Słoneczniki

Słoneczniki

by Halina Snopkiewicz

"Słoneczniki" opowiesć kilkunastoletniej Lilki, która skrupulatnie opisuje swoje życie w pamiętniku. Z humorem i talentem opowiada o perypetiach w szkole, swoich pierwszych miłościach i romansach, kłótniach z mamą.

Genres: Polish Literature, Young Adult, Fiction, Poland

293 pages, Paperback

First published January 1, 1962

About the author

Polska powieściopisarka, tłumaczka, autorka powieści dla młodzieży.

Okres okupacji spędziła na Kielecczyźnie, w latach 1948 – 1951 mieszkała w Zawierciu, potem w Warszawie. Studia odbyła na Akademii Medycznej w Warszawie. Zadebiutowała w 1962 roku jako tłumaczka literatury greckiej, wydała wtedy powieść Słoneczniki, poruszającą tematykę rozwoju psychologicznego młodzieży. W 1966 i 67 opublikowała powieści Drzwi do lasu i Tabliczka marzenia, poświęcone podobnym zagadnieniom.

Halina Snopkiewicz uznawana jest za pisarkę tzw. powieści dla dziewcząt, omawiających problemy życia wewnętrznego, szkolnego i społecznego. W swoich książkach opisuje najczęściej tematy związane z pierwszą miłością i budzeniem się zainteresowań erotycznych. Jej utwory oparte są często na materiale autobiograficznym, osadzone są w latach 60. XX wieku.

Source: http://pl.wikipedia.org/wiki/Halina_S...

Reviews

[denudatio_pulpae · Rating 3 out of 5]

Pierwsze pocałunki z chłopcami i kupowanie popiersia Karola Marksa.

"Powinnam wyjaśnić, skąd się u mnie wzięła ta odraza do stomatologii. Pierwsze, to nie uwierzę, że ktoś może mieć zamiłowanie do dłubania w zębach. Być może to wciąga jak każda nauka, ale po pewnym czasie... zgódźmy się. Drugie, że od paru lat matka przy każdej okazji prorokuje mi cudowną przyszłość przy bormaszynie. Dodaje przy tym argument, który już całkowicie i na zawsze usuwa mnie z szeregu wyrwizębów: — Będziesz miała zapewniony spokój i dobrobyt. Nie mam nic przeciw pieniądzom, ale zdobytym w wyniku pracy dającej zadowolenie. Na przykład rekordowy nakład. Piąte wydanie. I powód trzeci: na stomatologię wybierają się na ogół wyrachowane, tępe kujony".

Pani Snopkiewicz miała wybitnie negatywne zdanie o przedstawicielach mojej profesji :P Przy okazji – można mieć zamiłowanie do dłubania w zębach, jestem tego chodzącym przykładem. Czasami tylko trochę przeszkadza przyrośnięty do zęba pacjent, ale tak to już w tym życiu jest :)

Lilka Sagowska to nastolatka, która musi jakoś urządzić się w powojennej rzeczywistości. W związku z tym, że przejawia skłonności pisarskie, postanawia pisać pamiętnik. Znajdziemy w nim zwykłe dziewczęce problemy: pierwsze zauroczenia, nienawiść do matematyki, problemy z nauczycielami, ale również sporo rozważań na tematy polityczne:

"Pryncypalną ulicą naszego grodu powoli majestatycznie kroczyła procesja. [...]. Dalej „Zgromadzenie Dziewic pod wezwaniem Maryi Niepokalanej". Jak zobaczyłam te dziewice z naszego miasta i okolicznych wiosek, usiadłam na krawężniku. Co druga w zaawansowanej ciąży, co trzeciej dzieciak drze się przy piersi albo kroczy koło łydek. Wyglądało to jak obchód Święta Matki. To był kiepski cyrk. Nie rozumiem, skąd się bierze tyle zacofanych ludzi w kraju dążącym do socjalizmu. „Dziewice" śpiewały, co pozwoliło mi się zorientować, że co druga nie ma zębów. Przez nylonowe bluzki wylewały się tłuste cielska, a włosy miały nerwowo poskręcane trwałą ondulacją. Przekonałam się raz na zawsze, że uprzemysłowienie, to nie cywilizacja, ta jak widzimy, nie wszędzie jeszcze sięga. Tych próbie-'w nie załatwią ministerialne dekrety. To długa, uporczywa walka, w której sukces wierzę".

Ponowna lektura była dość zaskakująca. Jako nastolatka nie zwracałam szczególnej uwagi na tematy okołopolityczne, a jako dorosła odczuwałam pewne zażenowanie czytając o pierwszych podbojach miłosnych głównej bohaterki. Mimo to lubię Lilkę, szczególnie za podejście do świata bliskie mojemu:
"Iluż rzeczy jeszcze nie wiem! Świadomość własnej ignorancji dodaje mi wiary w życie, trzeba żyć, żeby wiedzieć".
7/10

[Pacyfa · Rating 3 out of 5]

Jest jakiś realizm, prostota w książkach Snopkiewicz. Czasami warto, tak prosto... o życiu.

[beti_czyta · Rating 4 out of 5]

Książka w postaci pamiętników Lilki w latach 1949-1951.
Bardzo przyjemnie spędziłam czas czytając tę książkę .Głowna bohaterka Lilka nie raz mnie rozbawiła .
Cieszę się że miałam możliwość przeczytania tej książki,bo dotyczy ona też dawniejszych czasów ,a one się już nie wrócą .

[Vichta · Rating 4 out of 5]

Za Lilką trudno nadążyć. Nawet jej samej rzadko się to udaje. Ma ogromny apetyt na życie. Jest roztropna, wymagająca od siebie i od innych, przekorna, uparta, ambitna, inteligentna, oczytana i wesoła. Sama siebie określa, jako "ciasto z zakalcem". Planuje swoją przyszłość, ostrożnie podchodzi do swoich szalonych miłości, a przyznać trzeba, że obiekty jej uczuć zmieniają się co kilka miesięcy. Radzi sobie w każdej sytuacji i zawsze stawia na swoim, choć czasem tego żałuje. Lilka chce zostać pisarką. Ale na razie ma 14 lat i do tego długa droga. W międzyczasie pisze więc pamiętnik. A z niego dowiadujemy się, jak wyglądało życie nastolatki zaraz po zakończeniu wojny. Swoją drogą ciekawe ilu przedstawicieli młodego pokolenia wie, co to był patefon, do czego służyła bibuła, kim był Old Shatterhand albo czym różniła się mała matura od dużej...

[Kamila · Rating 2 out of 5]

Jedna z pierwszych książek, jaką przeczytałam a przynajmniej jedna z pierwszych, która zapadła mi w pamięć.

[Gołąb · Rating 3 out of 5]

3.5
Nie myślalam o tej książce od lat.
Nie podejrzewałam, że Lilka wpłynęła na mnie w takim stopniu.

[Anna · Rating 5 out of 5]

Jedna z ważniejszych książek mych młodzieńczych lat.

[Yandere · Rating 5 out of 5]

Mówiąc szczerze, jest to jedna z moich ulubionych książek. 5 gwiazdek otrzymuje, bo zapadła mi w pamięć i mimo, że czytałam ją dłuższy czas temu, chętnie ją wspominam i wracam do różnych fragmentów. Główna bohaterka jest charyzmatyczna, energiczna i pewna siebie, jednak nie jest przy tym denerwująca. Książka napisana jest w formie pamiętnika, opisy są poetyckie a sam styl pisania i pióro mnie urzekły. Chętnie zrobię kolejny reread