In vijf boeken maakten we kennis met vijf verschillende vrouwen. Vrouwen die allemaal winkeleigenaresse zijn in een prachtig idyllisch straatje in Oxford: Valerie Lane.
Vijf vrouwen die ook nog eens vriendinnen zijn en die we niet alleen persoonlijk leren kennen maar waarvan we de anderen ook door elkaars ogen zien.
‘Het kleine straatje met het grote hart’ is het zesde deel in deze serie en tevens de afsluiter van deze bijzondere reis. Maar wat valt er nog te vertellen over Valerie Lane? Zijn er losse eindjes die afgerond moeten worden?
Dit zesde boek voelt als een uitgebreid epiloog. En het valt absoluut in de lijn der verwachtingen van Manuela Inusa.
Het lijkt mij voor een auteur behoorlijk lastig afscheid te nemen van een serie. Welke, inderdaad, hier en daar mogelijk nog wat losse eindjes bevatte.
In ‘Het kleine straatje met het grote hart’ keren we nog één maal terug naar Valerie Lane en alle betrokken personages in de serie.
Waar we de voorgaande boeken telkens lazen vanuit één van de perspectieven van de winkeleigenaressen (Laurie, Keira, Ruby, Susan en Orchid), is dit laatste boek geschreven vanuit alle perspectieven die elkaar fijn afwisselen.
Wel heeft dit boek een rode draad. Want een personage dat we in alle boeken voorbij hebben zien komen zorgt, dat na drie jaar, alle personages weer bij elkaar komen met een gezamenlijk doel. En dat was best bijzonder en mooi kan ik zeggen.
In drie jaar tijd is er veel gebeurt en op de eerste plaats was het zeker fijn om in dit lange epiloog te ontdekken wat zich heeft afgespeeld in onze afwezigheid, hoe het de vriendinnen is vergaan en waar zij nu staan in het leven.
Wat ik heel fijn vond, was dat Manuela Inusa naast de vijf vriendinnen ook aandacht heeft besteedt aan alle andere personages die voorbij zijn gekomen in de voorgaande boeken.
Hun rollen waren weliswaar niet groot, maar in dit laatste boek krijgen zij zeker het geluk dat ook zij verdienen. Het was mooi om te lezen hoe Manuela voor een fijne en harmonieuze afronding zorgt.
Het verhaal leest net als de voorgaande boeken vlot weg. Al het geluk in dit lange epiloog is absoluut het ultieme voorbeeld van een feel good.
Voor mij had al dit geluk echter wel een keerzijde. En voor mij was dat helaas niet heel erg positief.
Op de eerste plaats, staat het hebben en krijgen van een gezin enorm op de voorgrond.
Er vindt een ware baby boom plaats in Valerie Lane en dit wordt zo vaak herhaald, uitgelicht en benoemd, dat ik het persoonlijk misselijkmakend vond. Alsof het hebben en krijgen van een gezin het hoogste doel in het leven is. Kinderen zijn natuurlijk, aldus alle vijf de vriendinnen, zaligmakend.
Wie de voorgaande boeken heeft gelezen, weet dat er een personage is dat helaas zelf geen kinderen kan krijgen. Dit personage heb ik in haar eigen boek enorm in mijn hart gesloten.
In dit boek komen de anderen eindelijk te weten hoe haar situatie is, maar dit veranderd niets aan hun reacties over hun gezinnen en hun kinderen.
Persoonlijk vond ik dit enorm storend en onrealistisch. Het doet mij afvragen of ze wel daadwerkelijk zulke goede vriendinnen zijn.
Waar het boek hier en daar wat spanning bevat, omdat bepaalde verhaallijnen iets anders lopen dan we dachten, wordt het aan het einde weer fijn clichématig aan elkaar geflanst.
Wat mij betreft onnodig. Het heeft mij geen ander gevoel gegeven over het totaalplaatje.
Naast al het onrealistische geluk waarmee je om de oren wordt geslagen in dit boek, vinden we ook onwijs veel herhaling.
Herhaling van zinnen vooral. ‘Oh wat zijn we allemaal verdrietig’. ‘Oh wat gaan we haar missen’. ‘Oh wat hebben we toch een geluk in ons leven’. ‘Oh wat hebben we het toch goed met zijn allen’. En nog vele andere zinnen die eigenlijk steevast achter elkaar werden herhaald.
Teveel van het goede en naar mijn idee meer bedoeld als pagina opvulling dan iets anders.
De minpunten van dit boek bij elkaar, maakten dit boek als toevoeging aan de serie voor mij absoluut onnodig.
Het was hier en daar fijn te horen hoe het met de personages naast de vijf vriendinnen verliep, maar de focus op de vrouwen en hun gezamenlijke vriendin, had voor mij niet gehoeven.
Ook een aantal interacties tussen personages en daarbij bepaalde reacties, voelden ongeloofwaardig aan. Manuela stapte te gemakkelijk over een aantal zaken heen, die in het echte leven echt niet zo zouden gaan.
Natuurlijk is het een feel good, maar gezien sommige topics vind ik dat je als auteur wel zo dicht mogelijk bij de realiteit mag blijven.
Conclusie
Liefhebbers van het genre feel good die graag iets luchtigs lezen en het liefst lezen over volmaakt geluk, kunnen hun hart nog even ophalen met dit zesde boek in de Valerie Lane serie.
Ik durf zelfs te zeggen dat ze blij zullen zijn met deze afronding van de serie, omdat dit epiloog losse eindjes afrond.
De herhalingen van het oneindige geluk, de focus op kinderen en zwangerschappen en het gebrek aan realiteit en verdieping, zorgde er bij mij helaas voor dat ik de rode draad van dit boek niet voelde en niet kon plaatsen.
En alhoewel Manuela een fijne schrijfstijl heeft, de hoofdstukken lekker kort zijn en daardoor het boek leest als een trein, vond ik het alles behalve bevredigend.
Voor mij had dit zesde boek in de vorm van een epiloog niet gehoeven en ik was na het vijfde boek meer dan tevreden over het einde.
Als je het mij vraagt, hadden de verhaallijnen in dit zesde boek zelfs in de overige vijf kunnen worden verwerkt. Ik denk dat dat de andere boeken zeker interessanter had gemaakt.
Al met al was het een bijzondere reis waarin ik zeker verschillende emoties per boek heb mogen ervaren.