Τρίτο βιβλίο του Ντάνκαλ Κάιλ που διαβάζω, μετά το "Στη φρίκη των πάγων" που διάβασα το 2012 και το "Στη ζούγκλα του Βόρνεο" που διάβασα το 2014, και μπορώ να πω ότι πέρασα πολύ καλά όσο κράτησε. Ο Ντάνκαν Κάιλ είναι περίπου στο ίδιο στιλ με συγγραφείς όπως ο Άλιστερ Μακλίν, ο Ντέσμοντ Μπάγκλεϊ, ο Χάμοντ Ίνες κ.λπ., (έχω διαβάσει και απολαύσει βιβλία των δυο πρώτων), απλά όχι τόσο γνωστός όσο αυτοί. Οπότε είναι εντός των αναγνωστικών μου γούστων, αφού από καιρό σε καιρό απολαμβάνω να διαβάζω περιπέτειες παλαιάς κοπής. Ωραίο το βρήκα, γεμάτο δράση, με πολλές σκηνές που κόβουν την ανάσα σε στεριά, θάλασσα και αέρα, με λίγο τραβηγμένη πλοκή σε δυο-τρία σημεία και μια τρόπον τινά συνωμοσία που δεν με έπεισε και τόσο, σίγουρα απόλαυσα τα σκηνικά, βρήκα εξαιρετική την ατμόσφαιρα και πολύ καλή και γλαφυρή τη γραφή, οπότε το πρόσημο είναι οπωσδήποτε θετικό. Απλά τέτοιου είδους βιβλία απευθύνονται στους λάτρεις των περιπετειών παλαιάς κοπής, που δεν έχουν πρόβλημα με κάποιες υπερβολές στην πλοκή. Στη βιβλιοθήκη μου έχω άλλα τέσσερα βιβλία του συγγραφέα, οπότε έχω μέλλον μαζί του.
Nothing exceptional for a thriller. Still, Flight into Fear was fast-paced and packed with action scenes. Boat chases, fist fights, aviation stunts and an almost hilariously outlandish conspiracy make this a fun, if superficial read.