Wat ook de ronde doet, hoe het ook Vlaanderens Mooiste sliep net nog naast mij.
#rvv
Stijn De Paepe schreef tussen 2016 en 2021 circa 1500 'dagverzen' voor de krant De Morgen, samen met nog een hele reeks twittergedichten. Daarin nam hij de actualiteit op sublieme wijze op de korrel. Hij maakte als het ware cartoons met verzen en kwatrijnen en werd daarom ook wel eens de Vlaamse Drs. P genoemd. Hij overleed op de palindroomdag 22 02 2022.
Voor deze bundel maakte zijn vriend Said Bataray een selectie van de mooiste verzen.
Stijn De Paepe is sinds september 2016 huisdichter - aka 'moderne Rederijker' - van De Morgen, Twitterdichter sinds juli 2012 en gelegenheidsdichter sinds hij leerde schrijven. Hij is sinds 2001 als docent Nederlands verbonden aan de Arteveldehogeschool in Gent.
Stijn De Paepe, moderne rederijker verbonden aan De Morgen, becommentarieerde elke dag een gebeurtenis uit de actualiteit en deed dit op geheel eigenzinnige en poëtische wijze. Zijn beste vriend Said Bataray selecteerde uit die meer dan 1000 'dagverzen' een soort van fine fleur die in zekere zin representatief zou moeten zijn voor hetgeen de recent overleden auteur op relatief korte tijd bijeen geschreven heeft.
Gezien de aard van de gedichten - bespiegelingen over de waan van de dag en gebeurtenissen die ingeschreven staan op een welbepaald moment in een krant, per definitie met een efemeer karakter dus - bestond immers de vrees dat ze op de lange termijn verloren zouden gaan. Een nobele gedachte, maar het doet wel wat vreemd aan om ze allemaal na elkaar te lezen. Bij trouwe lezers van o.a. De Morgen hebben zijn gedichten meermaals een glimlach op het gezicht getoverd, of zetten ze de lezer aan om bepaalde zaken uit de realiteit vanuit een ander standpunt te bekijken, of om een eerste indruk of mening bij te stellen. Anders- qua stijl en inhoud - dan wat bijvoorbeeld in een commentaar, opiniestuk of column te lezen valt in een dagblad.
Veel van de gebeurtenissen zaten al wat verder weg in het geheugen en niet overal staat de context onderaan de pagina erbij vermeld. Niet dat dat altijd nodig is, voor alle duidelijkheid: een groot aantal gedichten en gedachten staan op zichzelf, maar eentje per dag was voor mij persoonlijk voldoende. Een leuke en vlotte lectuur, maar niet zo krachtig en pertinent meer dan op het moment waarop ze voor het eerst te lezen vielen.
Het jaar mooi afsluiten met “De mooiste dagverzen” van Stijn De Paepe.
Ik heb lang getwijfeld over het dagvers dat ik zou kiezen om hier te citeren, maar ik heb uiteindelijk gekozen voor “Louter Lezen”:
Je kunt jezelf verliezen in een boek En nergens loop je prettiger verloren, Beducht voor wat je opwacht om de hoek. Meanderen. En scharrelen naar sporen.
Je krijgt de vreemdste wezens op bezoek En voor je ’t doorhebt, wenkt het ochtendgloren. En valt dan onherroepelijk het doek, Begin je nog het liefst weer van tevoren.
Jaar in jaar uit. Een stapel puur geluk. Papieren monument van louter lezen. Een flard per keer of uren aan een stuk.
De mens is al bij al een angstig wezen Met tijd te kort en een teveel aan druk. Wie iets te lezen heeft, heeft niets te vrezen.
Het boek "de mooiste dagverzen" van Stijn De Paepe staat vol met hedendaagse dagverzen. De schrijver ging uit van verschillende maatschappelijke thema's en schreef er dagverzen over. Na het lezen van het boek kan ik enkel positieve woorden schrijven. Het is geen langdradig boek waar veel details in verborgen zitten. De schrijver is geen bange schrijver, hij noemt een kat een kat.
Het is moeilijk om op de dagverzen van Stijn De Paepe een beeld te plakken maar op pagina 110 schreef hij een dagvers over het onderwijs. Het zijn regels waarin ik mij kan vinden.
Ik ben dus erg verrast van het boek en raad het zeker aan!
Dit boek lezen gooide me terug in de tijd. Toen corona ons land overheerste en de energiefactuur steeds duurder werd. Het is precies een kleine tijdscapsule, die de belangrijkste momenten van deze periode vastlegt.
Als er vandaag de dag grote gebeurtenissen voorvallen, dan denk ik vaak nog aan de dagverzen en hoe ik ze mis. Dankjewel Stijn, jij kon onder woorden brengen wat voor vele mensen niet lukte.
Sommige verzen zijn (spijtig genoeg) nog altijd actueel/van toepassing.
Zo'n bloemlezing is zeker de moeite maar misschien beter als koffietafelboek of op het toilet, om zo nu en dan een versje te lezen in plaats van als e-boek in 1 ruk uit te lezen.
Maar normaal gezien lees ik niet veel poëzie, dus wel goed dat ik deze via Cloudlibrary kon lezen
Tja, ik kende het werk van De Paepe nog niet voor ik in dit boek begon. Ik had wel zijn naam in de media horen opduiken, helaas in kader van zijn overlijden, en meteen aan mijn to-read toegevoegd. Bij het lezen van het boek was ik initieel heel enthousiast: leuke, korte, grappige, soms heel luchtige maar toch meestal maatschappij-kritische gedichtjes. Ik vond het verfrissend. Heb er vol enthousiasme, al bladerend door het boek, meteen een paar hardop voorgelezen aan mijn partner. Een heel boek vol bleek voor mij echter wat van het goede teveel: het verfrissende gevoel raakte ik kwijt, het luchtige aspect raakte ondergesneeuwd in een eerder negatief gevoel... Het begon te veel aan te voelen als een aaneensluitende lijst van verdoken klaagzangen en kritiek spuien. Ongetwijfeld werkt dit beter in de vorm dat het oorspronkelijk bedoeld is: één versje per dag in de Morgen, een berichtje op Twitter hier of daar. Dan 'overspoelt' het je niet zo als wanneer je het in één (over een 20tal dagen gespreide) hap in een boek leest. Kortom: ik apprecieer zeker en vast De Paepes materiaal, maar in boekvorm is het niets voor mij.