"Het konijn op de maan" is de nieuwe, geestige roman van Paul Mennes waarin een Japan figureert zónder luxehotels, kersenbloesems, samoerai en geisha's. Samuel Penn gaat samen met zijn vriendin Midori Nagai in de miljoenenstad Osaka wonen. Hij probeert zijn weg te vinden in een cultuur en een familie waarin hij een vreemdeling is. Zal Midori ooit mevrouw Penn worden? Zal haar familie daar blij mee zijn? Welke muziek spelen robots op de trompet? Wie was er eerst, Nijntje Pluis of Hello Kitty? Wie maakt al die waanzinnige T-shirts? En wat betekenen al die konijnen? "Het konijn op de maan" is een uniek liefdesverhaal, een komedie en een tragedie.
Dit noem ik een 'tussendoorboekje'. Weinig om het lijf, wel leuk om te lezen en snel uit. Het gaat over een Belgische jongeman die zijn Japanse vriendin en haar vader volgt naar Japan. Daar heeft hij echter grote moeilijkheden om opgenomen te worden in de maatschappij en ook lijkt hij steeds verder te vervreemden van zijn vriendin. De manier waarop de verschillen tussen de Japanse en Westerse cultuur beschreven worden is mooi en tegelijk ook pijnlijk. Het boek blijft niet lang hangen maar als je het ooit tegenkomt, zeker lezen!
Hoe zou het nog zijn met Paul Mennes? Dat vroeg ik me af toen ik dit boekje zag liggen in de kringwinkel om de hoek. De schrijver was een beetje een tienerheld van me, met de tegendraadse werkjes zoals Tox en Poes Poes Poes die hij in de jaren 1990 publiceerde. Sindsdien was ik hem uit het oog verloren en nu lag daar plots 'Het konijn op de maan' tussen andere tweedehandsboeken die je voor 3 euro kon kopen. Blijkt dat Paul Mennes in 2010 (wanneer dit boekje verscheen) nog altijd schrijft zoals ik me vaag herinner van zijn oude werk. Zuinig met woorden en zinnen. Kwistig met referenties naar de popcultuur. Onderkoeld en observerend. Dit is Mennes zijn 'Japanse' roman en hij ontsnapt niet aan de blijkbaar typische ervaring (ik ben zelf nog niet in Japan geweest) om zich vooral te verbazen over de voor Westerlingen eigenaardige sociale regels van het land. Dat maakt van dit boekje een soort van Vlaamse Lost in Translation, maar eentje die dan focust op een moeilijke (onmogelijke?) liefde. Ondanks die wat typische insteek, is het een grappig en onderhoudend werkje. Een fijn verteld en geconstrueerd verhaal(tje?), dat misschien wat voelt als een tussendoortje, maar nooit verveelt. Ik heb het graag gelezen en hoop dat Mennes nog van zich laat horen. Mag ook in de reguliere boekenhandel.
Zo mega mega mega herkenbaar als je zelf in Japan woont en alien (gaijin) bent. Overigens is gaijin inmiddels een fout woord. But why? Als de Japanners ons toch echt wel als gaijin zien. Maatschappij van façade. Heel leuk boek!
Dingen die ik me heb voorgenomen te gaan doen de volgende keer dat ik in Osaka ben: 1 Beter op Engelse slogans op t-shirts letten 2 Een bezoek aan Aqua World brengen 3 Het konijn op de maan zoeken
Mocht ik nooit van mijn leven meer een excuus vinden om Japan te bezoeken dan herlees ik gewoon dit boek.