What do you think?
Rate this book
Wat je van bloed weet
Op de openbare basisschool in Blaricum wordt de verteller van Wat je van bloed weet voor het eerst verliefd. Op de hockeyclub in Laren ontmoet hij Cato de Witte, van wie hij weet dat zij het voor hem is. Samen doorlopen ze de middelbare school in Bussum. Intussen woont hij in een groot, vrijstaand huis, met een rieten kap en een grote tuin, samen met zijn ogenschijnlijk welvarende familie. Maar de buren kunnen niets horen.
Wat je van bloed weet is een roman over opgroeien in een gewelddadig gezin, over de wording van kind tot man, en over de liefde – de liefde voor Cato, maar ook voor Alexander, de jongere broer van de verteller en hun zus, Emilie. Het is een roman over machteloosheid in familieverhoudingen en over de vraag of je jezelf ooit uit die verhoudingen kunt bevrijden.
Wat je van bloed weet is Philip Huffs persoonlijkste roman tot nu toe.
Wat je van bloed weet is een roman over opgroeien in een gewelddadig gezin, over de wording van kind tot man, en over de liefde – de liefde voor Cato, maar ook voor Alexander, de jongere broer van de verteller en hun zus, Emilie. Het is een roman over machteloosheid in familieverhoudingen en over de vraag of je jezelf ooit uit die verhoudingen kunt bevrijden.
Wat je van bloed weet is Philip Huffs persoonlijkste roman tot nu toe.
287 pages, Paperback
Published February 11, 2022
83 people are currently reading
2392 people want to read
About the author
Philip Huff
21 books102 followersPhilip Huff (1984) is schrijver en regisseur. Hij schrijft onder meer voor NRC Handelsblad, De Groene Amsterdammer, Hollands Maandblad, The New York Review of Books en The Paris Review. Hij publiceerde de romans Dagen van gras (genomineerd voor de Academica Debutantenprijs), Niemand in de stad (winnaar Dioraphte Prijs, verfilmd door Michiel van Erp) en Boek van de doden (keuze van het jaar 2014 van HUMO), de verhalenbundel Goed om hier te zijn en de essaybundel Het verdriet van anderen.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 415 reviews
March 8, 2022
Eerste tweehonderd bladzijden waren beklemmend en overtuigend. Die lazen als een trein. Episode met de twintig jaar oudere vriendin was niet overtuigend en niet beklemmend. Daarna wordt het boek minder en minder. De vele citaten - geleende versregels, scherpe inzichten - doen het boek geen goed. Zitten wel mooie stukken in, zoals de vogelpassages en het verlangen van de jij-figuur om onmogelijke communicatie tot stand te brengen, maar het slot is klagerig. Overtuigend is wel de jij-vorm (en eigenlijk voor het eerst een jij-verhaal dat loopt). De hoofdpersoon problematiseert de gelijkenis met zijn vader naar mijn idee te weinig, ja zelfde vingers en zelfde onbedwingbare woede en vergelijkbare liefdeloze jeugd. Slot belooft wel dat de hoofdpersoon ervoor kan kiezen een andere weg te kiezen, maar de hoofdpersoon doet zich - afgezien van de fysieke ellende - te weinig pijn.
June 11, 2022
Een indrukwekkende, krachtige, beklemmende roman over opgroeien in een gewelddadig gezin, over hoe dat doorwerkt in je verdere leven en in je relaties met anderen, over loyaliteit, liefde en schuldgevoel, over patronen willen verbreken, over de bijzondere band tussen broer en zus. Over onmacht, het verlangen naar veiligheid en niet begrijpen waarom de omgeving niet ingrijpt, over frustratie en boosheid. Bijzonder hoe de schrijfstijl verandert naarmate het hoofdpersonage ouder wordt, echt een aanrader!
February 27, 2022
Het beste boek dat ik dit jaar ga lezen. Zo veel zinnen en gedachtes in dit boek die mij nu nog bezig houden. Echt geweldig.
May 30, 2022
Wat een ongelooflijk aangrijpend boek. Ik zou het oneerbiedig vinden om het minder dan vijf sterren te geven, al hadden sommige stukken - met name brieven - van mij niet per se gehoeven.
January 21, 2025
? Leeskring Leiderdorp 21/1/25
#autobiografisch; huiselijk geweld
🤔Ik had niet zo heel hoge verwachtingen van dit boek, maar deze autobiografische roman was heftig, herkenbaar en prachtig geschreven. Ik heb erg genoten van dit mooie boek en moet het nu even laten landen... Door het boek heen waren er een aantal oneliners/citaten die mij erg aanspraken, soms cursief gedrukt als een soort van mantra/stelregel dat precies paste op het moment in de roman.
Ik ben natuurlijk ook heel nieuwsgierig wat de rest van mijn leeskring er van gaat vinden, maar dat hoor ik volgende week pas. Ik moest mijn exemplaar vandaag inleveren bij mijn bieb, maar ben nu zo enthousiast over dit boek dat ik vandaag bij 2 kringloopwinkels nog ga kijken of ze hier ook een exemplaar van hebben, want ik wil dit boek overlezen, zo enthousiast ben ik hierover ;-)
p155: "Van spel naar ernst is maar een kleine stap. Voor je het weet sta je de rest van je leven andere mensen af te blaffen, over wat ze allemaal wel of niet zouden moeten doen. Als je maar lang genoeg speelt dat je een grote bek hebt, krijg je hem vanzelf."
p175: "Ik probeer niet teveel te denken over hoe je zogenaamd hoort te zijn," zei ze "als man of als vrouw, als ouder of als kind."
p234: "De langste relaties van je leven zijn die met je broers en zussen."
MW13/1/25
#autobiografisch; huiselijk geweld
🤔Ik had niet zo heel hoge verwachtingen van dit boek, maar deze autobiografische roman was heftig, herkenbaar en prachtig geschreven. Ik heb erg genoten van dit mooie boek en moet het nu even laten landen... Door het boek heen waren er een aantal oneliners/citaten die mij erg aanspraken, soms cursief gedrukt als een soort van mantra/stelregel dat precies paste op het moment in de roman.
Ik ben natuurlijk ook heel nieuwsgierig wat de rest van mijn leeskring er van gaat vinden, maar dat hoor ik volgende week pas. Ik moest mijn exemplaar vandaag inleveren bij mijn bieb, maar ben nu zo enthousiast over dit boek dat ik vandaag bij 2 kringloopwinkels nog ga kijken of ze hier ook een exemplaar van hebben, want ik wil dit boek overlezen, zo enthousiast ben ik hierover ;-)
p155: "Van spel naar ernst is maar een kleine stap. Voor je het weet sta je de rest van je leven andere mensen af te blaffen, over wat ze allemaal wel of niet zouden moeten doen. Als je maar lang genoeg speelt dat je een grote bek hebt, krijg je hem vanzelf."
p175: "Ik probeer niet teveel te denken over hoe je zogenaamd hoort te zijn," zei ze "als man of als vrouw, als ouder of als kind."
p234: "De langste relaties van je leven zijn die met je broers en zussen."
MW13/1/25
November 9, 2022
Wat weet je van bloed?
Hoe alles, een heel leven, altijd teruggaat naar de basis
en verder dan dat.
Over wat je met die basis doet en
het heft in eigen handen. Vanuit jezelf,
maar niet alleen.
Gefragmenteerd, verdrietig, hoopvol. Met poëtische flarden en dromen, en citaten en verwijzingen genoeg. Mooi.
Hoe alles, een heel leven, altijd teruggaat naar de basis
en verder dan dat.
Over wat je met die basis doet en
het heft in eigen handen. Vanuit jezelf,
maar niet alleen.
Gefragmenteerd, verdrietig, hoopvol. Met poëtische flarden en dromen, en citaten en verwijzingen genoeg. Mooi.
Read
April 7, 2022‘Mijn ouders hadden graag da’k me gedraag als een deftige vent, anders dan hadden ze me niet Floris maar Johnny of Guus genoemd.’
Tegen het einde vervalt dit iets te vaak in aforismen om een onnodig gevoel van universaliteit te creëren, en de passages waarin de hoofdpersoon in bed Wijze Levenslessen leert van een twintig-jaar-oudere vrouw hadden eruit gemogen. Maar de anekdotische vertelstijl zorgt er tegelijkertijd ook voor dat de emotionele passages meteen heel hard aankomen. Zeker in de hoofdstukken waar de hoofdpersoon al op kamers is gegaan maar zijn broer nog steeds bij zijn mishandelende ouders woont, weet Huff heel invoelbaar te maken hoe trauma kan blijven doorwerken.
March 4, 2024
Wat maakt dat je sommige boeken doorraast als een galopperend paard, briesend en zwetend? Dit is er zo één; de eerste helft struikelden mijn ogen voortdurend over de zinnen van de haast die ik had om verder, sneller, verder te lezen. En om niks te missen, las ik dan telkens de alinea opnieuw, mezelf tot rust manend. Het is een beklemmend verhaal, je wilt eraan ontsnappen, dat de tijd versnelt zodat je weg kan - heel beeldend verteld, pijnlijk en ontroerend. De tweede helft werd wat fragmentarischer, beschouwend, zoals het verhaal dat verteld moest worden. 4,5 ster.
------
'Elke verlichte huiskamer is een glassplinter in je oog. Wat je uiteindelijk altijd weer naar huis doet terugkeren, is Alexander. Het is een vloek dat zijn geluk van jou afhangt en, omgekeerd, dat jouw geluk van hem afhangt.'
------
'In een wereld van sportveldverlichting en slagregens, van zweet en zakjes snoep en, later, bierkratjes, van plastic bitjes en radioactieve ranja, van trainingshesjes met het weer erin, van muffe kleedkamers, ruikt Cato naar schone lakens, naar een kamer in de lente waar de ramen openstaan, naar een thuis.'
-----
'Toen, ineens, deze herinnering: toen Alex heel jong was, voerde jullie zus hem banaan. Hij was dol op banaan: 'Naan!' zei hij. Hij hield in zijn kleine knuist een stukje uit naar Emilie. Al het eten dat hij lekker vond, wilde hij delen. Als hij het niet lekker vond, at hij het zelf op. Je weet niet hoe precies, maar je vond - en vindt - het veel zeggen over je broertje.'
-----
'De psycholoog lijkt minder onder de indruk en legt haar klembord naast zich neer op een bijzettafeltje en zegt: "Woede is verdriet. Verdriet vraagt om troost, troost vraagt om aandacht en aandacht vereist dat iemand je opmerkt. Verdriet moet zo dus erkend worden om te helen."'
------
'Elke verlichte huiskamer is een glassplinter in je oog. Wat je uiteindelijk altijd weer naar huis doet terugkeren, is Alexander. Het is een vloek dat zijn geluk van jou afhangt en, omgekeerd, dat jouw geluk van hem afhangt.'
------
'In een wereld van sportveldverlichting en slagregens, van zweet en zakjes snoep en, later, bierkratjes, van plastic bitjes en radioactieve ranja, van trainingshesjes met het weer erin, van muffe kleedkamers, ruikt Cato naar schone lakens, naar een kamer in de lente waar de ramen openstaan, naar een thuis.'
-----
'Toen, ineens, deze herinnering: toen Alex heel jong was, voerde jullie zus hem banaan. Hij was dol op banaan: 'Naan!' zei hij. Hij hield in zijn kleine knuist een stukje uit naar Emilie. Al het eten dat hij lekker vond, wilde hij delen. Als hij het niet lekker vond, at hij het zelf op. Je weet niet hoe precies, maar je vond - en vindt - het veel zeggen over je broertje.'
-----
'De psycholoog lijkt minder onder de indruk en legt haar klembord naast zich neer op een bijzettafeltje en zegt: "Woede is verdriet. Verdriet vraagt om troost, troost vraagt om aandacht en aandacht vereist dat iemand je opmerkt. Verdriet moet zo dus erkend worden om te helen."'
August 28, 2022
Mijn favoriete boek van Philip Huff tot nu toe.♥️ Lees dit boek en laat je niet afschrikken door de vertelvorm (tweede persoon), dat went vanzelf. Het past eigenlijk heel goed bij dit verhaal, je voelt de constante dreiging juist veel beter.
Vooral het eerste deel van het verhaal, waarin de kinderen jong zijn, vond ik heel aangrijpend en treffend. Je voelt de pijn en de angst en het is zo oneerlijk dat deze kinderen met zulke ouders zijn opgezadeld. Wat een verantwoordelijkheid kun je voelen als jong kind om je broer/zus te beschermen. Mooi vond ik de verschuiving die je ziet in het gedrag van de hoofdpersoon: als jong kind plast hij in bed en verstopt hij zich, als puber biedt hij juist verzet en gaat hij steeds tegen z’n ouders in.
Het deel over de getrouwde vrouw met wie hij een relatie krijgt als student had helemaal weggelaten kunnen worden. Het voegt niets toe en voelt aan als een opsomming van haar leven. Er zitten geen dialogen in, veel filosofische teksten en weinig persoonlijke gedachten van de hoofdpersoon. Het past niet bij het heftige, gevoelige verhaal en haalde de vaart er voor mij uit.
Gelukkig zat ik er na dat hoofdstuk direct weer in en pakt Huff het oude verhaal weer in dezelfde stijl op. Vanaf dit deel komen er wel steeds cursieven filosofische zinnen die wat mij betreft niets toevoegen. Los hiervan kwam dit laatste deel gelukkig ook echt binnen. Ik heb dit boek bijna in één keer uitgelezen (dat is tijden geleden dat ik dat had) maar het lukte nog niet om de juiste woorden op papier te zetten. Dit is een beklemmend en kwetsbaar boek dat je heel lang bij blijft.
Vooral het eerste deel van het verhaal, waarin de kinderen jong zijn, vond ik heel aangrijpend en treffend. Je voelt de pijn en de angst en het is zo oneerlijk dat deze kinderen met zulke ouders zijn opgezadeld. Wat een verantwoordelijkheid kun je voelen als jong kind om je broer/zus te beschermen. Mooi vond ik de verschuiving die je ziet in het gedrag van de hoofdpersoon: als jong kind plast hij in bed en verstopt hij zich, als puber biedt hij juist verzet en gaat hij steeds tegen z’n ouders in.
Het deel over de getrouwde vrouw met wie hij een relatie krijgt als student had helemaal weggelaten kunnen worden. Het voegt niets toe en voelt aan als een opsomming van haar leven. Er zitten geen dialogen in, veel filosofische teksten en weinig persoonlijke gedachten van de hoofdpersoon. Het past niet bij het heftige, gevoelige verhaal en haalde de vaart er voor mij uit.
Gelukkig zat ik er na dat hoofdstuk direct weer in en pakt Huff het oude verhaal weer in dezelfde stijl op. Vanaf dit deel komen er wel steeds cursieven filosofische zinnen die wat mij betreft niets toevoegen. Los hiervan kwam dit laatste deel gelukkig ook echt binnen. Ik heb dit boek bijna in één keer uitgelezen (dat is tijden geleden dat ik dat had) maar het lukte nog niet om de juiste woorden op papier te zetten. Dit is een beklemmend en kwetsbaar boek dat je heel lang bij blijft.
June 9, 2022
“Vanaf een bepaald punt af is er geen terugkeer meer mogelijk. Het gaat erom dat punt te bereiken.”
January 26, 2026
philip huffelpuf schreef weer eens autofictie en deze keer over zijn jeugd, die, dat moet ik hem wel geven, fantastisch kut was. waar ik me op een gegeven moment wel aan begon te ergeren, was het gebrek aan zelfreflectie door de hoofdpersoon. dat zou een bewuste keuze van de auteur kunnen zijn, maar elke zin ademt hier huff (risico van autofictie xx) en dus zie ik dit gewoon als een gebrek aan zelfreflectie door philip huffelpuf zelf. dan is het gewoon irritant. brieven die vervolgens worden gepresenteerd als brieven van zijn broer, ademen wederom philip, en niet alexander (de broer in kwestie). op de een of andere manier hebben ze namelijk exact dezelfde inzichten (clichés?). haast onmogelijk, zeker gezien hun leeftijdsverschil en het simpele feit dat ze uiteindelijk een heel verschillend leven hebben geleid. is gewoon irritant. hierna zou ik nog een hele relaas kunnen houden over hoe philip huffelpuf schrijft over vrouwen als niet veel meer dan bedpartners, maar dan blijven we bezig. ik wil ook gewoon naar bed. zonder philip huff.
June 5, 2022
4,5e ster.
July 12, 2025
Echt veel beter dan open vond ik. Prachtig en pijnlijk tegelijk maar zo goed opgeschreven.
August 17, 2025
Ja, ik was gewoon 300 pagina’s aan het meeleven. Heel indrukwekkend, wat kleine scheurtjes in m’n hart gekregen, maar worth it!
October 3, 2022
Een rauwe roman over een moeilijke, gewelddadige jeugd en hoe dit sporen nalaat in de toekomst. Bij elk van de drie kinderen op een andere manier. Enkele trigger warnings bij dit boek zijn op zijn plaats, er komt heel wat gezinsgeweld in dit verhaal voor. Zowel partners als kinderen worden af en toe geslagen, wat het vaak moeilijk maakt om te lezen.
‘Wat je van bloed weet’ is een eerlijk maar moeilijk boek, pijnlijk maar mooi boek. Een confronterend verhaal dat de lezer niet zomaar zal loslaten, eentje dat onder je vel kruipt en daar even blijft zitten.
Ik kan niet meer zeggen dan dat iedere romanliefhebber dit gewoon moet lezen.
‘Er is niet genoeg ruimte in jouw hoofd om alles te begraven, zoals voor je broertje niet genoeg land bestaat om te kunnen blijven vluchten. Je merkt het, als je schouders zwaar gaan voelen.’
‘Wanneer is de leugen liefde? En de liefde leugen?’
‘Jullie staan voor een stoplicht. De klok van de auto is opgemaakt uit turquoise streepjes. Je ziet dat het rechtergetal verspringt, van zeven naar acht: vier extra streepjes. Het woeden van de wereld, de uren die verstrijken. Fouten die zich opstapelen, mogelijke oplossingen die ingewikkelder worden. Verdriet dat groeit. Probeer het verleden maar eens stil te krijgen. Het ruist in je hart, je bloedbaan. Je hoofd.'
‘Wat je van bloed weet’ is een eerlijk maar moeilijk boek, pijnlijk maar mooi boek. Een confronterend verhaal dat de lezer niet zomaar zal loslaten, eentje dat onder je vel kruipt en daar even blijft zitten.
Ik kan niet meer zeggen dan dat iedere romanliefhebber dit gewoon moet lezen.
‘Er is niet genoeg ruimte in jouw hoofd om alles te begraven, zoals voor je broertje niet genoeg land bestaat om te kunnen blijven vluchten. Je merkt het, als je schouders zwaar gaan voelen.’
‘Wanneer is de leugen liefde? En de liefde leugen?’
‘Jullie staan voor een stoplicht. De klok van de auto is opgemaakt uit turquoise streepjes. Je ziet dat het rechtergetal verspringt, van zeven naar acht: vier extra streepjes. Het woeden van de wereld, de uren die verstrijken. Fouten die zich opstapelen, mogelijke oplossingen die ingewikkelder worden. Verdriet dat groeit. Probeer het verleden maar eens stil te krijgen. Het ruist in je hart, je bloedbaan. Je hoofd.'
June 17, 2022
Je hebt geen fijne jeugd gehad. Dat is uiteraard erg verdrietig. Je besluit er een roman over te schrijven. Dat kan een goed idee zijn, wie weet herkennen mensen zich hierin en hebben zij er wat aan. Maar dat is niet genoeg. Je besluit dat iedereen jouw pijn moet voelen. Dus spreek je de lezer constant rechtstreeks aan, alsof hij het personage wordt, alsof hij jou is. Zonder enige vorm van lucht in het boek.
Ik denk dat Huff zoiets moet hebben gedacht toen hij voor deze vertelvorm koos. Blijkbaar werkt dat voor een hoop mensen, maar voor mij absoluut niet. Ik ken zijn zwaarte niet en op deze manier kan ik niet zoveel met een bak ellende die te gemaakt voelt. Door de vertelvorm dus, maar ook door te veel gezochte vergelijkingen (rimpels als een vloer etc.) en door te veel de schrijver te horen in plaats van de personages. Dit stoorde me vooral aan het einde, in de brieven en woorden tussen Alexander en de hoofdpersoon. Zo'n brief uit IJsland: zo schrijft zo'n jongen toch niet?
Dit boek doet me denken aan De avond is ongemak. Een hoop ellende die een hoop mensen aanspreekt, maar mij absoluut niet.
Uitzondering waren trouwens de drie vechtscènes. Die vond ik wel aangrijpend.
Ik denk dat Huff zoiets moet hebben gedacht toen hij voor deze vertelvorm koos. Blijkbaar werkt dat voor een hoop mensen, maar voor mij absoluut niet. Ik ken zijn zwaarte niet en op deze manier kan ik niet zoveel met een bak ellende die te gemaakt voelt. Door de vertelvorm dus, maar ook door te veel gezochte vergelijkingen (rimpels als een vloer etc.) en door te veel de schrijver te horen in plaats van de personages. Dit stoorde me vooral aan het einde, in de brieven en woorden tussen Alexander en de hoofdpersoon. Zo'n brief uit IJsland: zo schrijft zo'n jongen toch niet?
Dit boek doet me denken aan De avond is ongemak. Een hoop ellende die een hoop mensen aanspreekt, maar mij absoluut niet.
Uitzondering waren trouwens de drie vechtscènes. Die vond ik wel aangrijpend.
May 3, 2022
"De wereld beschrijven is eenvoudiger dan er een plek in vinden."
Vet goed! In één ruk uitgelezen, sorry Philip Huff die er veertien jaar over heeft gedaan.
Vet goed! In één ruk uitgelezen, sorry Philip Huff die er veertien jaar over heeft gedaan.
August 11, 2022
Flipje, kom maar even voor een knuf ❤ Mooi boek; 4 sterren voor het schrijven in de tweede persoon, waar hij overigens voor gekozen heeft om het schrijven draaglijker te maken.
December 22, 2025
Heeft me ontzettend meegesleept. Mooi boek. Zou het iedereen aanraden!! Zin om er met de Kindertelefoon boekenclub over na te babbelen.
November 16, 2022
Om buikpijn van te krijgen. Krachtig boek. Laatste hoofdstuk vind ik afbreuk aan het sterke verhaal doen.
3.5 / 4 ⭐️
3.5 / 4 ⭐️
November 16, 2024
Een goed verhaal. Het is geen leuk onderwerp dat aan bod komt. De hoofdpersoon en zijn zus en broertje groeien op in een gezin waarin beide ouders continu ruzie maken en geweld gebruiken. Tegen elkaar, maar ook tegen de kinderen. De ouders hebben niet door in wat voor destructieve relatie ze zitten en wat de gevolgen voor de kinderen zijn. Ook op latere leeftijd willen ze dat niet erkennen en blijven zichzelf als slachtoffer zien. Vooral als de hoofdpersoon breekt met zijn ouders.
Hoewel dit boek gepromoot is als roman, heeft de auteur - las ik in een interview - zelf zo’n jeugd meegemaakt. Er zitten daardoor autobiografische elementen in het boek. Het boek begint met het perspectief vanuit een kind en gaandeweg verschuift dat naar een volwassen perspectief. Ook gaat het soms meer om wat je tussen de regels door leest dan wat wel beschreven wordt.
Het boek laat ook goed zien hoe zo’n onveilige jeugd doorwerkt in je volwassen leven. Wat mij ook is bijgebleven is dat het niet een ouder is die gewelddadig is, maar dat beide ouders dat gedrag vertonen en dat ze het daardoor ook bij de ander uitlokken. En hoewel het meeste van de ruzies en de mishandelingen tussen de ouders plaatsvinden, blijven de kinderen niet buiten schot. Daarnaast merk je dat in het dorp waar ze wonen algemeen bekend is hoe de situatie thuis is, maar dat er niet ingegrepen wordt.
Hoewel dit boek gepromoot is als roman, heeft de auteur - las ik in een interview - zelf zo’n jeugd meegemaakt. Er zitten daardoor autobiografische elementen in het boek. Het boek begint met het perspectief vanuit een kind en gaandeweg verschuift dat naar een volwassen perspectief. Ook gaat het soms meer om wat je tussen de regels door leest dan wat wel beschreven wordt.
Het boek laat ook goed zien hoe zo’n onveilige jeugd doorwerkt in je volwassen leven. Wat mij ook is bijgebleven is dat het niet een ouder is die gewelddadig is, maar dat beide ouders dat gedrag vertonen en dat ze het daardoor ook bij de ander uitlokken. En hoewel het meeste van de ruzies en de mishandelingen tussen de ouders plaatsvinden, blijven de kinderen niet buiten schot. Daarnaast merk je dat in het dorp waar ze wonen algemeen bekend is hoe de situatie thuis is, maar dat er niet ingegrepen wordt.
February 8, 2025
Tweemaal gelezen, dit keer omdat ik het kreeg aangereikt door een cliënt en vriend. Het is aangrijpend om deze autobiografische roman van Huff te lezen.
Voor hem alleen mogelijk te verhalen vanuit een afstandelijk perspectief in de jij-vorm. Voor mij als lezer creëert hij ondanks die vertelstijl toch grote intimiteit en empathie. Wat een bak ellende. Wat krijgen sommige mensen het toch voor hun kiezen in het leven.
De beleving van een kind in een schadelijke dynamiek van huiselijk geweld en pijn. En in het tweede deel de terugblik en vooruitgang door de volwassen Huff die inmiddels in therapie is geweest en nog steeds worstelt. Dat is levenslang.
Ik heb het boek wederom in een ruk uitgelezen en geluisterd en ik heb er wederom slecht van geslapen. Zoveel kinderen die dit meemaken en de rest van hun leven proberen hier sense van te maken. Hoe doe je dat?
Het is gruwelijk wat mensen elkaar en hun kinderen aandoen. Het gebeurt zo vaak. Ook dat volwassenen in de omgeving wegkijken. De consequenties zijn groots en dat ervaar ik als haptotherapeut helaas ook elke dag in mijn praktijk.
Vier sterren. Dit is een belangrijk boek en literair gezien ook een goed boek.
Voor hem alleen mogelijk te verhalen vanuit een afstandelijk perspectief in de jij-vorm. Voor mij als lezer creëert hij ondanks die vertelstijl toch grote intimiteit en empathie. Wat een bak ellende. Wat krijgen sommige mensen het toch voor hun kiezen in het leven.
De beleving van een kind in een schadelijke dynamiek van huiselijk geweld en pijn. En in het tweede deel de terugblik en vooruitgang door de volwassen Huff die inmiddels in therapie is geweest en nog steeds worstelt. Dat is levenslang.
Ik heb het boek wederom in een ruk uitgelezen en geluisterd en ik heb er wederom slecht van geslapen. Zoveel kinderen die dit meemaken en de rest van hun leven proberen hier sense van te maken. Hoe doe je dat?
Het is gruwelijk wat mensen elkaar en hun kinderen aandoen. Het gebeurt zo vaak. Ook dat volwassenen in de omgeving wegkijken. De consequenties zijn groots en dat ervaar ik als haptotherapeut helaas ook elke dag in mijn praktijk.
Vier sterren. Dit is een belangrijk boek en literair gezien ook een goed boek.
May 3, 2024
Een redelijk hartverscheurend relaas van hoe je jeugd je kan vormen. Ergens deed het me denken aan “een kleine geschiedenis”. Ook hier pijnlijke herinneringen, ook hier bespiegelingen over natuur en cultuur, ook hier soms tot letterlijk tenenkrommend medeleven met de hoofdpersoon. Neem daarbij de vondst van het jij-perspectief dat bijzonder goed werkt omdat het de juiste afstand naar de schrijver wekt en juist nabijheid zoekt richting lezer, en je hebt een goed boek.
May 13, 2023
Heb dit in vier maanden nu twee keer gelezen en het is echt ontzettend m’n lievelingsboek
January 1, 2026
Bijzondere schrijfstijl in de jij-vorm, maar heel mooi. Niet zonder wat tranen doorheen gekomen
January 15, 2025
Na 100 pagina’s ben ik gestopt met lezen en gestopt me af te vragen of Huff ook nog iets anders te melden had dan dat je óók als je geboren bent met 7 vinkjes ongelukkig kan zijn - bijvoorbeeld omdat je ouders losse handjes hebben. Daar kun je prima een aangrijpend verhaal over schrijven, maar dat is hier niet het geval. Noch de onrealistische dialoog, noch het willekeurige samenraapsel van zogenaamd illustratieve jeugdherinneringen (bovendien per hoofdstuk voorzien van een opsomming aan kakgemeentes om de sfeer een beetje aan te dikken) maakt dat anders. Het verhaal weet op geen enkele manier empathie of zelfs maar nieuwsgierigheid op te wekken - en dat ondanks de rare frats alles in de tweede persoon enkelvoud te schrijven. Overigens valt er ook stilistisch weinig aan te beleven.
November 22, 2025
Een heel mooi boek over een jongen die uit een gezin met veel huiselijk geweld komt. Vooral het eerste deel echt heel sterk en ik kon het bijna niet wegleggen. Het tweede deel is ook goed en vooral de brief aan Petertje vond ik erg mooi. Bedankt voor de tip Mam!
July 23, 2023
Mooie roman over wat opgroeien in een gewelddadig gezin met een persoon doet, ook zoveel jaar nadat het gebeurd is.
August 13, 2024
Gelezen op vakantie, dus review inclusief goed vakantieboek citaat:
‘…volgens mij gaat reizen ook niet alleen maar over de plekken die je bezoekt, het gaat ook over het effect van die plekken op jezelf, op je gedachten en gevoelens, en reflecties.’ (pagina 259)
‘…volgens mij gaat reizen ook niet alleen maar over de plekken die je bezoekt, het gaat ook over het effect van die plekken op jezelf, op je gedachten en gevoelens, en reflecties.’ (pagina 259)
January 4, 2026
Wooowww deze was moooi man, deze was goed. Oioioi! Ik had moeite om te stoppen met lezen. Ik werd echt goed vastgegrepen en meegenomen!
Alleen geen 5 sterren omdat het einde echt een beetje kelderde naar mijn idee. Vanaf de IJsland brief - die ik onnodig vond en m'n gedachten steeds maar deed afdwalen - zat ik er niet zo hard meer in. Maar echt dikke goeie 4 sterren man, ik ga deze ab-so-luut aanraden aan iedereen die het wil horen.
Alleen geen 5 sterren omdat het einde echt een beetje kelderde naar mijn idee. Vanaf de IJsland brief - die ik onnodig vond en m'n gedachten steeds maar deed afdwalen - zat ik er niet zo hard meer in. Maar echt dikke goeie 4 sterren man, ik ga deze ab-so-luut aanraden aan iedereen die het wil horen.
Displaying 1 - 30 of 415 reviews