حالا که رفته‌ای

by محمدرضا عبدالملکیان (Poet)

Genres: Poetry

70 pages, Paperback

First published January 1, 2009

About the author

نام: محمدرضا
▪ نام خانوادگی: عبدالملکیان
▪ سال تولد: ۱۴/ خرداد/ ۱۳۳۱
▪ محل تولد: نهاوند
● آثار:
مَه در مِه (۱۳۵۴), ریشه در ابر (۱۳۶۵), رباعی امروز (گردآوری ۳۲۰ رباعی از ۹۰ شاعر/ ۱۳۶۳), ردّپای روشن باران (۱۳۷۳), مهربانی (۱۳۷۴), آوازهای اهل آبادی(۱۳۷۴), ساده با تو حرف می زنم(۱۳۸۲), حالا که آمده ای(۱۳۸۴) و گزیده ادبیات معاصر (نیستان/ ۱۳۷۸).
● و بعد...
کودکی و تحصیلات خود را در نهاوند گذراند و در سال ۱۳۵۰ دیپلم طبیعی گرفت و در سال ۱۳۵۴ هم مدرک مهندسی از دانشکده کشاورزی همدان.
او در اردیبهشت ۱۳۵۷ به عنوان محقق در موسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی دانشگاه تهران مشغول به کار شد. سپس در سال ۱۳۶۳ به عنوان کارشناس به سازمان آموزش کشاورزی وزارت کشاورزی منتقل شد و برای مدتی هم رئیس اداره تدوین کتب درسی آن سازمان بود. عبدالملکیان از سال ۱۳۷۰ تا کنون مدیر کل دفتر آموزش های رسمی وزارت کشاورزی است.
اولین شعر او به هنگام تحصیل در کلاس دهم (۱۷ سالگی) در مجله امید ایران و اولین مجموعه شعرش, در سال ۱۳۵۴ انتشار یافت.
عبدالملکیان عضو هیئت مدیره انجمن شاعران ایران و همچنین عضو شورای عالی خانه هنرمندان است.

Reviews

[Saman]

حالا که رفته‌ای
بهانه‌ی خوبی است
«شب، سکوت، کویر»
فقط صدای این هق‌هق را
کم کنید

***

حالا که رفته‌ای
بهانه‌ی خوبی است
صدایش را می‌گویم
«ای چراغ هر بهانه»
گنجشک‌ها را می‌گویم

***

حالا که رفته‌ای
این روزها دلتنگم
دلتنگم که رفته‌اند
آن روزها

[ZaRi]

حالا که رفته ای
بی هوا و بی حوصله
سر به بیابان می گذارم
در دوراهی امامزاده داود و سنگان
توقف می کنم
تکه ای از ماه در دامنم می افتد

***

حالا که رفته ای
کنارش می نشینم
گریه نمی کند
دستش را می گیرم
گریه نمی کند
به پایش می افتم
گریه نمی کند
نکند اتفاقی افتاده است
که شعر گریه نمی کند

***

حالا که رفته ای
پرده ها را می کشد
بی حوصله ی هیچکس
به گوشه ای می رود
سر بر زانو می گذارد و
فکر می کند
به روزی که نخواهد آمد

[SA®A · Rating 3 out of 5]

حالا که رفته ای
کنارش می نشینم، گریه نمی کند
دستش را می گیرم، گریه نمی کند
به پایش می افتم، گریه نمی کند
!نکند اتفاقی افتاده است، که شعر گریه نمی کند

-----

حالا كه رفته اي
غمگينم
به سراغ حافظ مي روم
همين را مي گويد
برود از دل من
وز دل من آن نرود

-----

حالا که رفته ای
می گویند در میان همه دفترهایت
نه پروانه ای خشکیده است
نه گلی
نه گلبرگی
می گویند در میان همه ی دفتر هایت
کودکی است که با پروانه ها
!به سراغ ماه می رود

[sæm · Rating 4 out of 5]

حالا كه رفته اي
پرنده اي آمده است
در حوالي همين لاغ رو به رو
هيچ نمي خواهد
فقط مي گويد:كو كو؟


حالا كه رفته اي
غمگينم
به سراغ حافظ مي روم
همين را مي گويد
برود از دل من
وز دل من آن نرود

[محمد یوسفی‌شیرازی · Rating 2 out of 5]

شعرهای این مجموعه زاییده‌ی حال‌وهوای غم‌ناکی بوده که پس از مرگ قیصر امین‌پور بر شاعر غالب می‌شود و چنان‌که از تعداد شعرها برمی‌آید، تا مدتی این حال با او بوده و موجب سرایش آن‌ها شده است. خصیصه‌ی نوآورانه‌ای که در این سروده‌ها به‌چشم می‌خورد، نوعی یک‌دستی ظاهری در آغاز تمام شعرها است که به‌نوعی بر همگی‌شان مُهر هم‌سانی و هم‌هویت‌بودن زده است: تک‌تک سروده‌ها با عبارت موجز و پرتأثیرِ «حالا که رفته‌ای» آغاز می‌شود و این عبارت از همان آغاز، حس‌وحال غم‌ناکِ ازدست‌دادگی را آشکار می‌کند. این نشانِ داغِ کوتاه بر پیشانی غالب شعرها خوش نشسته و در پدیدآوردن فضای یأس‌زده‌ی پس از مرگ، به‌خوبی یاری‌گر شاعر شده است. بااین‌همه،‌ سروده‌هایی کم‌مایه و ناگیرا نیز دراین‌میان می‌توان یافت که مخاطب احساس کند این عبارت آغازگر، چندان با شعر هم‌خوان و هم‌سو نیست و گویی آن را به‌ضرب‌وُزور خواسته‌اند در آغاز شعر بیاورند تا هم‌رنگ دیگر شعرهای کتاب شود. درعین‌حال، تصور می‌کنم شمار این‌گونه شعرها به‌نسبت شعرهای دل‌پسند و پرقدرت، کم است. پاره‌ای از خواندنی‌هایی که لابه‌لای سطرهای این کتاب می‌توان یافت:
حالا که رفته‌ای
دوباره زنگ می‌زنم
شماره همان شماره است
گوشی را برمی‌دارند
گوشی را می‌گذارم
________________
حالا که رفته‌ای
هر صبح
گونه‌های هر دو اتاق
تاریک است
تاریک از شبی که نرفته است
________________
حالا که رفته‌ای
هیچ راهی
مرا به جایی نمی‌برد
در حافظه‌ام می‌چرخم
همه‌ی کلیدها را گم کرده‌ام
________________
حالا که رفته‌ای
خسته و خاموش
سرش بر بالش می‌چرخد
برنمی‌خیزد
فقط پلک‌هایش را می‌مالد
پیش از آن‌که گریه کند،
دوباره به‌خواب می‌رود
________________
حالا که رفته‌ای
برمی‌خیزم
بی دغدغه‌ی مرگ
لباس می‌پوشم
میان من و مردگان امسال
فاصله‌ای نیست
________________
حالا که رفته‌ای
پرنده‌ای آمده است
در حوالی همین باغ روبه‌رو
هیچ نمی‌خواهد
فقط می‌گوید:
کوکو؟
________________
حالا که رفته‌ای
نه باد می‌آید و
نه برگی دستی تکان می‌دهد
انگار
زمان متوقف شده است برای من
که بی‌کلید
پشت همه‌ی درها مانده‌ام
________________
حالا که رفته‌ای
می‌مانم کنار همین ایست‌گاه
که بوی تو را می‌دهد
می‌مانم و دست تکان می‌دهم
برای مسافرانی
که تو را گم کرده‌اند

[Saleh Rostami · Rating 3 out of 5]

محمدرضا عبدالملکیان بیش از یک شاعر برای من یک انسان و یک همسایه بوده است. هنگامی که از زندگی من یک مستند ساختند به نام سیزده‌ساله‌ها او آمد و در هوای بسیار مطبوع اردیبشت توی حیاط بزرگ خانه‌مان در میان نسیم خنگ بهاری و بوی گل‌ها با من از نوشتن گفت و از مسیر سخت ادبیات. همیشه صدای دلنشین‌اش و حضورش را دوست داشته‌ام. این روزها که غبار پیری بر روی او نشسته و کمتر می‌بینمش همیشه یاد ایامی می‌افتم که توی حیاط با بهروز و محمد دو تا از بچه همسایه‌هایمان فوتبال بازی می‌کردم و او وقتی از سر کار بر می‌گشت به همه سلام می‌کرد وتک تک می گفت:
«سلام آقا بهروز. سلام آقا محمد. سلام آقا صالح سلام برسونید حتما»
این روزها هم گاه صدایش می‌آید که دارد با نوه‌اش توی بالکن بازی می‌کند و قربان صدقه‌اش می‌رود. زندگی در کنار یک شاعر نعمت و افتخاری بزرگی است برای من...

[Elahe · Rating 5 out of 5]

حالا که رفته‌ای
دوباره زنگ می‌زنم
شماره همان شماره است
گوشی را برمی‌دارند
گوشی را می‌گذارم.

[Laiya Roshangar · Rating 5 out of 5]

قیصرامین پور

[Ali Karami]

کلا این سه کتاب "حالا که" سری قشنگی اند ، من با پسر آقای ملکیان هر هفته کارگاه نقد شعر دارم راستی! هر کی می خواد بیاد

[Mahrokh]

salam ba behtarin arezooha.kash yekbare dighar bodamo be dasthayat bose mizadam. dokhtare darya

[Beliphaty · Rating 3 out of 5]

این کتاب را محمدرضا عبدالملکیان
برای زنده یاد "قیصر امین پور" سروده است

[Amir ali · Rating 3 out of 5]

حالا که رفته ای
هیچ راهی
مرا به جایی نمی برد
در حافظه ام می چرخم
همه کلیدها را گم کرده ام...!

[Elham 8 Azimi · Rating 2 out of 5]

دوستم خیلی دوستش داشت! اما به نظر من در حد شعرای مبتدی یه دختر 15 ساله بود
:|