Vijf vrolijke verhalen

by Adriaan van Dis

In ‘Vijf vrolijke verhalen’ verkent en verfrist Adriaan van Dis de thema’s die hem blijven bezighouden: de omgang met vluchtelingen zoals we die kennen uit ‘De wandelaar’; de rol van een goedwillende Europeaan, reizend door een conflictgebied in de Hoorn van Afrika; en de wanen van een door oorlogsherinneringen geplaagde vader. Ook bezingt hij het kustdorp van zijn jeugd – de plaats waar voor hem alles begon. Er wordt met een excentrieke dame in de tijd gereisd. Vijf keer wordt de lezer opgetild, vervoerd en aan het denken gezet. ‘Vijf vrolijke verhalen’ markeert veertig jaar schrijverschap.

Genres: Short Stories, Fiction, Ebooks, Audiobook

156 pages, Hardcover

Published August 1, 2021

About the author

Adriaan van Dis is a Dutch writer, journalist and TV presenter, who debuted as writer in 1983 with the novel Nathan Sid. That same year he debuted as a TV presenter as host for the book talkshow Hier is... Adriaan van Dis. The show lasted until 1992 and was repeated once in 2013 in honor of the Dutch book week and every year since, once a year during the Dutch book week. In 2017 he said that it was the last show unless he would be able to get a very special writer in the programme. He succeeded and interviewed Stephen Fry in March 2018 in what will probably be the last Hier is... Adriaan van Dis

Reviews

[Hendrik Dejonckheere · Rating 3 out of 5]

De titel klinkt wat overdreven vrolijk als je de 5 verhalen op een rijtje zet.In de Gutmensch confronteert Adriaan de lezer in optima forma met de drijfveren van iemand die het zijn van Gutmensch tot dagelijkse levensstijl heeft laten verworden. De Pannenman confronteert een kind met iemand die totaal geïnstitutionaliseerd is/wordt als manusje van alles in een "gekkenhuis". De distantie tot de eigen leefwereld biedt zwarte humor maar is verre van vrolijk. De Zwitser confronteert de lezer met onze sensatiezucht en ramptoerisme. Het vrolijke hiervan moet vooral gevonden worden in zoiets simpels als een sprinkhanen plaag als verstoring van het zoekproces naar echte ellende. In vlagduin is niets zoals het was of zal zijn na de verwerking van het zomerseizoen. Het minste van de 5 verhalen wat mij betreft ondanks de taalgrapjes. De rat van Arras is het enige echt vrolijke verhaal. Het biedt veel beschouwingen, informatie over zowel het Jappenkamp gevoel als over Arras. Ik proeste het verschillende keren uit bij de rake beschrijvingen. Het is bij elkaar geen slechte verzameling en zeker het lezen meer dan waard.

[Michael]

Vijf niet bijzonder vrolijke verhalen. Maar toch heb ik ze met veel plezier gelezen. Van Dis' stijl - veel korte zinnen met een eenvoudige syntax - komt in mijn ogen het best uit de verf in zijn korte verhalen. Verhalen die vaak gaan over de ongunstige lotgevallen van 'de ander' en hoe het zelf zich daar toe verhoudt. Het zelfverwijt, de angst ontmaskerd te worden als Gutmensch sijpelt overal tussendoor. Samen met het alom geprezen verhaal Een bord met spaghetti (niet in deze bundel) vind ik De rat van Arras het meest tot de verbeelding sprekend.

[Stijn Wiemerink · Rating 2 out of 5]

Heb in tijden niet meer zo veel moeite gehad om door een boek heen te komen. Het 1e en 3e verhaal waren vermakelijk, maar de rest... Verschrikkelijk!!!

[Dolf Patijn · Rating 3 out of 5]

Het boek Vijf Vrolijke Verhalen markeert veertig jaar schrijverschap. In de bundel bezoekt hij thema's die hij in zijn romans eerder behandeld heeft. Dit is niet van Dis' beste werk maar wel de moeite van het lezen waard. Ik raad beginnende van Dis lezers aan om met een van zijn romans te beginnen.

[Yo · Rating 3 out of 5]

Vier van de vijf verhalen zeker de moeite waard, favoriet is het eerste verhaal. Over de vrouw die zo graag goed wil doen voor vluchtelingen, en waarbij ik plaatsvervangend mijn tenen zat te krommen van ongemak.

[Luca Van De Laar · Rating 4 out of 5]

Aanrader als luisterboek! Adriaan van Dis is een fantastische verteller

[Bas Evers · Rating 3 out of 5]

Ook al heb je weinig met Adriaan van Dis, lees dan toch ‘De rat van Arras’. Het is de Ajax in het linkerrijtje waarbij de rest varieert tussen AZ en Cambuur rechterrijtje van deze bundel.

[Bjorn Franke · Rating 3 out of 5]

Drie en een halve ster. Het laatste verhaal laat zien dat Van Dis een - met een lelijk anglicisme - national treasure is.

[Lieselot Maes-Dhaeyere · Rating 4 out of 5]

Arras, de stad der therapeutische ratten

In De rat van Arras gunt de Nederlandse Adriaan van Dis je een intieme kijk in zijn eigen familiegeschiedenis. Na het lezen van Gutmensch uit dezelfde kortverhalenbundel Vijf vrolijke verhalen had ik een gelijksoortig subtiel maatschappijkritisch verhaal verwacht, maar niks is minder waar. In plaats van de lezer op een fijngevoelige manier een spiegel voor te houden, biedt van Dis juist een literair spiegelbeeld van het traumatische verleden dat op zijn familie weegt. Het verhaal volgt een journalist die op zoek is naar een goed verhaal voor zijn krant bij een hypnotherapeut. Hier ontmoet hij een vrouw, Maria, die steevast overtuigd is van de kracht van hypnose om toegang te krijgen tot haar vorige levens. Uit journalistische nieuwsgierigheid gaat het hoofdpersonage samen met Maria op zoek naar sporen van bevestiging van haar vorig leven in Arras in 1611.

In deze aangepaste herdruk onderneemt de schrijver een poging om de oorlogsherinneringen van zijn moeder achter hem te laten. In het voorwoord benoemt hij dan ook deze haast therapeutische vertolking als een poging om ‘háár oorlog uit míjn leven te schrijven’ (Van Dis, 2021, p. 99). Haar verblijf in een Japans interneringskamp op Sumatra verbande zijn moeder symbolisch naar een vorig leven dat ze nooit meer besproken heeft. De goedgelovige Maria uit De rat van Arras wil juist wél het oorlogsverleden uit haar vorig leven oprakelen om rust en vrede te vinden. De subtiele verwijzingen steken druppelsgewijs de kop boven. Als lezer is het soms zoeken naar de grens tussen gekke verzinsels of akelig echte gebeurtenissen. Waar de grens tussen fictie en realiteit ook ligt, grijpt het verhaal je bij de keel. Het verzinnen van het verhaal bood, aldus van Dis, ‘troost’ (Van Dis, 2021, p. 98), het lezen doet dat echter niet.

Daartegenover maakt de vlotte schrijfstijl het verhaal dan weer iets makkelijker te verteren. De auteur balanceert hiermee het eerder zware thema waardoor de lezer toch de ruimte krijgt om al de verwijzingen naar de auteurs transgenerationeel trauma te vatten enerzijds, en te verwerken anderzijds.

Ook de makkelijk te volgen opbouw van het verhaal draagt bij aan de ruimte die de lezer krijgt om gelijkenissen tussen Maria’s verhaal en dat van de auteurs moeder op te speuren. Deze overeenkomsten worden doorheen het verhaal duidelijker en duidelijker met als climax de verklaring van de op het eerste oog weinigzeggende titel.

Bovendien stelt het hoofdpersonage de eigen motieven in vraag, waaruit ik durf af te leiden dat de schrijver mogelijks ook zélf een soort schuldgevoel meedraagt tegenover zijn moeder. Is het oké om de pijn van een ander te gebruiken voor een goed verhaal? Met deze vraag alludeert de schrijver erop dat hij mogelijks te ver is gegaan bij het zoeken naar antwoorden van zijn onbenaderbare moeder. Zo lost de schrijver mijn verwachtingen alsnog in door de lezer een breder filosofisch dilemma voor te schotelen: heiligt het doel de middelen? Een vraag die zelfs nadat je het boek neerlegt, nog een tijd blijft nazinderen waardoor je de eigen normen en waarden opnieuw onder de loep neemt.

Kortom neemt van Dis de lezer mee op een therapeutische, doch literaire, ontdekkingsreis waarop je meer te weten komt over de geschiedenis en de impact hiervan op alledaagse burgers zoals zijn moeder. Het verhaal biedt de lezer een leerrijke, maar vooral aangrijpende ervaring die op doordachte wijze de lezer laat nadenken over transgenerationeel trauma en belangrijke normen en waarden.

[Koenraad Theunissen · Rating 2 out of 5]

Je wordt niet vrolijk van De rat van Arras in Vijf vrolijke verhalen

In Vijf vrolijke verhalen schrijft Adriaan van Dis vijf verhalen over niet zo vrolijke thema’s. De achterflap leert ons dat de bundel vijf kortverhalen bevat waarin van Dis ‘thema’s die hem blijven bezighouden verkent en verfrist’. (van Dis, 2021) Het laatste, De rat van Arras is daar een voorbeeld van. Het verhaal begint met een beschrijving van een journalist die lacherig doet tijdens een sessie over reïncarnatie, maar verandert daarna in een reisverslag waarin de bazige mevrouw La Tour diezelfde journalist meetrekt naar Arras om trauma’s uit de jappenkampen te verwerken.

Hoewel de thema’s die aan bod komen niet vrolijk zijn, is de stijl van van Dis dat wel. Zijn vlotte schrijfstijl met veel metaforen en een droge, cynische humor komt vooral in het eerste deel van het verhaal tot zijn recht. Daarin vertelt het hoofdpersonage op een hilarische manier wat hij komt doen op een sessie van een malafide hypnotherapeut. ‘Ik zat er voor mijn krant, in de hoop verslag te kunnen doen van gehypnotiseerden die in vreemde tongen spraken, liefst met het schuim van verre eeuwen om de mond. Helaas: dit gezelschap liet zich voor dertig gulden per persoon in slaap sussen.’ (van Dis, 2021, p. 103)

In de inleiding beschrijft de intussen 77-jarige schrijver dat het verhaal een herwerking is van een novelle die de Bijenkorf uitgaf in 1986. Het is nooit herdrukt, mede omdat zijn moeder het ongelezen terugstuurde. Maar als je de twee verhalen naast elkaar legt, dan zijn er niet veel verschillen. De voornaamste wijziging is dat van Dis het origineel in de tegenwoordige tijd schreef, terwijl de versie in de bundel speelt in de verleden tijd. Het nut van deze ingreep ontgaat mij volledig. Daarnaast verandert de naam van het hoofdpersonage van Sebastiaan Lepel naar Adriaan van Dis, een te begrijpen ingreep om het autobiografische karakter van de vertelling beter in de verf te zetten. Alleen valt de ‘herwerking’ dan wel pover uit.

Een ander punt van kritiek is dat het verhaal mij niet raakt. Mij vereenzelvigen met de hoofdpersonages is moeilijk. Ze zijn niet uitgewerkt, waardoor zowel het esoterische geitenwollensokkentype mevrouw La Tour als de lacherige, bevooroordeelde journalist naar karikaturen neigen. Daarnaast lijkt het vergezocht dan ze samen een reis ondernemen, terwijl ze elkaar nauwelijks kennen.

‘Mijn hele leven ben ik bang voor mijn moeder geweest’, is de eerste zin van het boek. (van Dis, 2021, p. 98). Ze toont de therapeutische bedoeling van de schrijver aan, die hij zelf benoemt als een poging om alvast ‘háár oorlog uit míjn leven te schrijven’ (van Dis, 2021, p. 99). Iets wat hij ook deed met het bekroonde Ik kom terug, waar hij in zijn voorwoord naar verwijst. Maar het is niet omdat een verhaal verzinnen de auteur ‘spanning en troost biedt’ (van Dis, 2021, p. 98), dat een verhaal lezen diezelfde spanning en troost biedt aan de lezer.

Dat dit werk opnieuw uitkomt is goed om het oeuvre van van Dis compleet te maken. Daarnaast is het een vlot lezend relaas met heel wat spitsvondige woordspelingen. Doordat de herwerking echter pover is en het verhaal niet aangrijpt, blijft het idee hangen dat van Dis betere boeken heeft geschreven over de relatie met zijn moeder, zoals Ik kom terug uit 2014, dat de Libris Literatuurprijs kreeg.

Bronnen:
Van Dis, A. (1986). De rat van Arras. De Bijenkorf.
Van Dis, A. (2014). Ik kom terug (e-book). Atlas Contact.
Van Dis, A. (2021). De rat van Arras in Vijf vrolijke verhalen, p. 98-156. Atlas Contact.

[Gaëlle Anthoons · Rating 4 out of 5]

Leef je je leven of een oneindig verleden?
Fan van verhalen die na het lezen nog wel even nazinderen? Dan is ‘De rat van Arras’ zeker een goed idee. Dit kortverhaal is in 2021 geschreven door Adriaan Van Dis. Van Dis is een Nederlandse auteur die erom bekend staat te schrijven over zware thema’s die hem niet loslaten. In elk van zijn verhalen is er een vleugje eigen verleden aanwezig dat verwijst naar de moeilijke band die hij had met zijn ouders. In zijn bundel ‘Vijf vrolijke verhalen’, waar je ‘De rat van Arras’ kan vinden, zet hij de lezer opnieuw aan het denken over onder andere oorlog, vluchtelingen, oorlogskampen en de trauma’s die eraan vasthangen. We worden meegenomen in het verhaal van een journalist die een zekere mevrouw La Tour ontmoet bij een hypnotiseur, waar hij is om een artikel te schrijven, niet omdat hij gelooft in hypnose of alles wat ermee te maken heeft. Hij houdt contact met mevrouw La Tour, die geobsedeerd is door reïncarnatie en spiritualiteit.
Emotioneel gezien is dit kortverhaal volgens mij zeer sterk. We worden meegesleurd in de beangstigende fragmenten uit de levens van mevrouw La Tour. De oorlogsomstandigheden in het jappenkamp en de vernoeming van de talloze doden zijn zaken die ongetwijfeld intentioneel gebruikt worden om de lezer te raken. Wat in mijn geval zeker gelukt is.
Opvallend is dat het projecteren van je eigen waarden en normen zeer belangrijk is. Moreel gezien kan dit het verhaal maken of breken. Of de lezer in reïncarnatie gelooft is bijvoorbeeld een belangrijk detail bij het lezen. Het verhaal kan je eigen ideeën versterken, je erover laten reflecteren of ze zelfs in twijfel trekken.
Wat ik miste in het verhaal is een aantrekkelijke schrijfstijl. Van Dis heeft naar mijn mening een gecompliceerde en iets te gedistingeerde schrijfstijl die het verhaal moeilijk te volgen maakt. Afdwalen of je niet voor de volle 100% concentreren is bij het lezen van dit verhaal geen optie.
Ik vind de lijm of opvulling van het verhaal, namelijk de ratten, een amusant element. Dit motief komt voor in de beide levens van mevrouw La Tour. In haar huidige leven waren de ratten aanwezig in het jappenkamp waar ze verbleef tijdens de oorlog. In haar vorige leven kwam ze terecht in Arras. De rat is het symbool van Arras. Iets wat ook regelmatig voorkomt zijn de kristallen van mevrouw La Tour. Zij gelooft in de helende en helpende kracht van de kristallen. Dat de journalist de kristallen moest gaan ophalen voor mevrouw La Tour is hetgene wat hun in eerste instantie opnieuw samenbracht. Later worden de kristallen aangehaald om ze te gebruiken tegen de moeilijkheden die ze zullen ervaren bij de reis naar Arras die de zullen maken. Voor mij versterken de kristallen het gevoel van spiritualiteit dat bij dit verhaal hoort.
Er is sprake van symboliek bij de naamgevingen, wat typisch is voor de auteur en bovendien een leuk accent geeft aan het verhaal. ‘La Tour’ betekent ‘toren’. Dit wordt ook aangehaald in het verhaal zelf, waarbij mevrouw La Tour zegt dat ze de naam van haar eerste man heeft en dat het haar aantrok in hem, aangezien ze de betekenis zo mooi vindt. Maar ‘La Tour’ betekent met een ander lidwoord ook ‘ronde’, wat staat voor hetgene waar ze zelf zo sterk in gelooft: geboorte is geen begin en dood is geen einde.
‘De rat van Arras’ voldoet naar mijn mening aan alle verwachtingen die gekoppeld zijn aan Adriaan Van Dis. Het verhaal is meeslepend, aangrijpend en het is vooral stof tot nadenken.

[Ysgrublaidd · Rating 4 out of 5]

In de november maand van dit jaar kon je, in het kader van Nederland Leest, het boek De wandelaar van Adriaan van Dis gratis bij de bibliotheek ophalen om te lezen. In voorgaande jaren haalde ik ook de gratis uitgaven van Nederland Leest op om te lezen en dus ook dit jaar was ik weer van de partij. Het boek viel in goede aarde bij mij en smaakte dus naar meer. Dus toen De club van echte lezers van uitgeverij Atlas Contact vroeg om mensen die het boek Vijf vrolijke verhalen van Van Dis zouden willen recenseren, hoefde ik niet lang na te denken en heb ik mij direct aangemeld.

Vijf vrolijke verhalen bestaat, zoals de naam al doet vermoeden, uit vijf korte verhalen. Drie daarvan zijn zo rond de 20 pagina’s lang en de overige twee wat langer. Het gaat hier om de volgende titels: Gutmensch, Pannenman, De Zwitser, Vlagduin en De rat van Arras.

Hoe verschillend de verhalen ook zijn, alle vijf hebben ze, in meer of mindere mate, wel een link met het thema oorlog. Vluchtelingen, oorlogstrauma, Jappenkamp, oorlogsberichtgeving en wederopbouw. Niet bepaald een thema die vrolijk maakt of waar gemakkelijk vrolijk over geschreven kan worden. Het vrolijk in de titel kun je dus beter als ironisch bestempelen, want zo vrolijk zijn de verhalen over het algemeen niet. Toch weet Van Dis hier en daar een vrolijke noot te slaan ondanks de achterliggende ellende. Dit komt vooral door de manier waarop hij de verschillende verhalen brengt. Hij kaart oorlog over het algemeen niet zelf aan, maar meer de rimpels die oorlog te weeg brengt en plaatst dit in situaties die wat luchtiger zijn en daardoor wat meer vrolijkheid kunnen herbergen. Ook geeft dit hem de mogelijkheid om andere thema’s aan te kaarten. Welke dit zijn ga ik verder niet vertellen. Die mag je zelf ontdekken tijdens het lezen van deze verhalen.

De verhalen hebben niet allemaal dezelfde schrijfstijl. Zo voelt het verhaal Vlagduin heel anders aan dan de rest. Toch voelen de verhalen wel allemaal aan als een Van Dis. Het leest lekker vlot weg door het heldere taalgebruik. Al is hier en daar wel kennis nodig van een andere taal. Voor een vertaling van deze korte stukken kun je echter ver zoeken in deze bundel. Jammer dus voor de mensen die geen woord buiten de grens spreken. Gelukkig gaat het hier maar om kleine stukjes tekst. Dus laat dit punt je vooral niet afschrikken.

Het is zeker een mooie bundel om eens te lezen als je van korte verhalen houdt.

[Berit · Rating 4 out of 5]

De verhalen in Vijf vrolijke verhalen van Adriaan van Dis zijn niet echt vrolijk te noem. Het terugkerende thema is oorlog, maar dit is veelal terloops. Van een vader en een mevrouw met oorlogstrauma, omgang met vluchtelingen tot een dorp dat ontstaat en opbloeit na de oorlog. Niet echt een vrolijk onderwerp, en voor de vrolijke noot moet je dan goed tussen de regels door lezen. Misschien moet je vrolijk dan ook ironisch lezen? Ik weet niet of dat het echt recht doet, maar ik heb geen beter antwoord.

Drie van de vijf verhalen zijn erg kort en lezen daarom ook snel weg. Met name het laatste verhaal is wat langer en bestaat zelfs uit meerdere ‘hoofdstukjes’. Dit verhaal, de rat van Arras, sprak mij persoonlijk het meest aan. Hoewel het mij wat ver gezocht lijkt dat je je zo laat meeslepen door een vreemde voor een verhaal (ik ben geen journalist, misschien snap ik het daarom niet?), levert het wel een interessant avontuur op.
Het tweede verhaal dat mij het meest bijgebleven is, is gutmensch, over een stel dat naar een rustig dorp is verhuisd. Daar komt op een dag een opvang voor vluchtelingen. Ze besluiten, goed bedoeld, een diner te organiseren voor twee asielzoekers en dat loopt helemaal anders dan voorzien. Het is een verhaal wat bijblijft, omdat de situatie en vooroordelen ontzettend tenenkrommend zijn en het zet aan het denken.

Op z’n tijd korte verhalen lezen is leuk en bevredigend en als je op zoek bent naar een bundel met korte verhalen dan is Vijf vrolijke verhalen zeker een aanrader (maar verwacht geen écht vrolijke verhalen!). De onderwerpen zijn zwaar, maar ze worden niet zwaar gebracht.

[Wijnand · Rating 4 out of 5]

De titel doet anders vermoeden, maar vrolijkheid is ver te zoeken in Van Dis’ laatste boek. Bekende thema’s uit zijn oeuvre komen terug. Het boek begint met een ware klucht over een oudere vrouw die zich goedbedoeld maar vergeefs inspant voor vluchtelingen. Daarna zoekt een bangige jonge Adriaan zijn vader op in een gesticht. Vervolgens gaat de iets minder jonge Adriaan als Zwitser op expeditie in hongerend Afrika. In het experimentele verhaal Vlagduin worden op licht hallucinerende wijze (Klifi-stijl) jeugdherinneringen aan de Noord-Hollandse kust opgehaald. En tot slot de meest boeiende van de vijf: De Rat van Arras, die kende ik al - in de jaren 80 als geschenk voor Bijenkorf klanten geschreven. “Het oerboek”, aldus Van Dis, “daarna schreef ik Indische Duinen.” Hij heeft het oorspronkelijke verhaal wel flink opgeschud. Al met al een waardige uitgave met bekende thema’s van de jubilerende schrijver.

[Janine Van · Rating 4 out of 5]

Vijf mooie verhalen door en over van Dis. Ik zou het niet direct vrolijke verhalen noemen, ze gaan eigenlijk allemaal over ongemakkelijke situaties. Maar allemaal prachtig geschreven, alsof je het echt ziet en voelt.
- een onzekere mevrouw die probeert goed te doen, en een paar asielzoekers uitnodigt voor een maaltijd, maar bij het kopen en koken van de maaltijd gaat er al veel mis
- een klein jongetje dat aardbeien plukt voor zijn vader in de inrichting maar geen contact krijgt
- een jonge schrijver die meerijdt naar oorlogsgebied, en het enige dat ze meemaken is een konvooi vrouwen en een zwerm sprinkhanen. Toch is hij de hele tijd bang
- een beschrijving van een dorp in de duinen kort na de oorlog (met oorlogswezen, een baron, en de lokale postbode die alles ziet en hoort
- en tot slot een verhaal over zijn moeder, dat hij lang geleden al geschreven heeft maar pas kon publiceren na haar dood.

[Michel Schynkel · Rating 3 out of 5]

Ik heb Adriaan van Dis steeds graag gelezen. Een zin die niet toevallig in de verleden tijd staat, want van zijn recente werk werd ik niet echt vrolijk, ook al hoopt de auteur blijkens de titel van zijn laatste publicatie van wel. Kan je schrijven ook verleren? Je zou het bijna gaan denken.
Dit boek bundelt vijf kortverhalen, waarvan alleen het laatste, ‘De rat van Arras’, echt de moeite is. En wat blijkt, dit verhaal – dat gelukkig het omvangrijkste is – dateert al uit 1986. De levendigheid en de schwung die dit verhaal kenmerken, mis je node in de andere bijdragen. Jammer. Hopelijk hervindt van Dis met een volgend werk zijn oude elan. Ik geef de hoop nog niet op.

[Thirza · Rating 3 out of 5]

Het eerste verhaal vond ik heel grappig, het laatste verhaal heel goed. De verhalen ertussenin vond ik ook ertussenin. Onderhoudend, maar niet meer dan dat. Alhoewel ik het verhaal over de vader in de inrichting ook wel treffend vond. Het leuke aan dit boek vind ik dat er veel uit het oeuvre van Van Dis in te herkennen is. In het laatste verhaal vond ik Van Dis op zijn best. Grappig, scherp, realistisch en eerlijk.
Leuk boek ook voor havo 4/5 leerlingen denk ik.

[Kirsten Bett · Rating 5 out of 5]

Fantastic, I hope this book gets translated into English because it's great! The title translates to five merry stories. Well the strange thing is even though they are, of course, not in the most cheerful situations (sic), the characters make the most of it and the stories strangely make you feel happy at the end. A bit like the cover illustration. I am buying a hard copy of this book because I am looking forward to having a copy in my bookcase to flick through when I want to read a good story!

[Wisperlee · Rating 4 out of 5]

Niet erg vrolijk, wel erg menselijk. De vijf verhalen beginnen allemaal dicht tegen het burgelijke aan, om dan de bekende paden te verlaten. De verhalen dwalen en meanderen, net als de personages trouwens, totdat ze schuren tegen de grenzen van je comfort zone. Maar juist daar licht de schoonheid--waar mensen MEER durven te zijn dan normaal.

De door Van Dis zelf voorgelezen audioversie is een aanrader compleet met muzikale ondersteuning!

[Marc Dilliën · Rating 4 out of 5]

Dit boek is een juweeltje, deels door de gehanteerde taal, deels door de originele verteltrant.
Vooral het verhaal van de Hollandse kustplaats, herstelkolonie voor kinderen na de oorlog en prachtig beschreven in al zijn naoorlog, zijn herstel.
Maar vooral de uitgepuurde taal, het zoeken naar de juiste formulering, geen letter teveel, maar steeds zoekend naar de juiste toon!

[Monique Smeets · Rating 3 out of 5]

Een fijn verhalenboek voor donkere winteravonden of regenachtige zondagmiddagen. Van Dis is veertig jaar schrijver en in dit boek komen zijn thema's stuk voor stuk aan bod. Ik heb het met veel plezier gelezen, maar Van Dis' beste boek is (toch) niet.

[Ceasars · Rating 3 out of 5]

Niet mijn stijl, wel aardig geschreven. Ik had ook verwacht dat ze daadwerkelijk vrolijk waren en ergens een hondje erbij betrokken. Echter leek dit allemaal schijn en waren het niet per se vrolijke verhalen, ik heb het gevoel dat ik hierin iets mis.

[weaverannie · Rating 3 out of 5]

Verhalen zijn niet mijn favoriete genre en hoezeer ik genoten heb van de manier waarop Van Dis zijn verhalen vertelde, dit was het voor mij niet helemaal. Wel mooi: het verhaal over het dorp van zijn jeugd.

[Mariska · Rating 5 out of 5]

Vrolijk? Nee, niet per se, maar wel een heel fijn boek met verhalen van een bedrieglijke eenvoud.

[Mjgvdh · Rating 3 out of 5]

Om nu te zeggen vrolijk…dat niet. De verhalen zijn boeiend en lezen makkelijk weg.

[Dirk Flach · Rating 3 out of 5]

Ik vond een aantal verhalen eigenlijk best wel heel onbegrijpelijk, maar het laatste verhaal maakt veel goed.

[Joukje · Rating 3 out of 5]

Nou vrolijk? Het blijven van Dis verhalen.

[Natasja · Rating 2 out of 5]

De verhalen zijn niet echt vrolijk te noemen en vaak moeilijk om te ontdekken waar het heen gaat. Met moeite het boek uit gekregen.

[Eugenie · Rating 2 out of 5]

Vrolijk?

[Lysbeth Van Valkenburg-Lely · Rating 2 out of 5]

Dit kan mij niet boeien helaas want ik hou wel van Adriaan van Dis. Rommelig en onduidelijk in samenhang wat mij betreft.