Sterk en vrij voelt Yolanda Entius zich als ze met de tent op haar rug door de bergen loopt. Haar rugzak is gevuld met alleen het essentiële; de inhoud wordt gedicteerd door een looplijst die na jarenlange wandelervaring in steen is gebeiteld. Ook de wandelkaart biedt houvast tijdens haar tocht in de Mercantour, langs de Frans-Italiaanse waar haar trouwe tent, de Slak, kan worden opgezet, waar water te vinden is, welke route ze moeten volgen; het staat allemaal op papier.
Maar Entius heeft niet alles onder controle. Haar geliefde F bijvoorbeeld, die zich tijdens hun wandeling volledig aan haar regie onttrekt, en tranen, het weer, herinneringen, ontroering en de dood. In een verslavend relaas denkt Entius na over alleen en samen zijn, controledwang en -verlies, de binnen- en buitenwereld, en over wat de ogen troost biedt.
Mooi om eens via een klein verhaal een echte bergwandelreis mee te maken, met alle ongemakken van dien en met een kijkje op een lang samenzijn van op elkaar ingespeelde geliefden, die toch af en toe frictie hebben. Leuk dat de paklijst in de binnenkant van de omslag nog is opgenomen!
Ogentroost was een heel fijn tussendoortje. Normaal geef ik de Terloops boekjes niet meer dan 3 sterren, want echt ze zijn eigenlijk allemaal te kort om ergens de diepte in te gaan, maar toch vind ik dit de leukste tot nu toe en maak ik van de 3,5 ster 4. het blijven fijne wandelingen om even een uurtje van te genieten tussen boeken door.
'Als je mensen zou moeten indelen in boeren en nomaden, behoor ik tot de eerste groep. Ik ben geen reiziger. Liever bouw ik een huis en leg ik een moestuin aan, dan dat ik het vliegtuig pak en de wereld afschuim op zoek naar avontuur.’
Omdat ik ook ooit met een vriendin een huttentocht maakte in het Parc National du Mercantour, was ik zeer benieuwd om dit verhaal te lezen. Maar ik werd in mijn verwachtingen teleurgesteld want er werd niet veel over het wandelen, noch over de natuur en de omgeving verteld. Het ging meer over het persoonlijke leven van de auteur en dan nog niet eens erg samenhangend. Nee, dan mijn verhaal! Over de door domme toeristen beschadigde oude rotstekeningen bijvoorbeeld. Of, ook boeiend, dat toen we in een berghut naast een pas getrouwd jong koppeltje sliepen, de jonge man zich 's nachts in zijn slaap omdraaide en mij omarmde in plaats van zijn vrouw, en mijn vriendin, die niet in het midden wilde liggen, stikjaloers was ;-) Als ik daar nu eens een boek over schreef?
Wat een teleurstelling! Ik had gehoopt op een boekje over een wandeling, een boekje met een filosofische inslag, met oog voor fauna en flora. Maar dit was een verhaal - het lijkt wel een dagboek waar je je frustraties in optekent- van een weinig sympatieke Nederlandse die gaat kamperen met haar "geliefde". De relatie is blijkbaar op sterven na dood. Niet alleen de "geliefde" maar ook vrienden worden chagrijnig over de hekel gehaald. Enkel de laatste vijf pagina's kunnen ietwat bekoren. Snel vergeten, die handel!
Alweer een nieuw deeltje in de sympathieke reeks van uitgeverij Van Oorschot over wandelingen. ‘Ogentroost’ blijkt de naam van een lila-wit-bloempje dat de schrijfster vindt tijdens haar wandeling in de Mercantour, langs de Frans-Italiaanse grens, maar het zou ook kunnen slaan op wat het wandelen doet met de schrijfster zelf. Een boeiend relaas over bergtochten en de spullen die men nodig heeft om ze tot een goed einde te brengen.
Leuk boekje voor tussendoor voor als je in de mood bent voor een kort verhaal over wandelen & natuur. Maar het stopte ook een beetje abrupt, voelde een beetje als de eerste twee hoofdstukken van een boek dat (nog niet?) verder is geschreven..