What do you think?
Rate this book
Slaaf kindje slaaf
Maria woont in een mooi huis op een plantage waar negerslaven het werk doen. Op haar twaalfde verjaardag krijgt Maria van haar vader een kleine slaaf. Voor Maria moet hij alles doen. Toch is Maria vaak niet tevreden. Zij droomt van de knappe Lukas, maar die is onbereikbaar. Maria leeft van dag tot dag. Als zij een andere slavin krijgt blijkt daar iets vreemds mee aan de hand.
95 pages, Hardcover
First published June 30, 2005
91 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 50 reviews
Read
November 28, 2024I cannot wrap my head around this book. I understand that it's supposed to be a critique of slavery and it's awfully good at making me feel second-hand shame and making me feel alienated. It is supposed to be shocking and uncomfortable to view the world through the eyes of a slave owner, but I do understand how it could be read as glorifying slavery. I do think that is not the ideology the author is trying to convey and that it is a bit of a media literacy issue. However, I do feel it is a bit apologetic to portray them as simply not knowing any better as I feel he does at times. I think it would be better suited for a more mature audience because calling this children's lit is a bold move for a book that requires a good media literacy education and a strong stomach.
Read
December 5, 2024wat is me dit, echt om boos van te worden
January 28, 2023
Krass. Mir fällt kein besseres Wort ein, um diese kurze Geschichte zu beschreiben. Ich habe das Buch an einem Stück gelesen. Meiner Meinung nach absolut kein Kinderbuch. Es zeigt sehr kritisch und gleichzeitig ungeschönt die Gleichgültigkeit, mit der weiße Menschen auf versklavte, Schwarze Menschen geblickt haben. Wie die versklavten Menschen zum Alltag gehören und als Objekt statt als Subjekt wahrgenommen werden. Man hofft beim Lesen ständig, dass sich irgendetwas zum Guten wendet; dass Maria ihre Einstellung ändert. Heftig.
Read
December 4, 2024Aangrijpend
December 1, 2023
Ik vond het choquerend hoe ‘normaal’ sommige dingen werden beschreven en vooral om te beseffen dat dit wel de realiteit was. Ook door de simpele, directe schrijfstijl komt alles hard binnen. Wat een heftig verhaal.
December 2, 2023
Hard en confronterend maar zoals Verroen zegt: alle mensen in dat verhaal zijn verzonnen, ik weet niet waar het zich afspeelt, toch is alles echt gebeurd.
September 26, 2022
Un libro que vale la pena leer y no me he demorado más de 30 min.
Una historia cruda del estilo de vida, la frivolidad y el racismo que se vivía durante la época de esclavitud, todo contado através de los ojos de una niña blanca de 12 años que es igual de cruel y frívola que todos los demás. Una perspectiva muy diferente a la que estamos acostumbrados pero que resuena profundamente cuando se lee.
Una historia cruda del estilo de vida, la frivolidad y el racismo que se vivía durante la época de esclavitud, todo contado através de los ojos de una niña blanca de 12 años que es igual de cruel y frívola que todos los demás. Una perspectiva muy diferente a la que estamos acostumbrados pero que resuena profundamente cuando se lee.
Read
December 7, 2024Nog steeds in shock. Dit zou zo niet mogen zijn.
September 5, 2020
7/10.
Het verhaal van de slavernij verteld vanuit de twaalfjarige dochter van de plantagehouder. In haar wereld is slavernij de normaalste zaak van de wereld. Door dat perspectief zie je nog meer hoe bizar slavernij eigenlijk is.
Of kinderen dat ook oppikken? Ik weet het niet zeker. De dochter is twaalf jaar, maar qua taal lijkt het juist voor jongere kinderen te zijn. Slavernij is in het boek zo vanzelfsprekend, dat ik niet zeker weet of de kinderen in opstand komen tegen wat er gebeurt, of dat ze het accepteren. Best een interessant voorleesexperiment, maar daardoor was er een tijdje geleden wel ophef over dit boek. Ik denk zelf dat dit boek daarom vooral een boek is om samen te lezen en om samen over in gesprek te gaan. In de klas of thuis. Je krijgt er interessante gesprekken van denk ik!
Het verhaal van de slavernij verteld vanuit de twaalfjarige dochter van de plantagehouder. In haar wereld is slavernij de normaalste zaak van de wereld. Door dat perspectief zie je nog meer hoe bizar slavernij eigenlijk is.
Of kinderen dat ook oppikken? Ik weet het niet zeker. De dochter is twaalf jaar, maar qua taal lijkt het juist voor jongere kinderen te zijn. Slavernij is in het boek zo vanzelfsprekend, dat ik niet zeker weet of de kinderen in opstand komen tegen wat er gebeurt, of dat ze het accepteren. Best een interessant voorleesexperiment, maar daardoor was er een tijdje geleden wel ophef over dit boek. Ik denk zelf dat dit boek daarom vooral een boek is om samen te lezen en om samen over in gesprek te gaan. In de klas of thuis. Je krijgt er interessante gesprekken van denk ik!
January 6, 2017
Erg indrukwekkend boek over racisme. Het boek is geschreven in een aparte vorm: 40 kleine hoofdstukken. Maria krijgt een slaafje voor haar verjaardag en zij vindt dat heel gewoon. Een zweepje erbij, de slavenmarkt of een slaaf inruilen; het roept bij Maria geen vragen op. Dat maakt het voor de lezer best ongemakkelijk. Je leest, dat Maria het gewoon vindt, maar dat is het natuurlijk niet. Als je dit boek aan kinderen voorleest, zal dit boek zeker vragen oproepen en uitnodigen tot gesprekken.
(11e boek Boekenbingo 2017)
(11e boek Boekenbingo 2017)
November 24, 2025
Dit is het 3de boek dat ik heb moeten lezen voor mijn college en ik vind het enorm bizar dat dit boek daadwerkelijk bestaat.
Als eerste vind ik het bizar dat dit een kinderboek is. Vertel mij is wat de boodschap is dat kinderen hieruit zouden moeten halen. 'Dat witte mensen boven zwarte mensen staan? Dat het oké is om iemand zweepslagen toe te dienen, omdat je daar gewoon zin in had?' Ik kan je verzekeren dat kinderen die boodschap hier niet uit zouden halen. Ja, kinderen moeten leren dat slavernij bestaat, maar niet door het lezen van dit boek, want daar halen ze geen boodschap uit.
Daarnaast zijn de thema's in dit boek redelijk volwassen voor kinderen. Vader gaat vreemd op zijn vrouw, een meisje van 16 die is verkracht en daardoor een kind krijgt en het thema slavernij algemeen. Ik wil hiermee niet bedoelen dat in kinderboeken geen volwassenere thema's mogen zijn en alles moet eindigen met een happy end, maar dit boek had in het algemeen nooit mogen bestaan.
Al laatste wil ik het hebben over een stukje tekst van de schrijver in zijn nawoord, dat als volgende ging. "De dag na mijn aankomst ben ik vroeg in de ochtend naar de overdekte markt gegaan. Iedereen daar was zwart, behalve ik. Hoe vriendelijk de mensen ook waren, ik bleef me een buitenstaander voelen. Ik besefte opeens war gekleurde mensen in een witte samenleving voelen." Als je dat leest, is dat niet het meest typisch antwoord dat een witte man kan geven. Hoe kan je dat nu vergelijken. Hij wordt openlijk ontvangen en dan nog is het niet genoeg en moet hij er toch over klagen. Terwijl er mensen met kleur zijn die elke dag moeten zwoegen om geaccepteerd te kunnen worden in de maatschappij.
Fuck of Dolf
Als eerste vind ik het bizar dat dit een kinderboek is. Vertel mij is wat de boodschap is dat kinderen hieruit zouden moeten halen. 'Dat witte mensen boven zwarte mensen staan? Dat het oké is om iemand zweepslagen toe te dienen, omdat je daar gewoon zin in had?' Ik kan je verzekeren dat kinderen die boodschap hier niet uit zouden halen. Ja, kinderen moeten leren dat slavernij bestaat, maar niet door het lezen van dit boek, want daar halen ze geen boodschap uit.
Daarnaast zijn de thema's in dit boek redelijk volwassen voor kinderen. Vader gaat vreemd op zijn vrouw, een meisje van 16 die is verkracht en daardoor een kind krijgt en het thema slavernij algemeen. Ik wil hiermee niet bedoelen dat in kinderboeken geen volwassenere thema's mogen zijn en alles moet eindigen met een happy end, maar dit boek had in het algemeen nooit mogen bestaan.
Al laatste wil ik het hebben over een stukje tekst van de schrijver in zijn nawoord, dat als volgende ging. "De dag na mijn aankomst ben ik vroeg in de ochtend naar de overdekte markt gegaan. Iedereen daar was zwart, behalve ik. Hoe vriendelijk de mensen ook waren, ik bleef me een buitenstaander voelen. Ik besefte opeens war gekleurde mensen in een witte samenleving voelen." Als je dat leest, is dat niet het meest typisch antwoord dat een witte man kan geven. Hoe kan je dat nu vergelijken. Hij wordt openlijk ontvangen en dan nog is het niet genoeg en moet hij er toch over klagen. Terwijl er mensen met kleur zijn die elke dag moeten zwoegen om geaccepteerd te kunnen worden in de maatschappij.
Fuck of Dolf
December 9, 2023
moeilijk verhaal, heel disturbing maar zet tot denken, wat het wel interessant maakt
December 4, 2023
wat een heftig verhaal
October 11, 2016
Dolf Verroen noemde in een interview dit zijn beste boek. Daarom werd ik er nieuwsgierig naar.
Korte hoofdstukken waarin je een onthutsend beeld krijgt van het leven op een Surinaamse suikerplantage. Een tijd waarin het heel normaal was dat een 12-jarig meisje voor haar verjaardag een slaafje krijgt....
Het verhaal wordt helemaal verteld vanuit het meisje. Je leest over haar gedachten, gevoelens en acties. Het maakt haar niet sympathiek moet ik zeggen. Maar je hoort dus alles van één kant.
Het is daarom ook een ongemakkelijk boek en het lijkt me niet dat je dit kinderen moet laten lezen zonder erover te praten. Ze zouden kunnen denken dat heel gewoon is om je slaafje met een zweepje te slaan als-ie zijn werk naar jouw mening niet goed doet. Om hem te verkopen en om te ruilen voor een ander. En uiteraard om überhaupt overal om je heen zwarte mensen te hebben die alles voor je doen!!
Wel heel goed om een gesprek op gang te brengen over racisme en slavernij.
Het verhaal is heel geserreerd geschreven en prachtig geïllustreerd door http://www.veronicanahmias.nl . De fijnzinnige tekeningen zijn feitelijk in tegenspraak met het schokkende wat je leest. (jammer dat het me niet lukt om een voorbeeldje te plaatsen)
Wel een stukje tekst:
'Zo'n slaafje is toch niets voor haar.
Echt het verzinsel van een man.
Een meisje moet een slavin hebben.
Eentje die haar masseert,
haar haar doet
en haar kleren verzorgt.
Maar ze heeft Koko al, zei mama.
Die verkoop je toch.
Dat was nieuw.
Ik had er nog niet aan gedacht.
Het kan.'
Korte hoofdstukken waarin je een onthutsend beeld krijgt van het leven op een Surinaamse suikerplantage. Een tijd waarin het heel normaal was dat een 12-jarig meisje voor haar verjaardag een slaafje krijgt....
Het verhaal wordt helemaal verteld vanuit het meisje. Je leest over haar gedachten, gevoelens en acties. Het maakt haar niet sympathiek moet ik zeggen. Maar je hoort dus alles van één kant.
Het is daarom ook een ongemakkelijk boek en het lijkt me niet dat je dit kinderen moet laten lezen zonder erover te praten. Ze zouden kunnen denken dat heel gewoon is om je slaafje met een zweepje te slaan als-ie zijn werk naar jouw mening niet goed doet. Om hem te verkopen en om te ruilen voor een ander. En uiteraard om überhaupt overal om je heen zwarte mensen te hebben die alles voor je doen!!
Wel heel goed om een gesprek op gang te brengen over racisme en slavernij.
Het verhaal is heel geserreerd geschreven en prachtig geïllustreerd door http://www.veronicanahmias.nl . De fijnzinnige tekeningen zijn feitelijk in tegenspraak met het schokkende wat je leest. (jammer dat het me niet lukt om een voorbeeldje te plaatsen)
Wel een stukje tekst:
'Zo'n slaafje is toch niets voor haar.
Echt het verzinsel van een man.
Een meisje moet een slavin hebben.
Eentje die haar masseert,
haar haar doet
en haar kleren verzorgt.
Maar ze heeft Koko al, zei mama.
Die verkoop je toch.
Dat was nieuw.
Ik had er nog niet aan gedacht.
Het kan.'
January 7, 2015
Dieses Buch ist im Stile eines Kinderbuches geschrieben, aber ich würde es meinen Kindern nicht vorlesen. Niemals.
Die kleine Maria bekommt ein praktisches Geschenk zu ihrem 12. Geburtstag: einen kleinen 7-jährigen Sklaven. Er wird Koko genannt und gehört ab sofort ihr. Er darf auf dem Boden vor ihrer Tür schlafen und auch mal ein paar Krümel leckeren Kuchen vom Boden auflecken. Die Tanten von Maria finden das nämlich zum Kreischen komisch, wenn der kleine Sklave das macht.
Als der Opa von Maria krank wird, wird sie traurig und macht sich große Sorgen um ihn und hofft, dass er schnell wieder gesund wird. Als das Neugeborene einer Sklavin krank wird, ärgert sie sich nur über den Lärm, den das Kind verursacht.
Für weiße Menschen gibt es Liebe und Zuneigung, ja manchmal ärgert man sich auch ein bisschen über sie. Für schwarze Menschen gibt es nur Befehle und Strafen.
Die kindliche Sicht auf diesen Missstand wird im ganzen Buch durchgezogen und macht die Lektüre beinahe unerträglich, weil das Geschilderte gar so grausam ist.
Ich vergebe eine eindeutige Leseempfehlung, vielleicht sogar eine Vorleseempfehlung an alle Erwachsenen.
Die kleine Maria bekommt ein praktisches Geschenk zu ihrem 12. Geburtstag: einen kleinen 7-jährigen Sklaven. Er wird Koko genannt und gehört ab sofort ihr. Er darf auf dem Boden vor ihrer Tür schlafen und auch mal ein paar Krümel leckeren Kuchen vom Boden auflecken. Die Tanten von Maria finden das nämlich zum Kreischen komisch, wenn der kleine Sklave das macht.
Als der Opa von Maria krank wird, wird sie traurig und macht sich große Sorgen um ihn und hofft, dass er schnell wieder gesund wird. Als das Neugeborene einer Sklavin krank wird, ärgert sie sich nur über den Lärm, den das Kind verursacht.
Für weiße Menschen gibt es Liebe und Zuneigung, ja manchmal ärgert man sich auch ein bisschen über sie. Für schwarze Menschen gibt es nur Befehle und Strafen.
Die kindliche Sicht auf diesen Missstand wird im ganzen Buch durchgezogen und macht die Lektüre beinahe unerträglich, weil das Geschilderte gar so grausam ist.
Ich vergebe eine eindeutige Leseempfehlung, vielleicht sogar eine Vorleseempfehlung an alle Erwachsenen.
April 11, 2019
Liever geef ik nul sterren, ik werd koud om het hart van dit boek. Wat een ongelooflijk heftige manier om de slavernij in de tijd gezet, aan kinderen te presenteren. Maria krijgt op haar verjaardag een grote, gesloten schaal, zwaar en van zilver voor zich op tafel. Papa haalt het deksel eraf. " Ik zag een mensje. Het zat dubbelgevouwen in de schaal." Maria krijgt op haar 12e verjaardag haar eigen slaafje, een jongetje van een jaar of 7! En van tante een zweepje. "Het paste net niet in de tas. Jammer." Schokkend.
Samen lezen en bespreken in de klas groep 7 of 8.
Zelf lezen kan vanaf 10, maar ik ben bijna geneigd te zeggen dat je dan wel nazorg moet regelen.
Samen lezen en bespreken in de klas groep 7 of 8.
Zelf lezen kan vanaf 10, maar ik ben bijna geneigd te zeggen dat je dan wel nazorg moet regelen.
May 17, 2021
Un libro crudo, doloroso, que con solo 68 páginas dividas en 40 capítulos cortos que te "estrujan" el corazón y la bilis, transmite tanta impotencia, rabia e injusticia del mundo en el que vivimos, porque aún en estos tiempos, sigue habiendo un tremendo racismo y clasismo. Un libro sin final feliz, porque el racismo, la esclavitud y la estupidez "humana" nunca tiene un final feliz
March 11, 2017
Impresionante. El libro en castellano se llama "Qué blanca más bonita soy". Increíble como se puede contar algo tan brutal, de una forma tan brutal y que el final, sin ser redentor, todavía dé cabida a la esperanza. Luego que vengan a decir que la literatura infantil es un género menor.
August 29, 2017
Goed boek om te behandelen in je klas rond Keti Koti.
August 27, 2020
Komt keihard binnen door de eenvoud / directheid van de schrijfstijl.
Read
September 9, 2020This book is disturbing and demands to be read with parents / in a classroom setting.
September 30, 2020
Met een open blik begon ik aan Hoe mooi wit ik ben. In de 21e eeuw is er immers zeker geen plaats meer voor racisme en wordt dit onderwerp steeds beter behandeld. Ik was daarom ook erg enthousiast om aan een antiracistisch kinderboek te beginnen. Helaas pakte dit iets anders uit.
Verroen categoriseert dit verhaal op zijn website voor kinderen vanaf 10 jaar. Hierbij heeft hij goede intenties. Aan de binnenkant van de omslag van dit boek staat dan ook dat toelichting en leestips om met kinderen in gesprek te gaan te vinden zijn op de website van kinderboeken.nl. Toen ik deze site wilde raadplegen om te kijken wat de leestips dan zijn, was de site helaas niet beschikbaar. Omdat Verroen in zijn boek de slavernij nu niet bepaald negatief belicht is het ontbreken van deze kritische noot die op de website zou moeten staan nog schadelijker.
Dit boek kan erg schadelijk ondervonden worden door enkele lezers. Wanneer dit boek in een bibliotheek of boekhandel staat mist de disclaimer die nu door bol.com op hun website te vinden is. Een tienjarige lezer zal dit boek oppakken, het lezen en weer wegzetten. Wanneer ouders niet of nauwelijks betrokken zijn bij het leesproces van hun kinderen zal het gesprek over racisme niet gevoerd worden en zal het kind met het beeld blijven zitten dat het nu eenmaal zo is dat zwarte mensen slaven zijn en dat ze geslagen worden met een zweep als ze niet hard genoeg werken. Verroen doet naar mijn mening niet voldoende moeite om de problematiek aan te kaarten en legt de verantwoordelijkheid voor deze discussie via een disclaimer volledig bij de ouders/docent/voogd. In mijn ogen is dit zeker niet voldoende. Een klein hoofdstuk aan het begin of einde van het boek waarin de auteur de lezer meeneemt in de discussie had in dit geval een wereld van verschil uitgemaakt.
Inhoudelijk ben ik ook niet te spreken over deze tekst. De auteur doet aan het begin van zijn verhaal niet genoeg moeite om de situatie te schetsen. Dit is belangrijk om wel te doen, omdat het hier gaat over een slavernij verhaal uit 1800, niet een hedendaags verhaal. Ook hier kan bij de lezer verwarring ontstaan wanneer deze niet goed begeleid wordt in het leesproces. En dan heb ik nog niet eens gesproken over het borsten motief en de vernedering van slaven.
Ik geef dit boek 2 sterren. Puur omdat het, als het wordt gedaan, een goed gespreksonderwerp kan vormen met kinderen.
Verroen categoriseert dit verhaal op zijn website voor kinderen vanaf 10 jaar. Hierbij heeft hij goede intenties. Aan de binnenkant van de omslag van dit boek staat dan ook dat toelichting en leestips om met kinderen in gesprek te gaan te vinden zijn op de website van kinderboeken.nl. Toen ik deze site wilde raadplegen om te kijken wat de leestips dan zijn, was de site helaas niet beschikbaar. Omdat Verroen in zijn boek de slavernij nu niet bepaald negatief belicht is het ontbreken van deze kritische noot die op de website zou moeten staan nog schadelijker.
Dit boek kan erg schadelijk ondervonden worden door enkele lezers. Wanneer dit boek in een bibliotheek of boekhandel staat mist de disclaimer die nu door bol.com op hun website te vinden is. Een tienjarige lezer zal dit boek oppakken, het lezen en weer wegzetten. Wanneer ouders niet of nauwelijks betrokken zijn bij het leesproces van hun kinderen zal het gesprek over racisme niet gevoerd worden en zal het kind met het beeld blijven zitten dat het nu eenmaal zo is dat zwarte mensen slaven zijn en dat ze geslagen worden met een zweep als ze niet hard genoeg werken. Verroen doet naar mijn mening niet voldoende moeite om de problematiek aan te kaarten en legt de verantwoordelijkheid voor deze discussie via een disclaimer volledig bij de ouders/docent/voogd. In mijn ogen is dit zeker niet voldoende. Een klein hoofdstuk aan het begin of einde van het boek waarin de auteur de lezer meeneemt in de discussie had in dit geval een wereld van verschil uitgemaakt.
Inhoudelijk ben ik ook niet te spreken over deze tekst. De auteur doet aan het begin van zijn verhaal niet genoeg moeite om de situatie te schetsen. Dit is belangrijk om wel te doen, omdat het hier gaat over een slavernij verhaal uit 1800, niet een hedendaags verhaal. Ook hier kan bij de lezer verwarring ontstaan wanneer deze niet goed begeleid wordt in het leesproces. En dan heb ik nog niet eens gesproken over het borsten motief en de vernedering van slaven.
Ik geef dit boek 2 sterren. Puur omdat het, als het wordt gedaan, een goed gespreksonderwerp kan vormen met kinderen.
September 2, 2021
Als dit een kinderboek is is dat een verlies voor de grotemensenliteratuur. Wat een ijzig precieze manier om de cultuur te beschrijven van de (Nederlandse) plantages waar mensen als slaven leefden. Het moment dat je beseft dat Verroen níet de kans grijpt om het twaalfjarige meisje haar kadootje te zien als een ook een kind, waar ze vriendjes mee zou kunnen worden. De nadruk die het hele boek door wordt gelegd op het probleem dat haar wél bezig houdt; ze heeft nog steeds geen borstjes! In de achtergrond krijgen mensen zweepslagen, worden verkracht en verkocht, maar niets verstoord de bedriegelijk naieve toon van het verhaal. Zó geef je kinderen en anderen mee hoe onmenselijk deze samenleving was. En natuurlijk moet je over dit boek een goed gesprek voeren met je kind of klas, zoals over ieder goed boek. In de oorspronkelijke uitgave staan verrassend sterke illustraties van Veronica Nahmias; met sprekende gezichten van de zwarte mensen terwijl de witte mensen in vage schetsen wat ouderwets worden weergegeven. Jammer dat deze in de heruitgave vervangen zijn door veilige abstractere prenten.
April 25, 2020
Voor haar twaalfde verjaardag krijgt Maria veel mooie cadeaus, het mooiste wordt tijdens het diner opgediend op een grote dekschaal, onder een zilveren stolp. Het is een kleine slaaf. Van haar tante krijgt ze een bijbehorende zweepje dat helaas net niet in haar nieuwe tas past. Jammer.
'Slaaf Kindje Slaaf' bestaat uit veertig scènes uit het koloniale plantageleven. Door de toon waarop de twaalfjarige Maria er verslag van doet, krijg je een indruk van hoe er in die tijd met totslaafgemaakten werd omgegaan. We beleven alles vanuit het witte perspectief en dat is best heftig.
Het boek is zeker geen standaard kinderboek met een happy end of sympathieke hoofdfiguren.
De lezer moet zelf conclusies trekken. Het boek lijkt me daardoor heel geschikt om klassikaal te bespreken.
'Slaaf Kindje Slaaf' bestaat uit veertig scènes uit het koloniale plantageleven. Door de toon waarop de twaalfjarige Maria er verslag van doet, krijg je een indruk van hoe er in die tijd met totslaafgemaakten werd omgegaan. We beleven alles vanuit het witte perspectief en dat is best heftig.
Het boek is zeker geen standaard kinderboek met een happy end of sympathieke hoofdfiguren.
De lezer moet zelf conclusies trekken. Het boek lijkt me daardoor heel geschikt om klassikaal te bespreken.
July 28, 2020
Het kinderboek heeft pedagogische pretenties om kinderen het gelijkheidsbeginsel bij te brengen en wat voor onmenselijke implicaties slavernij had. Maar al lezende kreeg ik sympathie voor de blanke Maria en haar bejegening van haar slaafje Koko dat ze voor haar verjaardag kreeg. Ondanks dat Maria af en toe het zweepje hanteert komt ze natuurlijk over als product van haar tijd en als een wijsneusje.
Veroen laat de mogelijkheid liggen om kinderen compassie en solidariteit bij te brengen aangezien, daar in het verhaal waar Maria, die eigenlijk veel van Koko houdt, voor hem had kunnen opkomen o.a. toen men haar Koko afnam en verruilde voor een ander slaaf zij niet in actie komt tegen het onrecht dat Koko wordt aangedaan.
Veroen laat de mogelijkheid liggen om kinderen compassie en solidariteit bij te brengen aangezien, daar in het verhaal waar Maria, die eigenlijk veel van Koko houdt, voor hem had kunnen opkomen o.a. toen men haar Koko afnam en verruilde voor een ander slaaf zij niet in actie komt tegen het onrecht dat Koko wordt aangedaan.
Read
July 18, 2021Ik was nog helemaal niet bekend met de boeken van Dolf Verroen, maar 'Hoe mooi wit ik ben' maakt mij wel heel nieuwsgierig naar de rest. Knap hoe hij op een heel laagdrempelig niveau zo'n wereldsgroot thema aansnijdt. In 40 korte hoofdstukken lees je hoe Maria, een mooi wit meisje van 12, een slavin krijgt van haar ouders. Het boekje is raak, maar roept ook veel vragen bij me op. Een stuk geschiedenis dat vanuit onze westerse wereld meer aandacht verdient, omdat het vandaag ook nog zo actueel is.
June 16, 2022
Me ha fascinado su formato y me ha conmovido la historia. Qué dura y qué bien contada. Maria no existió o sí. Koko no existió o sí. Desde luego, podrían haberlo hecho ambos porque el ejercicio de narración en primera persona de Dolf Verroen es de 10. Una edición además, preciosa. Recomendable para jóvenes y adultos y sobre todo para amantes del proceso creativo, de las formas de narrar y de la adecuación de los personajes a una época y una personalidad concreta.
January 16, 2025
dit boek is misschien een kinderboek, maar is absoluut niet kinderlijk. het is een simpel, kort verhaal over een simpel en klein meisje genaamd maria. marie wilt gewoon groot en verliefd en slim worden.
oh en by the way er zijn ook slaven: klein detail maar. oké, effe serieus, door het verhaal vanuit de blik van de blanke familie te vertellen kan je bijna snappen hoe onverschillig mensen waren destijds over slavernij.
de enige kritiek dat ik hierop heb is dat het wel gewoon geadverteerd wordt als een kinderboek maar dat dit echt wel zware materie is voor een kind. ik denk niet dat ik als kind alle implicaties in het verhaal zou begrepen hebben bijvoorbeeld.
oh en by the way er zijn ook slaven: klein detail maar. oké, effe serieus, door het verhaal vanuit de blik van de blanke familie te vertellen kan je bijna snappen hoe onverschillig mensen waren destijds over slavernij.
de enige kritiek dat ik hierop heb is dat het wel gewoon geadverteerd wordt als een kinderboek maar dat dit echt wel zware materie is voor een kind. ik denk niet dat ik als kind alle implicaties in het verhaal zou begrepen hebben bijvoorbeeld.
This entire review has been hidden because of spoilers.
October 22, 2023
It rubbed me wrong that the voices of the oppressors are being crowned with prizes when it should be the voices of the oppressed that deserve to be listened to.
Nobody listened to them while they were being oppressed, and it seems that nobody is interested in it years later, either, with books like these taking the prize.
Nobody listened to them while they were being oppressed, and it seems that nobody is interested in it years later, either, with books like these taking the prize.
Displaying 1 - 30 of 50 reviews