Книга известного ученого и писателя Януша Вишневского "Зачем нужны мужчины?" - это порция шокирующего знания о нас самих. Автор пытается построить мост между научной теорией и тем, что прочувствовано, он опровергает мифы, ставит под сомнение стереотипы, возмущает, забавляет.
Janusz Leon Wiśniewski (ur. 18 sierpnia 1954 w Toruniu) – naukowiec i pisarz polski, magister fizyki (Uniwersytet Mikołaja Kopernika), magister ekonomii (Uniwersytet Mikołaja Kopernika), doktor informatyki (Politechnika Warszawska), doktor habilitowany chemii (Politechnika Łódzka).
Wiśniewski pracował w latach 1979–1987 w Ogólnouczelnianym Ośrodku Obliczeniowym UMK. Na stałe mieszka we Frankfurcie nad Menem, gdzie pracuje w międzynarodowej firmie informatycznej zajmującej się tworzeniem oprogramowania dla chemików. Współautor pierwszego w świecie programu komputerowego AutoNom do automatycznego tworzenia systematycznych nazw organicznych związków chemicznych na podstawie ich wzorów strukturalnych. W latach 1999–2007 pracował na stanowisku profesora nadzwyczajnego w Pomorskiej Akademii Pedagogicznej w Słupsku.
Ojciec dwóch córek: Joanny i Adrianny.
Jako pisarz zadebiutował w roku 2001 powieścią S@motność w Sieci, na podstawie której powstał film oraz serial telewizyjny wyprodukowany przez TVP. Kinowa premiera filmu odbyła się 7 września 2006 roku w Warszawie. Film na nośniku DVD dostępny w Polsce od 5 grudnia 2006 roku.
Teatr Baltijskij Dom w St. Petersburgu w Rosji zaadaptował i wystawił spektakl na podstawie S@motności w Sieci (premiera 20 lutego 2009).
S@motność w Sieci, Molekuły emocji i Bikini ukazały się w Polsce także w postaci książek mówionych.
W 2002 roku wydał Martynę – nowelę napisaną wspólnie z internautami. Książka składa się z trzech opowiadań o losach młodej studentki i grona jej przyjaciół. Początki każdego z opowiadań zostały napisane przez Wiśniewskiego. Stały się punktem wyjścia i inspiracją dla dalszych poczynań tysięcy internautów. Pisarz spośród nadesłanych propozycji wybrał najlepsze jego zdaniem zakończenia. Zostały one dołączone do opowiadania i razem wydane. Pierwszy nakład książki to 35 tysięcy egzemplarzy.
Tłumaczenia jego książek jak dotychczas ukazały się w Rosji, Chorwacji, Czechach, na Ukrainie, w Bułgarii, Albanii, Wietnamie i na Litwie.
Jest także stałym felietonistą miesięcznika Pani. Książki: Intymna teoria względności, Molekuły emocji i Sceny z życia za ścianą są zbiorami tekstów drukowanych na łamach tego czasopisma. Został uhonorowany w Alei Gwiazd w swym rodzinnym mieście Toruniu (gdzie się uczył i mieszkał) i gdzie na Rynku Staromiejskim odsłonił czwartą z serii "Katarzynek" - podpisów słynnych torunian.
Nie podobała mi się - jedynie ostatnie rozdziały. Zupełnie inna od dwóch poprzednich. O wiele bardziej wolę czytać o pojedyńczych jednostkach, ich emocjach, które tak piękne opisuje autor, a nie jakieś zbiory faktów i naukowych nazw..już na studiach mi to wystarcza XD
tytuł zniechęcający, ale mało związany z treścią. w środku jest zaskakująco wiele ciekawych faktów i statystyk, różnic w gospodarce hormonalnej i budowie mózgu u kobiet i mężczyzn. wkradło się parę seksistowskich (i seksistowskich w sposób odwrócony) tekstów, ale pan ewidentnie jest feministą (nawet o tym wspomina), a poza tym książka została napisana w 2007 roku.
Я бы скорее поверила, что эта книга написана феминисткой, а не воспевателем любви — Вишневским. Но что есть, то есть. А есть прямо-таки трактат об устройстве мужских половых органов, а наряду с этим автор объясняет, почему мужчины хотят секса не так, как женщины, и как исторически так сложилось, и кто «важнее», «главнее», «сильнее»… мужчина или женщина. И, знаете, любопытные вещи говорит пан Януш (он тут все же больше как ученый, а не как писатель выступил), и не просто говорит, а опираясь на факты. Так нужны ли вообще мужчины? Будет любопытно, прочтите книгу.
Это даже не нон-фикшн, а какая-то лже-научная работа, с пригоршней статистических данных и фактов, исторических и социологических наблюдений. Не надо пытаться разглядеть в ней больше, чем в ней есть - немного пищи для размышлений, больше любопытной глупости...
Женщины говорят больше и с меньшими усилиями, чем мужчины. Может, поэтому и последнее слово остается за женщинами.
Мир без мужчин, даже если и возможен, был бы не очень-то хорош — слишком пуст, скучен и печален, а вдобавок в нем было бы ужасно холодно. Мужчины нужны женщинам. Очень нужны...