دیدارها

by بیژن جلالی

گزیدهٔ شعرهای ۱۳۷۵-۱۳۷۸

Genres: Poetry

302 pages, Paperback

First published January 1, 2000

About the author

بیژن جلالی در سال ۱۳۰۶ در تهران متولد شد. خانوادهٔ او در اصل تفرشی بودند. زندگی مشترک پدر و مادر او خیلی دوام نداشت. بیژن نزد پدرش در آلمان ماند.
او پس از چندی به تهران برگشت و تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در تهران گذراند. از سال ۱۳۵۲ تا ۱۳۳۱ در رشتهٔ فیزیک دانشگاه تهران و چند سالی را در رشتهٔ علوم طبیعی دانشگاه‌های تولز و پاریس درس خواند. علاقه او به شعر و ادبیات او را وادار کرد تا در رشتهٔ زبان و ادبیات فرانسه دانشگاه تهران ثبت‌نام کند و لیسانس خود را در همین رشته بگیرد. جلالی از سال ۱۳۲۵ مشاغل مختلفی را تجربه کرد: تدریس انگلیسی، کار در موزه مردم شناسی وزارت فرهنگ، کار در شرکت فرانسوی آنتروپوز و…و سپس در سال ۱۳۵۹ بازنشسته شد.
او از سال ۱۳۴۰ اشعار خود را به چاپ سپرد. جلالی هیچ‌گاه ازدواج نکرد و در تنهایی شعر خواند و شعر گفت.
او چند روزی پس از نیمهٔ آذرماه ۱۳۷۸ دچار سکتهٔ مغزی شد و روز جمعه ۲۴ دی‌ماه و در ۷۲ سالگی از دنیا رفت.

Reviews

[ZaRi]

ما همه پیر می شویم
مثل فنجان چای و دیوار اتاق
ولی من تند تر نفس می کشم
و تند تر پیر می شوم

***

فریادش را می شنوم
در پایان اندیشه
که در زندان است
و خنده هایش را می شنوم
که در پایان شعر من
گرفتار است

***

آرزویم مردن در صدای تو بود
یا رفتن با صدایت
یا خاموش شدن در صدایت
صدای تو چون باد گذشت
و من به دامن تاریکی
آویخته ام

[Saman]

تو صدای پایت را
به یاد نمی‌آوری
چون همیشه همراهت است
ولی من آن‌را به خاطر دارم
چون تو همراه من نیستی
و صدای پایت بر دلم نشسته است

[Sahar]

من نفهمیدم چرا می نویسم
از خودم می گویم
یا از دنیا
برای خودم می نویسم
یا برای دیگران
اینقدر فهمیدم که پای کسی
یا چیزی در میان است
از من و دنیا بیشتر
از من و دیگران بزرگتر
************
خستگی است که گریه می کند
یا گرسنگی است
یا تشنگی است که زار می گرید
یا زندگی است که پایان خود را
می جوید
همراه آه و اندوه

[Mahshad · Rating 3 out of 5]

با اشک حرفی میزنیم
که با حرف آن را
نمی توان گفت
******

هر کدام کلمه ای
میگوییم
با نگاهمان و حرفهایمان
ولی هیاهوی ما
به گوش دیگران
نمی رسد
******
همه چیز را میفروشم
برای خرید چند کاغذ
تا با آن پرواز کنم
تا فراسوی غم ها
تا فراسوی آرزوها
*****
از راه درد همه چیز را فهمیدم
از راه درد
به همه چیز رسیدم
افسوس که همه عمرم
در راه درد گذشت
******
هیچ چیز را بدست نمی آوریم
هیچ چیز را نگاه نمی داریم
همه چیز میگذرد چون موجی
و ما هم چون موجی میگذریم
******
من نخواستن را
جانشین خواستن
کرده ام
و چه سهمگین جان سپردند
همه این خواستن هایم
******
آدم ها همه از آن طرف
می روند که من نمی روم
و از چیزهایی می گویند
که من نمی شنوم
آدمها گویا
چیزهایی میبینند
که من نمی بینم
آدم ها همه آن طرف
هستند و من این طرف

[HM · Rating 3 out of 5]

کاش من هم می‌توانستم
مثل گربه‌ام
در تاریکی روی لبه ی دیوار
راه بروم
کاش من هم هنگام برگشتن
به خانه
قیافه اسرارآمیزی داشتم
که از ولگردی‌های شبانه‌ام
حکایت می‌کرد

***

[Zohreh hooshangi · Rating 3 out of 5]

برای چه رودخانه ها
اینهمه می گریند
و برای رسیدن به کیست
که اینهمه تند می روند
چرا رودخانه ها
سودای مردن در سر دارند

[Ashkan · Rating 4 out of 5]

اگر هم شاعر خوبی نباشم/چه باک/ خرگوشی یا گرازی خواهم بود/که تنها در گوشهٔ بیشه‌ای/ می‌میرد

از صفحهٔ ۷۵، دیدارها، چاپ اول ۱۳۸۰ انتشارات مروارید

[Elika Shakeri · Rating 4 out of 5]

من نفهمیدم چرا می نویسم
از خودم می گویم
یا از دنیا
برای خودم می نویسم
یا برای دیگران
اینقدر فهمیدم که پای کسی
یا چیزی در میان است
از من و دنیا بیشتر
از من و دیگران بزرگتر