What do you think?
Rate this book
El gabinete de un aficionado: Historia de un cuadro
Ésta es una novela sobre cuadros. Esta abundancia de retablos se debe a que cuenta la historia de un cuadro que contiene a otros muchos cuadros. Dicho lienzo es el "Gabinete de un aficionado", de Heinrich Kürz, pintado por encargo de Hermann Raffke, un millonario empresario cervecero, y que retrata a este buen hombre sentado, rodeado de su propia colección particular. Este lienzo se expone en Ohio, el 1913, por primera y única vez. Dicho evento levanta una enorme expectación popular.
No se tarda en descubrir que, por lógica, este singular cuadro a su vez también aparece dentro de él mismo dado que también forma parte de esa colección que está captando, de modo que en su interior vuelve a reproducir en una escala más pequeña toda la colección. Y así sucesivamente. La particularidad es que las reproducciones dentro de la reproducciones no son exactas y contienen ciertas variaciones intencionadas.
Claro que ésa no es más que una de las partes de este libro. Además, en realidad la mayor parte, la que provoca más asombro, está compuesta por una descripción y catalogación más o menos detallada de la colección Raffke, en la que se mezclan pintores reales y apócrifos, así como diversas anécdotas paralelas que se relacionan con dichas obras.
No se tarda en descubrir que, por lógica, este singular cuadro a su vez también aparece dentro de él mismo dado que también forma parte de esa colección que está captando, de modo que en su interior vuelve a reproducir en una escala más pequeña toda la colección. Y así sucesivamente. La particularidad es que las reproducciones dentro de la reproducciones no son exactas y contienen ciertas variaciones intencionadas.
Claro que ésa no es más que una de las partes de este libro. Además, en realidad la mayor parte, la que provoca más asombro, está compuesta por una descripción y catalogación más o menos detallada de la colección Raffke, en la que se mezclan pintores reales y apócrifos, así como diversas anécdotas paralelas que se relacionan con dichas obras.
110 pages, Hardcover
First published January 1, 1979
13 people are currently reading
477 people want to read
About the author
Georges Perec
139 books1,663 followersGeorges Perec was a highly-regarded French novelist, filmmaker, and essayist. He was a member of the Oulipo group. Many of his novels and essays abound with experimental wordplay, lists, and attempts at classification, and they are usually tinged with melancholy.
Born in a working-class district of Paris, Perec was the only son of Icek Judko and Cyrla (Schulewicz) Peretz, Polish Jews who had emigrated to France in the 1920s. He was a distant relative of the Yiddish writer Isaac Leib Peretz.
Perec's first novel, Les Choses (Things: A Story of the Sixties) was awarded the Prix Renaudot in 1965.
In 1978, Perec won the prix Médicis for Life: A User's Manual (French title, La Vie mode d'emploi), possibly his best-known work. The 99 chapters of this 600 page piece move like a knight's tour of a chessboard around the room plan of a Paris apartment building, describing the rooms and stairwell and telling the stories of the inhabitants.
Cantatrix Sopranica L. is a spoof scientific paper detailing experiments on the "yelling reaction" provoked in sopranos by pelting them with rotten tomatoes. All the references in the paper are multi-lingual puns and jokes, e.g. "(Karybb et Scyla, 1973)".
Perec is also noted for his constrained writing: his 300-page novel La disparition (1969) is a lipogram, written without ever using the letter "e". It has been translated into English by Gilbert Adair under the title A Void (1994). The silent disappearance of the letter might be considered a metaphor for the Jewish experience during the Second World War. Since the name 'Georges Perec' is full of 'e's, the disappearance of the letter also ensures the author's own 'disappearance'.
His novella Les revenentes (1972) is a complementary univocalic piece in which the letter "e" is the only vowel used. This constraint affects even the title, which would conventionally be spelt Revenantes. An English translation by Ian Monk was published in 1996 as The Exeter Text: Jewels, Secrets, Sex in the collection Three.
It has been remarked by Jacques Roubaud that these two novels draw words from two disjoint sets of the French language, and that a third novel would be possible, made from the words not used so far (those containing both "e" and a vowel other than "e").
W ou le souvenir d'enfance, (W, or, the Memory of Childhood, 1975) is a semi-autobiographical work which is hard to classify. Two alternating narratives make up the volume: one, a fictional outline of a totalitarian island country called "W", patterned partly on life in a concentration camp; and the second, descriptions of childhood. Both merge towards the end when the common theme of the Holocaust is explained.
Perec was a heavy smoker throughout his life, and was diagnosed with lung cancer in 1981. He died the following year in Ivry-sur-Seine at only forty-five-years old. His ashes are held at the columbarium of the Père Lachaise Cemetery.
David Bellos wrote an extensive biography of Perec: Georges Perec: A Life in Words, which won the Académie Goncourt's bourse for biography in 1994.
Born in a working-class district of Paris, Perec was the only son of Icek Judko and Cyrla (Schulewicz) Peretz, Polish Jews who had emigrated to France in the 1920s. He was a distant relative of the Yiddish writer Isaac Leib Peretz.
Perec's first novel, Les Choses (Things: A Story of the Sixties) was awarded the Prix Renaudot in 1965.
In 1978, Perec won the prix Médicis for Life: A User's Manual (French title, La Vie mode d'emploi), possibly his best-known work. The 99 chapters of this 600 page piece move like a knight's tour of a chessboard around the room plan of a Paris apartment building, describing the rooms and stairwell and telling the stories of the inhabitants.
Cantatrix Sopranica L. is a spoof scientific paper detailing experiments on the "yelling reaction" provoked in sopranos by pelting them with rotten tomatoes. All the references in the paper are multi-lingual puns and jokes, e.g. "(Karybb et Scyla, 1973)".
Perec is also noted for his constrained writing: his 300-page novel La disparition (1969) is a lipogram, written without ever using the letter "e". It has been translated into English by Gilbert Adair under the title A Void (1994). The silent disappearance of the letter might be considered a metaphor for the Jewish experience during the Second World War. Since the name 'Georges Perec' is full of 'e's, the disappearance of the letter also ensures the author's own 'disappearance'.
His novella Les revenentes (1972) is a complementary univocalic piece in which the letter "e" is the only vowel used. This constraint affects even the title, which would conventionally be spelt Revenantes. An English translation by Ian Monk was published in 1996 as The Exeter Text: Jewels, Secrets, Sex in the collection Three.
It has been remarked by Jacques Roubaud that these two novels draw words from two disjoint sets of the French language, and that a third novel would be possible, made from the words not used so far (those containing both "e" and a vowel other than "e").
W ou le souvenir d'enfance, (W, or, the Memory of Childhood, 1975) is a semi-autobiographical work which is hard to classify. Two alternating narratives make up the volume: one, a fictional outline of a totalitarian island country called "W", patterned partly on life in a concentration camp; and the second, descriptions of childhood. Both merge towards the end when the common theme of the Holocaust is explained.
Perec was a heavy smoker throughout his life, and was diagnosed with lung cancer in 1981. He died the following year in Ivry-sur-Seine at only forty-five-years old. His ashes are held at the columbarium of the Père Lachaise Cemetery.
David Bellos wrote an extensive biography of Perec: Georges Perec: A Life in Words, which won the Académie Goncourt's bourse for biography in 1994.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 65 reviews
May 5, 2019
Resme ilgisi olanları daha kapaktaki Cornelis de Baellieur, Interior of a Collector's Gallery of Paintings and Objets d'Art ile yakalamayı başarabilecek Perec romanı.
Metnin içinde Perec'in kendi yarattığı bir sürü hayali tablo ve ressam var. Bunun en güzel yanı bir iki kandırmaca isimle karşılaşıp "ya ben bunu hiç duymamışım" diyip google a başvurduğunuzda çok geçmeden bir oyunun içinde olduğunuzu anlıyorsunuz. En güzeli tabloları inanılmaz güzel anlatıp detaylandırmış, bu yönü hayran olunmayacak gibi değildi. Keşke resim çizebilme kabiliyetim olsa ve bu kitapta geçen sahte tabloların hepsini kendi zihnimde yarattığım şekilde çizebilsem diye düşündüm okurken :)
Aslında tam da benim ilgimi çeken, üstünde sürekli düşünüp illa ki yazmaktan kendimi alıkoyamadığım konuları barındırıyor Harikalar Odası. Sahte tablolar, bir tablonun replikası ile gerçeği arasındaki farkın tablo sahibinin esere verdiği değerle ölçülmesi, bir tablonun gerçek sahibinin tabloyu boyayan mı yoksa satın alan mı oluşu, algı yönetimi vb.
Sanat severlere, sanat camiasına da güzel güzel giydirmekten geri durmamış Perec. Tek fark bunu Thomas Bernhard gibi kızgınca değil de, dalga geçerek yapmış.
Hacminden daha büyük bir yapıt Harikalar Odası. Oyuncu metinleri ve resim sanatını seviyorsanız hele, hiç kaçırmayın derim...
Metnin içinde Perec'in kendi yarattığı bir sürü hayali tablo ve ressam var. Bunun en güzel yanı bir iki kandırmaca isimle karşılaşıp "ya ben bunu hiç duymamışım" diyip google a başvurduğunuzda çok geçmeden bir oyunun içinde olduğunuzu anlıyorsunuz. En güzeli tabloları inanılmaz güzel anlatıp detaylandırmış, bu yönü hayran olunmayacak gibi değildi. Keşke resim çizebilme kabiliyetim olsa ve bu kitapta geçen sahte tabloların hepsini kendi zihnimde yarattığım şekilde çizebilsem diye düşündüm okurken :)
Aslında tam da benim ilgimi çeken, üstünde sürekli düşünüp illa ki yazmaktan kendimi alıkoyamadığım konuları barındırıyor Harikalar Odası. Sahte tablolar, bir tablonun replikası ile gerçeği arasındaki farkın tablo sahibinin esere verdiği değerle ölçülmesi, bir tablonun gerçek sahibinin tabloyu boyayan mı yoksa satın alan mı oluşu, algı yönetimi vb.
Sanat severlere, sanat camiasına da güzel güzel giydirmekten geri durmamış Perec. Tek fark bunu Thomas Bernhard gibi kızgınca değil de, dalga geçerek yapmış.
Hacminden daha büyük bir yapıt Harikalar Odası. Oyuncu metinleri ve resim sanatını seviyorsanız hele, hiç kaçırmayın derim...
April 25, 2025
Imaginem que em vez de passarem uma tarde num museu a ver belos quadros, passavam-na a ouvir um amigo bastante monocórdico a descrever-vos ao pormenor todos os quadros que nele existem, juntando a toda essa explicação inúmeras referências que o elevam ao name-dropping mais erudito de sempre. Mas o final, ah, o final... Diziam que valia a pena ter paciência. Pois, não valia. Eu sou do tempo do Keyser Söze, já poucos finais me espantam.
“O gabinete de amador de Cornelis van der Geest aquando da visita dos arquiduques Alberto e Isabel, de Guillaume Van Haecht, onde entre as personagens, se vêem o rei da Polónia Ladislau Sigismundo, e o burgo-mestre Nicolau Rockox, e Rubens, e Van Dyck, Pierre Stevens, Jean Wildens, Fançois Snyders e o próprio Guillaume Van Haecht, jovem de rosto melancólico subindo os degraus que conduziam à galeria do mecenas de quem reproduziu cerca de 40 quadros, entre os quais uma Mulher fazendo a toilette, de Jan Van Eyck, hoje desaparecida.
“O gabinete de amador de Cornelis van der Geest aquando da visita dos arquiduques Alberto e Isabel, de Guillaume Van Haecht, onde entre as personagens, se vêem o rei da Polónia Ladislau Sigismundo, e o burgo-mestre Nicolau Rockox, e Rubens, e Van Dyck, Pierre Stevens, Jean Wildens, Fançois Snyders e o próprio Guillaume Van Haecht, jovem de rosto melancólico subindo os degraus que conduziam à galeria do mecenas de quem reproduziu cerca de 40 quadros, entre os quais uma Mulher fazendo a toilette, de Jan Van Eyck, hoje desaparecida.
February 23, 2020
Όλη η συγγραφική ευφυΐα του Περέκ σε 90 σελίδες
March 28, 2021
Μην με ρωτήσετε τί διάβασα. Δεν είμαι σίγουρη. Το μόνο σίγουρο είναι ότι πρόκειται για ένα ευφυέστατο κείμενο. Δηλώνω γοητευμένη αν και τα μάλα μπερδεμένη.
January 30, 2020
Yorum yerine :
https://www.goodreads.com/review/show...
Yukarıdak link sevgili Mevsim Yenice’nin bu kitap hakkındaki yorumu, çok güzel yorumlamış, ekleyecek bir şey yok.
https://www.goodreads.com/review/show...
Yukarıdak link sevgili Mevsim Yenice’nin bu kitap hakkındaki yorumu, çok güzel yorumlamış, ekleyecek bir şey yok.
June 25, 2018
Ατυχής επιλογή βιβλίου για πρώτη γνωριμία με Περεκ. Το παίρνω πάνω μου.
October 6, 2024
Georges Perec merak ettiğim ve fakat nereden başlayacağımı kestiremediğim yazarlar arasındaydı. Harikalar Odası doğru bir tercih mi oldu -devam edebilirsem- onu ileride öğreneceğim. Bir sanat tarihi dersi öğrencisi gibi hissettiğim romanın girişinden, son dönemde iklim aktivistlerinin dünyaca ünlü sanat eserlerine düzenlemeye başladığı saldırıların bir benzerinin (farklı saiklerle de olsa) gerçekleşmesiyle, çıkabildim.
Romanın baş kahramanı Raffke’nin yılların birikimiyle oluşturduğu koleksiyonun sergilendiği organizasyonun kısa bir girizgah üzerinden aktarılmasının ardından geçmişe bir pencere açılarak Raffke’nin danışmanlar, simsarlar, müzayedeler ve müzeler arasında mekik dokuyan bir koleksiyonere dönüşümü irdeleniyor.
Perec, yapıtları anlatırken kullandığı ayrıntılı tasvirlerle görüntüyü sisli bir silüetten canlı bir tuvale ustalıkla resmediyor. Son zamanların gözde tabiriyle, taklit ve tağşiş sanatın olmazsa olmazları arasında yer almaktadır, demekten kendini alamıyor.
Romanın baş kahramanı Raffke’nin yılların birikimiyle oluşturduğu koleksiyonun sergilendiği organizasyonun kısa bir girizgah üzerinden aktarılmasının ardından geçmişe bir pencere açılarak Raffke’nin danışmanlar, simsarlar, müzayedeler ve müzeler arasında mekik dokuyan bir koleksiyonere dönüşümü irdeleniyor.
Perec, yapıtları anlatırken kullandığı ayrıntılı tasvirlerle görüntüyü sisli bir silüetten canlı bir tuvale ustalıkla resmediyor. Son zamanların gözde tabiriyle, taklit ve tağşiş sanatın olmazsa olmazları arasında yer almaktadır, demekten kendini alamıyor.
March 29, 2019
Λογοτεχνία για βιβλιοθηκονόμους ή βιβλιοθηκονομία για λογοτέχνες; :p
https://pepperlines.blogspot.com/2019...
https://pepperlines.blogspot.com/2019...
February 16, 2026
La buena alta literatura siempre debe ser breve para no cansar. El autor reconoce que es un puro juego. Así que está perfectamente bien. Tiene su mérito llenar más de cien páginas fabulando sobre un cuadro.
March 28, 2022
Obdivuju, jak je každá Perecova kniha stylově naprosto jiná (mezi styly se přepíná i v rámci jednotlivých textů, byť zde ne tak divoce). V tomto případě se jedná o jakýsi kunsthistorický referát, který nešetří detaily a s důvěryhodností popisuje všechny zákruty údajné události. Klíčová slova: obrazy, boháči, země, napodobeniny, dražby.
Perecova hravost nikdy nesklouzává do nekontrolovatelné hříčky, naopak je pevně za uzdou rozumu, Perec má své mystifikace komplexně rozplánované. A ostatně, i ten, kdo Perecovo dílo zná a nějak tak tuší, oč tady ve skutečnosti jde, je ve výsledku překvapen, jak si autor pohrává se samotným mystifikačním přístupem a ve výsledku jej dokonce znásobí.
Kvůli sledu katalogizačních výčtů (byť někdy vskutku absurdních a humorných) se asi nejedná o Perecovo nejzáživnější a ani nejvrcholnější dílo, ale je to dobrý text, který ukazuje, že literární postupy mají své odrazy i ve skutečnosti.
Perecova hravost nikdy nesklouzává do nekontrolovatelné hříčky, naopak je pevně za uzdou rozumu, Perec má své mystifikace komplexně rozplánované. A ostatně, i ten, kdo Perecovo dílo zná a nějak tak tuší, oč tady ve skutečnosti jde, je ve výsledku překvapen, jak si autor pohrává se samotným mystifikačním přístupem a ve výsledku jej dokonce znásobí.
Kvůli sledu katalogizačních výčtů (byť někdy vskutku absurdních a humorných) se asi nejedná o Perecovo nejzáživnější a ani nejvrcholnější dílo, ale je to dobrý text, který ukazuje, že literární postupy mají své odrazy i ve skutečnosti.
Když potom jistý člověk vyzbrojený klenotnickou lupou, kterému jeho dva průvodci udělali stoličku a vyzdvihli ho, prohlásil, že je na něm velmi zřetelně k rozeznání sedící muž, stojan s portrétem tetovaného muže a ještě jednou obraz a na něm znovu sedící muž a ještě naposledy obraz, z něhož zbývá tenká, půlmilimetrová čárečka, dostavilo se hned nazítří několik návštěvníků vybavených nejrůznějšími lupami včetně tkalcovských a zahájil tak módu, na které po několik měsíců horentně vydělali všichni optici ve městě.(s. 18)
February 11, 2025
Bu senemi Perec okumaya adadım . Karşımda edebiyatın artık kurmaca kısmını oyuna dönüştürmüş aşmış bir yazar var ve bu kurgusunda da yapamaya çalıştığı oyunu anlıyorum fakat herhangi bir okura öneremiyorum .
Tablo tasvirlerini anlayamam sanırken aslında çok rahat bir şekilde zihnimde kurgulayabildim . Benim için zorlayıcı kısım kurgunun daha aktif insani olan hareketli kısmına geçişti .
Olay örgüsünü daha detaylı ve diyaloglarla açıklanmış biraz daha lrta zekaya hitap etmesini bekledim ama yazarın tercihine diyecek yok .
Perec için başlangıç kitabı kesinlikle değil. Hatta sonlarda bir yerlere koymakta fayda var
Tablo tasvirlerini anlayamam sanırken aslında çok rahat bir şekilde zihnimde kurgulayabildim . Benim için zorlayıcı kısım kurgunun daha aktif insani olan hareketli kısmına geçişti .
Olay örgüsünü daha detaylı ve diyaloglarla açıklanmış biraz daha lrta zekaya hitap etmesini bekledim ama yazarın tercihine diyecek yok .
Perec için başlangıç kitabı kesinlikle değil. Hatta sonlarda bir yerlere koymakta fayda var
April 10, 2022
«Toda obra es el espejo de otra»
No cabe duda que para crear esta novela Georges Perec estuvo notablemente influenciado por las palabras de Foucault sobre Las meninas en su maravilloso libro “Las palabras y las cosas”. Aquéllas que nos permite observar la realidad que acontece en dicha obra maestra como de un lenguaje eterno de representación y simbiosis pura, en el que el espejo refleja la segunda realidad de la que el espectador debe fiarse por la imagen siempre difusa y traicionera del reflejo. Aquél que origina un juego de doble realidades; el que acontece ante el espectador que observa el lienzo y el que eternamente se representa fuera de sus marcos. En Velázquez, son Mariana de Austria y Felipe IV, aquí se oculta nuestro protagonista, el aficionado, el empresario de industrias cerveceras Raffke o, como su ambición y egocentrismo existencial siempre tuvo a bien perseguir: uno de los coleccionista de arte más excepcionales, Hermann Raffke.
Pittsburgh, Ohio, 1913, recoge por primera y única vez la exposición de la legendaria colección de pinturas de Hermann, siendo la obra capital de ésta “El gabinete de un aficionado”, lienzo que da nombre a la novela y que muestra a nuestro coleccionista sentado en una gran sala, de espaldas al espectador, frente a un espejo y rodeado de toda su colección más preciada.
La exposición consigue crear tal fascinación que la gente se agolpa todos los días frente a su entrada, debiendo incluso, por seguridad, de restringir su aforo. Dicha inquietud no se debe a la excepcional colección de arte sino al morboso placer de examinar las posibles diferencias del juego caprichoso de repeticiones creado en el mencionado cuadro, no habiendo habitante que no ostente lupa en mano para la ocasión.
Un camino de reflejos y realidades que no cesará ni durante la novela ni fuera de ella y, de la que es necesario advertir que, pese a su corta extensión y aún partiendo de un lenguaje irónico, encierra un incisivo transcurrir de datos y detalles constantes sobre cuadros, lo que puede llegar a hacerse pesado si no se ostenta de inicio una ligera aunque pasional inclinación por el arte y su mundillo.
No cabe duda que para crear esta novela Georges Perec estuvo notablemente influenciado por las palabras de Foucault sobre Las meninas en su maravilloso libro “Las palabras y las cosas”. Aquéllas que nos permite observar la realidad que acontece en dicha obra maestra como de un lenguaje eterno de representación y simbiosis pura, en el que el espejo refleja la segunda realidad de la que el espectador debe fiarse por la imagen siempre difusa y traicionera del reflejo. Aquél que origina un juego de doble realidades; el que acontece ante el espectador que observa el lienzo y el que eternamente se representa fuera de sus marcos. En Velázquez, son Mariana de Austria y Felipe IV, aquí se oculta nuestro protagonista, el aficionado, el empresario de industrias cerveceras Raffke o, como su ambición y egocentrismo existencial siempre tuvo a bien perseguir: uno de los coleccionista de arte más excepcionales, Hermann Raffke.
Pittsburgh, Ohio, 1913, recoge por primera y única vez la exposición de la legendaria colección de pinturas de Hermann, siendo la obra capital de ésta “El gabinete de un aficionado”, lienzo que da nombre a la novela y que muestra a nuestro coleccionista sentado en una gran sala, de espaldas al espectador, frente a un espejo y rodeado de toda su colección más preciada.
La exposición consigue crear tal fascinación que la gente se agolpa todos los días frente a su entrada, debiendo incluso, por seguridad, de restringir su aforo. Dicha inquietud no se debe a la excepcional colección de arte sino al morboso placer de examinar las posibles diferencias del juego caprichoso de repeticiones creado en el mencionado cuadro, no habiendo habitante que no ostente lupa en mano para la ocasión.
Un camino de reflejos y realidades que no cesará ni durante la novela ni fuera de ella y, de la que es necesario advertir que, pese a su corta extensión y aún partiendo de un lenguaje irónico, encierra un incisivo transcurrir de datos y detalles constantes sobre cuadros, lo que puede llegar a hacerse pesado si no se ostenta de inicio una ligera aunque pasional inclinación por el arte y su mundillo.
February 10, 2020
Piccolo divertissement
Altro non è questo racconto lungo dell'istrionico Perec: un gioco d'autore in cui il geniaccio francese si diverte con le sue manie di scrittore - la catalogazione del tutto, l'investigazione minuziosa di ogni dettaglio, il gusto per la sfida mentale.
Raccomandato anche a chi ama la pittura e il suo mondo, fatto di artisti geniali, collezionisti danarosi e critici catalogatori.
Altro non è questo racconto lungo dell'istrionico Perec: un gioco d'autore in cui il geniaccio francese si diverte con le sue manie di scrittore - la catalogazione del tutto, l'investigazione minuziosa di ogni dettaglio, il gusto per la sfida mentale.
Raccomandato anche a chi ama la pittura e il suo mondo, fatto di artisti geniali, collezionisti danarosi e critici catalogatori.
August 6, 2017
Puro Perec. Juegos, copias, propiedad, originalidad y arte.
July 28, 2019
Περέκ, αρχίζω και σ' αγαπώ πολύ.
October 26, 2024
Ma che cos'è questo libro!
Sembra interessante resoconto delle aste di una collezione privata, ma in verità nasconde la vera anima del mondo dell'arte.
Sono entusiasta.
Sembra interessante resoconto delle aste di una collezione privata, ma in verità nasconde la vera anima del mondo dell'arte.
Sono entusiasta.
July 1, 2025
La historia de la historia de la historia del cuadro del cuadro del cuadro
"Y estas variaciones minúsculas de copia a copia, que habían exacerbado tanto a los visitantes, tal vez eran la expresión última de la melancolía del artista: como si, al pintar la propia historia de sus obras a través de la historia de las obras de los demás, hubiera podido, por un instante, parecer que perturbaba el "orden establecido" del arte, y reencontrar la invención más allá de la enumeración, el chorro más allá de la cita, y la libertad más allá de la memoria."
"Y estas variaciones minúsculas de copia a copia, que habían exacerbado tanto a los visitantes, tal vez eran la expresión última de la melancolía del artista: como si, al pintar la propia historia de sus obras a través de la historia de las obras de los demás, hubiera podido, por un instante, parecer que perturbaba el "orden establecido" del arte, y reencontrar la invención más allá de la enumeración, el chorro más allá de la cita, y la libertad más allá de la memoria."
March 2, 2015
Al terminar éste libro de Perec, lo único que se me viene a la mente es volver a releerlo, es evidente que “El gabinete del aficionado” es un relato con muchas historias por descubrir, un aleph de infinitos cuadros.
Read
August 25, 2020Her yazardan bir kitap, ödüllü yazarlardan bir gibi değişik kitaplar okuma düşüncemden dolayı Georges Perec'ten "Harikalar Odası"nı okudum. Neden bu kitabını seçtim ? Adı ve kapak resmi cazip geldi. ( ) Kapak resminden dolayı tablo ve resim sanatıyla ilgili olduğunu tahmin ettim ve haklı çıktım.
Kapak resmi ; Cornelis de Baelleur’nun "Bir Koleksiyoncu Galerisi" isimli tablosu (Flaman Okulu,1637). Kitabın ismindeki Harikalar Odası’na pek güzel bir örnek teşkil ediyor. Louvre Müzesi Resim Bölümü'nün (envanter numarası MI 699) sahibi olduğu bu eser, 22 Mayıs - 23 Eylül 2013 tarihleri arasında L'Europe de Rubens , Louvre- Lens'te sergilendi.
Kitabımızın başında kısa bir Perec biyografisi var. Önsöz olarak Jules Verne / Denizler Altında Yirmi Bin Fersah'tan bir alıntı var. Dip notlar sayfa altında ve yeterince bilgilendirici ( ). Dili akıcı bir şekilde çevrilmiş, çok rahat okunuyor bu yüzden çevirmene de teşekkürler. Konusu ise bir koleksiyoncunun Harikalar Odası tablosu, koleksiyonun diğer parçaları ve vasiyeti üzerine yapılan müzayede. Koleksiyondaki tüm eserlerin detaylarını, hikayelerini, yıllar içinde nasıl el değiştirdiklerini, koleksiyoncunun ölümünün ardından yapılan müzayede sayesinde öğreniyoruz.
Bir kahve içimlik zamanda okunup sonunda zevk alınabilecek bir kitap. Tarih, Sanat Tarihi, Resim sevenler özellikle keyifle okuyabilir. Aslında herkese hitap edebilecek, size çok şey katacak ve okurken yormayacak bir kitap.( )
"Harikalar Odası" diye anılan tablolar öteden beri büyülemiştir beni. Kendi içinde bir müze olan, imge olan, bir dizi tablonun temsilini veren bir tablo düşünün; dahası, zaman zaman bu tabloların içinde bir dizi tablonun vb. temsil edildiği bir tablo daha oluyordu, birbirini izleyen tüm bu "tablo içinde tablo"lardan çok hoşlanıyordum.
- Georges Perec
Arka kapak yazısında böyle diyor Perec. Harikalar Odası, Georges Perec'in 'sanatsal vasiyeti' diye anılıyor. Kitap bir koleksiyoncuyu ve onun koleksiyonunu anlatıyor, her bir parçanın hikayesi açıklamalı olarak verilmiş. Gene arka kapakta ;" Anlatı akrobatından küçük bir dev yapıt." diyor ve anlatı akrobatı beklenmeyen bir son ile sizi şoka sokuyor.
Bana kattıkları :
️ "Harikalar Odası" terimi ; Fransızca’da Cabinet D’Amateur, Almanca’da Kunstkammar olarak geçen kelime Harikalar Odası olarak çevrilmiş Türkçe’ye; genellikle kapalı mekanı tasvir eden ve içinde farklı ressamlardan duvarda asılı, etrafa serpiştirilmiş farklı birçok tablo barındıran tabloları anlatmak için kullanılıyormuş bu kelime. Yani içi içe geçmiş resimler. Harikalar Odası, tablo yada eşya biriktiren burjuvaların, kendilerini koleksiyonlarının bulunduğu odada sahip oldukları değerli sanat yapıtları ya da nesnelerle birlikte resmettirme geleneğiyle yaygınlaşan bir resim türüdür.
️ Sanat eserleri, kolleksiyonerler ile birlikte dönemin sosyal yaşamını, uygulanan literatürü de öğreniyoruz. Bir sanatsever - kolleksiyoner, gazeteci - eleştirmeni davet ediyor,ağırlıyor, ikramlarda bulunuyor ( ) ve koleksiyonu hakkında makale / eleştiri yazmasını istiyor. ( tabii bu kadar masraftan sonra bu olumlu bir yazı olacak )
️ O dönemde de kolleksiyonerler, koleksiyonlarını sanat galeri ve müzelere sergilenmesi için ödünç olarak veriyorlarmış.
️ Okurken yaşanan üzücü şeyleri de öğreniyoruz. O zamanda sergilenen eserlere sabotaj yapılıyor, zarar veriliyor. Tarih tekerrürden ibaret demişler, aradan 100 sene geçtiği halde değişen bir şey yok. Övünmeye gelince teknoloji çağındayız, milenyumdayız diye ama ne farkımız var 100 sene öncesinden ? Bunlar bize karşı görüşe saygı, sanata saygı, empati, hoşgörü gibi kavramları getirmedikçe. Hala en ufak anlaşmazlıkta çözümü şiddette arıyorsak bu nasıl gelişme? ()
️ Herkes vasiyet yazıyor (tek kaş havada). Dikkat ettim; klasiklerde, dönem romanlarında hep vasiyet yazılıyor. Sadece mal, mülk, maddi şeylerle ilgili değil; manevi olarak, yapılacakları vasiyet ediyorlar. Kitapta da Hermann Raffle vasiyetinde cenaze töreninde yapılacakları en ufak ayrıntısına kadar anlatıyor ve ölümünden sonra vasiyeti harfi harfine uygulanıyor.
️ Sergi ve açık arttırma öncesi hazırlanan bildiri ile duyuruluyor. Hermann Raffle'ın ölümünden sonra yapılacak açık arttırma için hazırlanan bülten şöyle : " duyduk, duymadık demeyin, müteveffa Dük d'arrochot'nun eşyaları arasında Albrecht Dürer, Leyde'li Lucas,..... ve Paulo Veronese gibi eşsiz ustaların her türden iki bin parça resmi bulunmaktadır. Ayrıca on sekiz bin madalya, çoğu çok değerli el yazmalarından oluşan altı bin ciltlik bir kütüphane, ....." yanlış okumadınız, hep binlerden bahsediliyor. ( el yazması 6 bin cilt ).
Bir bölümde heykel ile resmi karşılaştırıyor ve resim yapmanın heykel yapmaktan daha zor olduğunu ispatlıyor. Bir resim tekniği anlatarak, resmin daha fazla yetenek ve emek istediğini gösteriyor. ( bu bölüm uzun olduğu için yazmıyorum, kitabı okursanız bu bölüme dikkat edin)
Yeni öğrenilen bir şey daha : "Fıçı Oyunu". İlk kez Antik Yunan'da ortaya çıkan bu oyunda amforaların içine uzaktan taş atılıyor, sokulunca puan alınıyordu. Yüzyıllar içinde oyun Fransa'ya geldiğinde taşlar bu kez amfora yerine şarap fıçılarına atıldığı için "fıçı oyunu" adını almış.
Kapak resmi ; Cornelis de Baelleur’nun "Bir Koleksiyoncu Galerisi" isimli tablosu (Flaman Okulu,1637). Kitabın ismindeki Harikalar Odası’na pek güzel bir örnek teşkil ediyor. Louvre Müzesi Resim Bölümü'nün (envanter numarası MI 699) sahibi olduğu bu eser, 22 Mayıs - 23 Eylül 2013 tarihleri arasında L'Europe de Rubens , Louvre- Lens'te sergilendi.
Kitabımızın başında kısa bir Perec biyografisi var. Önsöz olarak Jules Verne / Denizler Altında Yirmi Bin Fersah'tan bir alıntı var. Dip notlar sayfa altında ve yeterince bilgilendirici ( ). Dili akıcı bir şekilde çevrilmiş, çok rahat okunuyor bu yüzden çevirmene de teşekkürler. Konusu ise bir koleksiyoncunun Harikalar Odası tablosu, koleksiyonun diğer parçaları ve vasiyeti üzerine yapılan müzayede. Koleksiyondaki tüm eserlerin detaylarını, hikayelerini, yıllar içinde nasıl el değiştirdiklerini, koleksiyoncunun ölümünün ardından yapılan müzayede sayesinde öğreniyoruz.
Bir kahve içimlik zamanda okunup sonunda zevk alınabilecek bir kitap. Tarih, Sanat Tarihi, Resim sevenler özellikle keyifle okuyabilir. Aslında herkese hitap edebilecek, size çok şey katacak ve okurken yormayacak bir kitap.( )
"Harikalar Odası" diye anılan tablolar öteden beri büyülemiştir beni. Kendi içinde bir müze olan, imge olan, bir dizi tablonun temsilini veren bir tablo düşünün; dahası, zaman zaman bu tabloların içinde bir dizi tablonun vb. temsil edildiği bir tablo daha oluyordu, birbirini izleyen tüm bu "tablo içinde tablo"lardan çok hoşlanıyordum.
- Georges Perec
Arka kapak yazısında böyle diyor Perec. Harikalar Odası, Georges Perec'in 'sanatsal vasiyeti' diye anılıyor. Kitap bir koleksiyoncuyu ve onun koleksiyonunu anlatıyor, her bir parçanın hikayesi açıklamalı olarak verilmiş. Gene arka kapakta ;" Anlatı akrobatından küçük bir dev yapıt." diyor ve anlatı akrobatı beklenmeyen bir son ile sizi şoka sokuyor.
Bana kattıkları :
️ "Harikalar Odası" terimi ; Fransızca’da Cabinet D’Amateur, Almanca’da Kunstkammar olarak geçen kelime Harikalar Odası olarak çevrilmiş Türkçe’ye; genellikle kapalı mekanı tasvir eden ve içinde farklı ressamlardan duvarda asılı, etrafa serpiştirilmiş farklı birçok tablo barındıran tabloları anlatmak için kullanılıyormuş bu kelime. Yani içi içe geçmiş resimler. Harikalar Odası, tablo yada eşya biriktiren burjuvaların, kendilerini koleksiyonlarının bulunduğu odada sahip oldukları değerli sanat yapıtları ya da nesnelerle birlikte resmettirme geleneğiyle yaygınlaşan bir resim türüdür.
️ Sanat eserleri, kolleksiyonerler ile birlikte dönemin sosyal yaşamını, uygulanan literatürü de öğreniyoruz. Bir sanatsever - kolleksiyoner, gazeteci - eleştirmeni davet ediyor,ağırlıyor, ikramlarda bulunuyor ( ) ve koleksiyonu hakkında makale / eleştiri yazmasını istiyor. ( tabii bu kadar masraftan sonra bu olumlu bir yazı olacak )
️ O dönemde de kolleksiyonerler, koleksiyonlarını sanat galeri ve müzelere sergilenmesi için ödünç olarak veriyorlarmış.
️ Okurken yaşanan üzücü şeyleri de öğreniyoruz. O zamanda sergilenen eserlere sabotaj yapılıyor, zarar veriliyor. Tarih tekerrürden ibaret demişler, aradan 100 sene geçtiği halde değişen bir şey yok. Övünmeye gelince teknoloji çağındayız, milenyumdayız diye ama ne farkımız var 100 sene öncesinden ? Bunlar bize karşı görüşe saygı, sanata saygı, empati, hoşgörü gibi kavramları getirmedikçe. Hala en ufak anlaşmazlıkta çözümü şiddette arıyorsak bu nasıl gelişme? ()
️ Herkes vasiyet yazıyor (tek kaş havada). Dikkat ettim; klasiklerde, dönem romanlarında hep vasiyet yazılıyor. Sadece mal, mülk, maddi şeylerle ilgili değil; manevi olarak, yapılacakları vasiyet ediyorlar. Kitapta da Hermann Raffle vasiyetinde cenaze töreninde yapılacakları en ufak ayrıntısına kadar anlatıyor ve ölümünden sonra vasiyeti harfi harfine uygulanıyor.
️ Sergi ve açık arttırma öncesi hazırlanan bildiri ile duyuruluyor. Hermann Raffle'ın ölümünden sonra yapılacak açık arttırma için hazırlanan bülten şöyle : " duyduk, duymadık demeyin, müteveffa Dük d'arrochot'nun eşyaları arasında Albrecht Dürer, Leyde'li Lucas,..... ve Paulo Veronese gibi eşsiz ustaların her türden iki bin parça resmi bulunmaktadır. Ayrıca on sekiz bin madalya, çoğu çok değerli el yazmalarından oluşan altı bin ciltlik bir kütüphane, ....." yanlış okumadınız, hep binlerden bahsediliyor. ( el yazması 6 bin cilt ).
Bir bölümde heykel ile resmi karşılaştırıyor ve resim yapmanın heykel yapmaktan daha zor olduğunu ispatlıyor. Bir resim tekniği anlatarak, resmin daha fazla yetenek ve emek istediğini gösteriyor. ( bu bölüm uzun olduğu için yazmıyorum, kitabı okursanız bu bölüme dikkat edin)
Yeni öğrenilen bir şey daha : "Fıçı Oyunu". İlk kez Antik Yunan'da ortaya çıkan bu oyunda amforaların içine uzaktan taş atılıyor, sokulunca puan alınıyordu. Yüzyıllar içinde oyun Fransa'ya geldiğinde taşlar bu kez amfora yerine şarap fıçılarına atıldığı için "fıçı oyunu" adını almış.
January 17, 2025
3.5 I am so torn
Read
March 22, 2022Lo suficientemente breve como para que no se hagan pesadas las 90 primeras páginas, que son bastante sosas (el texto tiene 94 en total) y lo suficientemente ingenioso como para darle la vuelta a la tortilla en las útimas 4 y otorgar sentido y gracia a una historia lúdica que nos engaña jugando a ser seria hasta el final.
Read
July 29, 2015Es una historia con propósito, "el placer de la simulación", y puede parecer que la estafa que cuenta se extiende al lector. No es verdad básicamente porque ser estafados tiene su interés, cuando no hablamos de pelas en general nos gusta que nos maltraten (cf. pelis de terror y casi cualquier deporte). Curioso.
January 9, 2020
Un juego perequiano con la ékfrasis.
El gabinete de un aficionado es la pintura que da título al libro de Perec, obra del pintor Heinrich Kürz en la que se representa una sala con la colección completa de obras pictóricas acumuladas por Hermann Raffke. Con estos datos, podría afirmarse que la última obra del escritor francés se sitúa en el marco de las representaciones literarias de una obra pictórica, es decir, en el
terreno de la ékfrasis literaria, al tener como temática la narración de una manifestación pictórica.
Conviene reparar en que el cuadro de Kürz —que carece de un correlato real— no sólo contiene reproducciones de los originales atesorados por el aficionado al arte, sino que incorpora su propia representación, y así sucesivamente. El gabinete de un aficionado reproduce una copia de sí mismo que vuelve a ser copiada una y otra vez, hasta el límite en que nuestra visión nos impide distinguir los trazos y lo único que se discierne es un punto. En cualquier caso, la tarea mimética del artista no imita el cuadro o la situación originales, sino que introduce modificaciones en cada una de las representaciones.
La lectura del libro produce la impresión de hallarse ante un estudio de la obra en cuestión, al servirse para ello de la mención de más de cien lienzos. Sin embargo, en el último párrafo el narrador confiesa que la mayor parte de los datos tan rigurosa y detalladamente expuestos son, en realidad, invenciones. Así, las obras de la colección Raffke carecen de autenticidad, y, del mismo modo, las publicaciones comentadas tan pormenorizadamente. Además, no existe un pintor tal como Heinrich Kürz —pues la autoría del cuadro, cuya existencia es, asimismo, ficticia, corresponde al sobrino de Raffke, un estudiante de bellas artes—.
Este universo de falsificaciones, de juego entre lo propio y lo ajeno, tejido tan hábilmente por Perec, pondría de manifiesto un aspecto de la creación aplicable tanto a las artes visuales como a la literatura: el acto creador se constituye siempre en un diálogo con otras obras o, como diría Kristeva, todo texto es un mosaico de citas, el resultado de la absorción y transformación de otro(s) texto(s).
El gabinete de un aficionado es la pintura que da título al libro de Perec, obra del pintor Heinrich Kürz en la que se representa una sala con la colección completa de obras pictóricas acumuladas por Hermann Raffke. Con estos datos, podría afirmarse que la última obra del escritor francés se sitúa en el marco de las representaciones literarias de una obra pictórica, es decir, en el
terreno de la ékfrasis literaria, al tener como temática la narración de una manifestación pictórica.
Conviene reparar en que el cuadro de Kürz —que carece de un correlato real— no sólo contiene reproducciones de los originales atesorados por el aficionado al arte, sino que incorpora su propia representación, y así sucesivamente. El gabinete de un aficionado reproduce una copia de sí mismo que vuelve a ser copiada una y otra vez, hasta el límite en que nuestra visión nos impide distinguir los trazos y lo único que se discierne es un punto. En cualquier caso, la tarea mimética del artista no imita el cuadro o la situación originales, sino que introduce modificaciones en cada una de las representaciones.
La lectura del libro produce la impresión de hallarse ante un estudio de la obra en cuestión, al servirse para ello de la mención de más de cien lienzos. Sin embargo, en el último párrafo el narrador confiesa que la mayor parte de los datos tan rigurosa y detalladamente expuestos son, en realidad, invenciones. Así, las obras de la colección Raffke carecen de autenticidad, y, del mismo modo, las publicaciones comentadas tan pormenorizadamente. Además, no existe un pintor tal como Heinrich Kürz —pues la autoría del cuadro, cuya existencia es, asimismo, ficticia, corresponde al sobrino de Raffke, un estudiante de bellas artes—.
Este universo de falsificaciones, de juego entre lo propio y lo ajeno, tejido tan hábilmente por Perec, pondría de manifiesto un aspecto de la creación aplicable tanto a las artes visuales como a la literatura: el acto creador se constituye siempre en un diálogo con otras obras o, como diría Kristeva, todo texto es un mosaico de citas, el resultado de la absorción y transformación de otro(s) texto(s).
September 7, 2023
Tablo içinde tablo
Kurgu içinde kurgu
Edebiyatın fırçası ile resim sanatına inceden alaycı darbeler vuran George Perec, Harikalar Odası'nda koleksiyoner bir işadamının bir sergiye emanet ettiği koleksiyona ait tabloları anlatıyor. Tamamen kurgu olan bu tablolar öyle gerçekçi ve detaylı anlatılıyor ki, gözümü kapattığımda tabloları karşımda buluyorum öylesine capcanlı.Perec, zamansız ölümünden önce yazdığı bu kısa romanda her zamanki kaygılarının çoğunu ressamın tuvaline sıçratıyor - sanatı tasvir eden sanat, sahtecilik ve özgünlük, değer biçme, betimleme.
Detaylı anlatım zaman zaman sıksa ve nereye varacak bu dedirtse de sonu için okumaya değer.
Harikalar Odası'nın kapısını kaparken, benzersiz yazar Perec'in kelime oyununda kurgu ağına biz de düşdük dedirtiyor.
Hikaye kısa ama kesinlikle sıradışı. Perec'i ilk kez okuyan içinse diyeceğim sizi bekleyen alışılmadık edebi bir deneyim.
Kurgu içinde kurgu
Edebiyatın fırçası ile resim sanatına inceden alaycı darbeler vuran George Perec, Harikalar Odası'nda koleksiyoner bir işadamının bir sergiye emanet ettiği koleksiyona ait tabloları anlatıyor. Tamamen kurgu olan bu tablolar öyle gerçekçi ve detaylı anlatılıyor ki, gözümü kapattığımda tabloları karşımda buluyorum öylesine capcanlı.Perec, zamansız ölümünden önce yazdığı bu kısa romanda her zamanki kaygılarının çoğunu ressamın tuvaline sıçratıyor - sanatı tasvir eden sanat, sahtecilik ve özgünlük, değer biçme, betimleme.
Detaylı anlatım zaman zaman sıksa ve nereye varacak bu dedirtse de sonu için okumaya değer.
Harikalar Odası'nın kapısını kaparken, benzersiz yazar Perec'in kelime oyununda kurgu ağına biz de düşdük dedirtiyor.
Hikaye kısa ama kesinlikle sıradışı. Perec'i ilk kez okuyan içinse diyeceğim sizi bekleyen alışılmadık edebi bir deneyim.
March 6, 2023
O primeiro texto, coleção particular, é chato e cansativo, com exceção das partes onde menciona os elementos a pintura da tal "coleção particular" e pelo último parágrafo, que é a grande surpresa do livro. Esse desfecho ganhou outra proporção pra mim tendo em vista a pessoa que me presenteou esse livro e se torna ainda mais cômico que ele não soubesse desse desfecho. Já o segundo viagem de inverno é uma leitura rápida e definitivamente mais interessante, apesar da mesma característica de citar e citar nomes e livros e movimentos artísticos que pra maioria não dizem muita coisa.
June 30, 2020
Un cuadro contiene todos los cuadros de un coleccionista, al coleccionista y a sí mismo, repitiéndose en el lienzo pero con variaciones. Tras la muerte del coleccionista, su colección es subastada con éxito.
La historia es la de los cuadros y su lugar en las subastas, cerrando con una revelación que llega cuando recrearlos a partir de sus descripciones hace rato nos ha agotado.
La historia es la de los cuadros y su lugar en las subastas, cerrando con una revelación que llega cuando recrearlos a partir de sus descripciones hace rato nos ha agotado.
March 12, 2022
Özellikle sanatı ve resim sanatını sevenler için ilginç bir kitap. Perec gerçekten haylaz bir dahi gibi yazmış yine. Okuması çok kolay olmadığını söylemeliyim ama bitirdiğimde Perec’i yeniden sevdim. Ayrıca çevirmen de çok zor ve detaylı bu metnin üstesinden başarıyla gelmiş ve belli ki editör de güzel iş çıkarmış.
August 30, 2022
4,5/5. Assez agréable à lire si le sujet vous intéresse. On sent dès le début que la fiction a la part belle mais il est tout de même difficile de discerner les limites de la réalité, et c'est avec un beau retournement que se résout l'histoire. Le genre de livre plus intéressant pour ses effets que pour son contenu-même.
April 22, 2024
biçim olarak sevdiğim bu tarz, daha kısa bir hikaye olarak kurgulansa da aynı işi başarırdı diye düşünüyorum. içerikle alakalı yaratıcılığı takdir edebilirim ama lafı bunca uzattıktan sonra sonda aradaki detayların karmaşıklığına dair daha çetrefilli bir kapanışa ihtiyaç duydum. yine de bazı zamanlar derdimi anlatmak için referans gösterebileceğim bir metin.
Displaying 1 - 30 of 65 reviews