What do you think?
Rate this book
L'ultimo libro di Emma Olsen
Quando Emma Olsen, scrittrice di successo e Premio Pulitzer per la letteratura, torna nella sua casa d'infanzia a Faith, nel profondo Midwest, le restano pochi mesi di vita. Il suo ultimo libro è l'occasione per chiudere i conti con la vertigine del passato, con le colpe, i silenzi e i tradimenti che affollano la sua memoria e che solo nella solitudine della scrittura possono trovare requie. Attorno a Emma Olsen, uno di quei personaggi letterari che si rivelano memorabili e immediatamente classici, si compone così un affresco di leggende di provincia, di esistenze minime e fragili, le cui ombre sfumano verso destini tragici o irrisolti nel solco di grandi autrici come Anne Sexton e Elizabeth Strout.
Con una scrittura dotata di classe innata e sorprendente maturità, la giovane scrittrice galega Berta Dávila si rivela al pubblico italiano dopo i successi in patria nelle pagine di questo romanzo breve, vitale e dolente. Un gioco metaletterario di proiezioni, simmetrie e punti di fuga sullo sfondo delle sterminate pianure americane, della polvere, delle cicatrici che ciascuno reca con sé.
Con una scrittura dotata di classe innata e sorprendente maturità, la giovane scrittrice galega Berta Dávila si rivela al pubblico italiano dopo i successi in patria nelle pagine di questo romanzo breve, vitale e dolente. Un gioco metaletterario di proiezioni, simmetrie e punti di fuga sullo sfondo delle sterminate pianure americane, della polvere, delle cicatrici che ciascuno reca con sé.
104 pages, Paperback
First published January 1, 2013
5 people are currently reading
262 people want to read
About the author
Berta Dávila
27 books117 followersA escritora Berta Dávila (Santiago 1987), que moi nova sorprendeu gañando o Premio
Biblos-Pazos de Galicia para menores de 21 anos e culminando da man de Agustín
Fernández Paz a súa notable primeira novela Bailarei sobre a túa tumba (2008), é hoxe unha recoñecida poeta e narradora con poemarios como Corpo baleiro (2007) e Raíz da fenda (2013, premios Johán Carballeira, da Crítica española e da AELG) e obras narrativas como libro de relatos A arte do fracaso (2010), traducido para o castelán e o xaponés, ou a novela O derradeiro libro de Emma Olsen, premio de narrativa breve Repsol en 2013, co que obtivo tamén o premio Ánxel Casal ao mellor libro de ficción 2013. Tamén foi nomeada pola AGE autora do ano en 2014.
Biblos-Pazos de Galicia para menores de 21 anos e culminando da man de Agustín
Fernández Paz a súa notable primeira novela Bailarei sobre a túa tumba (2008), é hoxe unha recoñecida poeta e narradora con poemarios como Corpo baleiro (2007) e Raíz da fenda (2013, premios Johán Carballeira, da Crítica española e da AELG) e obras narrativas como libro de relatos A arte do fracaso (2010), traducido para o castelán e o xaponés, ou a novela O derradeiro libro de Emma Olsen, premio de narrativa breve Repsol en 2013, co que obtivo tamén o premio Ánxel Casal ao mellor libro de ficción 2013. Tamén foi nomeada pola AGE autora do ano en 2014.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 64 reviews
August 6, 2015
Obra que, por su extensión, podría ser leída en una tarde, sin embargo, su poética narración y sus profundas reflexiones invitan a detenerse a paladearla. Recomendamos fervorosamente la experiencia. Reseña completa:
http://www.libros-prohibidos.com/bert...
http://www.libros-prohibidos.com/bert...
December 15, 2020
Tiña moitas ganas de ler a Berta Dávila e por fin chegou o día. Realmente disfrutei moito desta lectura. Poética, amena, profunda e íntima.
O derradeiro libro de Emma Olsen sorprendeume dende o principio, no que unha nota do editor me fixo buscar en Internet se realmente o que tiña nas mans era unha tradución. Non é, é unha autobiografía fiticia dunha aclamada escritora ianqui que decide contar o evento vital que marcou a súa vida. E como pra non marcala.
Trata os anos finais da adolescencia e a sexualidade, pero non dende a perspectiva que acostumamos atopar nese tipo de historias, xa que os enreda con outros temas igual de complexos como as relacións de amizade "destrutivas", as familias desestruturadas e o desexo de fuxir. Todo ista combinación en pouco máis de 100 páxinas que nos achegan á vida de Emma Olsen e que valen moitísimo a pena.
O derradeiro libro de Emma Olsen sorprendeume dende o principio, no que unha nota do editor me fixo buscar en Internet se realmente o que tiña nas mans era unha tradución. Non é, é unha autobiografía fiticia dunha aclamada escritora ianqui que decide contar o evento vital que marcou a súa vida. E como pra non marcala.
Trata os anos finais da adolescencia e a sexualidade, pero non dende a perspectiva que acostumamos atopar nese tipo de historias, xa que os enreda con outros temas igual de complexos como as relacións de amizade "destrutivas", as familias desestruturadas e o desexo de fuxir. Todo ista combinación en pouco máis de 100 páxinas que nos achegan á vida de Emma Olsen e que valen moitísimo a pena.
March 30, 2014
Logo de ler a poesía de "Raíz da fenda", tiña ganas de ler a Berta Dávila como narradora. As expectativas eran altas: do libro só escoitara falar ben e o título dábame boas vibracións. Pero o certo é que foi decepcionante. Non é boa cousa que un libro de 120 páxinas che resulte longo demais.
Creo que non me gustou porque me pareceu impostado. Na elección do quen, o onde e o como, aparecen unha serie de tics frecuentes en libros e películas que me gustan, pero que aquí semellan unha colección de tópicos para unha novela moi norteamericana, pero que non o é. Unha escritora no ocaso da súa vida, o ambiente pacato dunha cidade do Medio Oeste, a voz de volta das cousas da protagonista e narradora, os nomes e carácteres dos personaxes... si, todo ten lóxica no derradeiro libro de Emma Olsen, pero contado desde aquí, teño a impresión de que as pezas non casan.
Tampouco me gustou o ton da narración, ao machacar constantemente coa expectativa de algo que sabe a narradora e ti non, algo transcendental que ao final resulta moi previsible. Quedoume a sensación de que o segredo que move a narración só podía ser, máis ben, un segredo a voces, co que se derruba a lóxica do relato.
Creo que non me gustou porque me pareceu impostado. Na elección do quen, o onde e o como, aparecen unha serie de tics frecuentes en libros e películas que me gustan, pero que aquí semellan unha colección de tópicos para unha novela moi norteamericana, pero que non o é. Unha escritora no ocaso da súa vida, o ambiente pacato dunha cidade do Medio Oeste, a voz de volta das cousas da protagonista e narradora, os nomes e carácteres dos personaxes... si, todo ten lóxica no derradeiro libro de Emma Olsen, pero contado desde aquí, teño a impresión de que as pezas non casan.
Tampouco me gustou o ton da narración, ao machacar constantemente coa expectativa de algo que sabe a narradora e ti non, algo transcendental que ao final resulta moi previsible. Quedoume a sensación de que o segredo que move a narración só podía ser, máis ben, un segredo a voces, co que se derruba a lóxica do relato.
July 15, 2015
Obra que, por su extensión, podría ser leída en una tarde, sin embargo, su poética narración y sus profundas reflexiones invitan a detenerse a paladearla. Recomendamos fervorosamente la experiencia. Reseña completa:
http://www.libros-prohibidos.com/bert...
http://www.libros-prohibidos.com/bert...
December 24, 2020
I arrived at this graphic novel without passing first by the novel from which is adapted, so I don't know how much its greatness is due to the novel or to the adaptation.
The story: a very nice end-of-life tale, perfectly written and paced. Everything seems possible in that unreal —yet real— setting of Faith, South Dakota. Surely the story location is at odds with Galician literature, but I fully missed this conversation at the time, and I feel lazy now to go back to read old interviews and explanations. The universe is known (we all have been in Faith, South Dakota), so that's not an issue, and I got quickly used to it. The relevant part is the teenage drama, and there is plenty. Also, as a pansexual reader, I found many extra rewards in the story, and yet the foreseeable aspects (what's going on? is this love? is this just conceivable? would our families understand? is there any future for us?) are missing here (I don't know whether missing from the novel or from the adaptation), and I haven't decided yet if I prefer it that way. Isn't it even better like this?
But this is a graphic novel and Prado's drawing work is amazing. Some of the pages are truly remarkable, such as the one comparing the two houses. So much is narrated by the beds, or by the washing machines, or by the colour, those pink/blue (light/shadow) lines that cross the whole graphic novel from the first page to the last. This graphic novel is a catalog of resources and effects, and it could be easily used as a handbook to teach comic drawing. It has it all. At the same time is beautiful, delicate, tragic when it has to be, and even festive sometimes (the summer parade is so great, so neat). There is silence when it is needed and words (with the accurate typeface) when they are required. I couldn't tell anything wrong about it and I only wonder why I haven't heard about Prado until now.
The story: a very nice end-of-life tale, perfectly written and paced. Everything seems possible in that unreal —yet real— setting of Faith, South Dakota. Surely the story location is at odds with Galician literature, but I fully missed this conversation at the time, and I feel lazy now to go back to read old interviews and explanations. The universe is known (we all have been in Faith, South Dakota), so that's not an issue, and I got quickly used to it. The relevant part is the teenage drama, and there is plenty. Also, as a pansexual reader, I found many extra rewards in the story, and yet the foreseeable aspects (what's going on? is this love? is this just conceivable? would our families understand? is there any future for us?) are missing here (I don't know whether missing from the novel or from the adaptation), and I haven't decided yet if I prefer it that way. Isn't it even better like this?
But this is a graphic novel and Prado's drawing work is amazing. Some of the pages are truly remarkable, such as the one comparing the two houses. So much is narrated by the beds, or by the washing machines, or by the colour, those pink/blue (light/shadow) lines that cross the whole graphic novel from the first page to the last. This graphic novel is a catalog of resources and effects, and it could be easily used as a handbook to teach comic drawing. It has it all. At the same time is beautiful, delicate, tragic when it has to be, and even festive sometimes (the summer parade is so great, so neat). There is silence when it is needed and words (with the accurate typeface) when they are required. I couldn't tell anything wrong about it and I only wonder why I haven't heard about Prado until now.
July 12, 2022
Es el segundo libro que leo de la autora y sigue sorprendiéndome como escribe estoy segura que seguiré probando todos los registros que tiene dado que este libro es completamente diferente al otro que leí aunque su temática también me mantuvo enganchada entre sus páginas y me ha hecho reflexionar con el anterior
August 27, 2024
berta dávila a escritora que ti és !!!
os desenhos de pablo prado parecêrom-me super frescos e bem ilustrativos figêrom-me devorar o comic
os desenhos de pablo prado parecêrom-me super frescos e bem ilustrativos figêrom-me devorar o comic
July 20, 2023
Este libro atrapoume e gustoume tanto que para falar del necesito unha conversacion pausada ao redor dunha mesa. Vou tardar moito en olvidar esta historia e as súas personaxes. Ledeo
December 27, 2022
Segunda lectura y he caído todavía más hondo en esta historia. Espectacular lo que consigue.
August 15, 2022
3.75Interesante verlo en imágenes lo que leía hace poco
October 2, 2023
Monótono e anticlimático. Ideal para pegar unha soneca. A miña parte favorita foi o último parágrafo dos agradecementos.
March 28, 2022
3,5 (poderían ser catro, poderían ser tres, o tempo dirá).
Achegueime a este libro con ilusión, por ser un agasallo de Xu, pero con algo de escepticismo. Producíame desconfianza que, unha vez que tomo a decisión de comezar a ler máis en galego (para pensar máis en galego, se cadra) e atopo unha recomendación que non é novela negra (síntoo, pero non me interesa demasiado), vai a tipa e ambienta a súa en EEUU. Pensei "por que? para que?". Agora vexo o meu pensamento inicial prexuizoso e un dos motivos polos que comezar a ler máis en galego. Por que habería de obligatoriamente ambientarse en Galicia, se non lle pido iso ós libros en castelán? Aínda que algo dese pensamento queda comigo e, ás veces, ese ambiente e resulta algo pretencioso (o que non quere dicir que o sexa, pero), desfrutei moito da lectura. Sorprendeume que, aínda que non retrate a Galicia, é doado identificarse con ese pobo, ese barrio. Pode que, ó final, todos sexan un pouco o mesmo. Interesoume a narración da historia e e do seu contexto máis que ese segredo a contar que, non obstante, aparece como broche perfecto. Fíxome pensar, desfrutar, pasar un bo rato. A estrutura é interesante aínda que non sei se me apasiona. Recomendado.
Grazas, Xu. Sempre. Por todo.
Achegueime a este libro con ilusión, por ser un agasallo de Xu, pero con algo de escepticismo. Producíame desconfianza que, unha vez que tomo a decisión de comezar a ler máis en galego (para pensar máis en galego, se cadra) e atopo unha recomendación que non é novela negra (síntoo, pero non me interesa demasiado), vai a tipa e ambienta a súa en EEUU. Pensei "por que? para que?". Agora vexo o meu pensamento inicial prexuizoso e un dos motivos polos que comezar a ler máis en galego. Por que habería de obligatoriamente ambientarse en Galicia, se non lle pido iso ós libros en castelán? Aínda que algo dese pensamento queda comigo e, ás veces, ese ambiente e resulta algo pretencioso (o que non quere dicir que o sexa, pero), desfrutei moito da lectura. Sorprendeume que, aínda que non retrate a Galicia, é doado identificarse con ese pobo, ese barrio. Pode que, ó final, todos sexan un pouco o mesmo. Interesoume a narración da historia e e do seu contexto máis que ese segredo a contar que, non obstante, aparece como broche perfecto. Fíxome pensar, desfrutar, pasar un bo rato. A estrutura é interesante aínda que non sei se me apasiona. Recomendado.
Grazas, Xu. Sempre. Por todo.
January 20, 2024
estou lendo toda a obra narrativa de Berta Dávila porque os libros son curtos e teño curiosidade de ver o porqué da súa popularidade. tendo lido este e Un elefante na sala de estar, podo dicir unha cousa: a autora sabe escribir novelas breves (non digo curtas porque iso é unha cousa distinta).
creo que co tema que trata xa me gañou, xa que son moi fan de ler sobre amizades codependentes. todos os acontecementos do libro transmiten a sensación de que foi unha traxedia evitable, que se Faith fose distinto, se fose noutra época, se o mundo (tanto antes como agora) non fose tan heteronormativo... as cousas rematarían doutra forma. mais, tristemente, non foi así, así que o que temos é este libro.
un detalle que adorei foron todas as notas de pé de páxina do "tradutor", como se esta fose realmente unha obra traducida de Emma Olsen, unha escritora real. gústame cando os libros meten ese tipo de aclaracións, como en Jonathan Strange & Mr Norrell. polo menos no meu caso, fan que me sinta máis dentro da historia, como que difuminan un pouco a barreira entre o real e o ficticio.
quizais non me gustou tanto como o outro libro da autora porque me sentín algo perdide nos capítulos iniciais. como que nese punto estaba a ler por ler.
creo que co tema que trata xa me gañou, xa que son moi fan de ler sobre amizades codependentes. todos os acontecementos do libro transmiten a sensación de que foi unha traxedia evitable, que se Faith fose distinto, se fose noutra época, se o mundo (tanto antes como agora) non fose tan heteronormativo... as cousas rematarían doutra forma. mais, tristemente, non foi así, así que o que temos é este libro.
un detalle que adorei foron todas as notas de pé de páxina do "tradutor", como se esta fose realmente unha obra traducida de Emma Olsen, unha escritora real. gústame cando os libros meten ese tipo de aclaracións, como en Jonathan Strange & Mr Norrell. polo menos no meu caso, fan que me sinta máis dentro da historia, como que difuminan un pouco a barreira entre o real e o ficticio.
quizais non me gustou tanto como o outro libro da autora porque me sentín algo perdide nos capítulos iniciais. como que nese punto estaba a ler por ler.
December 6, 2025
É unha sensación curiosa a de ver as imaxes que outra persoa creou dunha historia q ti xa imaxinaras na túa cabeza.
Gustoume moito a forma na que se conta a historia, e como as palabras se transforman en imaxes, imaxes que merecen unha lectura (ou unha mirada?) lenta e pausada, que atenda aos pequenos detalles -tan significativos!- que o autor vai deixando como pistiñas para orientarnos no camiño .
Gustoume moito a forma na que se conta a historia, e como as palabras se transforman en imaxes, imaxes que merecen unha lectura (ou unha mirada?) lenta e pausada, que atenda aos pequenos detalles -tan significativos!- que o autor vai deixando como pistiñas para orientarnos no camiño .
September 29, 2022
3.5
Unha novela gráfica de gran beleza visual na que o ilustrador fai un gran traballo para retratar con mestría a historia que se conta nela. Gocei de moito de descifrar o uso das cores e do contraste que se crean entre as coprotagonistas nalgunhas páxinas.
Emma Olsen é un personaxe carismático co que me puiden identificar moito, gustoume moito coñecela e verme reflexada nela. A trama tamén me pareceu interesante, pero houbera preferido un maior desenvolvemento. 100 páxinas non son abondo para esta fascinante historia que, ademais, trata temas importantes cunha nova perspectiva.
Aínda así non podo non recomendalo porque é unha lectura perfecta para devorar nunha hora escasa e que che voe un pouco a perruca.
Unha novela gráfica de gran beleza visual na que o ilustrador fai un gran traballo para retratar con mestría a historia que se conta nela. Gocei de moito de descifrar o uso das cores e do contraste que se crean entre as coprotagonistas nalgunhas páxinas.
Emma Olsen é un personaxe carismático co que me puiden identificar moito, gustoume moito coñecela e verme reflexada nela. A trama tamén me pareceu interesante, pero houbera preferido un maior desenvolvemento. 100 páxinas non son abondo para esta fascinante historia que, ademais, trata temas importantes cunha nova perspectiva.
Aínda así non podo non recomendalo porque é unha lectura perfecta para devorar nunha hora escasa e que che voe un pouco a perruca.
July 12, 2017
En realidade é un 3'5. Sen dúbida, esta pequena novela ten o seu mérito. Conta con moita orixinalidade, personaxes complexos e ben construídos, verosimilitude, reflexións que invitan a pensar sobre a vida que levamos e un estilo moi coidado. Porén, non me acabou de convencer o ritmo da trama e falloume algunha que outra incoherencia. Polo demais, non estivo para nada mal.
January 7, 2024
Lo único bueno de este libro es que es corto
August 30, 2025
moi recomendable. o que parecen as últimas memorias dunha autora enghatufada nunha reminiscencia infantil resultan ser unha apelación á soledad, en tanto que, si ben ao principio da historia me sentín completamente ajeno, conforme avanzaba fun penetrando no libro hasta sentir estar coa propia Emma na beira da lagoa de Faith.
lembranzas pasadas que son o único que queda, moitas persoas pero moi pouca xente, compromisos non escritos nin versados, ou traicións trascendentes.. son ideas que rondan a mente de calquera que termine de ler esta obra cun final inquedante e enérgico.
malia non poder expresar nada de maneira fidedigna acerca desta lectura, acerco unhas palabras da autora que sintetizan o porqué da miña encarecida recomendación:
"todo aquel que escribiu unha novela sabe que contar unha historia inventada é o xeito máis sinxelo de rematar falando do que máis nos importa de nós mesmos, e que cando tratamos de dicir a verdade prescindindo das máscaras da literatura a dose de mentira sempre é maior"
lembranzas pasadas que son o único que queda, moitas persoas pero moi pouca xente, compromisos non escritos nin versados, ou traicións trascendentes.. son ideas que rondan a mente de calquera que termine de ler esta obra cun final inquedante e enérgico.
malia non poder expresar nada de maneira fidedigna acerca desta lectura, acerco unhas palabras da autora que sintetizan o porqué da miña encarecida recomendación:
"todo aquel que escribiu unha novela sabe que contar unha historia inventada é o xeito máis sinxelo de rematar falando do que máis nos importa de nós mesmos, e que cando tratamos de dicir a verdade prescindindo das máscaras da literatura a dose de mentira sempre é maior"
April 6, 2022
Se ben é verdade que ó comezo non foi un libro que chamou especialmente a miña atención, acabou gustándome moito.
Unha das cousas que máis me gustou foi a forma que tivo Dávila de confundir ó lector, creando a unha escritora e uns libros que nunca existiron.
A obra en sí é moi intimista, xa que Emma Olsen está contando como se sentiu dende a súa infancia até ese momento que a marcou e cambiou para sempre.
Gustoume moito a maneira en que a escritora vai dando pistas sobre o que vai pasar ó final e como a historia vai adquirindo máis dinamismo conforme avanza.
Recomendo o libro, ademais é moi rápido de ler.
Unha das cousas que máis me gustou foi a forma que tivo Dávila de confundir ó lector, creando a unha escritora e uns libros que nunca existiron.
A obra en sí é moi intimista, xa que Emma Olsen está contando como se sentiu dende a súa infancia até ese momento que a marcou e cambiou para sempre.
Gustoume moito a maneira en que a escritora vai dando pistas sobre o que vai pasar ó final e como a historia vai adquirindo máis dinamismo conforme avanza.
Recomendo o libro, ademais é moi rápido de ler.
April 13, 2023
El primer libro de Berta Dávila que leo y me deja con muchas ganas de leer más. Me pasa algo con los libros cortos que, cuando conecto bien con ellos, sé lo mucho que me van a gustar antes de terminarlo y este es uno de esos casos.
No puedo hacer una reseña sobre lo que me parece bueno o lo que me gustó de esta historia porque sólo puedo pensar en lo bien escrito que está y lo identificado que me sentí con algunas cosas.
No puedo hacer una reseña sobre lo que me parece bueno o lo que me gustó de esta historia porque sólo puedo pensar en lo bien escrito que está y lo identificado que me sentí con algunas cosas.
August 2, 2024
“Clarissa e mais eu falaramos moitas veces de todos os procedementos posibles para matarse, e é curioso que sexa precisamente a morte a que chama por min para contalo”
Faith é o Twin Peaks de Berta Dávila e pon sobre a mesa como os pobos poden parar as nosas vidas de tantos xeitos distintos, e aínda así pidennos unha fe que non lles podemos agasallar. clarissa e emma 4ever, you did nothing wrong e ninguén quixo entendervos.
Faith é o Twin Peaks de Berta Dávila e pon sobre a mesa como os pobos poden parar as nosas vidas de tantos xeitos distintos, e aínda así pidennos unha fe que non lles podemos agasallar. clarissa e emma 4ever, you did nothing wrong e ninguén quixo entendervos.
September 27, 2021
Gustaríame que fose un libro que tirase moito máis dos puntos interesantes que ten (o formato de diario, o libro encontrado, a falsa autoría.. ) É como que queda a medias nos lugares máis interesantes
Read
January 21, 2024creo que é difícil facerlle xustiza. Aínda así, cara a segunda parte do libro cobra moita emoción e dáme a sensación de mergullar en digresións belísimas que me gustarían ao longo de todo o libro.
May 2, 2023
Lo siento mucho, me parecieron muy pedantes todas las reflexiones de la autora, quería vender algo que te cambia la vida cuando la mayoría son cosas vacías. Además, el libro no-autobiografía es muy confuso porque no sigue un hilo argumental claro y estamos todo el rato leyendo idas por las ramas de la autora
August 9, 2016
Es difícil, actualmente, lograr aportar algo diferente y con calidad. Creo que la jovencísima Berta Dávila lo ha conseguido con creces.
Crítica completa en: https://alibreria.wordpress.com/2016/...
Crítica completa en: https://alibreria.wordpress.com/2016/...
November 11, 2020
Moi impresionado co traballo de adaptación e composición de Pablo Prado. ❤️
April 11, 2024
O cómic é moi fiel ó libro, a adaptación non deixa nada no tinteiro, que é mellor que a propia novela, que me deixou fría…
January 17, 2024
Quería de veras que este libro me parecese menos malo (pola literaria premisa dunha escritora escribindo o seu derradeiro libro e iso), menos brutalmente prosaico e inartístico (Berta eche moito, dende a súa maneria de titular os capítulos, cun número cardinal en maiúsculas) co resto de cousas que lin da Bertiña (creo que xá somentes a leo pra non dubidar de que O Ceo de Santiago é infinitamente menos malo que o que fai ela, ou calquera outra torta de chocolate publicada por Xeralaxia ou a galegófoba industria acultural galega en xeral [só producen e apoian filloas, como se aos galegos non lles dera para máis ou algo...]), pero é case que máis do mesmiño realismo simplón sen graza na forma, fondo, estilo, pensamento... Non hai por onde collelo e só se entende porque a literatura galega (a literatura española en xeral é provinciana, sen máis ínfulas que as de ser lida por xente á que non lle gusta o arte, alumnos obrigados ou as galiñas) fica nos tempos do Lazarillo; Bertiña é moi lazarilla.
O único bo do libro son as notas a pé de páxina (por iso de que hai un lixeiro atisbo de literatura, de creatividade nelas e tal, pra variar), pero mesmo nisto un non entende por que chama «novela» á obra de teatro The Importance of Being Earnest —Moito pedirlle a Berta ou aos que están detrás dos seus libros ter lido a Wilde, evidentemente—.
Hai un par de cousiñas no final que son como pra vomitarse enriba do noxo ou como pra chorrar da puta risa:
como o libro é cinza (a obra da Berta, unha fábrica de cinzas, por parafrasear a Parra), insinúa con dous ben postos que bueno, quizáis non pillaches a trivial noveliña se non es novelista (xD), como se os lectores con gusto, sensibilidade, cultura e/ou criterio, sen ser un escritor inmortal, non existisen (pero eu, que si escribín unha novela, sei o pouco que vale esta). A súa personaxe/Bertiña (ao final é un libro escrito por ela, ahí fúndense voz narrativa e escritora desa personaxe) di isto en plan desamparada e abandonada (que postureta, meu Deus), pra logo, nos agradecementos, confirmar o que digo en plan (o que segue é a miña imitación do que ten que ter na cacholiña e da a entender dende a súa necedade, non unha cita dela) «bueno, te me fui pa estar sola pa escribir esto porque sabía que podía vovler y tener gente a mi lado, jeje, cuánto te sé de la soledad, eh, hoyga, postureo un poco más y me pillan de maniquí pal Zara».
É a derradeira vez que me fago isto coa iliteratura que premian/publican na Galiciña carpetovetónica, en puto serio.
O único bo do libro son as notas a pé de páxina (por iso de que hai un lixeiro atisbo de literatura, de creatividade nelas e tal, pra variar), pero mesmo nisto un non entende por que chama «novela» á obra de teatro The Importance of Being Earnest —Moito pedirlle a Berta ou aos que están detrás dos seus libros ter lido a Wilde, evidentemente—.
Hai un par de cousiñas no final que son como pra vomitarse enriba do noxo ou como pra chorrar da puta risa:
como o libro é cinza (a obra da Berta, unha fábrica de cinzas, por parafrasear a Parra), insinúa con dous ben postos que bueno, quizáis non pillaches a trivial noveliña se non es novelista (xD), como se os lectores con gusto, sensibilidade, cultura e/ou criterio, sen ser un escritor inmortal, non existisen (pero eu, que si escribín unha novela, sei o pouco que vale esta). A súa personaxe/Bertiña (ao final é un libro escrito por ela, ahí fúndense voz narrativa e escritora desa personaxe) di isto en plan desamparada e abandonada (que postureta, meu Deus), pra logo, nos agradecementos, confirmar o que digo en plan (o que segue é a miña imitación do que ten que ter na cacholiña e da a entender dende a súa necedade, non unha cita dela) «bueno, te me fui pa estar sola pa escribir esto porque sabía que podía vovler y tener gente a mi lado, jeje, cuánto te sé de la soledad, eh, hoyga, postureo un poco más y me pillan de maniquí pal Zara».
É a derradeira vez que me fago isto coa iliteratura que premian/publican na Galiciña carpetovetónica, en puto serio.
February 24, 2022
Quería comenzar esta reseña comentando que este libro es un poco diferente a los que habitualmente podemos leer. Emma Olsen, la protagonista, es una escritora diagnosticada con cáncer que decide escribir una historia jamás contada de su pasado antes de morir. De ahí el título, su último libro.
Desde la primera página, la autora nos introduce pequeños detalles que le dan veracidad a este personaje, con notas de un editor e incluso con notas al pie de página con detalles sobre la vida literaria de la propia protagonista. Estos pequeños gestos le dan un mayor realismo a la narrativa, hasta el punto de que parece de verdad que Emma Olsen es una mujer real que nos está contando su vida. De alguna forma, su vida se vuelve real y nos olvidamos que no es Emma quien escribe, sino Berta Dávila con una excelente estructura y control de la palabra.
Emma Olsen nos cuenta su vida desde que es niña hasta el momento que marcó su vida y que nunca ha contado a nadie. Lo hace de manera natural, sencilla, con una comprensión vivaz de la personalidad de los personajes que se han cruzado a lo largo de su vida. Es fácil recrearse en ese pequeño pueblo donde vivía y comprender cómo y porqué los personajes actúan como actúan.
Como decía, ha sido para mí una grata sorpresa el estilo narrativo de esta autora, que considero impecable. Y por eso me da un poco de rabia que la historia sea un tanto lejana. Quiero decir, Emma Olsen nos cuenta su vida pero, ¿cuál es el mensaje? Es solo para contar un hecho que la traumatizó, pero no es del todo sorprendente y no despierta emoción. No he sentido lástima, ni pena, ni sorpresa. Me ha dejado indiferente y ahí es donde yo le veo la pega. Aún así, estando tan bien narrado, es una lectura agradable y mucho más compleja de lo que parece. Se denota el trabajo que la autora le ha dedicado y se ha de valorar merecidamente.
Desde la primera página, la autora nos introduce pequeños detalles que le dan veracidad a este personaje, con notas de un editor e incluso con notas al pie de página con detalles sobre la vida literaria de la propia protagonista. Estos pequeños gestos le dan un mayor realismo a la narrativa, hasta el punto de que parece de verdad que Emma Olsen es una mujer real que nos está contando su vida. De alguna forma, su vida se vuelve real y nos olvidamos que no es Emma quien escribe, sino Berta Dávila con una excelente estructura y control de la palabra.
Emma Olsen nos cuenta su vida desde que es niña hasta el momento que marcó su vida y que nunca ha contado a nadie. Lo hace de manera natural, sencilla, con una comprensión vivaz de la personalidad de los personajes que se han cruzado a lo largo de su vida. Es fácil recrearse en ese pequeño pueblo donde vivía y comprender cómo y porqué los personajes actúan como actúan.
Como decía, ha sido para mí una grata sorpresa el estilo narrativo de esta autora, que considero impecable. Y por eso me da un poco de rabia que la historia sea un tanto lejana. Quiero decir, Emma Olsen nos cuenta su vida pero, ¿cuál es el mensaje? Es solo para contar un hecho que la traumatizó, pero no es del todo sorprendente y no despierta emoción. No he sentido lástima, ni pena, ni sorpresa. Me ha dejado indiferente y ahí es donde yo le veo la pega. Aún así, estando tan bien narrado, es una lectura agradable y mucho más compleja de lo que parece. Se denota el trabajo que la autora le ha dedicado y se ha de valorar merecidamente.
Displaying 1 - 30 of 64 reviews