno speculatore. Le parole somiglianti sono solitamente pericolosissime. Per esempio essere opportunisti non � la stessa cosa che avere il senso dell'opportunit�. Ebbene Vicent raccontava che Mario Conde gli aveva detto, 'Io sono un nero che sa di essere nero. Mariano Rubio, allora governatore della Banca di Spagna, e Carlos Solchaga, ministro delle Finanze in quel momento, credono di essere bianchi, ma sono neri. Felipe Gonz�lez � un nero come me e come me non dimentica mai di essere nero. Era una riflessione brillante, molto intelligente ma male assimilata da colui che l'aveva fatta, Mario Conde, perch� arriv� a credere che un misto di audacia e di danaro avrebbe potuto riciclarlo e dargli un posto in quell'oligarchia che si forma sulle vette delle nevi perenni, delle successive nevi perenni che si impadroniscono delle vette del potere. L'oligarchia � piena di archeologie che rappresentano le successive ondate di nuovi ricchi, dall'epoca delle trib� e delle orde, e rimangono solo coloro che riescono a fondersi con le nevi precedenti. Mario Conde, per esempio, non ci riusc�. Era un nero. Come diceva l'articolista Vicent, sei bianco per davvero solo se il tuo bisavolo faceva la doccia tutti i giorni... Il suo bisavolo, faceva la doccia tutti i giorni, signor...? "Carvalho. No. Probabilmente il mio bisavolo non ha mai fatto la doccia. Deve essere vissuto in un villaggio della Galizia. Credo che facesse lo spaccapietre, come mio nonno paterno. Negli anni quaranta si lavavano ancora in tinozze di acqua cavata dal pozzo. Non c'era acqua corrente. Nero. Il mio bisavolo era un nero. E il suo?" "Pure. Mio padre fu il primo della dinastia a commettere l'errore di considerarsi bianco. Io sono nero. Ma per di pi� un nero minacciato dagli altri bianchi del posto perch� non sono ancora riusciti a sottomettermi. Legga questa fotocopia, per favore." Colonna sonora: non me la ricordo pi�, perdonate se potete. Questa per� ci starebbe bene. Bene come sempre. Old Love - Long version, Live / Eric Clapton Cry me a river / Dinah Washington Texas flood / Stevie Ray Vaughan First time I met the blues / Buddy Guy Mercedes Benz / Janis Joplin The brother (for Jimmie & Stevie) / Robben Ford & The Blue Line Mojo boogie / Johnny Winter Statesboro blues / The Allman Brothers Band Bullfrog blues / Rory Gallagher One bourbon, one scotch, one beer / John Lee Hooker Rollin' and tumblin' / Muddy Waters Good ol' shoe / Edgar Winter I can't be satisfied / Muddy Waters Six page letter / John Lee Hooker Smokestack lightning / Howlin' Wolf Ramblin' on my mind / John Mayall & The Bluesbreakers On the road again / Canned Heat Rocky Mountain Blues / Lightnin' Hopkins She don't play by the rules / John Mayall Black queen / Stephen Stills Junker's blues / Willy DeVille Caldonia / Muddy Waters I'm a man / Bo Diddley Mannish boy / Muddy Waters Boom, boom, boom, boom / John Lee Hooker Another man done gone / Jorma Kaukonen Going over the hill / Willy DeVille A world of hurt / John Mayall (I'm your) Hoochie coochie man / Muddy Waters Hound dog / Big Mama Thornton Dimples / John Lee Hooker Highway 49 / Howlin' Wolf Worried life blues / John Lee Hooker Killing floor / Howlin' Wolf Sweet home Chicago / Robert Johnson Boogie chillen / John Lee Hooker Shake your moneymaker / Johnny Winter On top of my tongue / Edgar Winter Pride and joy / Stevie Ray Vaughan & Double Trouble Hesitation blues - Live / Hot Tuna Leland Mississippi blues / Johnny Winter Blues for Salvador / Santana Jesus on the mainline / Ry Cooder Subterranean homesick blues / Bob Dylan Old Love Unplugged / Eric Clapton
Profile Image for Emmapeel.
132 reviews
August 11, 2017
A Pepe Carvalho perdonerei quasi tutto. Molto meno al suo autore, specie quando è supponente e autoriferito come gli scrittori che in questo romanzo si propone di mettere alla berlina. Il libro soffre di continue incursioni a gamba tesa di Montalbàn, del personaggio Montalbàn, su una storia che lasciata alle riflessioni, ai tic e alle malinconie di Carvalho avrebbe potuto essere una delle sue più belle. E invece no: la frase 'nei romanzi il vero assassino è lo scrittore' in questo caso va purtroppo presa alla lettera. L'affresco del panorama letterario spagnolo vorrebbe essere umoristico e corrosivo, risultando invece piuttosto criptico per i non ispanici e abbastanza acido e petulante nei toni. Il plot giallo è stiracchiato, molti personaggi appena abbozzati e persino l'editing andrebbe rivisto (le bottiglie di Bollinger di pag 98 a pag 201 si sono trasformate in Cristal Roederer, roba che non si vedeva dalle nozze di Cana).
17 reviews1 follower
October 9, 2014
Letto più di 10 anni fa, me ne ricordo solo tre cose:
1) L'immagine di copertina
2) La battuta del potente di turno, sul fatto che alla generazione X era andata male ma alla Y sarebbe andata peggio
3) Che mi era sembrato ugualmente cupo, come atmosfera, all'altro di Carvalho che avevo letto ("Il centravanti è stato assassinato verso sera"), ma senza quei colpi di genio e quelle piccole trovate che rendono un libro degno di essere ricordato.

Probabilmente chi ama l'autore apprezzerà anche questo libro. Personalmente credo che, con tanti capolavori sconosciuti che aspettano solo un lettore che li trovi, non vale la pena di investire il proprio tempo in opere "di serie" come questa.
Profile Image for Theut.
1,912 reviews37 followers
February 28, 2013
Uno dei miei preferiti in assoluto di questo autore. E come sempre scoprire l'assassino è la parte meno importante del plot...
Profile Image for Antonio Papadourakis.
870 reviews31 followers
December 24, 2024
Ο Πέπε Καρβάλιο που ζει στην Βαρκελώνη, καλείται από τον γιό του Λάθαρο Κονεσάλ να παραστεί στην απονομή του βραβείου 'Κονεσάλ' στη Μαδρίτη γιατί φοβάται ότι ο πατέρας του θα δολοφονηθεί, κάτι που όντως συμβαίνει.
Πολύπλοκο μυθιστόρημα με πολλές λογοτεχνικές αναφορές στην σύγχρονη, κυρίως, Ισπανία που είναι αδιάφορες σε έναν μη Ισπανό αναγνώστη και με πολλούς πιθανούς δολοφόνους.
Απλά αναγνώσιμο....
"Δεν υπάρχει βιβλίο, όσο κακό και αν είναι, που να μην έχει κάτι καλό, πολύ περισσότερο αν λάβουμε υπόψη μας ότι όλα τα γούστα δεν είναι ίδια και ότι δεν υπάρχει μόνο μία αισθητική άποψη για τα πράγματα."
"Ίσως για αυτό αφοσιώνομαι όλο και περισσότερο στη λογοτεχνία. Γιατί μπορεί να μην μετασχηματίζει την πραγματικότητα, την αντικαθιστά όμως με άλλη, σύμφωνα με την πραγματική επιθυμία του συγγραφέα.... Η λογοτεχνία είναι το μόνο αξιόπιστο μέσο για την επαναδιάταξη της πραγματικότητας χωρίς φόβο επιδείνωσης της."
"Υπάρχει μία κοινωνική σύμβαση έμμεση ή άμεση, η ανισότητα στερείται κοινωνικής νομιμότητας, είναι ηθικό ζήτημα και για αυτό βλακωδώς καταδικαστέο, σαν το βιασμό. Υπάρχει όμως, κι αυτό που πρέπει να εξασφαλίσει κανείς είναι ό,τι θα θίγει τους άλλους και όχι τον ίδιο. Ο βιασμός υπάρχει, αυτό που οφείλετε να εξασφαλίσετε εσείς είναι να μη σας βιάσουν."
"Τους κομμουνιστές του εύρισκα συμπαθητικούς, μου έδιναν όμως στην εντύπωση ότι ήταν καταδικασμένοι να πάψουν να είναι τόσο κομμουνιστές όσο και συμπαθητικοί. Το σύστημα θα κατέληγε να τους καταπιεί σαν λουκουμάδες.... Θέλουν ένα καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο, αφού πρώτα απέτυχαν αναζητώντας ένα σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο. Ο σοσιαλισμός απέτυχε όταν προσπάθησε να εξανθρωπιστεί."
"Μία γυναίκα καθισμένη στο τραπέζι λειτουργεί πιο χαλαρωτικά και από ένα καλό κρασί. Κυρίως όταν είναι η μοναδική γυναίκα στο τραπέζι και δεν είναι η δική σου."
"Πολλές φορές είχε συλλογιστεί την αγωνία, την απογοήτευση, την τσαντίλα των αντικομμουνιστών σε ένα κόσμο που σχεδόν δεν απέμεναν πια κομμουνιστές και πού, ως εκ τούτου έπρεπε να εκμεταλλεύονται τους λιγοστούς εναπομείναντες προκειμένου να διατηρήσουν τη δικιά τους ταυτότητα."
Profile Image for Benito.
363 reviews13 followers
August 1, 2020
En esta pieza estupenda, VM deja más claro que en otras, que la novela negra es una excusa para la literatura. Quién busque género puro disfrutará escasamente la novela. Aquí convive con la crónica socio-política y literaria del final del primer socialismo, escasamente maquillada. En fragmentos extensos del libro el bueno de Carvalho sencillamente desaparece.
Y esa es la virtud de la historia, aparece en primer plano la capacidad de VM para dibujar personajes, que aquí son muchísimos, incluyendo a su propio sosías, Sánchez Bolín, al que ya conocemos de otras obras, a quien utiliza para dejarnos sentencias en primera persona, además de reírse de sí mismo.
463 reviews2 followers
November 30, 2023
No cóż, może mogłoby to być ciekawe, gdyby autor nie obwiesił konstrukcji takimi girlandami słów i wątkami niepotrzebnych postaci, że niemal zniknęła pod nią cała, dość wątła ostatecznie fabuła. I jeszcze ta whisky popijana kieliszkami, a na s. 132 "Oda do wolności Schillera, do której Beethoven napisał muzykę" (!). W sumie dziełko mało wciągające, miejscami męczące i niezbyt potrzebne. Można dobrze przeżyć czytelnicze życie nie sięgając po tę książkę.
90 reviews1 follower
February 12, 2025
Una novela entretenida, algo distinta de las habituales de Pepe Carvalho. Sirve como retablo de la sociedad madrileña (y española) de mediados de los años 90. Puede ser algo complicada si no se identifica el nombre real de muchos personajes, pero puede servir como generalización de tres grupos sociales de la época: los intelectuales, los políticos y los empresarios, sus interconexiones y corrupciones.
Profile Image for Pontmaxx.
101 reviews
July 2, 2024
Lampi di genio in alcune situazioni e nel racconto di una Spagna in rapida trasformazione nel post franchismo, ma I personaggi su cui indugia sono tanti e si appesantisce il racconto.
Displaying 1 - 12 of 12 reviews