Η Λιλή Ζωγράφου εκπονεί ένα αφυπνιστικό έργο απέναντι στην χριστιανική κυριαρχία που βρίσκεται εντός του πνεύματος των ευρωπαίων. Τεκμυριώνει εξαντλητικά τις θέσεις της για τα μέσα επιβολής (αντιγνώση) της Παυλιανής θρησκείας και την διαχρονικότητά τους μέσα στους αιώνες.
Δεν μπορεί, ωστόσο, να παραβλεφθεί η εμμονική της στάση σε ό,τι αφορά το ελληνικό πνεύμα και τους εχθρούς του. Με εριστική διάθεση και εμποτισμένες στην προγονοπληξία
απόψεις, παρασύρεται και υποπίπτει σε υπερβολές που ξενίζουν τον αναγνώστη του 21ου αιώνα. Επιπλέον, παρά το γεγονός ότι μπορεί εύκολα να συσχετιστεί η χρησιμότητα και χρήση της αντιγνώσης στην εποχή του καπιταλισμού με αυτή των ύστερων Ρωμαικών και Βυζαντινών χρόνων, δεν γίνεται εκτενής αναφορά στο βιβλίο(του οποίου ο υπότιτλος την υπόσχεται).