What do you think?
Rate this book
اتاقی در هتل پلازا
این نمایشنامه از سه پرده تشکیل شده است که هر کدام شامل شخصیتهای متفاوتی میشود، اما همگی در سوئیت ۷۱۹ هتل پلازا شهر نیویورک اتفاق میافتند. اولین پرده، زوج نه چندان خوشبختی سم و کارن نش را به مخاطبان معرفی میکند که در تلاشی از سوی کارن برای بازگرداندن عشق به ازدواجشان، در حال بازدید از سوئیت ماه عسل خود هستند. نقشه او نتیجه معکوس میدهد و آن دو درگیر بحث شدیدی در مورد اینکه آیا سم با منشی خود رابطه دارد یا نه، درگیر میشوند. این عمل با خروج سام (که گفته میشود برای انجام کارهای فوری) به پایان میرسد و کارن با تأسف درباره اینکه چقدر چیزها از زمان جوانی آنها تغییر کرده است فکر میکند.
سایمون نمایش خود را در سال ۱۹۷۱ برای فیلمی با بازی والتر ماتائو، استپلتون، باربارا هریس و لی گرانت اقتباس کرد، اما از نتیجه آن ناراضی بود. او احساس میکرد که یک بازیگر نقش اصلی را در هر سه بازی روی صحنه کار میکند اما نه روی پرده، به خصوص اگر بازیگر ماتائو باشد، که فکر میکرد تنها برای پدر عروس، روی، انتخاب درستی است.
سایمون نمایش خود را در سال ۱۹۷۱ برای فیلمی با بازی والتر ماتائو، استپلتون، باربارا هریس و لی گرانت اقتباس کرد، اما از نتیجه آن ناراضی بود. او احساس میکرد که یک بازیگر نقش اصلی را در هر سه بازی روی صحنه کار میکند اما نه روی پرده، به خصوص اگر بازیگر ماتائو باشد، که فکر میکرد تنها برای پدر عروس، روی، انتخاب درستی است.
112 pages, Paperback
First published January 1, 1968
17 people are currently reading
579 people want to read
About the author
Neil Simon
176 books272 followersMarvin Neil Simon was an American playwright and screenwriter. He wrote more than 30 plays and he received more combined Oscar and Tony nominations than any other writer. He was one of the most reliable hitmakers in Broadway history, as well as one of the most performed playwrights in the world. Though primarily a comic writer, some of his plays, particularly the Eugene Trilogy and The Sunshine Boys, reflect on the twentieth century Jewish-American experience.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 99 reviews
August 16, 2021
اولین نمایشنامهای بود که از نیل سایمون میخوندم و خیلی لذت بردم. ایدهی خیلی جذابی داشت؛ سه پرده که هر کدوم در زمانهای متفاوت اما در یک مکان مشترک که اتاق ۷۱۹ هتل پلازاست اتفاق میفتن. ریتم گفتگوها، پرشها و اشاره به جزئیات خیلی خیلی خوبن. پردهی آخر بنظرم بهترینشون بود و کلی باهاش خندیدم.
July 29, 2019
I had the honor of recently seeing this play, Plaza Suite, on stage at a theater in Delray Beach Florida where I spend alot of time.
A friend of my family was actually in the play so we went and saw it. I laughed so much. And our friend was fantastic in his role!
I grew up with Neil Simon's plays. He was the best of the best. He knew how to put ordinary people in utterly hysterical situations. He was doing it long before Seinfeld too!
So this play is fantastic and if you have not read it, I would recommend it. Who doesn't like to laugh? And you will be laughing and enjoying some excellent stories.
My favorite story in this compilation is of Mimsi, the bratty bride who suddenly changes her mind about getting married, minute s before the wedding is to occur and locks herself in the bathroom. This story is GREAT but really all of Neil Simon's plays are terrific .
Highly recommended.
A friend of my family was actually in the play so we went and saw it. I laughed so much. And our friend was fantastic in his role!
I grew up with Neil Simon's plays. He was the best of the best. He knew how to put ordinary people in utterly hysterical situations. He was doing it long before Seinfeld too!
So this play is fantastic and if you have not read it, I would recommend it. Who doesn't like to laugh? And you will be laughing and enjoying some excellent stories.
My favorite story in this compilation is of Mimsi, the bratty bride who suddenly changes her mind about getting married, minute s before the wedding is to occur and locks herself in the bathroom. This story is GREAT but really all of Neil Simon's plays are terrific .
Highly recommended.
December 6, 2015
یک نمایشنامه٬ سه داستان٬ یک اتاق٬ رابطه بین سه زن و سه مرد٬ سه پرده
به ترتیب داستان ها قشنگ تر میشن، داستان آخر نمونه واقعیه طنز سایمونیه طوری که خاطره خوشی از کتاب میمونه تو ذهن
پی نوشت: جدیدا به این مدل زیاد بر میخورم، یه فیلم تو سینما، یک داستان واقعی، یک آلبوم موسیقی و الانم یه کتاب با شروع هایی افتضاح و پایانی خوب :)
به ترتیب داستان ها قشنگ تر میشن، داستان آخر نمونه واقعیه طنز سایمونیه طوری که خاطره خوشی از کتاب میمونه تو ذهن
پی نوشت: جدیدا به این مدل زیاد بر میخورم، یه فیلم تو سینما، یک داستان واقعی، یک آلبوم موسیقی و الانم یه کتاب با شروع هایی افتضاح و پایانی خوب :)
September 10, 2015
Biting and potent dark comedy. Simon's dialog accurately captures the undertones and breakdowns in 3 relationships.
November 1, 2013
کمدی جالبی اه با سه تا موقعیت واقعا خلاق ؛ سه تا اپیزود که تو یه اتاق توی هتل پلازا اتفاق می افتن.
واقعن جای بحث دارن تک تک داستانا و تک تک اکشن ها و ری اکشن ها ؛ دیالوگا رو خوندن مثل دنبال کردن بازی پینگ پنگ بود واسه من ؛ ضربه ها سریع ، کوتاه و کاری بودن و توپ پیوسته تو زمین دو طرف جابه جا میشه و تغییر مکان میده و دنبال کردنش جذابه
پرده ی اول : زوج میانسالی که به بهانه بیست و چندمینسالگرد ازدواجشون تو اتاقی ان که بیست و چند سال پیش شب عروسیشون رو توش گذروندن ، اما مرد این موضوع رو به یاد نداره.مشکل به اینجا ختم نمیشه
پرده ی دوم: زنی متاهل حدودا چهل ساله که به همون اتاق میاد ، دوست پسر دوران دبیرستانش که حالا تهیه کننده ی معروفی شده اونجا اتاق رزور کرده و زن رو دعوت کرده.هر دو به همدیگه مایل اند و زن باخودش و اخلاقیاتش در کشمکش بیهوده ای اه.
پرده ی سوم:زن و مرد میانسالی که منتظرن دخترشون که در رو روی خودش بدون هیچ توضیحی قفل کرده ،از حموم بیاد بیرون و بره
تالار هتل ، چرا که دختر ،عروس مراسم پرهزینه ای اه
*موقعیت سوم از خنده دارترین ، نمایشی ترین و بهترین دیالوگایی اه که تا الان خوند ه م
واقعن جای بحث دارن تک تک داستانا و تک تک اکشن ها و ری اکشن ها ؛ دیالوگا رو خوندن مثل دنبال کردن بازی پینگ پنگ بود واسه من ؛ ضربه ها سریع ، کوتاه و کاری بودن و توپ پیوسته تو زمین دو طرف جابه جا میشه و تغییر مکان میده و دنبال کردنش جذابه
پرده ی اول : زوج میانسالی که به بهانه بیست و چندمینسالگرد ازدواجشون تو اتاقی ان که بیست و چند سال پیش شب عروسیشون رو توش گذروندن ، اما مرد این موضوع رو به یاد نداره.مشکل به اینجا ختم نمیشه
پرده ی دوم: زنی متاهل حدودا چهل ساله که به همون اتاق میاد ، دوست پسر دوران دبیرستانش که حالا تهیه کننده ی معروفی شده اونجا اتاق رزور کرده و زن رو دعوت کرده.هر دو به همدیگه مایل اند و زن باخودش و اخلاقیاتش در کشمکش بیهوده ای اه.
پرده ی سوم:زن و مرد میانسالی که منتظرن دخترشون که در رو روی خودش بدون هیچ توضیحی قفل کرده ،از حموم بیاد بیرون و بره
تالار هتل ، چرا که دختر ،عروس مراسم پرهزینه ای اه
*موقعیت سوم از خنده دارترین ، نمایشی ترین و بهترین دیالوگایی اه که تا الان خوند ه م
May 29, 2015
L.A. Theatre Works brings Neil Simon’s Plaza Suite to life. The play, first produced in 1968, follows three different encounters in Suite 719 of New York City’s Plaza Hotel: the anniversary celebration of a long-married couple from Mamaroneck, the reunion of a Hollywood producer with his former high-school sweetheart (now a married mother of three still in their hometown of Tenafly, N.J.), and the beleaguered parents of a bride who has locked herself in the bathroom and refuses to be married.
Plaza Suite never rises to the same level as Simon’s Barefoot in the Park, The Odd Couple or The Goodbye Girl, but the play provides a worthwhile bittersweet look at love.
On Broadway, Simon had George C. Scott and Maureen Stapleton play the leads in all three stories; here the parts are wisely distributed to Joe Spano and Marsha Mason for the first tale, Hector Elizondo and JoBeth Williams for the second, and Edward Asner and Marsha Mason again for the last. The actors were delightful! It was the next best thing to an aisle seat at the Plymouth Theatre!
Plaza Suite never rises to the same level as Simon’s Barefoot in the Park, The Odd Couple or The Goodbye Girl, but the play provides a worthwhile bittersweet look at love.
On Broadway, Simon had George C. Scott and Maureen Stapleton play the leads in all three stories; here the parts are wisely distributed to Joe Spano and Marsha Mason for the first tale, Hector Elizondo and JoBeth Williams for the second, and Edward Asner and Marsha Mason again for the last. The actors were delightful! It was the next best thing to an aisle seat at the Plymouth Theatre!
October 18, 2017
نمایشنامه ای سه پرده ای، برش هایی از زندگی مشترک سه زوج که در زمانهای مختلف در اتاق 719 هتل پلازا اقامت داشته اند. هر پرده به چالشی در زندگی زناشویی شخصیت هایش می پردازد.
پرده سوم گیرایی و بار کمدی بیشتر و البته پایان بندی خوب و غافلگیرکننده ای داشت.
پرده سوم گیرایی و بار کمدی بیشتر و البته پایان بندی خوب و غافلگیرکننده ای داشت.
August 12, 2009
http://sandyi.blogspot.com/
Among the many classic plays I've read and loved, Oscar Wilde's The Importance of Being Earnest would probably rank right up there as the best. It's easily one of the most hilarious and well- crafted plays that leaves you in absolute raptures.
But I also remember being particularly partial to another play by a writer I had not heard of before - Neil Simon. His collection of plays, called A Visitor From Forest Hills was part of the recommended text in college and I remember reading the first play, Plaza Suite and being delighted by its succint humour achieved entirely through witty exchange of dialogues, gentle irony and deliciously original characters.
The play stayed with me for a long time and I remember reading it aloud on several occasions so as to give some more expression to Simon's wonderfully entertaining characters. And when we finally staged it for an audience, I discovered how easily it became a success - thanks to dialogues and characters that amuse and instantly touch a chord.
One of the reasons why staging this play is so easy is because it entirely hinges on dialogues between two of its central characters, the middle-aged husband and wife couple of Norma and Roy Hubley. Both are anxious as their only daughter Mimsie is getting married. We're told about Roy - a successful business who possibly is aggressive and ruthless in his professional deals but is nervous as hell when it comes to the business of marrying his daughter - rather touching description that. Norma, his wife, is more soft-spoken, keen to keep up appearances and maintain her image.
So when Mimsie suddenly locks herself up in the bathroom minutes before her wedding, all hell breaks loose. When the play starts, you see Norma begging her daughter to come out. Unable to persuade her, she calls up her husband who is downstaires in the midst of preparations. He freaks out when he hears what his wife has to say, and both - start from requesting Mimsie to come out, then go on to intimidating her, then blackmailing her and then again begging. Beyond the fact that both are obviously worried for their daughter, they have their own specific reasons to be annoyed. Norma - earlier so thrilled by the preparations - is scared that a canceled wedding will cause her embarrassment. Roy - on his part - has spent a great deal on the marriage and like most men, is fretting about the costs. So after itemizing the large sums of money he's spent on heaps of food, liqour and musicians, he yells to her, "Mimsey, this is your father. I want you and your four hundred dollar wedding dress out of there in five seconds!"
....the rest can be read at my book blog, http://sandyi.blogspot.com/2009/08/pl...
Among the many classic plays I've read and loved, Oscar Wilde's The Importance of Being Earnest would probably rank right up there as the best. It's easily one of the most hilarious and well- crafted plays that leaves you in absolute raptures.
But I also remember being particularly partial to another play by a writer I had not heard of before - Neil Simon. His collection of plays, called A Visitor From Forest Hills was part of the recommended text in college and I remember reading the first play, Plaza Suite and being delighted by its succint humour achieved entirely through witty exchange of dialogues, gentle irony and deliciously original characters.
The play stayed with me for a long time and I remember reading it aloud on several occasions so as to give some more expression to Simon's wonderfully entertaining characters. And when we finally staged it for an audience, I discovered how easily it became a success - thanks to dialogues and characters that amuse and instantly touch a chord.
One of the reasons why staging this play is so easy is because it entirely hinges on dialogues between two of its central characters, the middle-aged husband and wife couple of Norma and Roy Hubley. Both are anxious as their only daughter Mimsie is getting married. We're told about Roy - a successful business who possibly is aggressive and ruthless in his professional deals but is nervous as hell when it comes to the business of marrying his daughter - rather touching description that. Norma, his wife, is more soft-spoken, keen to keep up appearances and maintain her image.
So when Mimsie suddenly locks herself up in the bathroom minutes before her wedding, all hell breaks loose. When the play starts, you see Norma begging her daughter to come out. Unable to persuade her, she calls up her husband who is downstaires in the midst of preparations. He freaks out when he hears what his wife has to say, and both - start from requesting Mimsie to come out, then go on to intimidating her, then blackmailing her and then again begging. Beyond the fact that both are obviously worried for their daughter, they have their own specific reasons to be annoyed. Norma - earlier so thrilled by the preparations - is scared that a canceled wedding will cause her embarrassment. Roy - on his part - has spent a great deal on the marriage and like most men, is fretting about the costs. So after itemizing the large sums of money he's spent on heaps of food, liqour and musicians, he yells to her, "Mimsey, this is your father. I want you and your four hundred dollar wedding dress out of there in five seconds!"
....the rest can be read at my book blog, http://sandyi.blogspot.com/2009/08/pl...
June 11, 2019
Interesting play, liked the idea of 3 parts. Love the final Act, really cool concept.
October 28, 2014
گه از ديگري توقع صداقت داري٬ نميشه خودت كمتر صداقت به خرج بدي. (پرده دوم- ص 78)
August 30, 2016
This three-act play (or series of playlets) is thought to be a comedy. I consider it a tragedy.
In each act or playlet, the characters have been going about their business, living lives of quiet desperation, until a central event which occurs during their stay at the Plaza Hotel in New York City blows their world right open and reveals to them how pathetic they truly are. The difference between their aspirations and their reality is too stark to be ignored.
I'd be curious to know if anyone who has seen this performed live had a different experience. The audiobook (which was produced in the late 1980s with an all-star cast) made the material seem dated and the characters appear to be mere caricatures. This was not the best exposure to Mr. Simon's work.
In each act or playlet, the characters have been going about their business, living lives of quiet desperation, until a central event which occurs during their stay at the Plaza Hotel in New York City blows their world right open and reveals to them how pathetic they truly are. The difference between their aspirations and their reality is too stark to be ignored.
I'd be curious to know if anyone who has seen this performed live had a different experience. The audiobook (which was produced in the late 1980s with an all-star cast) made the material seem dated and the characters appear to be mere caricatures. This was not the best exposure to Mr. Simon's work.
This entire review has been hidden because of spoilers.
April 9, 2008
You know, as Neil Simon goes, I was surprised that this play takes a pretty dark view of marriage. It's nothing earth-shattering, but enjoyable.
May 10, 2011
I gave it four stars exclusively for the very last act; absolutely hilarious!
It's a must-read comedy.
It's a must-read comedy.
June 11, 2019
نیل سایمون خیلی خوبه خیلی :)
March 29, 2025
Neil Simon has this rich and subtle way of portrayal which I haven't encountered in any other dramatist's works. This book is no different. It had these unexpected peaks of comedy which made me grinning like a Cheshire cat :) also it's so easy to read you can finish it in an hour.
July 7, 2024
تکلوکیشن بود ولی گیرا و البته کمدی تلخ.
January 25, 2023
A very short read that included three short stories. I only enjoyed the last one. If there had been more, I would have placed it on the didn’t finish column. Kind of an 50s / 60s era that all three stories occur in one hotel room.
May 27, 2022
Although I did not find much "comedy" in these acts, I thoroughly enjoyed these slices of life because Neil Simon has incredible insight when it comes to credible and relatable characters.
April 15, 2019
اتاقی در هتل پلازا نمایشنامه ای بر اساس یه لوکیشنه . اتاق شماره ی 719 هتل پلازا که در سه پرده توش سه تا ماجرای جدا از هم اتفاق می افته .
پرده ی اول ماجرای کارن و سام با بیست و سه - چهار سال زندگی مشترکه که شب سالگرد ازدواجشون رو توی اتاقی که ماه عسلشون رو احتمالا توش گذروندن سپری میکنن . در این بین چیزهایی رو به زبون میارن ، چیزهایی که علیرغم اینکه در درونشون میدونستن تا به حال برای هم افشا نکرده بودن .
با محوریت زندگی زناشویی و خیانت
ماجرای دوم در مورد " جسی " تهیه کننده ی معروف هالیوودیه که با دوست دختر دوران دبیرستانش " موریل " که حالا زنی متاهله ملاقات میکنه .
متوجه نشدم این پرده دقیقا چه حرفی برای گفتن داره . جسی که تجربه ی سه ازدواج ناموفق رو گذرونده حالا برای اینکه بهش اثبات بشه زنها همشون وحشتناک نیستن از موریل میخواد خیانت کنه ، همون کاری که سه همسر گذشته اش رو به خاطر انجام دادنش " عفریته " خطاب میکنه .
اما پرده ی سوم درست زمانی که داشتم فکر میکردم نیل سایمون هم باید بره قاطی " دیگه هرگز " ها ، از راه رسید . ماجرای زوجی که دخترشون درست چند دقیقه مونده به عروسی رفته توی حموم و در رو هم از پشت قفل کرده و به هیچ کلکی بیرون نمیاد .
جِنِرِیشن گپ یا اختلاف نسل ها به خوبی پرداخته شده . با لفاف یه طنز فوق العاده و دیالوگ های به جا یک پایان ِ موندنی برای کتاب ساخته .
طنز ِ سایمون به شدت حرفه ای و دلنشینه ، در واقع خیلی قشنگ به خورد ِ دیالوگ ها رفته طوری که آدم با خوندنش حس نمیکنه با یه سری جمله ی خنده دار که هر حرف رکیکی هم توش به کار رفته مواجهه . نمیذاره طنز توجه مخاطبو از سیر ماجرا دور کنه .
دیالوگ ها قدرتمند و موجز هستن . مشکل من بیشتر با محتوای پرده ی دوم بود . و البته پرده ی اول از نظرم به سرانجام مطلوبی نرسید .
پاورقی : یه چیز که توجهمو جلب کرد اینه که تو هر سه ماجرا یه جور مضیقه ی زمانی وجود داشت . آدم ها همیشه برای رفتن عجله داشتن و شخصیت های مقابل هِی برای ادامه ی ماجرا زمان میخریدن . نمیدونم نویسنده عمدی توی این شباهت داشت یا نه ، اما این تم ِ " هُل بودن " در سراسر کتاب برای من مشوش کننده بود .
بخشی از متن :
کارن من از پیر شدن وحشتی ندارم . شتریه که در خونه ی همه می خوابه . سراغ تو هم اومده . خود تو الآن پنجاه و یک سالته .
سام [با عصبانیت سر تکان می دهد ] فرق من با تو همینه . من زیر بارش نمیرم . اصلا پنجاه و یک سالگی رو باور نمی کنم . [برخاسته و رو می کند به او ] من پیر شدنو قبول ندارم .
کارن خوش به حالت . تو قبرستون از همه جَوون تر خواهی بود .
از صفحه ی ۳۹
پرده ی اول ماجرای کارن و سام با بیست و سه - چهار سال زندگی مشترکه که شب سالگرد ازدواجشون رو توی اتاقی که ماه عسلشون رو احتمالا توش گذروندن سپری میکنن . در این بین چیزهایی رو به زبون میارن ، چیزهایی که علیرغم اینکه در درونشون میدونستن تا به حال برای هم افشا نکرده بودن .
با محوریت زندگی زناشویی و خیانت
ماجرای دوم در مورد " جسی " تهیه کننده ی معروف هالیوودیه که با دوست دختر دوران دبیرستانش " موریل " که حالا زنی متاهله ملاقات میکنه .
متوجه نشدم این پرده دقیقا چه حرفی برای گفتن داره . جسی که تجربه ی سه ازدواج ناموفق رو گذرونده حالا برای اینکه بهش اثبات بشه زنها همشون وحشتناک نیستن از موریل میخواد خیانت کنه ، همون کاری که سه همسر گذشته اش رو به خاطر انجام دادنش " عفریته " خطاب میکنه .
اما پرده ی سوم درست زمانی که داشتم فکر میکردم نیل سایمون هم باید بره قاطی " دیگه هرگز " ها ، از راه رسید . ماجرای زوجی که دخترشون درست چند دقیقه مونده به عروسی رفته توی حموم و در رو هم از پشت قفل کرده و به هیچ کلکی بیرون نمیاد .
جِنِرِیشن گپ یا اختلاف نسل ها به خوبی پرداخته شده . با لفاف یه طنز فوق العاده و دیالوگ های به جا یک پایان ِ موندنی برای کتاب ساخته .
طنز ِ سایمون به شدت حرفه ای و دلنشینه ، در واقع خیلی قشنگ به خورد ِ دیالوگ ها رفته طوری که آدم با خوندنش حس نمیکنه با یه سری جمله ی خنده دار که هر حرف رکیکی هم توش به کار رفته مواجهه . نمیذاره طنز توجه مخاطبو از سیر ماجرا دور کنه .
دیالوگ ها قدرتمند و موجز هستن . مشکل من بیشتر با محتوای پرده ی دوم بود . و البته پرده ی اول از نظرم به سرانجام مطلوبی نرسید .
پاورقی : یه چیز که توجهمو جلب کرد اینه که تو هر سه ماجرا یه جور مضیقه ی زمانی وجود داشت . آدم ها همیشه برای رفتن عجله داشتن و شخصیت های مقابل هِی برای ادامه ی ماجرا زمان میخریدن . نمیدونم نویسنده عمدی توی این شباهت داشت یا نه ، اما این تم ِ " هُل بودن " در سراسر کتاب برای من مشوش کننده بود .
بخشی از متن :
کارن من از پیر شدن وحشتی ندارم . شتریه که در خونه ی همه می خوابه . سراغ تو هم اومده . خود تو الآن پنجاه و یک سالته .
سام [با عصبانیت سر تکان می دهد ] فرق من با تو همینه . من زیر بارش نمیرم . اصلا پنجاه و یک سالگی رو باور نمی کنم . [برخاسته و رو می کند به او ] من پیر شدنو قبول ندارم .
کارن خوش به حالت . تو قبرستون از همه جَوون تر خواهی بود .
از صفحه ی ۳۹
This entire review has been hidden because of spoilers.
January 27, 2020
I don't know ... I feel guilty about how much I love Neil Simon's plays. Maybe I shouldn't feel guilty, but I do.
Why shouldn't I? Well ... he's a pretty insightful playwright at times, his comic timing can be amazing, and when his characters enter autobiographical terrain they can climb mountains.
But Plaza Suite -- despite the amazing cast in this L.A. Theatreworks audio performance (Marsha Mason was the best, Ed Asner was the most disappointing, and JoBeth Williams was the most insufferable) -- is pretty bad. Two of the three scenarios are dated; the performances are dated; the dialogue is dated; the jokes rarely land; and the Neil Simon voice just gets lost in an avalanche of whining and complaining.
Hang on ... that's what all his characters always do! That's true, but it's not always so obvious.
Why shouldn't I? Well ... he's a pretty insightful playwright at times, his comic timing can be amazing, and when his characters enter autobiographical terrain they can climb mountains.
But Plaza Suite -- despite the amazing cast in this L.A. Theatreworks audio performance (Marsha Mason was the best, Ed Asner was the most disappointing, and JoBeth Williams was the most insufferable) -- is pretty bad. Two of the three scenarios are dated; the performances are dated; the dialogue is dated; the jokes rarely land; and the Neil Simon voice just gets lost in an avalanche of whining and complaining.
Hang on ... that's what all his characters always do! That's true, but it's not always so obvious.
May 29, 2016
What a great dramatized audiobook.
There are three short, separate plays about what happens in room 719 of The Plaza Hotel in NYC.
Story 1: is about a married couple celebrating their anniversary.
I found this to be very sad in so many ways.
Story 2: A married woman meets her high school sweetheart after being apart for 17 years.
I really enjoyed this one.
Story 3: A young girl is crying in the bathroom of her wedding day. Her parents are outside the door trying to get her to come out.
My least favorite story as it contains lots of drama and intense emotions.
There are three short, separate plays about what happens in room 719 of The Plaza Hotel in NYC.
Story 1: is about a married couple celebrating their anniversary.
I found this to be very sad in so many ways.
Story 2: A married woman meets her high school sweetheart after being apart for 17 years.
I really enjoyed this one.
Story 3: A young girl is crying in the bathroom of her wedding day. Her parents are outside the door trying to get her to come out.
My least favorite story as it contains lots of drama and intense emotions.
November 17, 2013
نیل سایمون بیشتر به نمایش نامه های طنزش معروف است اما در این نمایش نامه سه پرده ایی فقط رگ هایی از آن طنز را در پرده های اول و سوم می بینیم .
پرده دوم اگر چه موضوعش یک موضوعِ بکر و جدید نیست اما این سبب نمی شود که از کوبندگیِ این پرده چیزی کم بشود جایی که واژه هایی چون "صداقت" ، "عشق" ، "حیا" به راحتی رنگ می بازند
پرده دوم اگر چه موضوعش یک موضوعِ بکر و جدید نیست اما این سبب نمی شود که از کوبندگیِ این پرده چیزی کم بشود جایی که واژه هایی چون "صداقت" ، "عشق" ، "حیا" به راحتی رنگ می بازند
October 28, 2011
3.5 stars, actually. I love Neil Simon, the substantive joy, and quick clip of his plays. I am endeared by the mid-century shtick. I was drawn to this while battling the blues, and it was good company. Act I is the best one, which gives this play a teetering feel about it.
May 20, 2017
از سری کتاب هایی که در یک روز و چند ساعته خونده شدن
سه ماجرای متفاوت در یکی از سوییت های یک هتل
نثر بسیار ساده و البته گیرا نمایشنامه ها بسیار جالب و دوست داشتنی بود، خیلی مایلم بقیه کتاب های این نویسنده رو هم بخونم
سه ماجرای متفاوت در یکی از سوییت های یک هتل
نثر بسیار ساده و البته گیرا نمایشنامه ها بسیار جالب و دوست داشتنی بود، خیلی مایلم بقیه کتاب های این نویسنده رو هم بخونم
August 13, 2016
پرده اول و سوم بهتر از پرده دوم بودند.
May 4, 2018
با وجود اینکه از این همه تکراری بودن نیل سایمون خسته ام و هر بار فکر میکنم که این تکرار عصبیام خواهد کرد، باز هم کلی خوش میگذره خوندن نمایشنامههاش و واقعا خوبن. :))
نمیتونم کلافه شم ازش مث اینکه!
نمیتونم کلافه شم ازش مث اینکه!
September 2, 2024
This one might be my favorite so far. It is certainly funny and I would love to stage it someday. It also broke my heart, being the story of three different marriages and their different problems, especially seeing the women face these problems with little to no compassion. In that way the stories connected quite well and I think there’s a lot to be explored there. It was a story that compelled me to keep reading.
(PG rating)
(PG rating)
April 8, 2024
Neil Simon schrijft, net zoals Alan Ayckbourn, sombere komedies die een bleek beeld schetsen van menselijke relaties - in elk van deze drie ontmoetingen in een suite van het Plaza Hotel.
Waar de Brit de humor puur creëert uit de situaties en de karaktertekeningen, voegt de Amerikaan er nog woordgrapjes aan toe, wat het onderliggend drama minder doet aanvoelen.
Dat kost hem een sterretje. Maar hij blijft de moeite, vooral de tweede scène van de drie.
Waar de Brit de humor puur creëert uit de situaties en de karaktertekeningen, voegt de Amerikaan er nog woordgrapjes aan toe, wat het onderliggend drama minder doet aanvoelen.
Dat kost hem een sterretje. Maar hij blijft de moeite, vooral de tweede scène van de drie.
May 22, 2022
I can't believe I've never read this before! This suite of plays is an absolute riot, but Act II will have you rolling with laughter!!
December 27, 2025
Acts 1 and 2, 2 stars
Act 3, 3 stars
Act 3, 3 stars
Displaying 1 - 30 of 99 reviews