What do you think?
Rate this book
Policistka volá o pomoc - problém s integrací nelze vyřešit na ulici
Dennodenně se policistka Tania Kambouri účastní v jednom z německých městských sociálních ohnisek policejních výjezdů. Z první ruky popisuje své zkušenosti, prohlubující se neúctu, narůstající násilí a potíže při kontaktu především s mužskými migranty.
„Chceme přece být vždy politicky korektní a hlavně se nenechat vyprovokovat...
Mně je každopádně otevřené hledí milejší než pokrytectví.“
„Chceme přece být vždy politicky korektní a hlavně se nenechat vyprovokovat...
Mně je každopádně otevřené hledí milejší než pokrytectví.“
208 pages, Hardcover
First published September 29, 2015
14 people are currently reading
100 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 25 of 25 reviews
July 25, 2024
DNF nach nicht einmal 5 Seiten. Die Frau hat ein ganz schlimmes Rassismusproblem und gehört nicht in den öffentlichen Dienst ... Bin am Überlegen, diesen Schund direkt in die Feuertonne zu werfen, anstatt in einen Bücherschrank zu geben, damit gar Niemand dieses Buch nochmal versehentlich liest. Hätte ich nicht in die Hand genommen, wenn ich es nicht weitergegeben bekommen hätte.
March 11, 2022
Ich bin ja keine Rassistin, aber..... Migration gefährdet die Sicherheit, besonders wenn es um Muslime geht. Die Dame denkt, das darf man ja wohl noch sagen, denn sie hat ja selbst griechische Vorfahren. Ein lautes "Pro Polizeistaat, Ausländer raus" wird gut verschleiert hinter "ich hab ja auch selbst eine türkische Freundin".
January 29, 2021
Tania opísala nepekné zážitky z policajnej práce v meste Bochum, podľa wikipedie mesto s približne 367 tisícmi obyvateľov. Je Grékyňa narodená v Nemecku, povolaním policajtka, a v knihe zosumarizovala svoj otvorený a nepokrytecký pohľad na Nemecko a integráciu cudzincov - tak to vidí ona.
Hoci niekoľkokrát priznáva, že ľudia s migračným pozadím nie sú jej jedinými klientmi, v knihe sa venuje výhradne tejto skupine ľudí. Čeliť prejavom osočovania, nerešpektovania, mačizmu rozhodne nie je príjemné komukoľvek - či už policajtovi, policajtke alebo bežnému civilovi na chodníku, no kniha má niekoľko vážnych nedostatkov.
Sústredí sa výhradne na negatívne prejavy ľudí s migračným pozadím. Geograficky ich kategorizuje, na jednotlivých príkladoch či zážitkoch vytvára stereotypy o tej ktorej kultúre, náboženstve, národnostnej menšine. Nedá si námahu, aby rovnako kvetnato uviedla príklady fungujúcej integrácie a poskytla čísla - pomer úspechu a neúspechu, prípadne ponúkla štatistiky, ktorým smerom sa (ne)integrácia uberá.
Taktiež mi prekáža absencia oficiálnych štatistík a zdrojov s odkazom priamo v texte. Keďže chýbali zdroje aj štatistiky, kniha ostáva na rovine "jedna pani povedala". Tým chcem povedať, že nespochybňujem autorkine zážitky, ale na základe napísaného si neviem predstaviť ako vážny problém to je - zažíva ho každý druhý policajt alebo je to stotina všetkých problémov, ktoré nemecká polícia rieši? Nevieme, a z tejto knihy sa to ani nedozvieme.
Na knihe mi vadí moralizujúci tón, ktorý sa ťahal od úvodných viet až po samý záver. Tania z nej vychádza ako osvietená osoba s riešením alebo aspoň s nápadom na riešenie. Ani raz jej nenapadne, že to predsa len môže byť trochu komplikovanejšie ako si myslí...
Kúsok moralizovania a protirečenia v priamej reči: "Pocit bezpečia určite nedosiahneme zamestnaním viacerých policajtov. Ale nesmieme dospieť ani k opačnému záveru a ustavične prepúšťať pre znižovanie nákladov. Na zvládnutie problémov skrátka potrebujeme viac zamestnancov." A pokračuje: "Personál je jedna vec, ale musíme držať krok aj s technikou..." (s. 157).
Odbornosťou by som túto knihu prirovnala k lepšiemu bulváru. Jednoduché informácie na potvrdenie, že multikultúra nemôže fungovať.
Hoci niekoľkokrát priznáva, že ľudia s migračným pozadím nie sú jej jedinými klientmi, v knihe sa venuje výhradne tejto skupine ľudí. Čeliť prejavom osočovania, nerešpektovania, mačizmu rozhodne nie je príjemné komukoľvek - či už policajtovi, policajtke alebo bežnému civilovi na chodníku, no kniha má niekoľko vážnych nedostatkov.
Sústredí sa výhradne na negatívne prejavy ľudí s migračným pozadím. Geograficky ich kategorizuje, na jednotlivých príkladoch či zážitkoch vytvára stereotypy o tej ktorej kultúre, náboženstve, národnostnej menšine. Nedá si námahu, aby rovnako kvetnato uviedla príklady fungujúcej integrácie a poskytla čísla - pomer úspechu a neúspechu, prípadne ponúkla štatistiky, ktorým smerom sa (ne)integrácia uberá.
Taktiež mi prekáža absencia oficiálnych štatistík a zdrojov s odkazom priamo v texte. Keďže chýbali zdroje aj štatistiky, kniha ostáva na rovine "jedna pani povedala". Tým chcem povedať, že nespochybňujem autorkine zážitky, ale na základe napísaného si neviem predstaviť ako vážny problém to je - zažíva ho každý druhý policajt alebo je to stotina všetkých problémov, ktoré nemecká polícia rieši? Nevieme, a z tejto knihy sa to ani nedozvieme.
Na knihe mi vadí moralizujúci tón, ktorý sa ťahal od úvodných viet až po samý záver. Tania z nej vychádza ako osvietená osoba s riešením alebo aspoň s nápadom na riešenie. Ani raz jej nenapadne, že to predsa len môže byť trochu komplikovanejšie ako si myslí...
Kúsok moralizovania a protirečenia v priamej reči: "Pocit bezpečia určite nedosiahneme zamestnaním viacerých policajtov. Ale nesmieme dospieť ani k opačnému záveru a ustavične prepúšťať pre znižovanie nákladov. Na zvládnutie problémov skrátka potrebujeme viac zamestnancov." A pokračuje: "Personál je jedna vec, ale musíme držať krok aj s technikou..." (s. 157).
Odbornosťou by som túto knihu prirovnala k lepšiemu bulváru. Jednoduché informácie na potvrdenie, že multikultúra nemôže fungovať.
July 21, 2023
Die Autorin generalisiert Migrant*innen, redet nur von negativen Aspekten, beschuldigt sie für angeblich gescheiterte Integration und tut so als wäre Deutschland in den Händen der Muslime, die sich angeblich so gut wie alle an die Scharia halten, Deutschland hassen und Frauen verachten. Dieses Buch hat nicht einen Satz ohne Vorurteil oder Klischee und bedient sich größtenteils an populistischen Meinungen von Konservativen, anstatt an Fakten. Die soziale „Analyse“ Deutschlands der Autorin basiert nur auf den Ereignissen, die ihr widerfahren sind und auf den Dingen die sie eben so von Kolleg*innen gehört hat. Sie ist überzeugt ohne wissenschaftliche Recherche oder Absprache mit Expert*innen auf diesem Themengebiet, auf Familienverhältnisse, verschiedene Kulturen und „bewusst anti-Deutsche“ Motivationen von „Türken und Arabern“ zu schließen. Ich musste das Buch nach 125 Seiten abbrechen, da ich es leid hatte einen rassistischen Stereotyp nach dem anderen zu lesen. Der Fakt, dass die Autorin griechische Wurzeln hat (was sie übrigens gerne auf jeder zweiten Seite noch einmal klarstellen muss), macht sie nicht frei von Rassismus und Vorurteilen.
November 9, 2017
In Deutschland im Blaulicht doet politieagente Kambouri een oproep aan politici, rechters en burgers om de uit de hand lopende problemen met allochtonen aan te pakken voordat het te laat is.
Kambouri, zelf een migrantenkind van Griekse ouders, constateert dat de Duitse politie met name in de grote steden (ze werkt zelf in Bochum) de strijd met islamitische jonge mannen en Oost-Europese bendes aan het verliezen is. Het is goed dat Kambouri dit onderscheid maakt, want het gaat hier om twee verschillende integratieproblemen.
De problemen rond islamitische immigranten verdwijnen niet. Sterker, alles wijst er op dat de problemen bij de tweede en derde generatie steeds groter worden. De problemen rond islamitische jonge mannen zijn vooral geweldsdelicten: deze problemen worden steeds heftiger, worden door steeds jongere kinderen gepleegd en komen ook steeds vaker voor. De oorzaken hiervan zoekt Kambouri vooral in de patriarchale familiestructuur, de groeps- en eercultuur en het archaische wereldbeeld van deze mensen.
Men zondert zich af van de Duitse samenleving en lost intern de problemen zelf op, door zogenaamde 'vrederechters' die de sharia-wetgeving toepassen en misdaden voor de Duitse autoriteiten verdoezelen. Binnen deze groepen domineren mannen en worden vrouwen niet geboren als individu, maar als "dochter van", "moeder van", etc. Bij deze rollen komen ook verplichtingen kijken (rechten lijkt men nog niet aan toe te zijn): de kuisheid van de vrouw is heilig en bij schending hiervan staat de familie-eer op het spel, met vaak ernstige geweldsdelicten of zelfs de dood tot gevolg. Het individu is ondergeschikt aan de groep, de groep gehoorzaamt de religieuze wetten: de Duitse staat is slechts een obstakel en moet zoveel mogelijk vermeden worden - behalve uiteraard bij het ontvangen van de sociale uitkeringen.
In de rol als agent, maakt Kambouri dagelijks de wedloop mee van de groepen moslimmannen en de politie. De mannen weten precies tot hoever ze kunnen gaan, gedragen zich bedreigend en provocerend en tonen een compleet gebrek aan respect voor de Duitse staat, de politie en (vooral) vrouwen. Kambouri heeft zelf een Turks-uitziend uiterlijk en wordt dagelijks als verrader gezien of men probeert haar om te kopen door zieligheid toe te passen ("je bent toch een van ons?"). Het meest schrijnende is nog wel de vele voorbeelden van de vijandelijkheid van moslimmannen richting haar als vrouw: bellers naar de noodoproep wensen liever mannelijke agenten te spreken. Ja: noodoproep. Zelfs in een spoedgeval zegeviert het seksisme.
Jongetjes domineren op zeer jonge leeftijd hun moeder, worden thuis gepamperd en trekken buitenshuis, waar tegengesproken, de racismekaart of gaan over tot geweld. Ouders zijn nauwelijks betrokken bij de opvoeding en het onderwijs van hun kind en waar betrokken steunen zij het kind tegenover de school en de autoriteiten. Samengevat groeien er al 30-40 jaar generaties jonge moslimmannen op die niet tegen kritiek kunnen, bij het minste of geringste geweld toepassen om "de eer te redden", zonder diploma's en voor de rest van hun leven crimineel of afgezonderd van de samenleving.
Oost-Europese bendes zijn een heel ander fenomeen. Minder gewelddadig dan de jonge moslimmannen, maar net zo ongrijpbaar. Men trekt als roversbendes door Duitsland, steelt alles wat los en vast zit en indien opgepakt staat men binnen 24 uur weer buiten. Deze mensen hebben geen woon- of verblijfplaats dus zijn onvindbaar voor vervolging en gaan vaak dezelfde dag weer vrolijk verder met stelen. De Roma en Sinti vormen een verhaal apart: deze mensen kennen dezelfde clanstructuren als de moslims (inclusief de code of silence en het intern oplossen van problemen), concurreren vaak ook met de moslims op de drugsmarkt en schrikken ook niet terug van excessief geweld.
De kern van het verhaal is dat de politie in rap tempo respect, en daarmee macht, verliest en dat de inconsequente en lage straffen die rechters opleggen een katalysator vormen voor jonge criminelen. Als dit zo doorgaat, stelt Kambouri, dan bevinden zich er over 10-20 jaar parallelle samenlevingen in de Duitse steden, waar de Duitse staat geen gezag en autoriteit meer heeft. Haar oplossingen zijn realistisch en overtuigend - veel overtuigender in ieder geval dan de oplossingen die de wegkijkende politiek correcte denkers vaak ter tafel brengen.
- Draaideurcriminelen snel, hard en consequent straffen; bij herhaling steeds harder.
- Jonge criminelen of kinderen die dreigen te ontsporen uit het gezin plaatsen en heropvoeden.
- Ouders verplicht betrekken bij de opvoeding en het onderwijs van hun kinderen, op straffe van geldboetes of kortingen op uitkeringen.
- Meisjes op scholen onderwijzen over mensenrechten en leren voor zichzelf te denken.
- Betere uitrusting voor de politie (tasers, etc.) en vooral betere (juridische) dekking van agenten die hun werk doen.
- Meer geld (lees: meer agenten) naar de politie: een vergrijzend en overwerkt korps is meer regel dan uitzondering.
Dit is een belangrijk boek, geschreven door een vrouw, een migrantenkind én een agente. Zelfs politiek correcte wegkijkers kunnen deze noodoproep niet negeren. De vraag is natuurlijk in hoeverre de situaties (zoals beschreven in het boek) vergelijkbaar is met andere landen. Ik denk dat er krachtige argumenten zijn om te zeggen dat dit één op één toepasbaar is op de Nederlandse stedenproblematiek. Het woord van het jaar 2016 was 'treitervlogger'. Dit is niets anders dan een groep jonge moslims van Turkse en Marrokkaanse komaf die dreigementen, pesterijen en geweldsdelicten filmen. Het van de fiets aftrappen van een onschuldige man en vervolgens met de hele groep lachen en schelden: dit alles terwijl de smartphone het filmt. Het eindresultaat? De hoofdverantwoordelijke (die het Youtube-kanaal bezit) krijgt een bijbaan bij de politie om het goede voorbeeld te geven: zogezegd omdat hij zelf het licht heeft gezien.
Er gaat iets gruwelijks mis in West-Europa en zelfverklaarde liberalen (in werkelijkheid regressieve racisten) leggen een beschermend schild van politieke correctheid om deze thema's. Het resultaat is dat alleen nog extreem- en populistisch rechts de problemen benoemt en de onderwerpen dus blijven liggen. Terwijl feministen zich drukmaken om seksistische romans geschreven door blanke mannen (en dit zonder scrupules linken aan fascisme), worden honderdduizenden vrouwen onderdrukt en letterlijk gedomineerd door mannen met een moslimachtergrond. Duidelijker is het verval van de westerse intellectueel niet te illustreren.
Kambouri, zelf een migrantenkind van Griekse ouders, constateert dat de Duitse politie met name in de grote steden (ze werkt zelf in Bochum) de strijd met islamitische jonge mannen en Oost-Europese bendes aan het verliezen is. Het is goed dat Kambouri dit onderscheid maakt, want het gaat hier om twee verschillende integratieproblemen.
De problemen rond islamitische immigranten verdwijnen niet. Sterker, alles wijst er op dat de problemen bij de tweede en derde generatie steeds groter worden. De problemen rond islamitische jonge mannen zijn vooral geweldsdelicten: deze problemen worden steeds heftiger, worden door steeds jongere kinderen gepleegd en komen ook steeds vaker voor. De oorzaken hiervan zoekt Kambouri vooral in de patriarchale familiestructuur, de groeps- en eercultuur en het archaische wereldbeeld van deze mensen.
Men zondert zich af van de Duitse samenleving en lost intern de problemen zelf op, door zogenaamde 'vrederechters' die de sharia-wetgeving toepassen en misdaden voor de Duitse autoriteiten verdoezelen. Binnen deze groepen domineren mannen en worden vrouwen niet geboren als individu, maar als "dochter van", "moeder van", etc. Bij deze rollen komen ook verplichtingen kijken (rechten lijkt men nog niet aan toe te zijn): de kuisheid van de vrouw is heilig en bij schending hiervan staat de familie-eer op het spel, met vaak ernstige geweldsdelicten of zelfs de dood tot gevolg. Het individu is ondergeschikt aan de groep, de groep gehoorzaamt de religieuze wetten: de Duitse staat is slechts een obstakel en moet zoveel mogelijk vermeden worden - behalve uiteraard bij het ontvangen van de sociale uitkeringen.
In de rol als agent, maakt Kambouri dagelijks de wedloop mee van de groepen moslimmannen en de politie. De mannen weten precies tot hoever ze kunnen gaan, gedragen zich bedreigend en provocerend en tonen een compleet gebrek aan respect voor de Duitse staat, de politie en (vooral) vrouwen. Kambouri heeft zelf een Turks-uitziend uiterlijk en wordt dagelijks als verrader gezien of men probeert haar om te kopen door zieligheid toe te passen ("je bent toch een van ons?"). Het meest schrijnende is nog wel de vele voorbeelden van de vijandelijkheid van moslimmannen richting haar als vrouw: bellers naar de noodoproep wensen liever mannelijke agenten te spreken. Ja: noodoproep. Zelfs in een spoedgeval zegeviert het seksisme.
Jongetjes domineren op zeer jonge leeftijd hun moeder, worden thuis gepamperd en trekken buitenshuis, waar tegengesproken, de racismekaart of gaan over tot geweld. Ouders zijn nauwelijks betrokken bij de opvoeding en het onderwijs van hun kind en waar betrokken steunen zij het kind tegenover de school en de autoriteiten. Samengevat groeien er al 30-40 jaar generaties jonge moslimmannen op die niet tegen kritiek kunnen, bij het minste of geringste geweld toepassen om "de eer te redden", zonder diploma's en voor de rest van hun leven crimineel of afgezonderd van de samenleving.
Oost-Europese bendes zijn een heel ander fenomeen. Minder gewelddadig dan de jonge moslimmannen, maar net zo ongrijpbaar. Men trekt als roversbendes door Duitsland, steelt alles wat los en vast zit en indien opgepakt staat men binnen 24 uur weer buiten. Deze mensen hebben geen woon- of verblijfplaats dus zijn onvindbaar voor vervolging en gaan vaak dezelfde dag weer vrolijk verder met stelen. De Roma en Sinti vormen een verhaal apart: deze mensen kennen dezelfde clanstructuren als de moslims (inclusief de code of silence en het intern oplossen van problemen), concurreren vaak ook met de moslims op de drugsmarkt en schrikken ook niet terug van excessief geweld.
De kern van het verhaal is dat de politie in rap tempo respect, en daarmee macht, verliest en dat de inconsequente en lage straffen die rechters opleggen een katalysator vormen voor jonge criminelen. Als dit zo doorgaat, stelt Kambouri, dan bevinden zich er over 10-20 jaar parallelle samenlevingen in de Duitse steden, waar de Duitse staat geen gezag en autoriteit meer heeft. Haar oplossingen zijn realistisch en overtuigend - veel overtuigender in ieder geval dan de oplossingen die de wegkijkende politiek correcte denkers vaak ter tafel brengen.
- Draaideurcriminelen snel, hard en consequent straffen; bij herhaling steeds harder.
- Jonge criminelen of kinderen die dreigen te ontsporen uit het gezin plaatsen en heropvoeden.
- Ouders verplicht betrekken bij de opvoeding en het onderwijs van hun kinderen, op straffe van geldboetes of kortingen op uitkeringen.
- Meisjes op scholen onderwijzen over mensenrechten en leren voor zichzelf te denken.
- Betere uitrusting voor de politie (tasers, etc.) en vooral betere (juridische) dekking van agenten die hun werk doen.
- Meer geld (lees: meer agenten) naar de politie: een vergrijzend en overwerkt korps is meer regel dan uitzondering.
Dit is een belangrijk boek, geschreven door een vrouw, een migrantenkind én een agente. Zelfs politiek correcte wegkijkers kunnen deze noodoproep niet negeren. De vraag is natuurlijk in hoeverre de situaties (zoals beschreven in het boek) vergelijkbaar is met andere landen. Ik denk dat er krachtige argumenten zijn om te zeggen dat dit één op één toepasbaar is op de Nederlandse stedenproblematiek. Het woord van het jaar 2016 was 'treitervlogger'. Dit is niets anders dan een groep jonge moslims van Turkse en Marrokkaanse komaf die dreigementen, pesterijen en geweldsdelicten filmen. Het van de fiets aftrappen van een onschuldige man en vervolgens met de hele groep lachen en schelden: dit alles terwijl de smartphone het filmt. Het eindresultaat? De hoofdverantwoordelijke (die het Youtube-kanaal bezit) krijgt een bijbaan bij de politie om het goede voorbeeld te geven: zogezegd omdat hij zelf het licht heeft gezien.
Er gaat iets gruwelijks mis in West-Europa en zelfverklaarde liberalen (in werkelijkheid regressieve racisten) leggen een beschermend schild van politieke correctheid om deze thema's. Het resultaat is dat alleen nog extreem- en populistisch rechts de problemen benoemt en de onderwerpen dus blijven liggen. Terwijl feministen zich drukmaken om seksistische romans geschreven door blanke mannen (en dit zonder scrupules linken aan fascisme), worden honderdduizenden vrouwen onderdrukt en letterlijk gedomineerd door mannen met een moslimachtergrond. Duidelijker is het verval van de westerse intellectueel niet te illustreren.
February 28, 2017
Habe dieses Buch auf Grund einer Empfehlung gelesen. Leider war es eher eine Enttäuschung, oder hatte ich vielleicht die falschen Vorstellungen? Notruf einer Polizistin kann viele bedeuten und leider kannte ich die Vorgeschichte zu diesem Buch und den Brief den die Autorin vorher veröffentlich hatte nicht. In meiner Verwandtschaft gibt es auch Polizisten, deshalb hat mich diese Buch sehr interessiert.
Zum Aufbau des Buches muss ich sagen, dass es mich fast am Anfang erschlagen hat, es wirkt eher wie ein Aufschrei gegen Einwanderung und die mangelnde Integration, da half auch die widerholende Betonung der Autorin nichts, dass sie nichts gegen Immigranten hätte und selbst mit Migrantenhintergrund habe. Ich wollte schon fast aufgeben, da auch viele Behauptungen gar nicht von der Autoren selbst erlebt worden sind. Sie hätte diese und jenese von Lehrern, anderen Polizisten und Richtern gehört. Leider fehlten mir auch die versprochenenden Beispiele aus ihrem Alltag. Nach der Hälfte wurden dann endlich Themen besprochen, die vielleicht am Anfang hätten erwähnt werden sollen. Das Ende des Buches habe ich mir erspart, es wirkte noch einmal wie eine aggressive Wiederholung der bereits genannten Missstände.
Leider sind keiner der Themen, die sie anspricht neu und deren "Realität" auch nicht erschreckend. Vielleicht ist diese ein Schock für jemanden, der gar kein Kontakt zu der Menschengruppe hat, die die Autorin hier erwähnt. Jedoch spiegelt es wenigstens ein wenig den schweren Alltag der Polizei, Notfallkräfte und Personal im öffentlichen Dienstes dar. Zu diesem Thema hätte ich mir einfach mehr gewünscht, da diese Berufe wirklich nicht mehr ernst genommen und von der Bevölkerung mit der richtigen Annerkennung belohnt werden.
Zum Aufbau des Buches muss ich sagen, dass es mich fast am Anfang erschlagen hat, es wirkt eher wie ein Aufschrei gegen Einwanderung und die mangelnde Integration, da half auch die widerholende Betonung der Autorin nichts, dass sie nichts gegen Immigranten hätte und selbst mit Migrantenhintergrund habe. Ich wollte schon fast aufgeben, da auch viele Behauptungen gar nicht von der Autoren selbst erlebt worden sind. Sie hätte diese und jenese von Lehrern, anderen Polizisten und Richtern gehört. Leider fehlten mir auch die versprochenenden Beispiele aus ihrem Alltag. Nach der Hälfte wurden dann endlich Themen besprochen, die vielleicht am Anfang hätten erwähnt werden sollen. Das Ende des Buches habe ich mir erspart, es wirkte noch einmal wie eine aggressive Wiederholung der bereits genannten Missstände.
Leider sind keiner der Themen, die sie anspricht neu und deren "Realität" auch nicht erschreckend. Vielleicht ist diese ein Schock für jemanden, der gar kein Kontakt zu der Menschengruppe hat, die die Autorin hier erwähnt. Jedoch spiegelt es wenigstens ein wenig den schweren Alltag der Polizei, Notfallkräfte und Personal im öffentlichen Dienstes dar. Zu diesem Thema hätte ich mir einfach mehr gewünscht, da diese Berufe wirklich nicht mehr ernst genommen und von der Bevölkerung mit der richtigen Annerkennung belohnt werden.
June 29, 2017
Pravdivá výpoveď, ktorú by si mali prečítať hlavne slniečkari. Nehovorí iba o moslimoch, ale zabŕdne aj do neprispôsobivých "východoeurópanov". Konečne niekto pomenoval problém taký, aký je. Na druhej strane si však neviem predstaviť, že sa v rámci polície niečo zlepší. Ako hovorí sama Tania. Polícia nemá dostatočnú právomoc, aby proti výtržníkom riadne zakročila a páchatelia na základe toho nemajú pred políciou žiaden rešpekt. Súdy sú príliš pomalé a páchatelia čoraz mladší a ľahostajnejší. Takíto ľudia sú dokonca oveľa lepšie vyzbrojení ako polícia a chodia vo "svorkách". Tania čitateľom bez servítky opisuje prácu policajtky v problémových častiach Nemecka a zamýšľa sa aj nad kultúrnym a spoločenským pozadím neprispôsobivých skupín ľudí. Zároveň však nehádže všetkých do jedného vrecia, len poukazuje na situácie, s ktorými sa dennodenne stretáva.
August 24, 2017
The amount of phrases like "I am not a racist, but..." speak for themselves. Though the author is talking about a very serious matter, the book itself was obviously thriven by her personal hatred. Indeed, the she has experienced a lot and seen the worst side of immigration, but this topic could have handled a lot more delicately if she would've wanted to be taken seriously. Sadly, the book is full of explanations for racism.
December 13, 2016
Ich stand diesem Buch vor meinem Kauf sehr skeptisch gegenüber, wollte mir aber natürlich bei so einem heiklen Thema selber meine Meinung über ihr erstes Buch bilden.
Meine Skepsis über ihre Intention verflog aber Stück für Stück, je weiter ich es gelesen habe.
Tania Kambouri hat einen schönen und sachlichen Schreibstil, den man bei so einem explosiven Thema auch braucht. Sie distanziert sich mehrfach deutlich von Sarrazins Deutschland schafft sich ab und sonstigem rassistischem Schwachsinn. Kambouri selber hat griechische und osteuröpäische Wurzeln.
Behandelt werden, neben den häufigeren und immer wieder gleichen Problemen mit muslimisch geprägten (jungen) Männern, auch der aktuelle Zustand unserer Polizei und des Rechtssystems, die Auswirkung dieses Zustände auf die Polizisten persönlich (leider nur kurz angeschnitten) und diverse Lösungsansätze zum beheben dieses Missstände. Zudem ist im Anhang noch ihr ausschlaggebender Brief abgedruckt.
Für dieses Buch habe ich ungewöhnlich lange gebraucht, da ich es immer wieder eine ganze Weile weglegen musste, da es viele geschilderte Vorfälle gibt, die mich sehr wütend gemacht haben. Aber alles in allem hat es sich gelohnt (: Es ist ein sehr informatives, konstruktives und wichtiges Buch.
Wenn du dir selbst eine Meinung über ihren Job und unsere Gesellschaft bilden und nicht alles stumpfsinnig nachplappern willst, was du so hörst und online liest, kauf's dir (:
Meine Skepsis über ihre Intention verflog aber Stück für Stück, je weiter ich es gelesen habe.
Tania Kambouri hat einen schönen und sachlichen Schreibstil, den man bei so einem explosiven Thema auch braucht. Sie distanziert sich mehrfach deutlich von Sarrazins Deutschland schafft sich ab und sonstigem rassistischem Schwachsinn. Kambouri selber hat griechische und osteuröpäische Wurzeln.
Behandelt werden, neben den häufigeren und immer wieder gleichen Problemen mit muslimisch geprägten (jungen) Männern, auch der aktuelle Zustand unserer Polizei und des Rechtssystems, die Auswirkung dieses Zustände auf die Polizisten persönlich (leider nur kurz angeschnitten) und diverse Lösungsansätze zum beheben dieses Missstände. Zudem ist im Anhang noch ihr ausschlaggebender Brief abgedruckt.
Für dieses Buch habe ich ungewöhnlich lange gebraucht, da ich es immer wieder eine ganze Weile weglegen musste, da es viele geschilderte Vorfälle gibt, die mich sehr wütend gemacht haben. Aber alles in allem hat es sich gelohnt (: Es ist ein sehr informatives, konstruktives und wichtiges Buch.
Wenn du dir selbst eine Meinung über ihren Job und unsere Gesellschaft bilden und nicht alles stumpfsinnig nachplappern willst, was du so hörst und online liest, kauf's dir (:
June 14, 2017
Auf jeden Fall aufwühlend, aber (literarisch) nicht aufrüttelnd.
Als Erstveröffentlichung einer Polizistin zur erweiterten Ausformulierung ihres Leser-/Brandbriefes in Ordnung, wenn man sich an die Begriffe Kooperation, Gewalt, Macht, Zwang in all ihren Ausführungen und Ableitungen gewöhnen kann. Diese sind zwar leider Teil des polizeilichen Alltags, aber für den (wenn schon interessierten) "Bürger" nicht angenehm zu lesen. Es ist ein Polizeibericht einiger Vorfälle mit erläuterter Ermahnung zur Läuterung. Einige Wunschziele der Autorin/Polizistin wurden bereits umgesetzt (Bodycams, verstärkter Gesetzesschutz der Beamten vor Gewalt), was erfreulich ist - andererseits ist mir ihre Sicht auf die Polizei und die restlichen Organe der Gewaltenteilung zu plakativ und eindimensional: Nicht Viele (v.a. in der Exekutive) sind so empathisch, unvoreingenommen und selbstkontrolliert wie sie selbst (zweifelsfrei ein Vorbild!).
Als Erstveröffentlichung einer Polizistin zur erweiterten Ausformulierung ihres Leser-/Brandbriefes in Ordnung, wenn man sich an die Begriffe Kooperation, Gewalt, Macht, Zwang in all ihren Ausführungen und Ableitungen gewöhnen kann. Diese sind zwar leider Teil des polizeilichen Alltags, aber für den (wenn schon interessierten) "Bürger" nicht angenehm zu lesen. Es ist ein Polizeibericht einiger Vorfälle mit erläuterter Ermahnung zur Läuterung. Einige Wunschziele der Autorin/Polizistin wurden bereits umgesetzt (Bodycams, verstärkter Gesetzesschutz der Beamten vor Gewalt), was erfreulich ist - andererseits ist mir ihre Sicht auf die Polizei und die restlichen Organe der Gewaltenteilung zu plakativ und eindimensional: Nicht Viele (v.a. in der Exekutive) sind so empathisch, unvoreingenommen und selbstkontrolliert wie sie selbst (zweifelsfrei ein Vorbild!).
June 25, 2022
Een bevestiging van wat veel burgers al lang vermoeden en/of weten maar waarvoor onze politici bewust blind blijven. Je zou haast geloven dat er meer achter steekt ... Oeps ja, tegenwoordig word je dan weggezet als complotdenker zeker?! Deze problemen waren er ook al in de jaren '70 en zijn ondertussen alleen maar veel erger geworden. Toen gebeurde het nog niet in het openbaar in tegenstelling tot nu: ze lachen ons vierkant uit in ons gezicht ... Geweldige toekomst voor onze jeugd als we zo blijven wegkijken! Hopelijk komen ordediensten, burgers... massaal naar buiten met identieke verhalen en schieten we in actie. Veel sterkte want we gaan het nodig hebben, niet alleen in Duitsland ook België, Frankrijk, Nederland, Zweden... En bedankt Tania voor jouw moed, niet alleen voor het schrijven van dit boek maar dagdagelijks als politieagente, je bent een topvrouw!
December 19, 2021
Podle negativních recenzí na tuto knihu bych řekla, že pravda bolí. A pravda nezkrášlená filtrem politické korektnosti navíc dokáže "sociální romantiky" rozzuřit doběla. Dobře. Měli by ji slyšet častěji.
Za mě skvělá kniha. Osobní zkušenosti, svědectví z první ruky, nepřikrášlený pohled na to, jak se věci mají. Navíc je tato kniha stará už víc než pět let. Neumím si představit, jak to vypadá v Německu na ulici dnes. Chudáci policisti.
Za mě skvělá kniha. Osobní zkušenosti, svědectví z první ruky, nepřikrášlený pohled na to, jak se věci mají. Navíc je tato kniha stará už víc než pět let. Neumím si představit, jak to vypadá v Německu na ulici dnes. Chudáci policisti.
June 17, 2025
Ein Buch, was einen zwiegespalten lässt. Auf der einen Seite beschreibt Frau Kambouri bekannte Missstände aus ihrer Perspektive aus dem Erleben im Polizeialltag und zeigt Probleme und deren Ursachen auf mit denen sich beschäftigt werden muss. Auf der anderen Seite wird eine deutliche vor allen ablehnende oder - möglicherweise auch durch ihr Erleben - vorurteilsgeprägte Haltung deutlich.
October 12, 2017
Kõik, mis sealt lugesin pole puhas kuld, aga ... eks seal ole tõetera sees.
January 22, 2018
Any person living in Germany should read this book!
Read
February 16, 2022Leider ein doch sehr trockenes Buch. Ich habe mich auf mehr Erfahrungsberichte gefreut und war etwas enttäuscht von der einfachen Aufzählung von zahlen...
March 1, 2018
Ich frage mich wenn manche die andere Bewerter Frau Kambouris Buch gelesen hatten? Sie redet nicht von einem versagtes Experiment, sondern ihre Erfahrungen als Polizistin im Ruhrgebiet Stadt Bochums. Sie hat einen Hintergrund als Einwanderin (Griesches) und schränkt ihr Kritik, Beobachtungen, und Vorschläge ein, nur über wie dieses sogennantes "Experiment" erfolgreicher sein könnte.
Dieser "Notruf" hat sein Anfang als einen Brief, der in einer Polizeizeitschrift veroffentlich war. Und während es mehr als wahrscheinlich ist, dass Frau Kambouri eine mutige und gewissenhafte Polizistin ist (oder war), glaube ich ebenfalls, dass der Brief genugend ist (es ist in diesem Buch beinhaltet) und das Buch nicht notwendig war. Kurze Zusammenfassung: Ihre These es, dass eine parallele Gesellschaft von absichtliche-nicht assimilierten Moslems nicht gut für die grossere Gesellschaft ist (Was du nicht sagst!). Sie glaubt ebenfalls, dass eine selbstherrliche Vaterherrschaft nicht gut fur Frauen und Madels ist (in ernst?)
Der interessantester Teile handeln von Streit und Ärger mit den Zigeuner von Osteuropa und ihre allegemeine Erfahrungen als Polizistin in Strassen. Diese zwei Buchstaben (-in) unterscheiden ihre Erzählung von viele anderen, und zeigen wie schwer es ist für eine Frau die Gesetzen mit frauenfeindlichen Männer durchzusetzen. Aber zu viele Teile und Kapitel handeln nicht von ihre interessante gefährlichen Erlebnisse, sondern ihre Meinungen (die wir haben weit über einer million Male an Rundtischfernseherschau gesehen). Der Meinungskommentar ist Schnee von Gestern; die Kleinigkeiten von ihre Arbeitstag waren viel interessanter, aber leider auch knapper.
Dieser "Notruf" hat sein Anfang als einen Brief, der in einer Polizeizeitschrift veroffentlich war. Und während es mehr als wahrscheinlich ist, dass Frau Kambouri eine mutige und gewissenhafte Polizistin ist (oder war), glaube ich ebenfalls, dass der Brief genugend ist (es ist in diesem Buch beinhaltet) und das Buch nicht notwendig war. Kurze Zusammenfassung: Ihre These es, dass eine parallele Gesellschaft von absichtliche-nicht assimilierten Moslems nicht gut für die grossere Gesellschaft ist (Was du nicht sagst!). Sie glaubt ebenfalls, dass eine selbstherrliche Vaterherrschaft nicht gut fur Frauen und Madels ist (in ernst?)
Der interessantester Teile handeln von Streit und Ärger mit den Zigeuner von Osteuropa und ihre allegemeine Erfahrungen als Polizistin in Strassen. Diese zwei Buchstaben (-in) unterscheiden ihre Erzählung von viele anderen, und zeigen wie schwer es ist für eine Frau die Gesetzen mit frauenfeindlichen Männer durchzusetzen. Aber zu viele Teile und Kapitel handeln nicht von ihre interessante gefährlichen Erlebnisse, sondern ihre Meinungen (die wir haben weit über einer million Male an Rundtischfernseherschau gesehen). Der Meinungskommentar ist Schnee von Gestern; die Kleinigkeiten von ihre Arbeitstag waren viel interessanter, aber leider auch knapper.
July 23, 2016
“Vrouw in het blauw” is een must-read voor iedereen. In de eerste instantie voor politie, rechters en politici, maar het is ook een bijzonder interessant en educatief boek over de gefaalde integratie van bevolkingsgroepen uit een moslimcultuur. De problemen die Tania Kambouri aankaart gelden niet alleen voor Duitsland, maar ook voor Nederland en België. De multiculturele samenleving heeft gefaald, en de vraag is wat we daar aan kunnen doen. “Vrouw in het blauw” schept hierin duidelijkheid. Ze overstijgt haar eigen visie als politieagente en beschouwt de problematiek op het niveau van de maatschappij als geheel. Tania Kombouri levert geen half werk. Ze beschrijft niet alleen de problemen, maar komt ook met oplossingen. Dat is bijzonder verfrissend. Er zijn talloze politici/demagogen die zo goed weten waar de problemen zitten, maar nergens een oplossing voor hebben. Kambouri heeft dat dus wel. En aangezien Kambouri niet alleen de problemen van mensen uit een moslimcultuur met de politie beschrijft, maar ook de maatschappelijke problemen met immigranten uit een moslimcultuur, is het een boek voor iedereen geworden. Het is geen boek met zweverige taal en wetenschappelijke theorieën. Kambouri schrijft met een “hands-on”-mentaliteit en dat is precies wat nodig is. Lezen dit boek!
April 5, 2020
Inhoud is goed (4 sterren). Mevrouw Kambouri verwoord duidelijk tegen welke problemen ze dagelijks aan loopt (geen respect voor vrouwen, politie en de rechtstaat.
Ze draagt ook voorstellen aan om deze problemen te verminderen: snelrecht kinderen en jongeren, eerder ouders dwingen tot echt opvoeden (gesprekken, plan van aanpak met hulpverleners en ouders en boetes) en of anders kinderen ergens anders op laten voeden (ook na school opvang of anders uit huis plaatsen).
Aanpakken van eigen rechters (die bv zeggen vanuit sharia te handelen) en dat strenger straffen. Strafbaar maken dat er onrespectvol met politie om gegaan wordt.
Veelplegers en draaideurcriminelen harder aanpakken en zorgen dat misdaad echt gestraft wordt.
Investeren in politie en juridische apparaat.
Bodycams politie.
Burgermoed: ingrijpen door burgers door in ieder geval altijd politie te bellen en waar mogelijk op een rustige wijze dader aanspreken zolang eigen veiligheid niet in gevaar komt.
Qua inhoud zeker aan te raden. Met name voor lezers met interesse in criminaliteit, integratie, handhaving, cultuur, onderwijs, pedagogiek, wetgeving en politiek.
Ze draagt ook voorstellen aan om deze problemen te verminderen: snelrecht kinderen en jongeren, eerder ouders dwingen tot echt opvoeden (gesprekken, plan van aanpak met hulpverleners en ouders en boetes) en of anders kinderen ergens anders op laten voeden (ook na school opvang of anders uit huis plaatsen).
Aanpakken van eigen rechters (die bv zeggen vanuit sharia te handelen) en dat strenger straffen. Strafbaar maken dat er onrespectvol met politie om gegaan wordt.
Veelplegers en draaideurcriminelen harder aanpakken en zorgen dat misdaad echt gestraft wordt.
Investeren in politie en juridische apparaat.
Bodycams politie.
Burgermoed: ingrijpen door burgers door in ieder geval altijd politie te bellen en waar mogelijk op een rustige wijze dader aanspreken zolang eigen veiligheid niet in gevaar komt.
Qua inhoud zeker aan te raden. Met name voor lezers met interesse in criminaliteit, integratie, handhaving, cultuur, onderwijs, pedagogiek, wetgeving en politiek.
This entire review has been hidden because of spoilers.
April 29, 2025
Redundant und auf lästige Weise rassistisch, auch wenn man es anhand des Titels erst nicht erwartet. Die Erklärungen und Argumentationen bleiben an der Oberfläche und die Einführung beziehungsweise Tania Kambouris Leserbrief aus einer Polizeizeitschrift, auf dem dieses Buch basiert, hätten ausgereicht und nicht in Buchlänge ausformuliert und jede Aussage 1000 mal durchgequirlt werden müssen. Alle Argumente bewegen sich zwischen rassistischen Floskeln und der Rechtfertigung, all das sagen zu dürfen, was sie hier sagt, weil sie selbst einen "Migrationshintergrund" (bezogen auf Deutschland) hat. Sie diagnostiziert anhand des Erscheinungsbildes von Menschen deren "Nicht-Deutschheit", reduziert Migranten auf ihren Migrationshintergrund und begründet so deren Kriminalität oder auch nur annähernd "unangepasstes" Verhalten. Es geht die ganze Zeit nur darum, aus welchem Land jemand kommt oder dass sie griechische Eltern hat. In Anbetracht dieser Tatsache zeugt folgendes Zitat der Autorin von ihrer unlogischen und unfairen Einstellung: "Es spielt keine Rolle, welche Nationalität ich als Polizeibeamter/in habe."
August 19, 2016
Durch Zufall in der Bücherei entdeckt und eingesteckt (ausgeliehen, natürlich!)
Ein Buch, das aufrüttelt und fassungslos macht, aber leider steht eigentlich nichts drin, was nicht vorher schon bekannt gewesen wäre. Auch wenn es viele immer noch nicht wahrhaben wollen, gehen bestimmte Straftaten von bestimmten Menschengruppen aus, und diese wissen ganz genau, dass ihnen nichts passieren kann. Zumindest nichts spürbar unangenehmes.
Ein erster, wichtiger Schritt wäre schon mal, die strafmündigkeit drastisch herabzusetzen, denn damit fängt es schon bei vielen an, und wenn dann keine Strafe folgt, ist dies einfach nur lächerlich. Nicht erst seit ich dieses Buch gelesen habe, weiß ich, dass das deutsche Recht ein Täterrecht ist, während die Opfer gnadenlos untergehen.
Mein großer Respekt gilt allen Polizeibeamten, aber auch generell jedem Menschen, der im Rettungsdienst ihren oder seinen Dienst tut - das ist nicht selbstverständlich und sollte mehr als hoch geschätzt werden!!
Ein Buch, das aufrüttelt und fassungslos macht, aber leider steht eigentlich nichts drin, was nicht vorher schon bekannt gewesen wäre. Auch wenn es viele immer noch nicht wahrhaben wollen, gehen bestimmte Straftaten von bestimmten Menschengruppen aus, und diese wissen ganz genau, dass ihnen nichts passieren kann. Zumindest nichts spürbar unangenehmes.
Ein erster, wichtiger Schritt wäre schon mal, die strafmündigkeit drastisch herabzusetzen, denn damit fängt es schon bei vielen an, und wenn dann keine Strafe folgt, ist dies einfach nur lächerlich. Nicht erst seit ich dieses Buch gelesen habe, weiß ich, dass das deutsche Recht ein Täterrecht ist, während die Opfer gnadenlos untergehen.
Mein großer Respekt gilt allen Polizeibeamten, aber auch generell jedem Menschen, der im Rettungsdienst ihren oder seinen Dienst tut - das ist nicht selbstverständlich und sollte mehr als hoch geschätzt werden!!
July 19, 2016
I overuse the phrase "interesting insight", but once more it fits. This time, it is an interesting insight into German police work. The author has a lot to say on the situation of young male migrants in Germany that fits what Kirsten Heisig had to say. These facts I don't really want to believe very often, but I do have to believe the author. What she says in many ways directly contradicts what is generally believed in my very liberal corner of the world. Here, people very much believe in tolerance to a fault, often to the detriment of children growing up in violent surroundings. I have seen violence towards children and women tolerated due to a mistaken sense of acceptance of other cultures. I believe in a necessity of being tolerant, too, but I also believe in obeying the law.
April 22, 2023
Lastig. Ergens gaf het mij een kijkje in haar hoofd, wat ze heeft meegemaakt met bepaalde etnische groepen, wat het met haar heeft gedaan en waarom zij op een bepaalde manier over deze mensen denkt. Maar ergens, kan ik me ook totaal niet vinden in haar uitingen. Het voelt een beetje alsof iedereen over één kam wordt geschoren. Jammer, maar wel zeer interessant.
Read
January 29, 2016Hat mir nicht gefallen.
Nicht zu Ende gelesen.
Nicht zu Ende gelesen.
Read
November 17, 2016DNF 40%
Displaying 1 - 25 of 25 reviews