What do you think?
Rate this book
Hoffman's honger
Felix Hoffman, een 59-jarige joodse diplomaat, is aan het eind van zijn carrière als ambassadeur in Praag beland. Hoffman heeft het nodige meegemaakt. Zo heeft hij tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn ouders verloren – ze zijn omgekomen terwijl hij veilig ergens ondergedoken zat. Als diplomaat heeft hij vervolgens de Koude Oorlog van nabij kunnen volgen. Naast dit alles heeft Hoffman op 6 september 1968 zijn dochtertje verloren; ze stierf aan leukemie. Sindsdien is hij slapeloos. Zestien jaar later stierf ook nog eens Esthers tweelingzus Mirjam aan een overdosis drugs. Met lezen (van Spinoza’s Verhandeling over de verbetering van het verstand en over de weg waarlangs het het beste tot de ware kennis der dingen geleid wordt) en heel veel eten probeert Hoffman de slapeloze nachten door te komen. Zijn huwelijk met Marian is mede hierdoor danig bekoeld.
293 pages, Paperback
First published January 1, 1990
12 people are currently reading
182 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 40 reviews
September 9, 2025
Hoffmanns Hunger und Supertex rangierten lange auf meiner Lieblingsbücherliste weit oben. Beide perfekt ausgearbeitet, Plot mit Hochspannung, wunderschön geschrieben. Habe danach fast alles vom Autor gelesen. Enttäuscht war ich nie, wenn auch das Top Niveau dieser beiden Romane nie wieder übertroffen wurde.
Empfohlen wurde Hoffmanns Hunger im literarischen Quartett, meine damals wichtigste Quelle für Literaturtipps, im März 1994. Der Star dieser Sendung war übrigens Fräulein Smilla. Leon de Winter erhielt aber auch reichlich Lob als Autor zwischen E und U. Und für mich begann eine lange Beziehung zu dem Autor, die auch heute im September 2025 noch immer intakt ist (habe eben seinen neuen Roman bestellt). Über seine befremdlichen Einlassungen, aufgrund der er sogar von einer Veranstaltung in Deutschland ausgeladen wurde, sehe ich erstmal hinweg, ich kenne auch nur Zitate aus sekundären Quellen, weil ich die sozialen Medien, wo solche Aussagen meist getätigt werden größtenteils meide.
Empfohlen wurde Hoffmanns Hunger im literarischen Quartett, meine damals wichtigste Quelle für Literaturtipps, im März 1994. Der Star dieser Sendung war übrigens Fräulein Smilla. Leon de Winter erhielt aber auch reichlich Lob als Autor zwischen E und U. Und für mich begann eine lange Beziehung zu dem Autor, die auch heute im September 2025 noch immer intakt ist (habe eben seinen neuen Roman bestellt). Über seine befremdlichen Einlassungen, aufgrund der er sogar von einer Veranstaltung in Deutschland ausgeladen wurde, sehe ich erstmal hinweg, ich kenne auch nur Zitate aus sekundären Quellen, weil ich die sozialen Medien, wo solche Aussagen meist getätigt werden größtenteils meide.
April 28, 2019
Really a disappointment, this book. The fragments in which the Dutch diplomat Hoffman is central are quite interesting; his struggle with the death of his two daughters in particular is nicely worked out, although I find the detailed scenes on shit and puke scenes over the edge. But the link with his reading of the 17th-century philosopher Spinoza is literally farfetched. And the whole story about the abduction of an American secret agent in Prague barely exceeds the level of an ordinary espionage novel. Only the fact that the story is set against the background of the fall of the Iron Curtain in 1989 gives some extra pigment to this (failed) book.
September 7, 2017
Exceptional work.
Insightful, genuine and very very true (if you are an adult).
It was quite an experience reading it!
Insightful, genuine and very very true (if you are an adult).
It was quite an experience reading it!
March 22, 2019
Leest lekker weg, regelmatig aangrijpend, maar te vaak onderbroken door de citaten van Spinoza en Hoffmans meningen daarover, die naar mijn idee niet bijster veel toevoegen aan het verhaal.
April 4, 2024
ich hab die ganze Zeit darauf gewartet, dass die vielen offenen Fäden sich irgendwie zusammen finden, aber entweder hab ich’s nicht verstanden, oder das ist nicht passiert. Dazwischen noch eher merkwürdig anmutende Zusammenfassungen von Spinozas Philosophie - wirkte alles eher abstrus
June 30, 2018
Felix Hoffmann leidet an chronischer Schlaflosigkeit und an Hunger, und daran, daß seine beiden Töchter gestorben sind, die eine an Leukämie, die andere an Drogen. Diese andere hat auch in einem Porno mitgespielt, den Felix aufkauft. Außerdem beginnt er eine Affäre mit einer tschechischen Agentin, die aber Doppelagentin ist? Jedenfalls ist sie sehr teuer. Felix ist außerdem Jude und niederländischer Diplomat. Seine Frau hatte weiland ein Verhältnis mit einem amerikanischen Agenten, der sich prompt von seiner Frau scheiden ließ, nachdem Felix’s Frau das Verhältnis gelöst hatte. Schließlich spielt noch Freddy Mancini eine bescheidene Nebenrolle. Der ist einer der fettesten Männer Amerikas und will durch den tschechischen Geheimdienst seine Frau umbringen lassen. Und außerdem dabei Spinoza. Dessen Anleitung zur Verbesserung des Verstandes liest der gute Felix zwischendurch immer mal wieder.
July 1, 2008
promoted as a psychological thriller, but it just wasn't. You don't even meet what is supposed to be one of the main characters until page 200 and one story line is never resolved. Far too much build up and not enough action or climax.
September 25, 2011
What could otherwise have been a fine book was spoiled by the employment of the rather unnecessary crutch of ruminating on and quoting from Spinoza.
July 22, 2018
Dit boek bleef me achtervolgen. Ik was er meerdere keren in begonnen, maar kwam nooit verder dan pagina 40. Ik wilde het deze keer per se uitlezen, weliswaar met tegenzin. De passages van Spinoza zijn interessant, maar de uitwerking niet.
Felix Hoffman is een veelvraat die 's nachts de ethiek van Spinoza probeert te begrijpen en te implementeren in zijn dagelijkse leven. Hoffman gaat op zoek naar de Waarheid. Context: een liefdeloos huwelijk en een carrière op een dood spoor. En Hoffman heeft honger, veel honger. Tijdens het lezen hoor ik hem bijna in mijn oor smakken.
Op de achtergrond spelen enkele politiek gekleurde verhaallijnen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het geheel niet snap. Wat is de link tussen al deze verhalen? Het boek nodigt echter niet uit om het nog een keer te lezen.
Felix Hoffman is een veelvraat die 's nachts de ethiek van Spinoza probeert te begrijpen en te implementeren in zijn dagelijkse leven. Hoffman gaat op zoek naar de Waarheid. Context: een liefdeloos huwelijk en een carrière op een dood spoor. En Hoffman heeft honger, veel honger. Tijdens het lezen hoor ik hem bijna in mijn oor smakken.
Op de achtergrond spelen enkele politiek gekleurde verhaallijnen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het geheel niet snap. Wat is de link tussen al deze verhalen? Het boek nodigt echter niet uit om het nog een keer te lezen.
December 9, 2024
Een klassieker, zo werd dit boek omschreven. Klassiek in ieder geval als het gaat om de val van de Berlijnse Muur en het verdwijnen van het communisme in het Oostblok in 1989. Omdat de auteur heel erg in details treed krijg je een goed beeld van wat er zich precies voor die veranderingen afspeelde in Praag. Alleen het verhaal van de Amerikaanse toerist vond ik een beetje apart... dunnetjes verweven met het hoofdverhaal. En dan al dat eten...schransen...zuipen...je zou er trek van krijgen, ook dit is zeer gedetailleerd weergegeven. Het verhaal van de hoofdpersoon is boeiend en verontrustend tegelijk. Toch ook wel weer enigszins voorspelbaar. Behalve de afloop dan, die leek me een klein beetje afgerafeld. De uiteenzettingen over het werk van Spinoza konden mij persoonlijk niet boeien, dat was iets te ver van mijn bed.
November 25, 2017
I've never really liked modern Dutch literature and after reading this I again know why. Many of the Dutch books I've read are so explicit. Really, I don't need to know all the ins and outs of toilet visits. And sex is displayed as something animalic, sinful and disgusting, instead as an act of love and intimacy. Blegh.
I think I lack knowledge about the Cold War and the political situation in Czech Slovakia in 1989. Because of that, I had no connection to the story at all. Also I'm afraid I missed why Freddy Mancini was important for the Hoffman storyline. Not saying this book is bad, just not my cup of tea.
I think I lack knowledge about the Cold War and the political situation in Czech Slovakia in 1989. Because of that, I had no connection to the story at all. Also I'm afraid I missed why Freddy Mancini was important for the Hoffman storyline. Not saying this book is bad, just not my cup of tea.
August 19, 2024
Das Buch ist eine seltsame Mischung. Da ist zum einen der übergewichtige Amerikaner Freddy, der in eine Entführung verwickelt wird. Wäre er nicht so verfressen und nachts in Prag auf der Suche nach etwas zu essen unterwegs gewesen, hätte er auch nichts gesehen. Die Fressorgien von Felix Hoffman sind ähnlich, aber sie haben einen anderen Grund und auch nicht die gleiche Auswirkung wie bei Freddy. Dann gibt es noch John Marks, der Freddys Beobachtungen untersuchen soll.
Jede der Geschichten hat etwas an sich, das aus der Kombination der drei ein gutes Buch hätte machen können. Aber was der Autor daraus gemacht hat, war weit davon entfernt.
Jede der Geschichten hat etwas an sich, das aus der Kombination der drei ein gutes Buch hätte machen können. Aber was der Autor daraus gemacht hat, war weit davon entfernt.
January 10, 2020
The three male protagonists of this story seem lost in a world without illusions, without structure, without security, without meaning.
Whirled around by the arbitrariness of their life events, they fill this gap - or at least they try to - by obeying their physical drives to the life-threatening extreme. Without being able to fall back on any kind of wisdom, they are at the mercy of their impulses. They react to external events just as to the emergence of thoughts and needs and thus become non-actors, mere playthings.
De Winter's protagonists are sceptical; they do not find it easy to surrender to a hope, a teaching or a belief. But doesn't De Winter appeal to us to at least give it a try?
Whirled around by the arbitrariness of their life events, they fill this gap - or at least they try to - by obeying their physical drives to the life-threatening extreme. Without being able to fall back on any kind of wisdom, they are at the mercy of their impulses. They react to external events just as to the emergence of thoughts and needs and thus become non-actors, mere playthings.
De Winter's protagonists are sceptical; they do not find it easy to surrender to a hope, a teaching or a belief. But doesn't De Winter appeal to us to at least give it a try?
August 29, 2022
Ingewikkeld, triest boek. Regelmatig weggelegd omdat ik even niet meer verder wilde lezen. Intrigerend door de ingewikkelde mensenlevens die altijd hoe ambtenaar, dissident of revolutionair je ook bent toch altijd ook maar een mens bent en blijft met je eigen zwakheden en uitdagingen.
November 5, 2024
I found this book in a sale and bought it for 4 dollars , neither a good book nor a bad one , never found a plot or something that changes the curse of the book. Made see the sex as something meaningless and Hoffman as an animal tbh.
April 20, 2020
Wie van Spinoza houdt, houdt zeker ook van deze roman.
August 29, 2021
Niet het meest boeiende verhaal, maar heel mooi geschreven en goed voor de woordenschat 🥸
September 12, 2021
Spinoza, verlies
January 26, 2023
Also Hoffmann hat Hunger, Mancini hat keinen Hunger und Marks nutzt, dass die beiden anderen Hunger haben. Trotzdem wird der Sinn dieses Buches irgendwie nicht so wirklich ersichtlich…
March 4, 2023
plot could've been interesting if it was the main focus. instead i got a reminder that men are what they are. i guess marina ain't wrong
June 9, 2025
Great book by Leon de Winter. An exciting pageturner where two stories come together in a relationship between a Dutch ambassador in Prague and a secret agent leading to his inevitable downfall.
December 16, 2025
toch wat op mijn honger blijven zitten...
November 26, 2025
De Winter schrijft prachtig. Af en toe geven de uitstapjes hier en daar te veel afleiding.
May 5, 2020
Het boek sleept me mee. Ik heb met hem te doen, het hele boek door. Het spionage verhaal geeft er spanning aan. De citaten van Spinoza geven het een filosofische diepte. Het familie drama dat met de tijd steeds duidelijker wordt geeft het een emotionele lading. Heb het nu twee maal gelezen, maar zou het best nog een keer willen lezen.
December 25, 2015
Vrij aardig boek, maar zeker geen topper.
De Winter kan prachtig schrijven en wil dit graag laten zien. Hierin slaagt hij: het taalgebruik is meestal sterk en verzorgd.
Toch ontbreekt vaak diepte en zijn er losse eindjes, ook is de spanning nogal ongelijk over de hoofdstukken verdeeld en heeft het boek mede daardoor de schijn van haastwerk, van een uitgever die zegt: 'Stuur je manuscript op, klaar of niet!'.
Thema's:
het Joods zijn, schuld, verlies, overlevingscomplex, verlorenheid, vergankelijkheid, afstandelijkheid, vervreemding, leegte, onmacht, eenzaamheid, (zelf)destructie. Noodlot als bepalende factor.
Impressie:
een schimmige arena, waarop de karakters moeilijk grip krijgen, zelfs niet degenen die achter de schermen aan de touwtjes trekken. Ondoorzichtig, grijs, ook vrij vlak verteld.
Disfunctionele relaties, verslavingen, verlies en de omgang daarmee. Volproppen en zelfs verstopping als in 'te vol' als tegenhanger van de innerlijke verwoesting, van het gapende verlies dat nooit opgevuld kan worden en qua impact alleen nog groeit: hij bestaat alleen nog uit zijn verlies.
De opeisende platheid van het fysieke ongemak, op die momenten is Hoffman niets dan zijn verschrikkelijke lichaam. Daarover bestaat niet de geringste twijfel, veel stront en kont en kots.
De Oost West tegenstelling in de jaren 80, wantrouwen. De tegenstelling van overdaad en tekort, van Felix en Irena. De vraag wie van de twee beter af is.
Persoonlijk bevalt me de Joodse component niet erg, alhoewel elke keer hartverscheurend, zie ik niet in wat het in dit geval toevoegt dat de hoofdpersoon Joods is.
Hij had net zo goed een communistische onderduiker geweest kunnen zijn, in de oorlog: in die zin irriteert me het cliche, alhoewel bekend met de afkomst van de auteur.
Het perspectief is soms onduidelijk, de chronologie met name, veel flashbacks zonder expliciete introductie. (Even nalezen: tijdslijn zit fout qua Esther, ergens in het laatste kwart van het boek / een collectie doeken voor een tape van tien jaar oud? Zijn toekomst om haar verleden: te indirect, impact niet zwaar genoeg).
Sommige alinea's hadden een keer vaker gecorrigeerd moeten worden maar werden dat niet en zijn qua woordgebruik eenzijdig gebleven.
Mancini is me te kort door de bocht, heel zijn leven op zijn kop en hij op het einde ook - dit lees ik anders dan de meesten anderen: hij smijt zichzelf toch in het trappenhuis? Zwakte, leegte, verslaving en dan het noodlot dat toeslaat? Maal twee, dus eigenlijk, inclusief Felix? Het overtuigt me niet.
Het schimmenspel van 'de kidnapping' is vlak en verwarrend en niet zoals in spionageromans uitgesproken dreigend. Mist daardoor aan spanning. Toch overtuigt het me juist om die reden: de wereld van de spionage hangt ongetwijfeld met terloopsheden aan elkaar.
Marks vertegenwoordigt de ratio, als Faber van Frisch, maar verschilt van hem omdat hij de buitenwereld volledig buitensluit. Met handschoenen en al.
Spinoza blijft uiteindelijk redelijk goed hangen maar had beter gedoseerd moeten worden. Het doet blijkbaar veel met H maar kost moeite. Overtuigt niet helemaal, alhoewel te belangrijk in het verhaal om niet keihard binnen te komen.
7,5 / 10 - deze meneer kan echt goed schrijven, je legt het boek niet weg als het niet per see moet. Maar het kan beter.
De Winter kan prachtig schrijven en wil dit graag laten zien. Hierin slaagt hij: het taalgebruik is meestal sterk en verzorgd.
Toch ontbreekt vaak diepte en zijn er losse eindjes, ook is de spanning nogal ongelijk over de hoofdstukken verdeeld en heeft het boek mede daardoor de schijn van haastwerk, van een uitgever die zegt: 'Stuur je manuscript op, klaar of niet!'.
Thema's:
het Joods zijn, schuld, verlies, overlevingscomplex, verlorenheid, vergankelijkheid, afstandelijkheid, vervreemding, leegte, onmacht, eenzaamheid, (zelf)destructie. Noodlot als bepalende factor.
Impressie:
een schimmige arena, waarop de karakters moeilijk grip krijgen, zelfs niet degenen die achter de schermen aan de touwtjes trekken. Ondoorzichtig, grijs, ook vrij vlak verteld.
Disfunctionele relaties, verslavingen, verlies en de omgang daarmee. Volproppen en zelfs verstopping als in 'te vol' als tegenhanger van de innerlijke verwoesting, van het gapende verlies dat nooit opgevuld kan worden en qua impact alleen nog groeit: hij bestaat alleen nog uit zijn verlies.
De opeisende platheid van het fysieke ongemak, op die momenten is Hoffman niets dan zijn verschrikkelijke lichaam. Daarover bestaat niet de geringste twijfel, veel stront en kont en kots.
De Oost West tegenstelling in de jaren 80, wantrouwen. De tegenstelling van overdaad en tekort, van Felix en Irena. De vraag wie van de twee beter af is.
Persoonlijk bevalt me de Joodse component niet erg, alhoewel elke keer hartverscheurend, zie ik niet in wat het in dit geval toevoegt dat de hoofdpersoon Joods is.
Hij had net zo goed een communistische onderduiker geweest kunnen zijn, in de oorlog: in die zin irriteert me het cliche, alhoewel bekend met de afkomst van de auteur.
Het perspectief is soms onduidelijk, de chronologie met name, veel flashbacks zonder expliciete introductie. (Even nalezen: tijdslijn zit fout qua Esther, ergens in het laatste kwart van het boek / een collectie doeken voor een tape van tien jaar oud? Zijn toekomst om haar verleden: te indirect, impact niet zwaar genoeg).
Sommige alinea's hadden een keer vaker gecorrigeerd moeten worden maar werden dat niet en zijn qua woordgebruik eenzijdig gebleven.
Mancini is me te kort door de bocht, heel zijn leven op zijn kop en hij op het einde ook - dit lees ik anders dan de meesten anderen: hij smijt zichzelf toch in het trappenhuis? Zwakte, leegte, verslaving en dan het noodlot dat toeslaat? Maal twee, dus eigenlijk, inclusief Felix? Het overtuigt me niet.
Het schimmenspel van 'de kidnapping' is vlak en verwarrend en niet zoals in spionageromans uitgesproken dreigend. Mist daardoor aan spanning. Toch overtuigt het me juist om die reden: de wereld van de spionage hangt ongetwijfeld met terloopsheden aan elkaar.
Marks vertegenwoordigt de ratio, als Faber van Frisch, maar verschilt van hem omdat hij de buitenwereld volledig buitensluit. Met handschoenen en al.
Spinoza blijft uiteindelijk redelijk goed hangen maar had beter gedoseerd moeten worden. Het doet blijkbaar veel met H maar kost moeite. Overtuigt niet helemaal, alhoewel te belangrijk in het verhaal om niet keihard binnen te komen.
7,5 / 10 - deze meneer kan echt goed schrijven, je legt het boek niet weg als het niet per see moet. Maar het kan beter.
January 14, 2016
Freddy Mancini, ein ziemlich schwergewichtiger amerikanischer Tourist, schleicht sich nachts aus dem Hotel, weil er tierischen Hunger hat, und wird unversehens Zeuge, wie ein Mitreisender entführt wird.
Felix Hoffman, der niederländische Botschafter in Prag, kann seit dem Tod seiner Tochter vor zwanzig Jahren nachts nicht mehr schlafen und kompensiert diese Schlaflosigkeit mit unmäßigen nächtlichen Fressgelagen.
John Marks schließlich ist Ostblockspezialist der CIA und wird mit der Untersuchung eben jener Geschehnisse betraut, die Mancini beobachtet hat. Und er hatte vor einigen Jahren ein Verhältnis mit Felix Hoffmans Frau.
Eigentlich kenne ich Leon de Winter als Autoren sehr lesenswerter Romane, häufig mit jüdischen Protagonisten und interessanten Beziehungs- und Familiengeschichten. Vor allem "Malibu" habe ich geliebt und auch "Leo Kaplan".
Dieses Buch konnte mich allerdings überhaupt nicht überzeugen. Zwar ist zu Beginn die Atmosphäre in Prag kurz vor dem Zusammenbruch des Ostblocks schön dargestellt, und Hoffmans tragische Familiengeschichte ging mir sehr ans Herz, aber leider ist es nicht sie, die hier im Mittelpunkt steht.
Die diplomatisch-politischen Verwirrungen vermochten mich kein bisschen zu fesseln, zwei Hauptfiguren waren mir herzlich unsympathisch und die dritte völlig egal, das philosophische Geschwafel rund um Spinoza, dessen Werk Hoffman gerade während seiner Völlereien liest, ging mir fürchterlich auf die Nerven ... bei alledem hätte ich mich aber womöglich noch durchgebissen, wenn es nicht immer wieder über zwei, drei Seiten in allen unappetitlichen Details um Hoffmans Darmaktivitäten gegangen wäre. Nein, ich möchte bitte keine Einzelheiten über Darmperistaltik, Blähungen und Fäkalienbeschaffenheit wissen, auch wenn sein Verdauungssystem den armen Mann gerade heftig quält.
Nach gut einem Drittel hatte ich auf weitere 200 Seiten Spionage, Spinoza und Schei... keine Lust mehr und habe das Handtuch geworfen.
Felix Hoffman, der niederländische Botschafter in Prag, kann seit dem Tod seiner Tochter vor zwanzig Jahren nachts nicht mehr schlafen und kompensiert diese Schlaflosigkeit mit unmäßigen nächtlichen Fressgelagen.
John Marks schließlich ist Ostblockspezialist der CIA und wird mit der Untersuchung eben jener Geschehnisse betraut, die Mancini beobachtet hat. Und er hatte vor einigen Jahren ein Verhältnis mit Felix Hoffmans Frau.
Eigentlich kenne ich Leon de Winter als Autoren sehr lesenswerter Romane, häufig mit jüdischen Protagonisten und interessanten Beziehungs- und Familiengeschichten. Vor allem "Malibu" habe ich geliebt und auch "Leo Kaplan".
Dieses Buch konnte mich allerdings überhaupt nicht überzeugen. Zwar ist zu Beginn die Atmosphäre in Prag kurz vor dem Zusammenbruch des Ostblocks schön dargestellt, und Hoffmans tragische Familiengeschichte ging mir sehr ans Herz, aber leider ist es nicht sie, die hier im Mittelpunkt steht.
Die diplomatisch-politischen Verwirrungen vermochten mich kein bisschen zu fesseln, zwei Hauptfiguren waren mir herzlich unsympathisch und die dritte völlig egal, das philosophische Geschwafel rund um Spinoza, dessen Werk Hoffman gerade während seiner Völlereien liest, ging mir fürchterlich auf die Nerven ... bei alledem hätte ich mich aber womöglich noch durchgebissen, wenn es nicht immer wieder über zwei, drei Seiten in allen unappetitlichen Details um Hoffmans Darmaktivitäten gegangen wäre. Nein, ich möchte bitte keine Einzelheiten über Darmperistaltik, Blähungen und Fäkalienbeschaffenheit wissen, auch wenn sein Verdauungssystem den armen Mann gerade heftig quält.
Nach gut einem Drittel hatte ich auf weitere 200 Seiten Spionage, Spinoza und Schei... keine Lust mehr und habe das Handtuch geworfen.
October 23, 2015
Hoffman est un diplomate néerlandais qui occupe depuis peu le poste d'ambassadeur à Prague. Cet homme se suicide à petit feu en ingérant de la nourriture et de l'alcool. Il s'adonne à ce rituel destructeur la nuit, durant ses longues insomnies. Il ne dort quasiment plus depuis bien longtemps. En fait, depuis que la vie, après une enfance difficile décapitée par la guerre, lui a joué des tours encore plus cruels. Depuis peu, ses nuits sont devenues plus supportables, depuis la découverte dans le grenier de son logement de fonction, d'un volume de Spinoza. Mais, ce qu'il ne sait pas encore, c'est qu'il risque bien d'être impliqué dans une affaire d'espionnage.
J'attendais beaucoup de ce roman. Le début du livre ne pas déçu, les descriptions de ce processus boulimique, de la souffrance d'Hoffman sont vraiment très réussies. Par contre, il est difficile de percevoir le lien avec l'intrigue d'espionnage qui est menée en parallèle. Cette dichotomie donne l'impression que ces deux histoires sont comme l'huile et l'eau, elles ne parviennent pas à se mélanger. Elles ont un caractère complètement différent, la première joue sur la corde sensible, la deuxième est beaucoup plus froide et terre à terre et semble parfois même avoir été ajoutée artificiellement au récit. Dommage car ce livre est souvent très profond et bien écrit — les descriptions des symptômes physiques extrêmement crues sont percutantes. Les ingrédients étaient là pour faire de ce roman un très bon livre mais je n'ai malheureusement pas été convaincu. http://www.aubonroman.com/2011/12/la-...
Il avala une goulée de vin pour retrouver son calme mais l'alcool attisa encore les flammes sur lesquelles son âme rôtissait.
J'attendais beaucoup de ce roman. Le début du livre ne pas déçu, les descriptions de ce processus boulimique, de la souffrance d'Hoffman sont vraiment très réussies. Par contre, il est difficile de percevoir le lien avec l'intrigue d'espionnage qui est menée en parallèle. Cette dichotomie donne l'impression que ces deux histoires sont comme l'huile et l'eau, elles ne parviennent pas à se mélanger. Elles ont un caractère complètement différent, la première joue sur la corde sensible, la deuxième est beaucoup plus froide et terre à terre et semble parfois même avoir été ajoutée artificiellement au récit. Dommage car ce livre est souvent très profond et bien écrit — les descriptions des symptômes physiques extrêmement crues sont percutantes. Les ingrédients étaient là pour faire de ce roman un très bon livre mais je n'ai malheureusement pas été convaincu. http://www.aubonroman.com/2011/12/la-...
October 17, 2010
A bulimic overweight heartbroken holocaust-surviving philosophy-reading diplomat as your main character. A compulsive CIA agent. And one of the fattest men in America roaming the dark streets of communist Prague in search of a hamburger. It's all in this novel, and yet - beautiful, rather believable characters one wants to get to know more. A book that I found hilarious at times, but it also (unexpectedly) made me cry, without getting tacky. Very good, recommended. Also a plus: A spy story that doesn't involve crazy double-triple-cross plots or James Bond laser watch technology. Made me want to read more de Winter.
This entire review has been hidden because of spoilers.
October 3, 2016
Pfff, wat moet ik met dit boek? Voor mijn gevoel hangt het verhaal als los zand aan elkaar, is het van alles niks (geen thriller, geen filosofisch werk, geen psychologische roman) terwijl het dat alles blijkbaar wel wil zijn, en is het een aaneenschakeling van lelijke, vaak telegramachtige zinnen. Spinoza heeft niks met de rest van het verhaal te maken, of is het idee dat het zinloos is om Spinoza te lezen, omdat het nergens over gaat, zoals de roman zelf?
Displaying 1 - 30 of 40 reviews