Kinderen die vertrekken, omdat er niet aan hun infantiele eisen wordt voldaan. Een opa die van zijn kleinkind het advies krijgt om een dutje te gaan doen, omdat zijn verhaaltjes kletspraat zijn. Het zijn maar enkele voorbeelden uit de bundel ‘De wereld zonder kinderen’ met 20 korte verhalen van Philippe Claudel. Het boek is leuk geïllustreerd door Pierre Koppe. Veel bekende schrijvers hebben ten minste één kinderboek op hun naam staan, maar niet allen slagen erin een klassieker te schrijven. Deze korte verhalen zijn aardig, maar niet erg verrassend.
Bijzonder vond ik wel de korte vragen van een dochter aan haar vader.
‘Papa, wat is de hemel?
Een onbegrensde, ongedeelde ruimte
Een grote droom, een nacht vol dag
Zonder einde of verlangen’
Als je je dan realiseert, dat Claudel dit werkje heeft opgedragen aan zijn eigen dochter (mijn prinsesje), dan besef je dat zij het in elk geval getroffen heeft met zo’n wijze en begripvolle vader. Claudel gunt ons door deze vragen weer een blik in onze kindertijd en laat ons even ervaren hoe open wij eens naar de hemel keken.