Diagnosis

by Sammon, hanaayukii_ (Translator)

Our body is made up of complex systems. This is a genius tool that nature has created. The imbalance of one of the gears in the body, even a small gear, can have a huge impact. People who lose the ability to balance blood sugar will be diagnosed with diabetes. People who lose the ability to balance and control blood clotting will eventually bleed easier than usual.

People whose neurotransmitters aren't balanced will be diagnosed as a psychopath...

Genres: LGBT, Thriller, Fiction

ebook

About the author

Isaree Siriwankulthon, or commonly referred to as "Mor Sam (Dr. Sam)", is a family doctor, novelist and screenwriter from Chiang Mai, Thailand. Her writings are published under the pen name 'Sammon' and are well-known for being medical-centric LGBT stories.

Some of her notable works have been adapted into TV series, i.e. Triage, Manner of Death, Bite Me, 4MINUTES etc.

Reviews

[Dilushani Jayalath]

So far I managed to. Find only around 2/5th of the book and I can tell with clarity that little bit has left me reeling on the spot. It start with psychological terms, giving us a glimpse into a heavily layered psychological mystery but boy did I not expect such a heavy storyline pushed in front of your face. It seemed like even I felt as if I was reading something really not written as a BL story but rather a complicated thriller. At time it even felt like horror.

Honestly I want to continue to see what is truly happening, but also another part of me is truly scared to what will be brought by the other half of the story. It has be questioning my sanity too. Hopefully the other bit will be updated so I can know what truly is happening. Until the rest is updated, adios.

[Kamons]

เล่มนี้อ่านตอนต้นเรื่องนึกว่าจะออกแนวสตอล์กเกอร์โรคจิตลึกลับระทึกขวัญ เพราะยังติดภาพจำของนักเขียนในเล่มก่อน ๆ ที่อ่าน แต่พออ่านจบจะเป็นแนวรักที่พยายามบอกเล่าเรื่องโรคจิตเภทแทรกไว้ แต่ก็ไม่น่าเบื่อนะ ลุ้นดี- ลุ้นว่าพระเอกจะอาการกำเริบแล้วแทงน้องหมอตอนไหน ~ อาะแต่รวม ๆ ก็ยังเป็นเรื่องรักอยู่

[Polyj]

เป็นนิยายวายไทย ที่มีตัวเอกเป็นนักศึกษาแพทย์ กับผู้ป่วยโรคจิตเภท
ตอนแรกนึกว่าจะมาแนวน่ากลัวหลอน ๆ แต่พอได้อ่าน ปรากฏว่ามันเป็นเรื่องราวความรัก ซึ่งเส้นทางรักของพวกเขานั้นไม่ได้เริ่มต้นด้วยความสดใสมุ้งมิ้ง แต่มันมาจากพัฒนาการในความสัมพันธ์ ที่ต้องอาศัยความเข้าใจและความปรารถนาดีต่อกันอย่างมาก
อ่านแล้วทำให้เข้าใจผู้ป่วยจิตเภทมากขึ้น เห็นด้วยอย่างยิ่งว่าการที่มีคนที่รักและคอยดูแลให้กำลังใจกันจะทำให้เขามีกำลังใจในการต่อสู้กับโรค

ช่วงต้นเรื่องนี่ลุ้นปนหลอนนิด ๆ พอมาช่วงกลาง ๆ ก็ลุ้นไปอีกแบบ ลุ้นว่าพี่ธนาจะจับหมอต้นกินตอนไหน 5555 แล้วก็ลุ้นว่าพี่แกจะกลับมาโรคกำเริบอีกไหม
เอาจริง ๆ คือลุ้นอาการของพี่ธนามากอะ ไม่รู้ว่าการมีแฟนมันจะทำให้มีผลกระทบกับจิตใจของเขาไหม ยิ่งแฟนอย่างหมอต้นที่ปกปิดไม่ต้องการให้ใครรู้เรื่องความสัมพันธ์ของทั้งคู่ด้วยแล้ว วันหนึ่งมันจะทำให้เกิดปัญหาหรือเปล่า ... ลุ้นยังกะเป็นหมอเจ้าของไข้เขาเลยค่ะ พออ่านจบนี่โล่งใจมากอะ เหมือนได้ปิดเคสสวย ๆ เลย

[Panchaya]

นี่เหมือนได้วินิจฉัยแนวโน้มความบิดเบือนทางประสาทของตัวเองผ่านตัวละครเลย อาจจะดูเว่อร์มาก แต่พออ่านจบแล้วก็ได้แต่บอกตัวเองว่า จะเลิกพูดคำว่า บ้า และ โรคจิต ในเชิงประณาม หรือแม้กระทั่งเปรียบเปรยในเชิงลบแล้ว จะไม่มีส่วนในการสร้างภาพจำต่อโรคทางประสาทอันบิดเบือดนี้แล้ว ชอบงานเขียนของคุณแซมม่อนทุกเล่มเลย

[JOLLY]

อ่านแล้วได้ความรู้เกี่ยวกับศัพท์การแพทย์เพราะตัวเอกเป็นนักศึกษาแพทย์
ออ่านช่วงแรกๆที่นายเอกหลอนแล้วเราก็แอบหลอนตาม
มีหน่วงบ้าง เนื่องจากการสับสนในตัวเองของตัวเอก
จบดีค่ะ สนุก

[Eve]

Wow??

This book is unlike anything I ever expected it to be. It is focused on psychology and mental ilness reflected in human behavior, which I adored reading about, especially in the first part of the book. Honestly, I didn't really care for the romance, but that's something I'll get into further into this review.

Starting with the good things, I loved the way the characters were introduced to us in chapter 1 as Doctor Ton and Patient Thana, with specific characteristics attached to their characters, only for these to be completely messed up and reversed around chapters 3-4. That's definitely my favorite thing about this book, because it's what completely hooked me at the beginning and got me to read all of it in two sittings. The psychology tricks played by the author were so well done, my words of praise are not enough to make it justice.

However, things started to be less great from chapter 9 onwards. The biggest plot twist in the beginning of the book with so much potential to be developed is instead closed with a time skip, and therefore heading right into the beginning of the romance between the leads. It felt shallow and abrupt. This is supposed to be a spoiler free commentary so I won't rant much about those few following chapters. It was from then onwards that I began disliking Wai (who I really liked at the beginning), and I couldn't forgive him until the end of the book - I think what he forced Thana to do and how he handled the situation deserves no redemption.

Then the rest of the book just felt underwhelming to me. It had such a strong start, and yet it seemed like Sammon was sacrificing the plot for the sake of romance (one-sided one at that), and I just can't understand the choice of direction for the narration. Still, there were moments here and there that I could see the same potential it showed at the beginning, which kept me reading.

I love Sammon's mind for plots and the accuracy with medical-related themes since she's an expert in the area but - one thing that always gets me sceptical about reading her books is the way she portrays the "I like guys and that's not okay" mcs. I think it's great when writers portray the struggles of being a queer person or finding out you're queer. But from what I've read from her, she writes her characters with a little bit of internalized homophobia. Our society highly influences our ideas, that's a fact, but the way she wrote Ton (in this instance) didn't sit right with me at times. His horror at the possibility of someone else thinking he might have feelings for a man? His disregard for Thana's feelings because he didn't consider them romantic just because he's a man? Also, the way his toxic masculinity shows in the beginning when things don't work out with his girlfriend?? He starts looking at the woman around him like they're his prey. His behavior is partially excused for what comes next, but still??? This is exactly what got me to put Manner Of Death on hold. I just couldn't get over the depiction of "gay is bad"/"if you're gay you should hide it". Manner of Death's Bun is 100% gay and yet he hides it by using women and there's even some descriptions in the beginning of him checking out his colleague??? And thinking about "what if he wasn't gay?". The series version is so much better in this aspect, where Bun is just unapologetically gay. I'm sorry, this isn't about MOD, I know, but it's also a Sammon work and this just doesn't sit right with me at all.

Overall, I wish I could give this 4 starts - the psychological part really deserves it. However, everything else falls short and I can't help but give it 3 stars. Great potential though, the skeleton of this story is amazing, I hope that they turn this into a series someday - it would be thrilling to see if some improvements were made!!

[Freya**Secret SIn**]

Read a fan translation.