What do you think?
Rate this book
Glaxo
Desde la puerta de la peluquería frente a la Glaxo, Vardemann había observado durante días cómo una cuadrilla de obreros levantaba las vías del tren. Ya no más ese sonido capaz de tapar hasta el ruido de un balazo, ni aquel previo a la detención, “tan estridente, que hace doler las muelas. Sólo una primitiva calma”.
A partir del relato de cuatro personajes, situados en diferentes momentos entre 1959 y 1984, y a la luz de un epígrafe demoledor, Hernán Ronsino construye una pieza austera y precisa sobre la traición, la prepotencia del poder y los límites morales, inmersa en un clima de impasibilidad e indolencia apenas resquebrajado por la culpa y el asesinato.
Una obra contundente que explora con maestría qué sucede allí donde “reina un poco de silencio. Donde ese murmullo del pueblo se ahoga”.
A partir del relato de cuatro personajes, situados en diferentes momentos entre 1959 y 1984, y a la luz de un epígrafe demoledor, Hernán Ronsino construye una pieza austera y precisa sobre la traición, la prepotencia del poder y los límites morales, inmersa en un clima de impasibilidad e indolencia apenas resquebrajado por la culpa y el asesinato.
Una obra contundente que explora con maestría qué sucede allí donde “reina un poco de silencio. Donde ese murmullo del pueblo se ahoga”.
96 pages, Paperback
First published January 1, 2009
13 people are currently reading
730 people want to read
About the author
Hernán Ronsino
18 books35 followersHernán Ronsino es escritor, profesor y sociólogo. Nació en Chivilcoy, provincia de Buenos Aires, en 1975. Reside en Capital desde el año 1994. Publicó su primer libro de relatos “Te vomitaré de mi boca” que fue presentado en la 29° Feria Internacional del Libro.
Disertó acerca de la creación literaria y de cómo las fantasías se plasman en una obra escrita.
“Te vomitaré de mi boca” obtuvo la Mención Honorífica del Fondo Nacional de las Artes en el 2002.
Sus cuentos fueron publicados en diarios, revistas y antologías. Y premiados en distintos concursos nacionales: entre los cuales se destaca el Concurso Haroldo Conti para Jóvenes Narradores 2001.
Disertó acerca de la creación literaria y de cómo las fantasías se plasman en una obra escrita.
“Te vomitaré de mi boca” obtuvo la Mención Honorífica del Fondo Nacional de las Artes en el 2002.
Sus cuentos fueron publicados en diarios, revistas y antologías. Y premiados en distintos concursos nacionales: entre los cuales se destaca el Concurso Haroldo Conti para Jóvenes Narradores 2001.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 106 reviews
January 1, 2018
Μικρή φόρμα, στακάτη γραφή με σκηνές κινηματογραφικές. Υπέροχο
January 22, 2018
Glaxo, de Hernán Ronsino, es una obra sucinta y directa que va tomando forma a medida que las palabras se van acumulando en sus páginas. Una historia simple que se desenvuelve con complejidad y un estilo envidiable. Desde el principio que uno no sabe bien para dónde está yendo esto, pero del mismo modo en que los personajes desaparecen y aparecen cada ciertas páginas, el relato va revelando sus secretos con cuentagotas, a través de una red polifónica que alcanza su grado de exposición máximo en las últimas oraciones. Fantástico trabajo de Ronsino. Ha logrado muy bien la variabilidad de estilos y emplea una escritura volátil y asfixiante.
August 4, 2022
sadeliği ile büyüleyen kitaplardan. Seda Ersavcı'nın yine harika çevirisi ile.
June 30, 2022
Vayaaa, me he quedado sin palabras...Novelita corta de una enorme calidad.
La forma de narrar es original, cuatro protagonistas, en distintos espacios temporales, separados por décadas de distancia.
Habla de amistad, de traición y de otra serie de cosas que debo asimilar poco a poco. Hay una fábrica tóxica como nexo de unión de toda la historia.
Tras acabar su lectura he releído muchas partes del libro tratando de componer el rompecabezas espacio-temporal que te propone el autor. Estos son los libros que me gustan, por el reto, por la aventura, por el rato divertido que pasas y por la valentía de escritores como Ronsino, al que creo que hay que valorarlo tanto más por lo que omite y propone, que por lo que escribe. Sobresaliente.
La forma de narrar es original, cuatro protagonistas, en distintos espacios temporales, separados por décadas de distancia.
Habla de amistad, de traición y de otra serie de cosas que debo asimilar poco a poco. Hay una fábrica tóxica como nexo de unión de toda la historia.
Tras acabar su lectura he releído muchas partes del libro tratando de componer el rompecabezas espacio-temporal que te propone el autor. Estos son los libros que me gustan, por el reto, por la aventura, por el rato divertido que pasas y por la valentía de escritores como Ronsino, al que creo que hay que valorarlo tanto más por lo que omite y propone, que por lo que escribe. Sobresaliente.
December 21, 2017
Πριν λίγες μέρες έμαθα για την κυκλοφορία του συγκεκριμένου βιβλίου στα ελληνικά, το έψαξα στο Goodreads, διάβασα περίληψη και κριτικές, πείστηκα από αυτά που είδα και αποφάσισα να το αγοράσω. Χθες πέρασα από το βιβλιοπωλείο του εκδότη και το τσίμπησα. Σήμερα το ξεκίνησα και το τελείωσα στο άψε-σβήσε. Πολύ ωραία νουβέλα, μικρή σε μέγεθος αλλά μεγάλη σε νοήματα και εικόνες, με σφιχτοδεμένη πλοκή, κλιμακούμενη ένταση και αρκετά ιδιαίτερο τρόπο γραφής. Ουσιαστικά η νουβέλα χωρίζεται σε τέσσερα μέρη και σε κάθε μέρος αλλάζει τόσο ο αφηγητής όσο και το χρονικό πλαίσιο. Μπορεί να μην ξετρελάθηκα ιδιαίτερα από την ιστορία αυτή καθαυτή, όμως μου άρεσε πάρα πολύ το όλο στήσιμο της, το σκηνικό της μικρής πόλης σε κάποια πεδιάδα της Αργεντινής, οι διάφορες περιγραφές των τοπίων και των γεγονότων, καθώς και η φοβερή ατμόσφαιρα. Είναι μια νουβέλα ιδιαίτερη και ξεχωριστή, κυρίως χάρη στο χτίσιμο της πλοκής και το όλο αφηγηματικό στιλ. Μπορεί να χρειαστούν λίγες σελίδες μέχρι ο αναγνώστης να βυθιστεί για τα καλά στο κλειστοφοβικό σύμπαν της, αλλά στη συνέχεια δύσκολα θα ξεκολλήσει.
March 23, 2018
Δε συμφωνώ μ' αυτούς που, όταν επιλέγουν πώς να πεθάνουν, προτιμούν να μην το αντιληφθούν το θάνατο, ή να τους αιφνιδιάσει η Μοίρα στον ύπνο τους, ή να μην υποφέρουν, λες και ο θάνατος δεν είναι φυσική συνέπεια της ζωής που έχει επιλέξει καθένας μας να ζήσει. Μ' αρέσουν οι ταινίες όπου αυτοί που περιμένουν να τουφεκιστούν δε δείχνουν τον παραμικρό φόβο, είναι στημένοι μπροστά στο απόσπασμα, γενναίοι, ενώ, αντίθετα, οι δειλοί είναι οι δήμιοι, που σημαδεύουν και προσπαθούν ν' αποφύγουν το βλέμμα του μελλοθάνατου.Το βιβλίο ακολουθεί τα χνάρια των Faulkner και J. C. Onetti· υπάρχει ένα έγκλημα το οποίο συναρμολογείται σαν παζλ, μοιράζεται σε τέσσερις οπτικές γωνίες, κάθε φωνή διαφοροποιημένη από την επόμενη κι εξίσου ισχυρή, κατανέμεται σε τέσσερις χρονικές στιγμές.
Το πρώτο μέρος, η ιστορία του Βάρδεμαν, χωρίζεται σε μικροσκοπικά κεφάλαια, σκοτεινά σε νοηματικό επίπεδο, με επαναλήψεις φράσεων, λογοτύπων ούτως ειπείν, κι ιδιαίτερη γλώσσα. Παράγεται, ως εκ τούτου, ένα σουρεαλιστικό αποτέλεσμα, μια έντονη εντύπωση σαφώς οριοθετημένων, συνειδητά εκτελεσμένων μικρών θεατρικών έργων μέσα στην ευρύτερη ιστορία. Ταυτόχρονα η πολυφωνική νουβέλα του Ronsino θυμίζει κλασικό Western, αίσθηση που ενθαρρύνεται και υπογραμμίζεται με τις συχνές αναφορές στην ταινία Last Train from Gun Hill του 1959. Καθώς η ιστορία εξελίσσεται ο αρχικός επαμφοτερισμός που προκαλεί στον αναγνώστη η κατασκευή του έργου καταστρέφεται, η τελευταία διήγηση του Φολκάδα, η μια και μοναδική παράγραφος, η εξωφρενική ροή συνείδησης κόβει την ανάσα.
Είναι κρίμα που η Μιράντα, ο κατά κάποιον τρόπο ο καταλύτης της βίας στο Τελευταίο τρένο από το Μπουένος Άϊρες, δεν έχει δικό της κεφάλαιο, δεν έχει φωνή εδώ, παρά μένει στο περιθώριο, απομονώνεται πίσω από ένα ρατσιστικό ψευδώνυμο, από τις πράξεις της τις οποίες κρίνουν άλλοι, παραμένοντας έτσι τραγικά δυσνόητη στον αναγνώστη.
Που λέτε, ονειρεύομαι τρένα. Τρένα που εκτροχιάζονται. Πριν πέσουν, τραμπαλίζονται. Σπάνε τις ράγες. Βγάζουν σπίθες. Και μετά έρχεται εκείνος ο ήχος πριν απ' το οριστικό σταμάτημα, ο στριγκός. Που σε πονάει στα δόντια. Που σ' ανατριχιάζει. Όπως η φαλτσέτα όταν περνάει απ' τη ζώνη του λαιμού, και το κεφάλι αναριγεί, οι ώμοι αναριγούν, και δεν έχει σημασία αν είναι ο Μπίτσο Σόουσα ή ο γερο-Μπέρμαν, οι ώμοι τραντάζονται σαν τα βαγόνια ενός τρένου που εκτροχιάζεται. Μετά μένει στο σβέρκο μια κάψα. Και το γαργάλημα της βούρτσας με το ταλκ γύρω απ' το λαιμό. Και μια αδιατάραχτη γαλήνη.
May 19, 2022
Es mi primer encuentro con Ronsino y habrá otros pronto porque lo disfruté mucho.
Esta brevísima novela es narrada por cuatro voces situadas en distintas épocas. Es muy visual y tiene un excelente estilo.
No quiero contar el argumento porque es una historia simple que se desgrana de a poco. Así que hablaré del epígrafe. Es este:
La novela de Ronsino no se trata sobre los fusilamientos de José León Suárez que se relatan en Operación Masacre (y que son reales) ni de ningún otro asunto político. Pero con semejante epígrafe lo menos que uno espera es un crimen, y no voy a decir si ocurre o no porque no soy quien para ilusionar o desalentar al lector. Pero voy a adelantar algo, entre los cuatro narradores –que son muy diferentes y están bien definidos desde su relato- uno se destaca por repulsivo, casi caricaturesco y es uno que piensa:
Presentado este personaje, hecha la justicia literaria para este asesino, a usted le queda conocerlo y también, si no lo hizo, leer Operación Masacre para cerrar con Glaxo un círculo perfecto.
Esta brevísima novela es narrada por cuatro voces situadas en distintas épocas. Es muy visual y tiene un excelente estilo.
No quiero contar el argumento porque es una historia simple que se desgrana de a poco. Así que hablaré del epígrafe. Es este:
"Fulmínea brota la orden.
—¡Dale a ese, que todavía respira!
Oye tres explosiones a quemarropa.
Con la primera brota un surtidor de polvo junto a su cabeza.
Luego siente un dolor lacerante en la cara y la boca se le llena de sangre.
Los vigilantes no se agachan a comprobar su muerte.
Les basta ver ese rostro partido y ensangrentado.
Y se van creyendo que le han dado el tiro de gracia".
Rodolfo Walsh, Operación Masacre
La novela de Ronsino no se trata sobre los fusilamientos de José León Suárez que se relatan en Operación Masacre (y que son reales) ni de ningún otro asunto político. Pero con semejante epígrafe lo menos que uno espera es un crimen, y no voy a decir si ocurre o no porque no soy quien para ilusionar o desalentar al lector. Pero voy a adelantar algo, entre los cuatro narradores –que son muy diferentes y están bien definidos desde su relato- uno se destaca por repulsivo, casi caricaturesco y es uno que piensa:
“Y porque fallé esa noche en el basural de Suárez quedó vivo ese negro peronista. Y ahora hay un libro. En ese libro no me nombran. Cuentan de qué manera se salvó. Se salvó de la masacre. Porque la llaman masacre. Pero ese hijo de puta lo que no sabe es que se salvó porque yo fallé”.
Presentado este personaje, hecha la justicia literaria para este asesino, a usted le queda conocerlo y también, si no lo hizo, leer Operación Masacre para cerrar con Glaxo un círculo perfecto.
September 24, 2018
o kadar basit kurulmuş bir hikaye ki aslında. bir olayın dört farklı kişi tarafından farklı farklı zamanlarda farklı farklı bakış açılarıyla anlatılması. ve tabii sonunda çözülen düğüm, yerine oturan zaman çizgisi.
basit bir dil kullanmış ronsino, seda ersavcı da hir zamanki gibi ustalıkla çevirmiş. latin amerikalılar novella yazmada ve yaratıcı kurguda çok başarılılar.
basit bir dil kullanmış ronsino, seda ersavcı da hir zamanki gibi ustalıkla çevirmiş. latin amerikalılar novella yazmada ve yaratıcı kurguda çok başarılılar.
August 15, 2018
Livro cuja ordem de leitura e releitura de seus capítulos é fundamental para a vivificação do próprio enredo.
O jogral com o filme de faroeste passado e repassado no cinema da cidade não é por acaso, como, aliás, nada o é nessa 'construção e descontrução' de pouquíssimas palavras.
Inocência, crime, paixões e covardia entrelaçam-se em um aparente ‘non sense’ de justiçamento, com uma afiada expiação de culpa.
Metáfora minimalista da política argentina, singela e poderosa, com pinceladas à la 'El secreto de sus ojos’ e escrita próxima a Faulkner, é um excelente exemplar da arte contemporânea na América Latina.
O jogral com o filme de faroeste passado e repassado no cinema da cidade não é por acaso, como, aliás, nada o é nessa 'construção e descontrução' de pouquíssimas palavras.
Inocência, crime, paixões e covardia entrelaçam-se em um aparente ‘non sense’ de justiçamento, com uma afiada expiação de culpa.
Metáfora minimalista da política argentina, singela e poderosa, com pinceladas à la 'El secreto de sus ojos’ e escrita próxima a Faulkner, é um excelente exemplar da arte contemporânea na América Latina.
September 11, 2019
Tıpkı raydan çıkan trenin vagonlarının farklı yerlere savrulması gibi bir olayın 4 farklı zihinden 4 farklı zamanda aktarılmasından oluşan bir novella. Aynı yaranın farklı iyileşme/kangren olma sürelerine şahit bırakıyor bizi. Adım adım veriyor bunu okuyucuya,zamanda doğrusal olmayan atlama ve her bölümde artan detaylar ile. Bunu insanın kendini adeta Arjantin’deki o küçük kasabada hissetmesini sağlayacak görselliği güçlü bir anlatımla yapıyor. Son bölümle birlikte çemberi tamamlayarak basit bir konu,yalın bir anlatım ama farklı bir tat nasıl yakalanır onu öğretiyor adeta.
December 29, 2018
Bütününe baktığımızda çok çok basit bir hikâyenin, dört ayrı anlatıcı tarafından anlatılıp ustaca kurgulanmasıyla yüceldiği bir novella.
Bitirdiğinizde, seyredilecek bir film ve dinlenecek bir şarkı bırakıyor heybenize.
Bitirdiğinizde, seyredilecek bir film ve dinlenecek bir şarkı bırakıyor heybenize.
September 23, 2018
Dört farklı karakterin gözünden dört aynı hikaye. Aralarındaki tek fark başka kişilerin konuşuyor, aynı şey hakkında dördünün de başka bakış açısıyla öykülendiriyor olması. Çınar Yayınları'ndan çıkan, çevirisi Seda Ersavcı, editöryal çalışması Yankı Enki tarafından yapılmış, kapağı ayrı kendi ayrı güzel bir kitap Hernan Ronsino'nun "Raydan Çıkan Trenler"i. Başladığımda her sayfaya düşen azar azar düşen cümleler anlatım ve karakterlerin çoğalması ile artıyor. Her anlamda değişik bulduğum, garip ama son derece ayakları yere basan bir kitap. Dört erkek ve bir kadın arasında belki de her yerde yaşanabilecek kesişimler, çatışmalar. sadece çevirmeni ve editörü adına bile alınabilecek kıymetli bir eser.
January 24, 2019
Tek bir olay dört farklı zaman dilimi, dört farklı kişinin anlatımıyla yazılırsa.. Sakin bir kasabada, sıradan olan hayatlarının bir anlık değişimine tanık ediyor bizi yazar Hernan Ronsino.
.
Sanki tüm olacakları bir perdenin arkasından izliyoruz.Kısacık, tadı damakta kalıcı.
.
Kesişen hayatlarına inat farklı yönlere bakan karakterleri yansıtmasıyla Cüneyt Çomoğlu’na ait kapak tasarımını, okuduğum diğer çalışmalarında olduğu gibi bu eserde de Seda Ersavcı çevirisini (ki bence çevirmenlerin de seçimleri oldukça önemli!) çok sevdim..
.
Sanki tüm olacakları bir perdenin arkasından izliyoruz.Kısacık, tadı damakta kalıcı.
.
Kesişen hayatlarına inat farklı yönlere bakan karakterleri yansıtmasıyla Cüneyt Çomoğlu’na ait kapak tasarımını, okuduğum diğer çalışmalarında olduğu gibi bu eserde de Seda Ersavcı çevirisini (ki bence çevirmenlerin de seçimleri oldukça önemli!) çok sevdim..
March 9, 2017
Glaxo is a compact, arresting novel, a sharp jab of a story. The setting is the dusty Argentinian town of Chivilcoy; the title comes from the 'Glaxo factory' that looms menacingly over it. At first it seems that nothing of note could ever happen here, but peel back the layers and there is a simmering tale of lust, betrayal and revenge. It unfolds through four stories, told by four of the five main players over forty years (though not in chronological order).
The first part, Vardemann's story, is broken up into miniature chapters, littered with odd instances of repetition, and language that seems to loop strangely. There are sentences like this: 'Just the blackened metal drums, burning with fires that never before seemed to exist by day, with the fires burning that don't seem to be there during the day.' It produces a surreal effect, such a strong impression of clearly demarcated, consciously acted scenes – little plays, almost, within the story – that I was strongly reminded of Roy Andersson's A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence and the other films in the Living trilogy. At the same time, Glaxo kind of feels like an old-fashioned Western, too, something encouraged and underlined by frequent references to the 1959 movie Last Train from Gun Hill. As the story progresses, its initial halting – at times near-comical – unreality falls away, until you reach the last segment, Folcada's story: a single long paragraph, an expletive-ridden stream-of-consciousness rant, spat out like the confession of someone whose rage has never abated.
It's a shame Miranda, who is in some ways the catalyst for the violence in Glaxo, has no voice here. Almost always reduced to a racist nickname, she remains on the margins even as she unwittingly influences the lives of everyone else in the story. But in a novel about the interior world of masculinity, maybe that's the point. Those who arouse suspicion (women; the American Mormons living on the edge of town) remain as tragically obscure to the reader as they are to the men of Chivilcoy.
TinyLetter | Twitter | Instagram | Tumblr
The first part, Vardemann's story, is broken up into miniature chapters, littered with odd instances of repetition, and language that seems to loop strangely. There are sentences like this: 'Just the blackened metal drums, burning with fires that never before seemed to exist by day, with the fires burning that don't seem to be there during the day.' It produces a surreal effect, such a strong impression of clearly demarcated, consciously acted scenes – little plays, almost, within the story – that I was strongly reminded of Roy Andersson's A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence and the other films in the Living trilogy. At the same time, Glaxo kind of feels like an old-fashioned Western, too, something encouraged and underlined by frequent references to the 1959 movie Last Train from Gun Hill. As the story progresses, its initial halting – at times near-comical – unreality falls away, until you reach the last segment, Folcada's story: a single long paragraph, an expletive-ridden stream-of-consciousness rant, spat out like the confession of someone whose rage has never abated.
It's a shame Miranda, who is in some ways the catalyst for the violence in Glaxo, has no voice here. Almost always reduced to a racist nickname, she remains on the margins even as she unwittingly influences the lives of everyone else in the story. But in a novel about the interior world of masculinity, maybe that's the point. Those who arouse suspicion (women; the American Mormons living on the edge of town) remain as tragically obscure to the reader as they are to the men of Chivilcoy.
TinyLetter | Twitter | Instagram | Tumblr
February 10, 2025
Kısa ve lezzetli bir novella…
June 26, 2024
Un relato en cuatro voces y cuatro tiempos que se lee muy rápido pero recomiendo pausar la lectura o volver atrás de vez en cuando. Sino los detalles te pasan por arriba.
El diseño del relato es muy inteligente. Cada palabra, cada oración, incluso las omisiones, parecieran estar meticulosamente pensadas.
Yendo por los otros libros de Ronsino.
El diseño del relato es muy inteligente. Cada palabra, cada oración, incluso las omisiones, parecieran estar meticulosamente pensadas.
Yendo por los otros libros de Ronsino.
March 27, 2017
Glaxo se articula a partir de las voces de cuatro personajes, que van narrando una historia que con el correr de las páginas va tomando un rumbo que, por el inicio de la misma, puede llegar a resultar inesperado.
La novela de Ronsino empieza con un fragmento de Operación masacre, de Rodolfo Walsh. Leyendo la primera parte de Glaxo, el lector podría llegar a olvidarse o, también, pasar por alto una posible relación entre la historia central y el epígrafe. Sin embargo, y ese es uno de los máximos valores que tiene la novela, con el avance de la historia las pistas que el autor va largando en el camino empiezan a ponerse en su lugar; es interesante que esto lo logre en nada más que noventa páginas. La historia parece apuntar a un tipo de historia, pero luego esto cambia para transformarse en una trama con crímenes y traiciones.
Ronsino tomó una decisión sabia a la hora de estructurar el relato. Las cuatro voces, que a su vez remiten a la división por nombres que hace Walsh en Operación masacre, le dan a la historia un sentido especial. El peluquero Vardemann, Bicho Souza, Miguelito Barrios y Folcada son los nombres que le dan forma al relato. Personalmente, a pesar de que todos tienen su esencia y su forma, me gustaron más los dos últimos, porque considero que son voces más potentes, en las cuales el autor logra desarrollar muy bien las personalidades de cada personaje. Es muy valioso que Ronsino haya conseguido profundizar de esta manera en las distintas psicologías de los cuatro protagonistas en tan poco espacio; ni siquiera en las noventa páginas de las que consta el libro, sino en las aproximadamente veinte que constituyen cada parte. Por otro lado, otro mérito del autor es que consigue que cada narración sea reconocible, que cada personaje tenga su propio modo de expresarse y de pensar. Además del buen manejo de los distintos relatos, Ronsino logra construir una buena ambientación que acompaña a cada voz, y que, a pesar de tomar más fuerza hacia el final, se mantiene durante toda la novela. Esta atmósfera está regida por esa violencia que está presente, quizás un poco escondida, pero que a fin de cuentas está ahí y es la responsable de muchas de nuestras acciones.
La prosa del autor genera que el lector no pueda dejar de leer en ningún momento. Su forma de narrar, que se caracteriza por muchas comas y pocos puntos, formando oraciones largas y sin pausas, hace que uno tenga que continuar con la lectura para terminar la frase y recién ahí tomar un descanso. Alentado por este factor y el hecho de que los capítulos sean también cortos, Glaxo es una historia que puede leerse en apenas una sentada, sin interrupciones. Por otra parte, considero que el clímax que alcanza el relato se aprovecha mejor si el lector lee la novela de corrido, sin cortes prolongados.
Glaxo es una novela que me gustó principalmente por la construcción de las voces protagonistas y por cómo el autor logra mantener la atención del lector en todo momento. Es una lectura muy entretenida, bien estructurada y que, cuando se termina, deja la sensación de haber pasado un muy disfrutable rato de lectura.
La novela de Ronsino empieza con un fragmento de Operación masacre, de Rodolfo Walsh. Leyendo la primera parte de Glaxo, el lector podría llegar a olvidarse o, también, pasar por alto una posible relación entre la historia central y el epígrafe. Sin embargo, y ese es uno de los máximos valores que tiene la novela, con el avance de la historia las pistas que el autor va largando en el camino empiezan a ponerse en su lugar; es interesante que esto lo logre en nada más que noventa páginas. La historia parece apuntar a un tipo de historia, pero luego esto cambia para transformarse en una trama con crímenes y traiciones.
Ronsino tomó una decisión sabia a la hora de estructurar el relato. Las cuatro voces, que a su vez remiten a la división por nombres que hace Walsh en Operación masacre, le dan a la historia un sentido especial. El peluquero Vardemann, Bicho Souza, Miguelito Barrios y Folcada son los nombres que le dan forma al relato. Personalmente, a pesar de que todos tienen su esencia y su forma, me gustaron más los dos últimos, porque considero que son voces más potentes, en las cuales el autor logra desarrollar muy bien las personalidades de cada personaje. Es muy valioso que Ronsino haya conseguido profundizar de esta manera en las distintas psicologías de los cuatro protagonistas en tan poco espacio; ni siquiera en las noventa páginas de las que consta el libro, sino en las aproximadamente veinte que constituyen cada parte. Por otro lado, otro mérito del autor es que consigue que cada narración sea reconocible, que cada personaje tenga su propio modo de expresarse y de pensar. Además del buen manejo de los distintos relatos, Ronsino logra construir una buena ambientación que acompaña a cada voz, y que, a pesar de tomar más fuerza hacia el final, se mantiene durante toda la novela. Esta atmósfera está regida por esa violencia que está presente, quizás un poco escondida, pero que a fin de cuentas está ahí y es la responsable de muchas de nuestras acciones.
La prosa del autor genera que el lector no pueda dejar de leer en ningún momento. Su forma de narrar, que se caracteriza por muchas comas y pocos puntos, formando oraciones largas y sin pausas, hace que uno tenga que continuar con la lectura para terminar la frase y recién ahí tomar un descanso. Alentado por este factor y el hecho de que los capítulos sean también cortos, Glaxo es una historia que puede leerse en apenas una sentada, sin interrupciones. Por otra parte, considero que el clímax que alcanza el relato se aprovecha mejor si el lector lee la novela de corrido, sin cortes prolongados.
Glaxo es una novela que me gustó principalmente por la construcción de las voces protagonistas y por cómo el autor logra mantener la atención del lector en todo momento. Es una lectura muy entretenida, bien estructurada y que, cuando se termina, deja la sensación de haber pasado un muy disfrutable rato de lectura.
February 1, 2019
Yazım dilini sevmedim, dolayısıyla o arada konu da güme gitti...
October 20, 2023
ES PEC TA CU LAR VIVA PERON Y NARRATIVA ARGENTINA 2 DE ARTES DE LA ESCRITURA QUE ME HIZO LEER ESTE TEXTO
September 4, 2020
4 farklı dönem ve karakterin dilinden yazılmış ama derinlik veya karakterleri tanıtma konusunda sorunlar var. Rahat okunuyor fakat bir şeyler eksik, yerine oturmamış gibi bir his bıraktı bende.
July 24, 2016
professor, anthropologist, sociologist, and author, hernán ronsino has published both novels and short stories, though glaxo (originally published in 2009) is his first book to appear in english translation. told in four distinct voices (in four different decades), the argentine's english debut is a slim, yet taut tale of time, treachery, turpitude, and tumult. despite its brevity, glaxo has a lasting power and a well-paced polyphonic plot. apparently the second work in a loose triad (known as the "pampa trilogy"), glaxo (preceded and followed by la descomposición and lumbre, respectively) introduces yet another argentine author of great promise to stateside readers. with tension, foreboding, and an often charged (generation-spanning) milieu, glaxo may well herald an important new voice in translated literature.
*translated from the spanish by samuel rutter (matías celedón's the subsidiary )
that's when i begin to dream about trains. about trains that run off the tracks. they sway from side to side before they fall. they destroy the tracks. sparks fly. and then comes that noise, so shrill, just before they halt. so shrill it hurts your teeth. it moves you. like when my razor blade scrapes over the back of the neck, and heads shudder, shoulders shudder, and it doesn't matter if it's bicho souza or old man berman, their shoulders shake like the carriage of a train running off the tracks. a shiver, they call it. then there's a warmth, on the back of the neck. and the itch of the powdered brush, sweeping the neck.
and then a primitive calm.
*translated from the spanish by samuel rutter (matías celedón's the subsidiary )
May 23, 2020
İçine girmekte zorlandım bu kısacık novellanın. Dil sade, çeviri (Seda Ersavcı) çok iyi, ama kemiksiz 65 sayfa olan, dört ayrı zaman diliminde dört ayrı karakter tarafından anlatılan dört bölümden oluşan bu kitabı çoook sakin bir kafayla okumak lazım derim. Ya da kendimizi bu kadar kasmamız gerekir mi diye de sorabiliriz.
January 20, 2019
Kitapta en çok, son sayfayı okuyunca ilk sayfaya döndüren hissi sevdim. Anlatım ve çeviri çok iyiydi, severek okudum.
March 19, 2019
Vay be, ne okudum öyle! NTV'nin 2018'in en iyi 50 romanı listesinde olduğunu görmüştüm. Ve neden en iyiler arasında sayıldığını anladım şimdi. Her şeyden önce farklı bir anlatım; kitabın tasarımı, bölümlerin dizaynı bile farklı. Başta bir paragraftan oluşan bölümler gittikçe uzuyor. Sonra birkaç sayfa haline geliyorlar.
Olaylar dört-beş farklı kişinin ağzından anlatılıyor. Şimdi bitirdim ama son sayfaların fotoğrafını çekmek zorunda kaldım kitap benim olmadığı için, o yüzden tam olarak anlatıcı sayısına bakamıyorum kitap elimde olmadığı için. Neyse.
Birkaç olay üzerinden yazılan romanı en başlarda anlayamıyorsunuz. Olaylar yavaşça anlatılıyor, karakterler yavaşça tanıtılıyor size. Sonlara doğru bütün olaylar çözümleniyor ve şaşırıp kalıyorsunuz kitap bitince. O nasıl bir sondu öyle. Böyle bir şey beklemiyordum açıkçası, böyle güzel ve insanı içine çeken bir bitiriş. Olayların çözümlenme h��zı ve sondaki sürpriz son. Karakterler daha çok kendi içlerinden konuşuyor. Kafalarından geçen düşünceler olayları anlatıyor bize ama sıkılmıyorsunuz. Zaten 75 sayfa, hemen bitiyor sıkılmaya vakit bile yok.
Tüm kitaptan inanılmaz bir zevk aldım ama sadece tek sorun bilerek yapılmış tekrar sayılarıydı. Evet bilerek yapılmış, etkileyiciliği de arttırmış ancak aynı cümleyi birkaç kere arka arkaya okuyunca biraz sıkıldım ve şaşırdım. Satırı tekrar mı okuyorum diye. Bu yüzden bir puanı kırıyorum. Yoksa kitap mükemmel.
Etkileyici.
Okunması gerek.
Olaylar dört-beş farklı kişinin ağzından anlatılıyor. Şimdi bitirdim ama son sayfaların fotoğrafını çekmek zorunda kaldım kitap benim olmadığı için, o yüzden tam olarak anlatıcı sayısına bakamıyorum kitap elimde olmadığı için. Neyse.
Birkaç olay üzerinden yazılan romanı en başlarda anlayamıyorsunuz. Olaylar yavaşça anlatılıyor, karakterler yavaşça tanıtılıyor size. Sonlara doğru bütün olaylar çözümleniyor ve şaşırıp kalıyorsunuz kitap bitince. O nasıl bir sondu öyle. Böyle bir şey beklemiyordum açıkçası, böyle güzel ve insanı içine çeken bir bitiriş. Olayların çözümlenme h��zı ve sondaki sürpriz son. Karakterler daha çok kendi içlerinden konuşuyor. Kafalarından geçen düşünceler olayları anlatıyor bize ama sıkılmıyorsunuz. Zaten 75 sayfa, hemen bitiyor sıkılmaya vakit bile yok.
Tüm kitaptan inanılmaz bir zevk aldım ama sadece tek sorun bilerek yapılmış tekrar sayılarıydı. Evet bilerek yapılmış, etkileyiciliği de arttırmış ancak aynı cümleyi birkaç kere arka arkaya okuyunca biraz sıkıldım ve şaşırdım. Satırı tekrar mı okuyorum diye. Bu yüzden bir puanı kırıyorum. Yoksa kitap mükemmel.
Etkileyici.
Okunması gerek.
December 15, 2025
es como selva almada pero es que a mi me fascina mas la atmosfera y personajes que crea ella. igual está muy bueno pero no me llegó mucho
December 15, 2018
çeviri çok iyi, zamanda sıçrayan anlatıcıların değiştiği kurgu da ilginç ama karakterler biraz ''flat''. Maço ve kötü adamın tasarısı fazla basit.
November 14, 2019
öncelikle çevirmeni seda ersavcı’nın hakkını vermek gerekli orijinal ismi glaxo, fransızca’ya “buenos aires’e son tren” gibi bir başlıkla -Last Train from Gun Hill’e gönderme- çevrilmiş, türkçe başlık o kadar güzel ve hikayeye uymuş ki, çok yerinde.
dili ekonomik kullanan ronsino dört karakter gözünden dört farklı anlatım tarzının altından kalkmış. yerinde geri dönüşlerle, doğrusal akış izlemeyen dört farklı tarihle dingin başlayan hikaye felaketine bağlanıyor. komplo, suçluluk ve şiddet anlatısını başarıyla kurgulamış.
ronsino, faulkner’a ince selam göndermiş, kendi kasabasını yeniden adlandırıp -glaxo-, bir karakterine faulkner kitaplarından isim vermiş -vardemann-. tüm hikaye ise arjantin’de polisin yargısız infaz yaptığı bir bir politik katliamın ülkenin kuş uçmaz kervan geçmez kasabasında masum insanların hayatlarını nasıl etkilediği üzerine. ‘Kan Davasının Sonu’ bir Anthony Quinn, Kirk Douglas filmi, metinde bağlamın omurgası. bu intikam hikayesi metindeki insanların yaşadıklarının metaforu. film türkiye’de viski içme sahneleri buzlanarak gösteriliyormuş artık, edebiyat hala buzlama kaldırmıyor allahtan.
metnin düz ilerlemeyen tarihsel anlatısı, tarihin yeniden kuruluşu veya yaşamlara etkisi değil, onun nasıl kurtulmanın mümkün olmadığı bir kabus oluşundan. tarih, metinde kaosun kaynağında, başlangıcında bitiyor. ihanetin gerçekleştiği anda, suikastin, hayatların kolluk kuvvetinin tarihin ilerleyişinin tek yolunun ihanet olduğunu savunmasında başlıyor.
edebiyatın hayatı okuma çabasında yıldızın parladığı bir metin bu. hala kurgusal metin okumanın neden çıkar yol olduğunu gösteriyor. orijinal metin, bir üçlemenin ikinci kitabı, çeviride belirtilmemiş bu. üçlemenin ilk kitabının ismi “çözülme”, evet, işte edebiyat.
fransa'da aralık ayında raylı sistemler çalışanlarının devasa grevi bekleniyor. özel sektöre göre gayet iyi çalışma şartları ve sosyal hakları olan demiryolları işçilerinin bu haklarının kısıtlanmasına uğraşılıyor. sınırsız grev amaçlanıyor, özellikle paris için bu, tam da kitabın başlangıcındaki gibi bir dehşet anı, bir şeylerin sona erişinin, kapanmaya direnen bazı yara izlerinin görüntüsü.
dili ekonomik kullanan ronsino dört karakter gözünden dört farklı anlatım tarzının altından kalkmış. yerinde geri dönüşlerle, doğrusal akış izlemeyen dört farklı tarihle dingin başlayan hikaye felaketine bağlanıyor. komplo, suçluluk ve şiddet anlatısını başarıyla kurgulamış.
ronsino, faulkner’a ince selam göndermiş, kendi kasabasını yeniden adlandırıp -glaxo-, bir karakterine faulkner kitaplarından isim vermiş -vardemann-. tüm hikaye ise arjantin’de polisin yargısız infaz yaptığı bir bir politik katliamın ülkenin kuş uçmaz kervan geçmez kasabasında masum insanların hayatlarını nasıl etkilediği üzerine. ‘Kan Davasının Sonu’ bir Anthony Quinn, Kirk Douglas filmi, metinde bağlamın omurgası. bu intikam hikayesi metindeki insanların yaşadıklarının metaforu. film türkiye’de viski içme sahneleri buzlanarak gösteriliyormuş artık, edebiyat hala buzlama kaldırmıyor allahtan.
metnin düz ilerlemeyen tarihsel anlatısı, tarihin yeniden kuruluşu veya yaşamlara etkisi değil, onun nasıl kurtulmanın mümkün olmadığı bir kabus oluşundan. tarih, metinde kaosun kaynağında, başlangıcında bitiyor. ihanetin gerçekleştiği anda, suikastin, hayatların kolluk kuvvetinin tarihin ilerleyişinin tek yolunun ihanet olduğunu savunmasında başlıyor.
edebiyatın hayatı okuma çabasında yıldızın parladığı bir metin bu. hala kurgusal metin okumanın neden çıkar yol olduğunu gösteriyor. orijinal metin, bir üçlemenin ikinci kitabı, çeviride belirtilmemiş bu. üçlemenin ilk kitabının ismi “çözülme”, evet, işte edebiyat.
fransa'da aralık ayında raylı sistemler çalışanlarının devasa grevi bekleniyor. özel sektöre göre gayet iyi çalışma şartları ve sosyal hakları olan demiryolları işçilerinin bu haklarının kısıtlanmasına uğraşılıyor. sınırsız grev amaçlanıyor, özellikle paris için bu, tam da kitabın başlangıcındaki gibi bir dehşet anı, bir şeylerin sona erişinin, kapanmaya direnen bazı yara izlerinin görüntüsü.
April 2, 2018
I can’t remember what got me interested in this short novel. I say short novel, but really more of a short story, 92 pages, but probably half of those are half page chapters. The ebook is currently priced at nearly £9 and that certainly is a rip off for what takes less than an hour to read.
As to the content, the publisher’s summary indicates a ‘chilling tale of murder, betrayal and romance’. There are incidents mentioned that fit these titles, but with little development. That doesn’t mean though the the story is without interest. Four characters narrate a quarter of the book each concerning a dying town in the Argentinian Pampas in which the massive Glaxo factory has recently closed, a story that many parts of the UK can relate to also. From innocent young lives breaking horses the boys narrating become men and involved in far darker affairs. They mature against the background of an ominous time in the country’s history. Set in the early 1970s some of the town’s previously innocent inhabitants become involved in the murderous dictatorship, and the punishment of some who committed no crime.
As to the content, the publisher’s summary indicates a ‘chilling tale of murder, betrayal and romance’. There are incidents mentioned that fit these titles, but with little development. That doesn’t mean though the the story is without interest. Four characters narrate a quarter of the book each concerning a dying town in the Argentinian Pampas in which the massive Glaxo factory has recently closed, a story that many parts of the UK can relate to also. From innocent young lives breaking horses the boys narrating become men and involved in far darker affairs. They mature against the background of an ominous time in the country’s history. Set in the early 1970s some of the town’s previously innocent inhabitants become involved in the murderous dictatorship, and the punishment of some who committed no crime.
March 9, 2018
I would describe this novella as Hemmingway-esque. I dislike Hemmingway. The plot is simple enough and there are about a dozen characters, only two of whom are women. Only one of the women speaks. Quite simply, Glaxo is not for me.
April 6, 2017
Taut wee tale that chugs along with the rhythm of the background trains.
Displaying 1 - 30 of 106 reviews