Begeerte heeft ons aangeraakt

by Bert Natter

Bij de vuurwerkramp in Enschede verliest Lucas Hunthgburth zijn beste vriend. Alleen zijn werk als conservator Oude Muziekinstrumenten brengt hem enige verlichting in de jaren van duisternis die daarop volgen. Door een telefoontje van een man die hem een zeldzaam zeventiende-eeuws klavecimbel wil laten zien, belandt de bijna veertigjarige Lucas in een klein Gronings gehucht. Daar trekt een stoet merkwaardige dorpsbewoners aan hem voorbij, bezoekt hij een plattelandskermis, is hij getuige van een bizarre begrafenis en zit hij aan bij een diner dat volledig uit de hand loopt. Maar vooral komt Lucas Hunthgburth in aanraking met een uiterst begaafde en begeerlijke klaveciniste, die de wonderbaarlijkste muziek maakt die hij ooit heeft gehoord. Een verzengende liefde bloeit op.

Genres: Music, Literature

271 pages, Paperback

First published May 15, 2008

About the author

Bert Natter (1968) debuteerde in 2008 met de roman Begeerte heeft ons aangeraakt, die werd bekroond met de Selexyz Debuutprijs en de Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs. In 2015 verschenen Remington (longlist Libris Literatuur Prijs) en Goldberg (shortlist ECI Literatuurprijs), in 2018 gevolgd door Ze zullen denken dat we engelen zijn. In 2022 publiceerde hij het literaire non-fictieboek Leven met Lidewij.

Reviews

[Anton Segers]

‘Begeerte heeft ons aangeraakt’ heet dit boek. Helaas, bij het lezen van dit boek heeft geen enkele emotie mij aangeraakt. Natter kan schrijven, maar zijn personages zijn zo oninteressant, dat ze niet vermogen me te boeien.
De latere werken zijn veel beter, dit oppervlakkig debuut is m.i. een jeugdzonde.

[Inge]

De hoofdpersonen uit deze debuutroman van oud-uitgever en journalist Bert Natter zijn dan misschien door begeerte aangeraakt, maar ze hebben ook allemaal een flinke tik van de molen gekregen. Hoe ongewoon kun je handelen? Ik kon me totaal niet identificeren met de personages. De schrijfstijl is bij vlagen wel meeslepend, dat moet worden gezegd.

[Sarah]

Oké, nu ben ik klaar met mijn uitleesmarathon hoor. Voelt heel schoon, nu ben ik opeens nog maar twee boeken aan het lezen in plaats van zeven. Past goed bij de paasgedachte.

Doordat ik Begeerte heeft ons aangeraakt nogal tussen de bedrijven door heb gelezen gingen sommige dingen aan mij voorbij, maar ik was alsnog positief verrast. Ik had wat nare recensies gelezen dus verwachtte er niet té veel van. Als ik deze gewoon in boekvorm en in langere stukken aaneen had gelezen had ik zelfs misschien wel vier sterren gegeven.

Het verhaal is zowel tragisch als komisch, soms veel te plat en soms veel te literair. Ik vond het leuk dat het zich vooral in Enschede en Groningen afspeelde, weer eens wat anders dan Amsterdam. Kan me ook niet herinneren dat ik ooit fictie heb gelezen over de vuurwerkramp, het heeft mijn interesse eigenlijk wel gewekt want ik weet er bar weinig meer van.

Al met al heeft het boek veel leuke elementen en personages, weet alleen niet of ik de eindcombinatie dan zo geschikt vond. Maar dat kan dus ook heel goed komen door mijn slordige leesstijl. Als de bibliotheken eindelijk weer open gaan neem ik eens een ander boek van Bert Natter mee.

Ik weet nu ook eindelijk wat een klavecimbel is (sorry meneer Van Marle). Ik dacht dat het een soort fluit was zoals een hobo ofzo, maar het blijkt dus een soort piano te zijn.

[Suzan]

Verhaal: beetje saai. Personages: bijzonder, weinig sympathiek. Schrijfstijl: treffend en grappig.

[Maria]

Jammer, even weinig tijd voor een reactie maar wil wel kwijt dat ik het een prachtig boek vond. Mooi geschreven en er zit van alles in: een bizarre familie, vreemde dorpsbewoners, hilarische gebeurtenissen, ontroering, een tragische liefdesgeschiedenis. De titel is overigens een zin uit De Internationale.

Ontroering bijvoorbeeld bij de beschrijving van Lucas over zijn jeugd en zijn ouders met hun buurtsupermarktje. Lucas beschrijft hoe zijn vader te werk gaat wanneer er een klant binnenkomt en hij de klant begroet en rennend door de winkel de klant bij het legeflessenhokje weer begroet, een bonnetje schrijft, dan rent naar de 'Vers counter', dan naar de 'Brood en Banket Corner'en dan hijgend bij de kassa vraagt 'Had u lege flessen ingeleverd? Mag ik het bonnetje? Dank u' Wanneer er dan nog een klant kwam, belde hij door de huistelefoon Lucas' moeder en fluisterde: 'Nog Een Klant!'
Mooi! Aanrader

[Wilte]

Lucas is klavecimbel specialist en heeft een lastige achternaam. Zijn beste vriend Ernst Zwier is omgekomen bij vuurwerkramp Enschede. Boek gaat vooral om verwikkelingen rond begrafenis van een man op Gronings platteland waar Lucas naartoe is gekomen om een unieke klavecimbel te bekijken en restaureren. De Drembecks zijn vrij gek, dochter Dido (virtuoos op klavecimbel) zelfs officieel. De pauw van voorkant boek staat op menu van eten na de begrafenis (liep eerst nog door de tuin van de overledene).

Natter heeft prima pen, verhaal is wat ongeloofwaardig. Wel mooie spanning rond lot van de klavecimbel (beetje a la dat Roald Dahl verhaal met een dure kast in de provincie)

[Laura]

...maar wat heb ik nu precies gelezen? 'Grotesk' was inderdaad een goede omschrijving, maar dat werd al aangekondigd op de achterflap. Het boek is rijk aan gebeurtenissen en verhaallijnen, maar als geheel inconsistent. Soms heel oppervlakkig en makkelijk, dan juist weer een doordacht stuk met een paar goede vondsten. Wel achter elkaar door gelezen. Beetje boos over het einde (en de seksscènes).

[Robbert]

Apart tripje naar Groningen...

[Noortje O.]

Niet zijn beste, maar best aardig.

[Elsje]

Lucas Hunthgburth verliest bij de vuurwerkramp in Enschede zijn beste vriend, Zwier, een jonge kunstenaar die op dat moment furore aan het maken is als schilder van allerlei beroemde en minder beroemde borsten. Lucas ontsnapt als door een wonder aan deze ramp: hij zit op het toilet in de catacomben van het museum waar hij op dat moment werkt.
Een aantal jaar later werkt Lucas als conservator oude instrumenten voor het Haagse Residentieel Museum. Hij wordt ontslagen als hij iets onwelgevalligs zegt tegen de Koningin. Terwijl hij zijn spullen inpakt, krijgt hij een telefoontje van een zekere Dembeck, die hem vraagt onderzoek te doen naar een zeldzaam klavecimbel dat hij in zijn bezit heeft. Lucas grijpt deze kans met beide handen aan en reist af naar het landgoed op het Groningse platteland waar Dembeck woont.
Daar treft hij de heer des huizes aan die bezig is met de voorbereidingen van de uitvaart van zijn vader. Er ontspint zich in de dagen voorafgaand aan deze plechtigheid een bizar soort relatie tussen beide mannen. Zo helpt Lucas Dembeck met het neerschieten en verwerken tot een pastei van de pauwen die op het landgoed rondlopen: "want dat was vaders laatste wens". Ondertussen belazert Lucas welbewust zijn 'vriend': de klavecimbel is vele malen meer waard dan waar Lucas hem van Dembeck voor koopt.
Langzamerhand arriveren ook de andere uitvaartgasten. Onder hen de zus van Dembeck, Dido, ooit een wereldberoemd klaveciniste, nu patiënte van een psychiatrische kliniek. Dido en Lucas beginnen vrijwel direct een gepassioneerde relatie.
En dan is daar de dag van de uitvaart, die uitmondt in een apotheose om u tegen te zeggen.

Ik heb gemengde gevoelens bij deze roman. Dat de gebeurtenissen in Enschede diepe sporen achter hebben gelaten bij mensen die de ramp mee hebben gemaakt vind ik vanzelfsprekend. Maar of Lucas hierdoor het pad kiest dat hij kiest, vind ik niet vanzelfsprekend. Het voelde voor mij alsof de ramp er een beetje met de haren bijgesleept werd. Ook zonder die passages, of misschien juist zelfs wel zonder die passages, had ik hem makkelijker kunnen volgen in zijn gekte. Denk ik. Daarom: drie sterren.

[Jojo Anthonio]

Bijna achteloos neemt Bert je mee op avontuur. Met humor beschrijft hij het leven van Lucas en je raakt samen met hem verzeild in een Zuckerman-achtige situatie (Philip Roth). Daarbij raak je even je interesse kwijt (want je hebt het allemaal al eens gelezen), maar je wilt toch weten hoe het afloopt. Plotseling raakt het besef je met een mokerslag midden in je hart. BAM! Het besef waarover dit verhaal gaat. Het gaat over doorleven na verlies. Velen kunnen dat, weliswaar met moeite en zwaar beschadigd. Anderen kunnen dat NIET.....
En dat is de zoektocht waarin wij allen een weg proberen te vinden. Bert heeft mij weer bewezen, dat hij weet hoe het leven in al zijn facetten in elkaar zit. Dit is het vierde boek, dat ik van hem lees en hij heeft er een fan bij voor de rest van zijn schrijversdagen!

[Marco]

Zeer staccato geschreven, wat niet prettig leest. Absurdistisch, kleurrijk, maar niet in staat te raken. De passage over de vuurwerkramp uitgezonderd.