Ten noorden van Sicilië ligt het eiland Salina. Het bestaat uit twee dode vulkaantoppen, vijf dorpjes en een vuurtorentje. Het ligt in een kristalheldere zee, met aan de linkerkant de rokende Stromboli en aan de rechterkant de besneeuwde toppen van de Etna. Maar het eiland is in mineur. Al maanden blijven de toeristen weg. Midden in deze crisis, in mei 2021, wordt Joost Oomen uitgenodigd voor een kunstenaarsresidentie op Salina. Hij besluit de eilanders te helpen. Om de toeristen terug naar het eiland te lokken, wil hij bewijzen dat de vissen rond Salina gevoel voor poëzie hebben. Hoe? Door ze met een gedicht te vangen.
Visjes is een waargebeurd reisverslag tegen de achtergrond van de coronacrisis. Het is een lofzang op Italiaanse eilanden en het logboek van een artistiek avontuur.
Griep hebben is niks aan, maar het enige lichtpuntje is dat je je soms helemaal kan verliezen in al die boeken die nog op je lagen te wachten. Ik heb samen met Joost over het prachtige Salina gewandeld, de bloesem in mijn achtertuin begon er kruidig van te ruiken, mijn katten leken in de Italiaanse zon te slapen en toen het regende dacht ik: nu komen de vissen even kijken.
****1/2 Ik had nog nooit van Joost Oomen gehoord, al blijkt hij in Nederland ietwat van een fenomeen. Vorig jaar werd hij derde in de Nederlandse versie van De Slimste Mens en werd hij door De Volkskrant uitgeroepen tot Literair Talent 2021 na het verschijnen van zijn debuutroman _Het Perenlied_. Eerder pakte hij al uit met poëzie, en hij is ook nog columnist. _Visjes_ had ik hier en daar zie passeren, en ik was geïntrigeerd door de premisse. Oomen wordt uitgenodigd voor een kunstenaarsresidentie op Salina, ten noorden van Sicilië. Hij wil er vissen vangen met poëzie, en vraagt daarvoor bij de burgemeester een speciale visvergunning aan. En alles vind plaats temidden de coronacrisis. Het boek is autofictie: tegen een achtergrond van feiten, creëert Oomen zijn beleving, waarover hij in _Visjes_ verslag uitbrengt. Het is een bijzonder boekje geworden: mooi, absurd en ontroerend, poëtisch maar pretentieloos. Zalig.
Dit hele boek leest als een droom (zoals eigenlijk al het werk van Joost Oomen, hele gekke dromen weliswaar, maar desalniettemin prachtige dromen). Wel had ik eigenlijk het hele boek door het idee dat het slechts als een inleiding voelde, ik kwam net op gang en toen was het alweer voorbij. Ik ben er nog niet helemaal uit of dat nu een goed teken is dat ik wilde dat dit eeuwig duurde, of dat het iets is dat ik mis in dit boek dat me liet voelen alsof het het allemaal nog net niet was maar slechts een aanloop was tot ‘iets’ dat nooit kwam.
Maar goed, ik heb een groot zwak voor visjes, boeken over visjes, en voor Joost Oomen dus ik hou hier, ondanks dat gemis, nog steeds heel erg van.
“ik ben in zee en ik schrijf een gedicht voor de maan en al het zilver om haar heen dat zwemmen kan.”
wát een fijn boek om even helemaal in te verdwijnen <3 ook al lig ik op de bank en komt de regen al de hele dag met bakken uit de lucht, voelt het alsof ik net temidden van een school visjes in de oceaan heb gezwommen en het zout nog op m’n lippen proef. zin in een siciliaans biertje en poëzie.
Heel lief en eigenzinnig. Ben nu extra gemotiveerd om 1) een keer naar Salina op vakantie te gaan 2) de poëzie en het andere werk van Joost Oomen te gaan lezen, want ik geniet intens van zijn schrijfstijl.
er zijn onbeduidend veel redenen om in leven te blijven de komende paar jaren maar de voornaamste reden bij uitstek is wel om het nog uit te komen werk van Joost Oomen te kunnen lezen.
Joost Oomen verblijft op het Italiaanse vulkaaneilandje Salina in een kunstenaarsresidentie. Het is volle coronaperiode en Oomen wil er met gedichten visjes vangen. Wat een heerlijk idee! Hij neemt de lezer mee over het eiland en is aanstekelijk - bijna kinderlijk - enthousiast over wat hij er aantreft: de bloemen, de Mariabeelden, de katten op het pleintje, de zee, de zon, de eilanders en natuurlijk ook de visjes.
Een fris, sprankelend, absurd, vrolijk, liefdevol, maar vooral schattig boekje! De foto's van reisgenoten Mirka en José vormen een leuke aanvulling.
PS: Het leest nog lekkerder als je zonnecrème ophebt 😎. PPS: Slecht voor de reiswee.
Wat een heerlijk ontwapenend boek om het jaar mee in te lezen. Al zou ik het eerder in de zomer lezen. Het is zo’n boek om je letterlijk en figuurlijk op te warmen voor een zalige vakantie. Visjes vangen met gedichten - hoe heerlijk.
Lekker. Gewoon echt lekker. Je krijgt ervan zin om allerlei dingen te ondernemen, naar zee te gaan, uren in de zon te zitten, katten te aaien (ondanks mijn allergie), biertjes mee te nemen naar de kade, met wildvreemden te praten, garnalen te eten op een boot - en van dat alles dan een reisverslag te schrijven.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Gisteren gekocht, vandaag meteen uitgelezen. Door de manier waarop Joost schrijft was het alsof ik in die paar uur met hem, als in een soort droom, rondreisde in en rondom Salina. Zijn aandachtige kijk en foto’s van zijn reisgenoten maakten dit een enorm fijne ervaring. Het was eenvoudig en enorm zacht en lief. Ik houd van boeken waar ik word meegenomen naar een andere plek en de liefde voor die plek en de ervaringen daar kan voelen. Wel voelde het alsof het te snel ging en het verhaal nog niet af is, bijna een beetje anticlimactisch. Ik was benieuwd naar zijn verdiepende ervaringen/observaties/gevoelens toen hij eindelijk mocht gaan vissen met zijn poëzie. De visjes en het contact hiermee hadden van mij een grotere rol mogen spelen.
Alsnog enorm genoten en heerlijk om te lezen.
“Want vanavond wil ik de visjes niet vangen, dat wil ik pas weer als het ochtend wordt. Ik weet dat de visjes geschrokken zijn van de wind en de bliksemen de regen en ik wil op de bodem van het warme water met ze zijn om ze gerust te stellen. Ik wil met ze praten. Ik wil een vis op schoot en ik wil bij een vis op schoot.”♥️
Want vanavond wil ik de visjes niet vangen, dat wil ik pas weer als het ochtend wordt. Ik weet dat de visjes geschrokken zijn van de wind en de bliksem en de regen en ik wil op de bodem van het warme water met ze zijn om ze gerust te stellen. Ik wil met ze praten. Ik wil een vis op schoot en ik wil bij een vis op schoot. […]
Ik ben in zee en ik schrijf een gedicht voor de maan en al het zilver om haar heen dat zwemmen kan. 💙
Dit voelde een beetje als om de hete brei heen draaien, ik vond het jammer dat er niet iets meer een climax in het verhaal zat. Het kabbelde en sommige beschrijvingen waren wat willekeurig. Maar toch drie sterren, omdat de beschrijvingen mooi en des Oomens waren (en ik nu zin heb in vakantie)