What do you think?
Rate this book
Unterstadt
Roman Unterstadt pripovijeda priču građanske obitelji njemačkih korijena u Osijeku od početka do kraja dvadesetog stoljeća kroz sudbine četiriju generacija žena – prabake, bake, majke i kćeri – gdje se isprepleću njihove propale iluzije, odgoj djece te povijesni događaji koji ih nemilice šibaju. Ivana Šojat-Kuči stvara svijet prepun detalja i nijansi, njezini glavni i sporedni likovi živopisni su, prepuni mana i vrlina, složeni i višedimenzionalni kakav je i sam život. Kroz likove žena u obitelji i sukob generacija autorica prikazuje svijet u kojem se često zahvaljujući bizarnim igrama sudbine i krivo odabranim kartama događaju najgore ili najbolje moguće stvari. No osnovna tema koja se provlači kroza sve generacije i sve likove skrivanje je od prošlosti, od događajâ, njihovo prešućivanje koje neminovno dovodi do trauma i nerazumijevanja.
Unterstadt je roman o obitelji i gradu pisan u maniri najboljih i najvećih modernističkih romana. Kroz povijest jedne obitelji govori o dvadesetom stoljeću u višeetničkom gradu, diktaturama, pogrešnom izboru strana, o sudbini kojoj se teško othrvati. Roman nagrađen nagradama Vladimir Nazor Ksaver Šandor Gjalski Fran Galović Josip i Ivan Kozarac
Unterstadt je roman o obitelji i gradu pisan u maniri najboljih i najvećih modernističkih romana. Kroz povijest jedne obitelji govori o dvadesetom stoljeću u višeetničkom gradu, diktaturama, pogrešnom izboru strana, o sudbini kojoj se teško othrvati. Roman nagrađen nagradama Vladimir Nazor Ksaver Šandor Gjalski Fran Galović Josip i Ivan Kozarac
400 pages, Hardcover
First published January 1, 2009
11 people are currently reading
390 people want to read
About the author
Ivana Šojat
73 books45 followersRođena u Osijeku, gdje je završila gimnaziju (novinarsko usmjerenje) i dvije godine studija matematike i fizike na Pedagoškom fakultetu. Osam je godina živjela u Belgiji, gdje je završila studij francuskoga jezika. Godinu dana radi kao dopisnik Glasa Slavonije iz Bruxellesa. Već šest godina aktivno se bavi književnim prevođenjem. Suradnik brojnih književnih revija. Napisala zbirku poezije na francuskome jeziku Saint Espoir koja još nije objavljena, no čiji su dijelovi objavljeni u belgijskom književnom časopisu Le Fram. Književni i pjesnički krug iz Kraainema (Bruxelles) zbirku je proglasio najboljom od njima pristiglih rukopisa 1999. godine. Godinu dana pisala kolumnu u Magazinu osječkog Glasa Slavonije. Kolumne su kao eseji objavljene u knjizi I past će sve maske. Članica DHK.
Objavila: Hiperbole, pjesme (Hrašće, Drenovci, 2000.), proglašena najboljim pjesničkim rukopisom na pjesničkim Susretima u Drenovcima 1999.; Šamšiel, roman (Matica Hrvatska, Osijek, 2002.), koji je na Kozarčevim danima u Vinkovcima, 2002. nagrađen Poveljom za uspješnost; Uznesenja, pjesme (Triler i DHK-ogranak Rijeka, 2003.); Utvare, pjesme (Solidarnost, Zagreb, 2005), nagrada Bl. Ivan Merz.; Kao pas, priče (DHK-ogranak Rijeka, 2006.); I past će sve maske, eseji (Alfa, Zagreb, 2006); Sofija plaštevima mete samoću, pjesme (VBZ, Zagreb, 2009.); Mjesečari, priče (Fraktura, Zaprešić, 2009.).
Objavila: Hiperbole, pjesme (Hrašće, Drenovci, 2000.), proglašena najboljim pjesničkim rukopisom na pjesničkim Susretima u Drenovcima 1999.; Šamšiel, roman (Matica Hrvatska, Osijek, 2002.), koji je na Kozarčevim danima u Vinkovcima, 2002. nagrađen Poveljom za uspješnost; Uznesenja, pjesme (Triler i DHK-ogranak Rijeka, 2003.); Utvare, pjesme (Solidarnost, Zagreb, 2005), nagrada Bl. Ivan Merz.; Kao pas, priče (DHK-ogranak Rijeka, 2006.); I past će sve maske, eseji (Alfa, Zagreb, 2006); Sofija plaštevima mete samoću, pjesme (VBZ, Zagreb, 2009.); Mjesečari, priče (Fraktura, Zaprešić, 2009.).
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 52 reviews
February 25, 2016
Opet ispada kao da baš moram biti drukčija od drugih, pogotovo kad se radi o sviđanju (ili rezanju vena, kako god) razvikanih knjiga. Ušla sam u čitanje s velikim zanimanjem, bila sam gotovo uvjerena kako će mi se knjiga svidjeti, ali... sad, dok sam je pročitala, čak ni ne znam bih li je ocijenila s dvije ili tri zvjezdice. Ili, na trenutke s jednom. A u rijetkim bljeskovima (više prema kraju priče) možda i s četvorkom.
Priča o obitelji(ma) osječkih Nijemaca tijekom dugačkog razdoblja, s posebnim naglaskom na Drugi svjetski rat, sama po sebi vrlo je zanimljiva. Potresna je i snažna - priznajem da nisam imala pojma što su sa završetkom tog rata sve prošli ti ljudi, koje su nazivali "Švabe" ili "Folksdojčeri", a bilo je stravično i sramotno i bolno - no, ipak... nije ispričana na način koji bi me, vjerojatno, kod nekoga drugog (a neke od tih drugih sad i imam na umu) zaista preplavio i, kako ja to ponekad znam reći, na trenutak mi izmijenio nutrinu. Ne sviđa mi se stil Ivane Šojat-Kuči u ovoj knjizi (druge nisam čitala, pa ne mogu reći je li uvijek tako), stalno sam imala osjećaj kao da namjerno svaki opis želi dodatno zgaditi nekim detaljem (ono, gadost radi gadosti), a ne mogu objasniti zašto je u knjizi od 400 stranica valjda 756 puta upotrijebila izraz "kao maloumna/malouman". Za sve. Svatko je gledao/govorio/smijao se/plakao (uz obavezno cijeđenje bala iz nosa - to stalno, stalno naglašava) "kao malouman". A kad ja svaki čas u sebi lektoriram, korigiram i govorim, "Evo, opet!", onda to nije to. Također, ime njezinoga (naratoričinog) poginulog dečka samo tako je promijenjeno iz Slavena u Stjepan, a obraćanje staroj Jozefini također samo od sebe odjednom prelazi iz "ti" na "vi". Možda nebitno, reći će neki. Meni nikako nije.
Šteta, jer priča je zanimljiva i zbog njezinog se ishoda knjiga ipak čita do kraja.
A sad me smlavite. :)
Priča o obitelji(ma) osječkih Nijemaca tijekom dugačkog razdoblja, s posebnim naglaskom na Drugi svjetski rat, sama po sebi vrlo je zanimljiva. Potresna je i snažna - priznajem da nisam imala pojma što su sa završetkom tog rata sve prošli ti ljudi, koje su nazivali "Švabe" ili "Folksdojčeri", a bilo je stravično i sramotno i bolno - no, ipak... nije ispričana na način koji bi me, vjerojatno, kod nekoga drugog (a neke od tih drugih sad i imam na umu) zaista preplavio i, kako ja to ponekad znam reći, na trenutak mi izmijenio nutrinu. Ne sviđa mi se stil Ivane Šojat-Kuči u ovoj knjizi (druge nisam čitala, pa ne mogu reći je li uvijek tako), stalno sam imala osjećaj kao da namjerno svaki opis želi dodatno zgaditi nekim detaljem (ono, gadost radi gadosti), a ne mogu objasniti zašto je u knjizi od 400 stranica valjda 756 puta upotrijebila izraz "kao maloumna/malouman". Za sve. Svatko je gledao/govorio/smijao se/plakao (uz obavezno cijeđenje bala iz nosa - to stalno, stalno naglašava) "kao malouman". A kad ja svaki čas u sebi lektoriram, korigiram i govorim, "Evo, opet!", onda to nije to. Također, ime njezinoga (naratoričinog) poginulog dečka samo tako je promijenjeno iz Slavena u Stjepan, a obraćanje staroj Jozefini također samo od sebe odjednom prelazi iz "ti" na "vi". Možda nebitno, reći će neki. Meni nikako nije.
Šteta, jer priča je zanimljiva i zbog njezinog se ishoda knjiga ipak čita do kraja.
A sad me smlavite. :)
April 6, 2022
“Devastazione e ricostruzione si alternano da sempre sull’altalena della storia, che schernisce e calpesta la gente comune. E mentre città intere e persino imperi vengono rasi al suolo senza riguardo ed esseri umani in carne e ossa vengono mandati a morire come pedoni gettati in pasto agli alfieri sulla scacchiera, a quelle stesse persone, alla ‘gente comune’ non resta che brontolare al tavolo di un’osteria, parlare a vuoto nelle piazze, protestare e lamentarsi.”
Katarina, una giovane donna che vive e lavora a Zagabria, sta tornando alla casa di famiglia nel remoto paese di Osijek, origine di quei segreti a cui allude il titolo e che nel corso di questa consistente lettura verranno via via svelati attraverso il susseguirsi di diverse sequenze temporali e narrative (in prima e in terza persona).
Nel tempo presente -e siamo negli anni ‘90- Katarina apprende dalla vecchia Jozefina la morte di sua madre Marija verso la quale, però, non dimostra il minimo affetto né attaccamento. La protagonista sembra essere una sradicata, ignara del suo passato, priva di identità culturale e di solidi legami. Sarà Jozefina, l’amica di famiglia che è stata testimone e partecipe delle molte vicissitudini di casa Meier, a disvelare buona parte di una verità intima e straziante ma al contempo corale, storica, e dunque inscritta nel dolore universale.
Nel tempo più remoto apprendiamo le vicende occorse a Viktorija, la bisnonna, e a Klara, la nonna di Katarina e in questo modo frammentato -perché i piani temporali si interrompono e si alternano attraversando il Novecento- conosceremo il panorama complessivo in cui si svolge il racconto, sostanzialmente dalla Prima Guerra Mondiale al regime di Tito. E lo conosceremo, in particolare, attraverso la storia di tre generazioni di donne, intorno alle quali si muovono tutti gli altri personaggi.
Il fulcro della narrazione sono le persecuzioni verso la minoranza tedesca che viveva nell’attuale Croazia fin dai tempi dell’impero asburgico. Ovvero di quella entità politica che viene fragorosamente dissolta nel corso dei due principali conflitti europei.
Ma è il 1945 l’anno cruciale, quando i vincitori slavi, insieme ai partigiani titini, fanno piazza pulita dell’etnia tedesca: come al solito perseguitando, depredando, massacrando la popolazione inerme e innocente sui cui ricade sempre la falce di una ingiustificata vendetta, che diventa l’occasione per sfogare la violenza, il rancore e l’invidia insite nel cuore umano, indipendentemente dalla nazionalità e dalla fede politica.
Katarina, oltre ai fatti nudi e crudi, dovrà imparare anche quell’empatia verso la sua famiglia di origine di cui sembra difettare, come se i suoi sentimenti fossero stati accuratamente congelati e riposti in qualche remoto angolo della psiche e del cuore. Il viaggio nella propria storia equivale quindi al viaggio nella comprensione/compassione, mediante un graduale risveglio intellettuale e emotivo, verso un passato che ha sempre in mano i fili con cui intessiamo il nostro presente.
Una vicenda così ricca e potente non è però sostenuta da una scrittura altrettanto densa e carismatica e questo purtroppo è il limite di questo sostanzioso romanzo.
Katarina, una giovane donna che vive e lavora a Zagabria, sta tornando alla casa di famiglia nel remoto paese di Osijek, origine di quei segreti a cui allude il titolo e che nel corso di questa consistente lettura verranno via via svelati attraverso il susseguirsi di diverse sequenze temporali e narrative (in prima e in terza persona).
Nel tempo presente -e siamo negli anni ‘90- Katarina apprende dalla vecchia Jozefina la morte di sua madre Marija verso la quale, però, non dimostra il minimo affetto né attaccamento. La protagonista sembra essere una sradicata, ignara del suo passato, priva di identità culturale e di solidi legami. Sarà Jozefina, l’amica di famiglia che è stata testimone e partecipe delle molte vicissitudini di casa Meier, a disvelare buona parte di una verità intima e straziante ma al contempo corale, storica, e dunque inscritta nel dolore universale.
Nel tempo più remoto apprendiamo le vicende occorse a Viktorija, la bisnonna, e a Klara, la nonna di Katarina e in questo modo frammentato -perché i piani temporali si interrompono e si alternano attraversando il Novecento- conosceremo il panorama complessivo in cui si svolge il racconto, sostanzialmente dalla Prima Guerra Mondiale al regime di Tito. E lo conosceremo, in particolare, attraverso la storia di tre generazioni di donne, intorno alle quali si muovono tutti gli altri personaggi.
Il fulcro della narrazione sono le persecuzioni verso la minoranza tedesca che viveva nell’attuale Croazia fin dai tempi dell’impero asburgico. Ovvero di quella entità politica che viene fragorosamente dissolta nel corso dei due principali conflitti europei.
Ma è il 1945 l’anno cruciale, quando i vincitori slavi, insieme ai partigiani titini, fanno piazza pulita dell’etnia tedesca: come al solito perseguitando, depredando, massacrando la popolazione inerme e innocente sui cui ricade sempre la falce di una ingiustificata vendetta, che diventa l’occasione per sfogare la violenza, il rancore e l’invidia insite nel cuore umano, indipendentemente dalla nazionalità e dalla fede politica.
Katarina, oltre ai fatti nudi e crudi, dovrà imparare anche quell’empatia verso la sua famiglia di origine di cui sembra difettare, come se i suoi sentimenti fossero stati accuratamente congelati e riposti in qualche remoto angolo della psiche e del cuore. Il viaggio nella propria storia equivale quindi al viaggio nella comprensione/compassione, mediante un graduale risveglio intellettuale e emotivo, verso un passato che ha sempre in mano i fili con cui intessiamo il nostro presente.
Una vicenda così ricca e potente non è però sostenuta da una scrittura altrettanto densa e carismatica e questo purtroppo è il limite di questo sostanzioso romanzo.
September 24, 2024
Realno 3.5 ⭐
Roman mi je bio preopsežan, priča opisuje 4 generacije jedne obitelji i često mi je bilo teško shvatiti o komu autorica pripovijeda. Možda mi je zbog svega toga izostala jača emocija. No, svakako čitajte Ivanu i domaće autore jer to zaslužuju.
Roman mi je bio preopsežan, priča opisuje 4 generacije jedne obitelji i često mi je bilo teško shvatiti o komu autorica pripovijeda. Možda mi je zbog svega toga izostala jača emocija. No, svakako čitajte Ivanu i domaće autore jer to zaslužuju.
December 8, 2014
Unterstadt je posebna knjiga u mom životu koja je nesvjesno učinila veliki utjecaj na mene. Prvi put sam je pročitala prije nekoliko godina i osjećaj suživljenosti s likovima nakon pročitane knjige je bio izniman. Tijekom svih ovih godina, dok nisam opet uzela knjigu u ruke, Unterstadt je često bio prisutan u mom životu. Svaki put kad zapalim cigaretu sjetim se bake Klare i one njezine ‘’fine frajle ne puše’’. Kada se posvađam sa svima i radim kontra propisanih pravila osjetim dašak Grete u sebi. Kada Odem do Osijeka i uhvatim malo više vremena, odem do Donjeg grada i prošetam spomenutim ulicama, samo kako bi još dublje osjetila priču o četiri generacije žena. Često se prisjećam književne večeri i dragih ljudi iz book cluba, a ova knjiga zauzima i prvo mjesto preporuka koje dajem ljudima.
Pročitala sam dosta obiteljskih saga, ali ova mi je najbolja i najdraža od svih. Ovo je priča o četiri generacije žena i povijesti jedne njemačke obitelji u Donjem gradu, Osijeku. Kad me ljudi pitaju zašto toliko volim tu knjigu ja im odgovorim da je to zato što se nikad previše nisam pitala niti zanimala što se to događalo na ovim područjima za vrijeme 2.svj rata. Književna tema 2.svj.rata me uvijek fascinirala, ali mi je uvijek bila i daleka jer se u svakoj knjizi koja mi je došla pod ruku opisivao u Poljskoj ili Austriji i nekako, stvori sebi čovjek dojam kao da je sve to mimoišlo naše prostore. Ovaj me je roman osvjestio da su i prvi i drugi rat uništavali obitelji, a ne samo domovinski. Ovaj je roman pokazao kako veliko zlo rat može biti i da u njemu nema ništa dobro osim njegova završetka. Koliko se muškarac promijeni nakon svih onih strahota viđenih u ratu – o tome najbolje svjedoči lik Rudolfa. Slijepi patriotizam i neupitno slijeđenje jedne ideologije utjelovljeno je u duhu Adolfa. Mene je međutim najviše oduševio Petar, Klarin muž. S jedne strane smatra da bi kao Njemac bio dužan prikloniti se nacistima, međutim – unutarnji glas mu govori da to nije ispravno. S druge strane, pravdu ne vidi ni u partizanima jer ni njima ljudski život ne vrijedi ni pišljiva boba. Često sam se, čitajući ovaj roman, sjetila Gundulićeva Osmana i citata: Kolo sreće uokoli vrteći se ne pristaje: tko bi gori, eto je doli, a tko doli gori ustaje. Prvo udaraju jedni, nevini ljudi stradaju, napuštaju svoje kuće, u njih ulaze tuđi ljudi, a zatim se udarac uzvraća i sve se to događa onima koji su započeli. Problem je samo što u svemu tome stradaju nevini, koje se ništa ne pita i čiji je jedini grijeh što su rođeni u krivo vrijeme i što su krive nacionalnosti ili vjeroispovijesti. U jednom dijelu Ivana kaže ‘’Trebala sam već naučiti: rat je istinski, nevjerojatni, najbolji deux ex machine. Jednostavno preokrene stvari: jednome fuguz, a drugome krila. Sve ovisi o tome koliko imaš ili nemaš obraza.’’
Rat nije vrijeme za rađanje djece, ali nije ni za ljude – kaže Ivana kroz lik Grete. A lik Grete je lik o kojem se može napisati i poseban roman. Žena koja me iznimno fascinirala jer se borila za ono u što je vjerovala, jer se posvetila onome što je voljela, a ne onome što je diktiralo društvo, jer se usudila biti boem u vremenu kada to nije primjereno ženi, jer se nije bojala reći ono što misli, jer je svojim ponašanjem pokušala razbiti predrasude o ženama i njihovim ulogama i napravila korak bliže ravnopravnosti s muškim spolom.
Prve asocijacije na ovu knjigu: rat, obitelj, šutnja. Mislim da je po pitanju ovoga zadnjega ovaj roman izvršio najviši utjecaj na mane. Prestrašna mi je bila činjenica da netko nakon toliko godina otkriva sve te tajne svoje obitelji. Bi li Katarina bila manje ogorčena i više emotivno obojana osoba da je neke stvari saznala onda kada je bilo vrijeme za to? Možda. Međutim, bolje neke stvari ne prepustiti slučaju, pa je jedna od poruka ovoga romana koju nastojim usvojiti: održavati, razvijati i produbiti obiteljske odnose i ne ustručavat se reći, priznati, povjeriti.
Slojeviti je ovo roman u kojem puno toga otkrivamo, saznajemo, prepoznamo. Ovo je roman koji se između ostalog dotiče i tema samoubojstava, pobačaja, alkoholizma, ljudske netrpeljivosti, smrti, rađanja, nevjerstva, položaja žena i njezine uloge u obitelji I društvu. Nisu to lijepe teme, ali niti život nije pogled kroz ružičaste naočale.
Pročitala sam dosta obiteljskih saga, ali ova mi je najbolja i najdraža od svih. Ovo je priča o četiri generacije žena i povijesti jedne njemačke obitelji u Donjem gradu, Osijeku. Kad me ljudi pitaju zašto toliko volim tu knjigu ja im odgovorim da je to zato što se nikad previše nisam pitala niti zanimala što se to događalo na ovim područjima za vrijeme 2.svj rata. Književna tema 2.svj.rata me uvijek fascinirala, ali mi je uvijek bila i daleka jer se u svakoj knjizi koja mi je došla pod ruku opisivao u Poljskoj ili Austriji i nekako, stvori sebi čovjek dojam kao da je sve to mimoišlo naše prostore. Ovaj me je roman osvjestio da su i prvi i drugi rat uništavali obitelji, a ne samo domovinski. Ovaj je roman pokazao kako veliko zlo rat može biti i da u njemu nema ništa dobro osim njegova završetka. Koliko se muškarac promijeni nakon svih onih strahota viđenih u ratu – o tome najbolje svjedoči lik Rudolfa. Slijepi patriotizam i neupitno slijeđenje jedne ideologije utjelovljeno je u duhu Adolfa. Mene je međutim najviše oduševio Petar, Klarin muž. S jedne strane smatra da bi kao Njemac bio dužan prikloniti se nacistima, međutim – unutarnji glas mu govori da to nije ispravno. S druge strane, pravdu ne vidi ni u partizanima jer ni njima ljudski život ne vrijedi ni pišljiva boba. Često sam se, čitajući ovaj roman, sjetila Gundulićeva Osmana i citata: Kolo sreće uokoli vrteći se ne pristaje: tko bi gori, eto je doli, a tko doli gori ustaje. Prvo udaraju jedni, nevini ljudi stradaju, napuštaju svoje kuće, u njih ulaze tuđi ljudi, a zatim se udarac uzvraća i sve se to događa onima koji su započeli. Problem je samo što u svemu tome stradaju nevini, koje se ništa ne pita i čiji je jedini grijeh što su rođeni u krivo vrijeme i što su krive nacionalnosti ili vjeroispovijesti. U jednom dijelu Ivana kaže ‘’Trebala sam već naučiti: rat je istinski, nevjerojatni, najbolji deux ex machine. Jednostavno preokrene stvari: jednome fuguz, a drugome krila. Sve ovisi o tome koliko imaš ili nemaš obraza.’’
Rat nije vrijeme za rađanje djece, ali nije ni za ljude – kaže Ivana kroz lik Grete. A lik Grete je lik o kojem se može napisati i poseban roman. Žena koja me iznimno fascinirala jer se borila za ono u što je vjerovala, jer se posvetila onome što je voljela, a ne onome što je diktiralo društvo, jer se usudila biti boem u vremenu kada to nije primjereno ženi, jer se nije bojala reći ono što misli, jer je svojim ponašanjem pokušala razbiti predrasude o ženama i njihovim ulogama i napravila korak bliže ravnopravnosti s muškim spolom.
Prve asocijacije na ovu knjigu: rat, obitelj, šutnja. Mislim da je po pitanju ovoga zadnjega ovaj roman izvršio najviši utjecaj na mane. Prestrašna mi je bila činjenica da netko nakon toliko godina otkriva sve te tajne svoje obitelji. Bi li Katarina bila manje ogorčena i više emotivno obojana osoba da je neke stvari saznala onda kada je bilo vrijeme za to? Možda. Međutim, bolje neke stvari ne prepustiti slučaju, pa je jedna od poruka ovoga romana koju nastojim usvojiti: održavati, razvijati i produbiti obiteljske odnose i ne ustručavat se reći, priznati, povjeriti.
Slojeviti je ovo roman u kojem puno toga otkrivamo, saznajemo, prepoznamo. Ovo je roman koji se između ostalog dotiče i tema samoubojstava, pobačaja, alkoholizma, ljudske netrpeljivosti, smrti, rađanja, nevjerstva, položaja žena i njezine uloge u obitelji I društvu. Nisu to lijepe teme, ali niti život nije pogled kroz ružičaste naočale.
October 6, 2016
Odlična knjiga koju sam pročitala u jednom dahu, rado bih je ocijenila s pet zvjezdica, ali imam s njom probleme preko kojih ne mogu prijeći jer su me tokom cijelog čitanja izbacivali iz takta. Dakle, idemo redom. Autorica u opisu likova i njihove komunikacije neprestano koristi neke izraze, u tolikoj mjeri da mi je došlo da napravim tablicu i stavljam crtice za svaki put kad naletim na bale koje cure nekome iz nosa, na lika koji nešto čini "kao malouman" (stoji, gleda, viče, maše rukama...), stoji "kao posran" ili koluta očima, na likove koji se jedni drugima "unose u lice"...
Potom, autorica kao da nije u stanju pratiti likove i njihova imena te se ona kroz roman mijenjanju - njen pokojni dečko se prvo zove Slaven, a pred kraj romana postaje Stjepan (kako se zapravo zove njen otac). Dječak iz ulice koji joj viče da je Švabo se prvo zove Slavko, pa onda postaje Slaven da bi na kraju romana misteriozno postao Marko. A film koji su prije toga gledali bio je o Kozari, ali na kraju romana kada se toga ponovno prisjeća, kaže da je bio o Jasenovcu. To su greške kakve se zaista ne bi smjele događati, i zato zvjezdica manje.
Da sve ne bi ostalo na kritikama, moram ponoviti da mi se knjiga jako svidjela, priča o četiri generacije žena je zanimljiva, potresna i lijepo napisana, i unatoč manama, svakako ću je preporučivati.
Potom, autorica kao da nije u stanju pratiti likove i njihova imena te se ona kroz roman mijenjanju - njen pokojni dečko se prvo zove Slaven, a pred kraj romana postaje Stjepan (kako se zapravo zove njen otac). Dječak iz ulice koji joj viče da je Švabo se prvo zove Slavko, pa onda postaje Slaven da bi na kraju romana misteriozno postao Marko. A film koji su prije toga gledali bio je o Kozari, ali na kraju romana kada se toga ponovno prisjeća, kaže da je bio o Jasenovcu. To su greške kakve se zaista ne bi smjele događati, i zato zvjezdica manje.
Da sve ne bi ostalo na kritikama, moram ponoviti da mi se knjiga jako svidjela, priča o četiri generacije žena je zanimljiva, potresna i lijepo napisana, i unatoč manama, svakako ću je preporučivati.
October 26, 2019
Nakon pročitanog romana Unterstadt, odmah su mi se nametnule dvije misli. Jedna je da me roman u početku oduševio, prvih dvjestotinjak stranica mi se nalazi među 5 najboljih što sam ikada pročitao. Briljantan stil pisanja, prekrasna, bogata rečenica, neočekivane, a toliko smislene metafore i povezivanje suprotnosti, tako "normalan", a istovremeno osebujan stil doista me uhvatio nespremnog i oduševio. Sreća da se knjige u pravilu čitaju u stavu koji otežava mogućnost da vas nešto u doslovnom smislu obori s nogu, ali u metaforičkom smislu, oborila me s nogu. Ne događa se često, ali kad se dogodi, tim je vrijednije. Kad tome dodamo i lakoću kojom me Ivana uvukla u priču, počeo sam se vrpoljiti potaknut mišlju koja mi se ugnijezdila u glavi da bi ovo moglo biti savršeno djelo. Međutim, kao perzijski tepih koji ima jedan čvor nesavršen, tako i ovo djelo ipak ima nesavršenost. Pred kraj se tkalački stroj malo umorio, pa je pred kraj tepiha i tkanje nešto slabije, a dogodio se i taj čvor. To je druga misao. Zadnja četvrtina romana je počela padati u kvaliteti, počele su se događati i pogreške (Katarinin dečko je malo Slaven, malo Stjepan...), a zadnjih pedesetak stranica definitivno nije niti približno na istoj kvalitativnoj razini kao prvi dio romana. Kao da je prošlo dosta vremena između tih dijelova romana. I dalje u tom zadnjem dijelu ima bljeskova briljantnosti, ali, nije to to. Daleko je to od lošega, ali kad vas netko navikne na visoku razinu, s lakoćom primijetite kad se ona promijeni na niže.
I na kraju taj nesretni čvor... Bez obzira na taj pad u kvaliteti, koji, kao što sam već rekao, nema težinu takvu da bi zasjenio sjajan prethodni dio, moja najveća zamjerka ovom romanu je što nije dao odgovor na pitanje odnosa Katarine i njene mame. Nema neke katarze, nema nekog objašnjenja, za gotovo sve odnose i događaje dani su razlozi i objašnjenja, ali odnos koji je glavni pokretač cijele priče, odnos Katarine i njene mame, ostao je nekako u dimu Katarininih cigareta, nejasnih obrisa, nepročišćen.
U svakom slučaju, većina romana je izvanredna, osvježavajuća, slojevita, progovara o mnogo stvari, o besmislu rata, o ljudima, o poziciji žene, o poziciji malih ljudi koji ne odlučuju o topovima, ali postaju topovsko meso, o tajnama, o psihologiji, o obiteljskim odnosima, daje prikaz jednog vremena, reklo bi se, nema o čemu ne progovara.
4,75 / 5, bez razmišljanja preporučljivo štivo!
I na kraju taj nesretni čvor... Bez obzira na taj pad u kvaliteti, koji, kao što sam već rekao, nema težinu takvu da bi zasjenio sjajan prethodni dio, moja najveća zamjerka ovom romanu je što nije dao odgovor na pitanje odnosa Katarine i njene mame. Nema neke katarze, nema nekog objašnjenja, za gotovo sve odnose i događaje dani su razlozi i objašnjenja, ali odnos koji je glavni pokretač cijele priče, odnos Katarine i njene mame, ostao je nekako u dimu Katarininih cigareta, nejasnih obrisa, nepročišćen.
U svakom slučaju, većina romana je izvanredna, osvježavajuća, slojevita, progovara o mnogo stvari, o besmislu rata, o ljudima, o poziciji žene, o poziciji malih ljudi koji ne odlučuju o topovima, ali postaju topovsko meso, o tajnama, o psihologiji, o obiteljskim odnosima, daje prikaz jednog vremena, reklo bi se, nema o čemu ne progovara.
4,75 / 5, bez razmišljanja preporučljivo štivo!
March 3, 2025
Kad bih mogla, dala bih i 5+! Oborio me s nogu!
Ponosni sam potomak folksdojčera, podunavskih Švaba, kako god ih nazvali... Odrastala sam uz priče o logoru u Valpovu i oduzetoj imovini, traženju novog doma i počinjanju iz početka nakon rata. Žao mi je samo što se nisam i više interesirala o tome :(
Ponosni sam potomak folksdojčera, podunavskih Švaba, kako god ih nazvali... Odrastala sam uz priče o logoru u Valpovu i oduzetoj imovini, traženju novog doma i počinjanju iz početka nakon rata. Žao mi je samo što se nisam i više interesirala o tome :(
February 6, 2021
Lijepo je kad možeš figurativno i doslovno prošetati mjestima koji se spominju u knjizi. Najtužnija i najljepša knjiga koju sam pročitala (i oplakala).
March 7, 2024
Zagmatwane losy rodziny o niemieckich korzeniach w wielokulturowym Osijeku. Dwie wojny, aranżowane małżeństwa, martwe dzieci albo dzieci zapomniane, uwikłanie w historię. Katarina dzięki zdjęciom i strzępom informacji próbuje poznać i zrozumieć prababkę, babcię i matkę.
Powieść z potencjałem, który zdechł w połowie.
Powieść z potencjałem, który zdechł w połowie.
November 16, 2025
Nakon nekoliko mjeseci vrlo dobrih i prosjecnih knjiga, napokon sam procitala nesto sto me do kraja odusevilo. Znala sam da sa Sojaticom ne mogu pogrijesiti jer kako ta zena pise, malo tko moze. Od svih nasih suvremenih autorica, sa sigurnoscu mogu reci da mi je Ivana Sojat najdraza.
Unterstadt je generacijski roman o cetirima zenama osjecke njemacke gradanske obitelji koju su pokosili, slomili i rastrgali ratovi 20. stoljeca. Radnja prati glavnog lika, Katarinu, koja dolazi na sprovod majci i koja napokon pocinje saznavati stvari o proslosti svoje obitelji: od prabake Viktorije, bake Klare pa sve do majke Marije. Osim toga, paralelno se pripovijeda prica o njima trima u trecem licu gdje se nama, citateljima, upotpunjuje slika o njihovim zivotima i tragicnim sudbinama.
Stilski me pisanje dosta podsjetilo na Kucu duhova Isabel Allende, a svidjelo mi se sto i na nekim mjestima ima elemenata magicnog realizma, naravno ne na razini Latinske Amerike, ali taman dovoljno da upotpuni atmosferu.
Divna knjiga koju cu preporucavati svima, a ja jedva cekam procitati sljedecu Sojaticinu knjigu.
_______________________________
I need a 5-star read desperately!
Unterstadt je generacijski roman o cetirima zenama osjecke njemacke gradanske obitelji koju su pokosili, slomili i rastrgali ratovi 20. stoljeca. Radnja prati glavnog lika, Katarinu, koja dolazi na sprovod majci i koja napokon pocinje saznavati stvari o proslosti svoje obitelji: od prabake Viktorije, bake Klare pa sve do majke Marije. Osim toga, paralelno se pripovijeda prica o njima trima u trecem licu gdje se nama, citateljima, upotpunjuje slika o njihovim zivotima i tragicnim sudbinama.
Stilski me pisanje dosta podsjetilo na Kucu duhova Isabel Allende, a svidjelo mi se sto i na nekim mjestima ima elemenata magicnog realizma, naravno ne na razini Latinske Amerike, ali taman dovoljno da upotpuni atmosferu.
Divna knjiga koju cu preporucavati svima, a ja jedva cekam procitati sljedecu Sojaticinu knjigu.
_______________________________
I need a 5-star read desperately!
July 11, 2023
"Forse esiste davvero qualcuno che si prende cura dei nostri cari quando muoiono, qualcuno a cui possiamo scrivere preghiere a matita, forse esiste davvero la pace, la serenità in cui i morti sorridono come nei sogni. Forse qualcuno ascolta le nostre preghiere, le esaudisce, ci sottrae alle sofferenze per condurci alla beatitudine. Forse."
Katarina ritorna nel piccolo paesino di Osijek soltanto perché l'ultimo componente della sua famiglia è morto, la mamma. Non prova dolore, ma indifferenza dovuta al silenzio in cui è sempre vissuta. Il punto di forza del libro sono i livelli temporali che si mescolano e si alternano per andare a completare la storia della famiglia, fatta di segreti.
Katarina ritorna nel piccolo paesino di Osijek soltanto perché l'ultimo componente della sua famiglia è morto, la mamma. Non prova dolore, ma indifferenza dovuta al silenzio in cui è sempre vissuta. Il punto di forza del libro sono i livelli temporali che si mescolano e si alternano per andare a completare la storia della famiglia, fatta di segreti.
June 1, 2022
"Hiše so ogromni silosi, v katere spravljamo materialne sledi mrtvih: fotografije, predmete, ki so nam jih podarili ali pustili za seboj, malenkosti, ki se zbirajo v plazove, zaradi katerih nam razpadajo omare, pokajo skrinje, škripajo podstrešja."
"Molčala sem zato, ker sem se, kakor sem pozneje sklenila, grdo zmotila. Molčala sem kot tisti, ki nočejo odkrito priznati, da se motijo, ki izberejo manj boleče ponižanje. Toda zakaj je molčala moja mati? Moj oče? Zakaj, za vraga, je molčala cela moja družina? Kaj bi se podrlo, če bi spregovorili?"
"Mrtvi pa tako ne morejo pobegniti iz škatel in kleti, v katere smo jih skrili."
Unterstadt je izjemno pretresljiva pripoved o štirih generacijah žensk in njihovih zamolčanih skrivnostih. Njihova življenja se tesno prepletajo z zgodovinskimi spremembami, kar dodaja dogajanju še posebej tesnobno in temačno noto. Intimno opisano dogajanje za vrati meščanske družine nemškega porekla pred bralcem razgali žalostne skrivnosti in pretresljive travme (vojna, krivice, tragične smrti, strah,...). Ženski liki trpe molčijo in vzgajajo otroke ob njihovih moških, ki zaman skušajo izpolniti svoje sanje v svojih bitkah, takšnih ali drugačnih. Vendar pa molk ni vedno zlato, saj se breme družinske zgodovine prenaša iz roda v rod, dokler jez ne popusti in skrivnosti privrejo na plan, to pa je boleče.
Resnično presunljiva in odlično spisana družinska kronika.
"Molčala sem zato, ker sem se, kakor sem pozneje sklenila, grdo zmotila. Molčala sem kot tisti, ki nočejo odkrito priznati, da se motijo, ki izberejo manj boleče ponižanje. Toda zakaj je molčala moja mati? Moj oče? Zakaj, za vraga, je molčala cela moja družina? Kaj bi se podrlo, če bi spregovorili?"
"Mrtvi pa tako ne morejo pobegniti iz škatel in kleti, v katere smo jih skrili."
Unterstadt je izjemno pretresljiva pripoved o štirih generacijah žensk in njihovih zamolčanih skrivnostih. Njihova življenja se tesno prepletajo z zgodovinskimi spremembami, kar dodaja dogajanju še posebej tesnobno in temačno noto. Intimno opisano dogajanje za vrati meščanske družine nemškega porekla pred bralcem razgali žalostne skrivnosti in pretresljive travme (vojna, krivice, tragične smrti, strah,...). Ženski liki trpe molčijo in vzgajajo otroke ob njihovih moških, ki zaman skušajo izpolniti svoje sanje v svojih bitkah, takšnih ali drugačnih. Vendar pa molk ni vedno zlato, saj se breme družinske zgodovine prenaša iz roda v rod, dokler jez ne popusti in skrivnosti privrejo na plan, to pa je boleče.
Resnično presunljiva in odlično spisana družinska kronika.
April 15, 2025
Ovo je nevjerojatno tragičan prikaz prošlosti koja se dogodila ne tako davno, a na koje društvo potpuno zaboravilo.
Prva stvar koja mi se svidjela je činjenica da ovu tragediju autorica pokušava spasiti od kolektivnog zaborava. Iskreno, nisam znao za stvarne događaje koji su inspirirali autoricu da napiše ovu knjigu.
Unterstadt je sve samo ne lagana knjige. Mučnost, tragedija, uništenje i nehumanost su obilježja događaja ove knjige. Autorica jako atmosferično opisuje događaje i lako sam se mogao zamisliti da sam u tom vremenu.
Početak je malo spor, ali mislim da je to bilo neophodno. Ovdje ima jako puno likova i radnji. Jednostavno treba dati autorici vremena da se radnja pokrene, a onda nakon prvih stotinjak stranica počinje stvarno biti zanimljivo. Drugu polovicu knjige sam pročitao jako brzo u roku od 2 dana.
Jedna stvar koju bi preporučio svakome tko planira pročitati ovu knjigu, svakako je pisanje obiteljskog stabla. Velik je broj likova i njihove povezanosti nisu jednostavne. Šteta što to nije stavljeno na samom početku knjige jer bi puno olakšalo čitanje knjige.
Knjige su tu da nas educiraju o raznim stvarima. Ova knjiga je dala glas pričama koje su skoro ostale zaboravljene u prošlosti. Autorica je napisala predivan i mučan roman koji će vas pogoditi u srce. Svakako planiram čitati i ostale romane autorice.
Prva stvar koja mi se svidjela je činjenica da ovu tragediju autorica pokušava spasiti od kolektivnog zaborava. Iskreno, nisam znao za stvarne događaje koji su inspirirali autoricu da napiše ovu knjigu.
Unterstadt je sve samo ne lagana knjige. Mučnost, tragedija, uništenje i nehumanost su obilježja događaja ove knjige. Autorica jako atmosferično opisuje događaje i lako sam se mogao zamisliti da sam u tom vremenu.
Početak je malo spor, ali mislim da je to bilo neophodno. Ovdje ima jako puno likova i radnji. Jednostavno treba dati autorici vremena da se radnja pokrene, a onda nakon prvih stotinjak stranica počinje stvarno biti zanimljivo. Drugu polovicu knjige sam pročitao jako brzo u roku od 2 dana.
Jedna stvar koju bi preporučio svakome tko planira pročitati ovu knjigu, svakako je pisanje obiteljskog stabla. Velik je broj likova i njihove povezanosti nisu jednostavne. Šteta što to nije stavljeno na samom početku knjige jer bi puno olakšalo čitanje knjige.
Knjige su tu da nas educiraju o raznim stvarima. Ova knjiga je dala glas pričama koje su skoro ostale zaboravljene u prošlosti. Autorica je napisala predivan i mučan roman koji će vas pogoditi u srce. Svakako planiram čitati i ostale romane autorice.
April 29, 2021
It was a dark book, too full of family hatred and coldness. Yes, it is soaked with the tragedy of an era, yet somehow I was not touched but rather angered and disappointed with its characters' feelings.
March 2, 2021
"U grlu su mi se nakupile knedle tvrde kao kamen."
Šund.
Šund.
June 10, 2021
"Sada mi je toplo. Kao na ljuljački. Baka mi se smije u glavi. Kao dijete. Ponekad sanjam i mamu. Uhvatimo se za ruke i hodamo. Bez riječi. Kada se probudim, u nosu osjećam miris Drave, mulja, zumbula. I bude mi toplo."
ušla sam u ovu knjigu potpuno slijepo jer ju moram obraditi za izlaganje na faksu i ugodno sam iznenađena; šokirana čak, jer je bila vrhunska a inače nemam prevelika očekivanja što se tiče "obavezne" literature za faks. tko me zna, zna da sam slaba na generacijske obiteljske priče, i ova je bila itekako kvalitetno izvedena, te ju nisam mogla stati čitati.
ušla sam u ovu knjigu potpuno slijepo jer ju moram obraditi za izlaganje na faksu i ugodno sam iznenađena; šokirana čak, jer je bila vrhunska a inače nemam prevelika očekivanja što se tiče "obavezne" literature za faks. tko me zna, zna da sam slaba na generacijske obiteljske priče, i ova je bila itekako kvalitetno izvedena, te ju nisam mogla stati čitati.
October 20, 2021
Книгата те хваща за гърлото. Страхотна,невероятна❤️
March 31, 2021
Nevjerojatno moćna knjiga. Iako je kompleksna i vrlo slojevita, čita se gotovo u jednom dahu. Vjerujem kako će me neke misli iz ove knjige još dugo "proganjati".
April 3, 2022
In questo romanzo si parla di un fatto storico poco conosciuto, vale a dire della persecuzione subita alla fine della seconda guerra mondiale dalla minoranza di origine tedesca residente in Croazia.
Assistiamo così alla storia di una famiglia che, nel corso di quattro generazioni, finisce col perdere non solo il suo benessere economico ma la sua stessa identità.
Di questa storia la giovane Katarina conosce solo piccoli frammenti. L’occasione per scoprirne tutti i segreti le viene data quando decide di tornare al proprio paese d’origine. Qui, grazie a Frau Jozefina, un’amica della mamma, scoprirà le tessere mancanti del puzzle.
In questo romanzo i personaggi più importanti sono indubbiamente quelli femminili, in particolare la bisnonna Viktorija e la nonna Klara.
A fronte di queste figure ve ne sono molte altre, purtroppo non sempre ben tratteggiate, come ad esempio Marija, la mamma di Katarina.
La saga familiare alterna fasi particolarmente interessanti e coinvolgenti (come il racconto dei familiari di Katarina scacciati dalle proprie case) a momenti un po’ slegati ed avulsi dalla storia, che fanno calare la tensione narrativa.
Nel complesso un buon libro, che mi ha fatto scoprire una storia che non conoscevo e che ci ricorda come la guerra stravolga tutto e tutti, con conseguenze imprevedibili che durano per intere generazioni.
Peccato che a volte ci si perda in una narrazione a mio avviso un po’ troppo confusa, che non mi ha fatto apprezzare completamente il romanzo.
Assistiamo così alla storia di una famiglia che, nel corso di quattro generazioni, finisce col perdere non solo il suo benessere economico ma la sua stessa identità.
Di questa storia la giovane Katarina conosce solo piccoli frammenti. L’occasione per scoprirne tutti i segreti le viene data quando decide di tornare al proprio paese d’origine. Qui, grazie a Frau Jozefina, un’amica della mamma, scoprirà le tessere mancanti del puzzle.
In questo romanzo i personaggi più importanti sono indubbiamente quelli femminili, in particolare la bisnonna Viktorija e la nonna Klara.
A fronte di queste figure ve ne sono molte altre, purtroppo non sempre ben tratteggiate, come ad esempio Marija, la mamma di Katarina.
La saga familiare alterna fasi particolarmente interessanti e coinvolgenti (come il racconto dei familiari di Katarina scacciati dalle proprie case) a momenti un po’ slegati ed avulsi dalla storia, che fanno calare la tensione narrativa.
Nel complesso un buon libro, che mi ha fatto scoprire una storia che non conoscevo e che ci ricorda come la guerra stravolga tutto e tutti, con conseguenze imprevedibili che durano per intere generazioni.
Peccato che a volte ci si perda in una narrazione a mio avviso un po’ troppo confusa, che non mi ha fatto apprezzare completamente il romanzo.
September 26, 2015
2015 reading challenge - a book with a one-word title
Predivna knjiga o povijesti jedne osječke građanske obitelji, porijeklom iz Njemačke. Fascinantno ispričana kroz četiri generacije, ova me priča stvarno pogodila. Slobodno mogu reći da mi je otvorila oči što se tiče nekih događanja u Osijeku u prošlom stoljeću. Događajima o kojima se radije ne priča, koji se guraju u zaborav, a upravo je to zatajivanje pokretač radnje ovog romana.
U tekstu sam osjetila laganu prisutnost naturalizma (možda to samo progovara moj preopterećeni gimnazijski mozak), od toga da su likovi određeni svojim porijeklom pa sve do autoričine opsesije opisima balaca. Roman je pisan jednostavnim jezikom, lako se čita, ali slike i prizori su majstorski oslikani.
Sigurna sam da će likovi ovog romana ostati sa mnom još dugo nakon ovog prvog čitanja.
Predivna knjiga o povijesti jedne osječke građanske obitelji, porijeklom iz Njemačke. Fascinantno ispričana kroz četiri generacije, ova me priča stvarno pogodila. Slobodno mogu reći da mi je otvorila oči što se tiče nekih događanja u Osijeku u prošlom stoljeću. Događajima o kojima se radije ne priča, koji se guraju u zaborav, a upravo je to zatajivanje pokretač radnje ovog romana.
U tekstu sam osjetila laganu prisutnost naturalizma (možda to samo progovara moj preopterećeni gimnazijski mozak), od toga da su likovi određeni svojim porijeklom pa sve do autoričine opsesije opisima balaca. Roman je pisan jednostavnim jezikom, lako se čita, ali slike i prizori su majstorski oslikani.
Sigurna sam da će likovi ovog romana ostati sa mnom još dugo nakon ovog prvog čitanja.
June 23, 2014
Vrlo zanimljiva, odlično napisana knjiga, no bojim se da joj je najveća vrijednost razotkrivanje onoga što se Nijemcima u Slavoniji dogodilo nakon rata; dakle onome tko ne zna ništa o tome (a ima ih)ova knjiga će razotkriti još jednu strašnu epizodu iz prošlosti.
Inače sa ovom knjigom imam silnih problema (što ne znači da nije jako dobro napisana), od toga da mi se čini da autorica povremeno izgubi nit u preskakanju iz jednog u drugi vremenski period, do toga da iste likove različito imenuje, pa je tu onda baka koja je malo izgubljena u prostoru i vremenu, a onda je za desetak strana odlučna i odrješita, pa predrasude prema drugar'ci koja je u grad došla iz nekog kamenjara (i nosi naravno prigodno ime), majka koja šezdeset i neke još ne zna da se učiteljicu ne oslovljava sa gospođo, da ne spominjem tetku oko koje se plete neka misterija kroz cijelu knjigu a na kraju od toga ispadne - ništa. I tako, ima tu svega, ali svejedno - vrlo dobar.
Inače sa ovom knjigom imam silnih problema (što ne znači da nije jako dobro napisana), od toga da mi se čini da autorica povremeno izgubi nit u preskakanju iz jednog u drugi vremenski period, do toga da iste likove različito imenuje, pa je tu onda baka koja je malo izgubljena u prostoru i vremenu, a onda je za desetak strana odlučna i odrješita, pa predrasude prema drugar'ci koja je u grad došla iz nekog kamenjara (i nosi naravno prigodno ime), majka koja šezdeset i neke još ne zna da se učiteljicu ne oslovljava sa gospođo, da ne spominjem tetku oko koje se plete neka misterija kroz cijelu knjigu a na kraju od toga ispadne - ništa. I tako, ima tu svega, ali svejedno - vrlo dobar.
April 14, 2024
Un romanzo dove al centro della storia non c’è solo una famiglia, ma più precisamente un secolo di storia croata e europea.Un romanzo sulle turbolenze e i cambiamenti storici del XX secolo, sull’ingiustizia, la morte, la paura, l’amore e la gioia, narrati attraverso le vite di quattro generazioni di donne. Un libro pieno di vitalità e colpi di scena dove non mancano segreti e bugie.
Per me
⭐️⭐️⭐️⭐️
Per me
⭐️⭐️⭐️⭐️
September 12, 2016
Cista petica: prica, likovi, nacin pisanja! Hvala Josipi na preporuci
October 30, 2022
Predivno. Žao mi je što nisam pročitala ranije, dok je tata bio živ. Da ga više pitam, da još više pričamo.
Read
October 31, 2023Zapocet cu s univerazlnom porukom koja korespondira s trenutnim uzasima i stradavanjima u svijetu:
“Serem se na svijet u kojem netko nekog moze ubiti zbog posranoh imena, prezimena, vjere, nacije! Serem, evo serem se na takav svijet!
Zapravo su svi krivi, svi su uprljali ruke, svi su odreda pretvorili svijet u krvavi zacarani krug osvete, ponizenja, otimacine, pljacke. Tko ce jednom stati na neko brdo, planinu i povikati: dosta, dosta je bilo, majku vam vasu!”
Obicno prvo procitam sve sto pise na koricama knjige: pohvale, o romanu ukratko, o nagradama…ovaj puta nisam, odmah sam pocela citati.
Tesko sam prosla prvih sto stranica. Radnja se nepotrebno razvukla, izgubila u detaljima koji se ne urezuju u pamcenje, koji postaju suvisni. Prvih sto stranica romana je kao prvih sto dana vlade, ili se dokazes ili padas. Ponekad je sto stranica i roman cijeli, u kojem uzivas u svakom retku. I onome sto nije zapisano.
Negdje oko 94. stranice odlucila sam da cu ipak nastaviti citati. Potencijal knjige poceo se tada naslucivati u zivotima cetiriju generacije zena, jedne osjecke, njemacke, obitelji. No, jos me ne uvlaci i ne pridobija, nagradama brojnim unatoc.
I dok citanje ne ide lako, zbog autoricine vjestine docaravanja prostora i atmosfere, lako mozete vizualizirati radnju na “daskama koje zivot znace”. Mozda je bolji tamo, mozda predstava vise angazira?
Ili da se snimi film? Zasto ne, Osijek - Esseg, prati se zivot obitelji njemackog podrijetla u razdoblju od jednog stoljeca, s naglaskom na mrznju koja je bila kanalizirana prema svima s njemackim prezimenom.
Upotreba germanizama, meni je bliska i simpaticna, moze biti jako filmicna (i germanizmi i upotreba bilo kojeg narjecja, znatno bolje zvuce od standardnog hrvatskog jezika, koji nikako ne zvuci dobro, koliko god se filmasi trudili - primjer odlicno zamisljenje serije Gora koja se upravo prikazuje na HRT, koncept i ideja su odlicni, ali kao finalni proizvod jednostavno nije odusevio).
Roman je dobar, na momente je odlican. Do kraja je i zaokruzen, nije mi zao sto sam ga procitala, ali odlucujem da necu dati ocjenu. Sto ne znaci da i dalje necu pratiti autoricu i njezina umjetnicka ostvarenja…
“Serem se na svijet u kojem netko nekog moze ubiti zbog posranoh imena, prezimena, vjere, nacije! Serem, evo serem se na takav svijet!
Zapravo su svi krivi, svi su uprljali ruke, svi su odreda pretvorili svijet u krvavi zacarani krug osvete, ponizenja, otimacine, pljacke. Tko ce jednom stati na neko brdo, planinu i povikati: dosta, dosta je bilo, majku vam vasu!”
Obicno prvo procitam sve sto pise na koricama knjige: pohvale, o romanu ukratko, o nagradama…ovaj puta nisam, odmah sam pocela citati.
Tesko sam prosla prvih sto stranica. Radnja se nepotrebno razvukla, izgubila u detaljima koji se ne urezuju u pamcenje, koji postaju suvisni. Prvih sto stranica romana je kao prvih sto dana vlade, ili se dokazes ili padas. Ponekad je sto stranica i roman cijeli, u kojem uzivas u svakom retku. I onome sto nije zapisano.
Negdje oko 94. stranice odlucila sam da cu ipak nastaviti citati. Potencijal knjige poceo se tada naslucivati u zivotima cetiriju generacije zena, jedne osjecke, njemacke, obitelji. No, jos me ne uvlaci i ne pridobija, nagradama brojnim unatoc.
I dok citanje ne ide lako, zbog autoricine vjestine docaravanja prostora i atmosfere, lako mozete vizualizirati radnju na “daskama koje zivot znace”. Mozda je bolji tamo, mozda predstava vise angazira?
Ili da se snimi film? Zasto ne, Osijek - Esseg, prati se zivot obitelji njemackog podrijetla u razdoblju od jednog stoljeca, s naglaskom na mrznju koja je bila kanalizirana prema svima s njemackim prezimenom.
Upotreba germanizama, meni je bliska i simpaticna, moze biti jako filmicna (i germanizmi i upotreba bilo kojeg narjecja, znatno bolje zvuce od standardnog hrvatskog jezika, koji nikako ne zvuci dobro, koliko god se filmasi trudili - primjer odlicno zamisljenje serije Gora koja se upravo prikazuje na HRT, koncept i ideja su odlicni, ali kao finalni proizvod jednostavno nije odusevio).
Roman je dobar, na momente je odlican. Do kraja je i zaokruzen, nije mi zao sto sam ga procitala, ali odlucujem da necu dati ocjenu. Sto ne znaci da i dalje necu pratiti autoricu i njezina umjetnicka ostvarenja…
March 5, 2025
Some books leave you entertained, others leave you informed—but Unterstadt left me empty. Not in a bad way, but in the way only truly powerful stories can, draining you completely before you can even process what you’ve just experienced. Šojat’s novel is not just something you read; it’s something you live through. And I lived it.
The multigenerational story of the protagonist’s family felt uncomfortably familiar. Tolstoy wrote that “all happy families are alike, but every unhappy family is unhappy in its own way.” Yet Unterstadt made me feel like unhappiness is often cut from the same fabric—woven from silence, hardship, and wounds passed down like heirlooms. The weight of unspoken pain in the book mirrored my own experiences so closely that, at times, I had to pause and just breathe.
Her writing is impeccable—lyrical but not overwrought, with a pace that keeps you submerged in the story’s heavy atmosphere. If I had one remark, it would be that at moments, the novel leans slightly too much into drama, but even that feels like a natural extension of the characters’ realities. The war, the suffering, the quiet endurance—it’s all painfully, brutally real.
This isn’t an easy book, and it certainly isn’t one you just move on from. It demands space, reflection, and, honestly, a break afterward. But if you’re willing to bear the weight of Unterstadt, it’s a novel that will stay with you long after you close its final pages.
The multigenerational story of the protagonist’s family felt uncomfortably familiar. Tolstoy wrote that “all happy families are alike, but every unhappy family is unhappy in its own way.” Yet Unterstadt made me feel like unhappiness is often cut from the same fabric—woven from silence, hardship, and wounds passed down like heirlooms. The weight of unspoken pain in the book mirrored my own experiences so closely that, at times, I had to pause and just breathe.
Her writing is impeccable—lyrical but not overwrought, with a pace that keeps you submerged in the story’s heavy atmosphere. If I had one remark, it would be that at moments, the novel leans slightly too much into drama, but even that feels like a natural extension of the characters’ realities. The war, the suffering, the quiet endurance—it’s all painfully, brutally real.
This isn’t an easy book, and it certainly isn’t one you just move on from. It demands space, reflection, and, honestly, a break afterward. But if you’re willing to bear the weight of Unterstadt, it’s a novel that will stay with you long after you close its final pages.
April 7, 2022
Una saga familiare che ripercorre quasi un secolo di storia croata ed europea, attraverso le voci di quattro generazioni di donne, accomunate non solo dalle loro origini, ma dalla forza di carattere e, soprattutto, dai molti segreti.
Katarina fa ritorno a Osijek, la sua città natale, dopo aver passato molti anni a Zagabria, tagliando i ponti con il passato e anche con la madre, unica rimasta della sua famiglia. Ma proprio mentre Katarina è sul treno, la madre muore. Al suo arrivo la giovane si troverà in una casa vuota, fredda e infestata di ricordi, e sarà costretta a fare i conti con quel passato che le è sempre stato nascosto.
Solo attraverso una scatola di vecchie fotografie — che ritraggono i volti in bianco e nero di sconosciuti — e attraverso i racconti dell’anziana Jozefina, fedele amica di famiglia, Katarina risucirà a ritrovare le proprie radici. Ma il processo è tutt’altro che facile, perché con lo svelarsi dei segreti emerge anche la rabbia, la sensazione di aver vissuto per tutto quel tempo in una sorta di finzione.
Ai fatti storici che hanno plasmato, spesso in modo negativo, le vite delle sue antenate, si intrecciano poi segreti di altro tipo, più personali.
Le donne sono qui le grandi protagoniste, perché sono soprattutto loro a lottare per mantenere viva la fiamma del focolare, per tenere al sicuro i bambini, le case, il senso di comunità, un luogo in cui tornare, anche per i loro uomini, che però troppo spesso finiscono per perdersi nei tumulti politici e sociali che colpiscono la regione durante il ventesimo secolo.
E quello della casa è un altro tema importante del romanzo: vediamo generazioni di famiglie — generazioni di sogni e speranze spesso infranti, di riunioni della domenica e note di pianoforte, di difficoltà quotidiane e tragedie tutt’altro che quotidiane — succedersi nelle loro case, impegnate a ereditarle, ad abbellirle o a tentare di riprendersele dopo i sequestri, o anche solo a osservare mestamente da lontano la loro decadenza, gli stucchi e gli intonaci che si sgretolano insieme a un passato che non si può più recuperare ma neppure dimenticare. Fino ad arrivare a Katarina, che fa ormai parte di una storia nuova e con quelle case, affollate da troppi fantasmi, non vuole avere a che fare.
I discorsi tra Katarina e la vecchia amica di famiglia mettono in luce un conflitto insanabile tra passato e presente, tra chi ha vissuto determinati orrori e chi ne ha solo sentito parlare. Uno strappo storico e generazionale tanto profondo da rendere difficile il dialogo anche tra due donne che si conoscono da molto tempo.
La vecchia Jozefina, che con la nonna Klara ha condiviso alcuni dei momenti più cupi, è ora l’unica custode di un passato scomodo che, seppure invisibile, grava ancora sul presente. Proprio come Klara ha salvato e custodito le fotografie di famiglia e un quadro della Madonna, che la nipote ha sempre amato, pur senza conoscerne la storia.
Anche se Katarina ha ormai una vita moderna come restauratrice a Zagabria, alla fine degli anni ‘90, conoscere il passato è tutt’altro che inutile, perché le permette di capire cose sui propri cari che aveva sempre ignorato o frainteso.
Non possiamo sapere con certezza chi siamo o dove vogliamo andare, se non sappiamo da dove veniamo. Questo è il messaggio importante che il romanzo trasmette.
Ma i temi trattati sono molti di più: non solo le radici e l’identità, ma anche gli effetti velenosi dell’odio, l’ingiustizia, il senso di colpa collettivo, la ricorrenza di certi comportamenti umani, che rimangono invariati nonostante il mutare degli scenari storici e politici.
Molti dei fatti e dei luoghi qui narrati sono rimasti fuori dai manuali di storia, ma non per questo sono meno importanti, specie per chi si è trovato a viverli.
Parafrasando la bella frase finale della postfazione: Segreti di famiglia è una storia universale su come i confini geografici e umani, così come quelli tra vincitori e vinti, tra carnefici e vittime, siano sempre mutevoli, e possano spostarsi anche all’improvviso.
Ho apprezzato molto sia l’interesse storico del romanzo che la bravura dell’autrice nel raccontare le vicende travagliate della sua terra attraverso un affresco familiare così vivido, complesso e coinvolgente.
Katarina fa ritorno a Osijek, la sua città natale, dopo aver passato molti anni a Zagabria, tagliando i ponti con il passato e anche con la madre, unica rimasta della sua famiglia. Ma proprio mentre Katarina è sul treno, la madre muore. Al suo arrivo la giovane si troverà in una casa vuota, fredda e infestata di ricordi, e sarà costretta a fare i conti con quel passato che le è sempre stato nascosto.
Solo attraverso una scatola di vecchie fotografie — che ritraggono i volti in bianco e nero di sconosciuti — e attraverso i racconti dell’anziana Jozefina, fedele amica di famiglia, Katarina risucirà a ritrovare le proprie radici. Ma il processo è tutt’altro che facile, perché con lo svelarsi dei segreti emerge anche la rabbia, la sensazione di aver vissuto per tutto quel tempo in una sorta di finzione.
Ai fatti storici che hanno plasmato, spesso in modo negativo, le vite delle sue antenate, si intrecciano poi segreti di altro tipo, più personali.
Le donne sono qui le grandi protagoniste, perché sono soprattutto loro a lottare per mantenere viva la fiamma del focolare, per tenere al sicuro i bambini, le case, il senso di comunità, un luogo in cui tornare, anche per i loro uomini, che però troppo spesso finiscono per perdersi nei tumulti politici e sociali che colpiscono la regione durante il ventesimo secolo.
E quello della casa è un altro tema importante del romanzo: vediamo generazioni di famiglie — generazioni di sogni e speranze spesso infranti, di riunioni della domenica e note di pianoforte, di difficoltà quotidiane e tragedie tutt’altro che quotidiane — succedersi nelle loro case, impegnate a ereditarle, ad abbellirle o a tentare di riprendersele dopo i sequestri, o anche solo a osservare mestamente da lontano la loro decadenza, gli stucchi e gli intonaci che si sgretolano insieme a un passato che non si può più recuperare ma neppure dimenticare. Fino ad arrivare a Katarina, che fa ormai parte di una storia nuova e con quelle case, affollate da troppi fantasmi, non vuole avere a che fare.
I discorsi tra Katarina e la vecchia amica di famiglia mettono in luce un conflitto insanabile tra passato e presente, tra chi ha vissuto determinati orrori e chi ne ha solo sentito parlare. Uno strappo storico e generazionale tanto profondo da rendere difficile il dialogo anche tra due donne che si conoscono da molto tempo.
La vecchia Jozefina, che con la nonna Klara ha condiviso alcuni dei momenti più cupi, è ora l’unica custode di un passato scomodo che, seppure invisibile, grava ancora sul presente. Proprio come Klara ha salvato e custodito le fotografie di famiglia e un quadro della Madonna, che la nipote ha sempre amato, pur senza conoscerne la storia.
Anche se Katarina ha ormai una vita moderna come restauratrice a Zagabria, alla fine degli anni ‘90, conoscere il passato è tutt’altro che inutile, perché le permette di capire cose sui propri cari che aveva sempre ignorato o frainteso.
Non possiamo sapere con certezza chi siamo o dove vogliamo andare, se non sappiamo da dove veniamo. Questo è il messaggio importante che il romanzo trasmette.
Ma i temi trattati sono molti di più: non solo le radici e l’identità, ma anche gli effetti velenosi dell’odio, l’ingiustizia, il senso di colpa collettivo, la ricorrenza di certi comportamenti umani, che rimangono invariati nonostante il mutare degli scenari storici e politici.
Molti dei fatti e dei luoghi qui narrati sono rimasti fuori dai manuali di storia, ma non per questo sono meno importanti, specie per chi si è trovato a viverli.
Parafrasando la bella frase finale della postfazione: Segreti di famiglia è una storia universale su come i confini geografici e umani, così come quelli tra vincitori e vinti, tra carnefici e vittime, siano sempre mutevoli, e possano spostarsi anche all’improvviso.
Ho apprezzato molto sia l’interesse storico del romanzo che la bravura dell’autrice nel raccontare le vicende travagliate della sua terra attraverso un affresco familiare così vivido, complesso e coinvolgente.
November 24, 2023
egreti di famiglia di Ivana Šojat (Voland edizioni) ha aspettato pazientemente nella mia libreria per quasi due anni. Sapevo che sarebbe arrivato il suo momento perché questa storia ha tutti gli ingredienti che piacciono a me: guerra, legami familiari, dolore, amore e segreti.
Abbiamo letto questo titolo con le compagne di viaggio di Saghe familiari controcorrente e come sempre sono contenta di aver condiviso la lettura del libro. Le impressioni si amplificano e nessun dettaglio sfugge se si legge in compagnia.
Al centro della storia una famiglia, ma più precisamente un secolo di storia croata e europea.
La protagonista vive ormai da anni in Zagabria ma è costretta a far ritorno nella casa natale perché la madre è malata. Non la incontrerà mai, morirà prima del suo arrivo. Si apre così Segreti di famiglia con una "freddezza" disturbante. Non riusciamo a capire subito perché la protagonista sia così impermeabile. Ci vorranno centinaia di pagine prima di capire che la sua vita era basata su segreti e bugie.
RECENSIONE COMPLETA: www.lalettricecontrocorrente.it
Abbiamo letto questo titolo con le compagne di viaggio di Saghe familiari controcorrente e come sempre sono contenta di aver condiviso la lettura del libro. Le impressioni si amplificano e nessun dettaglio sfugge se si legge in compagnia.
Al centro della storia una famiglia, ma più precisamente un secolo di storia croata e europea.
La protagonista vive ormai da anni in Zagabria ma è costretta a far ritorno nella casa natale perché la madre è malata. Non la incontrerà mai, morirà prima del suo arrivo. Si apre così Segreti di famiglia con una "freddezza" disturbante. Non riusciamo a capire subito perché la protagonista sia così impermeabile. Ci vorranno centinaia di pagine prima di capire che la sua vita era basata su segreti e bugie.
RECENSIONE COMPLETA: www.lalettricecontrocorrente.it
September 21, 2019
Moze da se kaze deka knigava e dnevnik, beleg na edno semejstvo .Semejna drama koja gi opishuva zivotite na 4 generacii silni zeni ,koi morale da se izborat so realnosta i makata sto ja noselo sekojdnevieto vo vreme na vojna ,kako i so nemirite vo vnatreshnosta na semejstvoto.Preku zivotot na prababata Viktorija, babata Klara, majkata Marija i kerkata Katerina se gleda slikata na edno vreme , zivotot na germaskoto semejstvo za vreme i po 2 svetska vojna, nivnata istrajnost,nivnite tajni ednostavno se gleda realnosta zaviena vo molk i temnina se so cel da ne se izleze na videlina nivnoto poteklo.Vojnata bila tabu tema vo semejstvoto..Tito bil tabu tema..partizanskite logori po 2 sv.vojna bile tabu tema..Se bilo tabu tema za malata Katerina..Po smrtta na majka i Marija i pronaoganjeto na fotografiite ,ke se otrgne koprenata koja so decenii ja prekrivala vistinata za nejzinoto semejstvo i mnogu raboti ke si dojdat na mesto...Preubava semejna drama
Displaying 1 - 30 of 52 reviews