یعقوبی از مورخان توانای ایرانی است که به دلیل راستی اندیشه نوشته هایش قابل اعتماد می باشد. وی در جغرافیا نیز دستی داشته و بعضی او را معلم جغرافی دنیای اسلام می دانند. کتاب به رسم تاریخ نویسان پیشین از تاریخ پیدایش آغاز و با داستان سقیفه بنی ساعده پایان می یابد.
"در عصر عباسی اول(یعنی از ظهور دولت بنی العباس در سال ۱۳۲ هجری، تا اول خلافت متوکل در سال ۲۳۲) دانشمندان اسلامی از قبیل شیخ ابو اسماعیل محمد ابن عبدالله ازدی بصری واسطی در اواسط قرن دوم هجری، نویسنده کتاب «فتوح الشام، قدیمترین کتاب راجع به فتوح شام، وابوعبدالله محمد بن عمرواقدی متوفی بسال ۲۰۷ ، مؤلف کتابهای المغازی، و فتوح الشام، و «فتح العجم، و افتح مصر و اسکندریه، درباره فتوحات اسلامی کتابی چند نوشتند، و نیز در همین دوره بود که نویسندگانی مانند ابوعبدالله محمد بن سعد زهری کاتب واقدی، متوفی بسال ۲۳۰، مؤلف کتاب الطبقات الکبری، در طبقات صحابه و تابعین وروات دست بتألیف زدند ، و کسانی هم از جمله ابوالمننر هشام بن محمد بن سائب کلبی متوفى بسال ۲۰۴ هجری، و هیثم بن عدی طائی متوفی بسال ۲۰۷، وابو الحسن علی بن محمد بصری مدائنی، متوفی بسال ۲۲۰، ومحمد ابن عبده، و علان شعوبیه علاوه بر رشته های مختلف ، در علم انساب نیز بنگارش پرداختند "