Ένας νεαρός δημοσιογράφος απο την Αθήνα, αυτοκτονεί στη Θεσσαλονίκη, όπου βρίσκεται σε δημοσιογραφική αποστολή. Οι λόγοι της αυτοκτονίας του είναι άγνωστοι, αλλά υπάρχουν τρείς αυτόπτες μάρτυρες. Για την αστυνομία και για όλους το ζήτημα έχει λήξει, όχι όμως και για τον δημοσιογράφο Μακρή που γνώριζε και αγαπούσε τον νεαρό σαν παιδί του. Κρατάει στα χέρια του ένα γράμμα του φίλου του το οποίο μιλάει...
Μια νουβέλα που εμπεριέχει πολλά από τα κλισέ της αστυνομικής ή/και της νουάρ λογοτεχνίας, χωρίς όμως να είναι κάτι το ιδιαίτερο. Παρόλα αυτά, διαβάζω πολύ ευχάριστα τα έργα του Μαρή, λόγω της αίσθησης που σου δίνει. Νουάρ Ελλάδα μιας άλλης εποχής.
Βρίσκω αναζωογονητική την γραφή του Γιάννη Μαρή, πού μέσα σε 160 σελίδες μπορεί να σου πει όσα ένα σύγχρονο αστυνομικό μυθιστόρημα λέει σε 400+ σελίδες (οι οποίες συχνά γίνονται κουραστικές). Διαβάζεται με μιαν ανάσα, ο λόγος κοφτός, σαφής, γρήγορος. Δεν χρησιμοποιεί καθόλου λογοτεχνικά "τερτίπια" που άλλοι συγγραφείς μεταχειρίζονται για να αποπροσανατολίσουν σκόπιμα και να καλύψουν ίσως κενά στην υπερβολική πλοκή. Με τόσο λιτές περιγραφές κι όμως καταφέρνει να δημιουργήσει ξεκάθαρες εικόνες σε κάθε σελίδα. Για μένα τα βιβλία του Μαρή τα διακρίνει μια αξιόλογη εντιμότητα γιατί δεν έχει σκοπό να παραπλανήσει τον αναγνώστη με τεχνάσματα, αλλά διηγείται μια σύντομη, δυνατή, αληθοφανή ιστορία, που σε κάποιους θα φανεί ενδιαφέρουσα, σε κάποιους άλλους όχι.