สวรรค์ประทานพร เล่ม 3

สวรรค์ประทานพร #3

by Mò Xiāng Tóng Xiù, 墨香铜臭, ลาเวนเดอร์ (Translator)

‘เซี่ยเหลียน’ สูงส่งเป็นถึงไท่จื่อผู้อุทิศตนช่วยเหลือปวงประชา
ด้วยวัยเพียงสิบเจ็ดปีก็บรรลุขึ้นสวรรค์เป็นที่จดจำไปทั่วหล้า
ทำการสิ่งใดล้วนเก่งกาจปราดเปรื่อง ผู้คนต่างกล่าวว่าเขาเป็นลูกรักของสวรรค์
กระทั่งเกิดเหตุพลิกผัน ทำให้เขาถูกขับออกจากสวรรค์ถึงสองครั้ง
เป็นเหตุให้พลังเวทถูกผนึก ต้องลงมาอยู่ในโลกมนุษย์
ชีวิตตกต่ำกลายเป็นที่เย้ยหยันไปทั่วทั้งสามภพ
ไร้สาวก ไร้ธูปเทียน ไร้คนเซ่นไหว้บูชา ถูกผู้คนลืมเลือน
ต้องหาเลี้ยงชีพด้วยการเก็บขยะ ถูกจดจำว่าเป็นเทพขยะและเทพโรคระบาด
ใครต่างก็คิดว่าเขาจะต้องตกต่ำไม่อาจฟื้นคืนสู่สวรรค์ ต้องเข้าสู่ทางสายมารเป็นแน่
แปดร้อยปีต่อมา เขาก็กลับขึ้นสวรรค์อีกเป็นครั้งที่สาม สร้างความสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่ว
ทว่าขึ้นสวรรค์ครานี้เขาได้แต่รำพึงรำพัน...
เฮ้อ ใครบอกว่าเป็นเทพสบาย เก็บขยะยังง่ายกว่าเป็นเทพนัก
เพื่อชดใช้หนี้สวรรค์ เขาจึงรับภารกิจลงไปยังโลกมนุษย์
ทำให้เขาได้มีโอกาสพบกับ ‘ฮวาเฉิง’ หรือพิรุณโลหิตเชยบุปผา
ราชาผีผู้ออกมาจากบรรพตถงหลู สาวกคนสุดท้ายและเพียงคนเดียวของเขาตลอดกาล
“หากฝันของท่านคือช่วยเหลือปวงประชา เช่นนั้นฝันของข้า ก็คือท่านเพียงผู้เดียว”

Genres: Fantasy, Yaoi, Fiction, Novels

348 pages, Paperback

Published September 1, 2021

About the author

Associated Names:
* 墨香铜臭 (Chinese)
* Mò Xiāng Tóng Xiù
* โม่เซียงถงซิ่ว (Thai)
* 묵향동후 (Korean)
* Мосян Тунсю (Russian)

Reviews

[RHEA · Rating 4 out of 5]

ย้อนอดีตไปค่อนเล่ม อ่านแล้วอึดอัดมาก อดีตที่ล้มเหลวอะเนอะ เหมือนโดนกดทับด้วยปัญหาตามพระเอก รู้สึกเหมือนจมน้ำ นึกไม่ออกเหมือนกันว่าหนทางที่ถูกต้องสำหรับเรื่องนี้คืออะไร พี่แกคิดเผื่อทุกคน อยากช่วยทุกคน สุดท้ายก็กลายเป็นว่าช่วยใครไม่ได้เลย น่าเศร้าและหดหู่มาก ละสรุปก็ไม่เฉลยว่าโรคหน้าคนนั่นอะไรยังไง ทำไมบางคนติดบางคนไม่ติด (นี่เดาเอาว่า เป็นเพราะได้ฆ่าชาวหย่งอันรึเปล่าถึงไม่ติด?)

ตัดมาพาร์ทปัจจุบันถึงพอหายใจคล่องขึ้นบ้าง ฮือ อย่าย้อนอดีตอีกเล้ย อ่านแล้วหดหู่

ตอนนี้สงสัยอดีตมู่ฉิงมาก นิสัยดูไม่น่าคบเลย จะมีเฉลยใช่มั้ยว่าสรุปนายคนนี้คิดยังไงกับพระเอกกันแน่

ส่วนยัยเด่กคนนั้นก็ ฮวาเฉิงแน่นอนค่ะ ฉายแววคลั่งรักแต่เด็ก

รอดูเล่ม 4 ต่อไป ดูจะยังเหลือหนทางอีกยาวไกลเลยสำหรับความสัมพันธ์ของคู่นี้ พี่แกกินเหล้าไม่ได้ ทำไอนั่นก็ไม่ได้ แล้วจะลงเอยยังไงนะ
(หรือว่าไม่มีคนบูชาแล้ว ทำได้แล้ว..?)

[Giyongchy · Rating 4 out of 5]

เล่มนี้อ่านแล้วปวดหัว​ ปวดตับมาก​ เป็นเล่มที่เล่าถึงพาร์ทอดีตของนายเอกเมื่อ​ 800 กว่าปี​ การลงสวรรค์เพื่อมาต่อสู้​ ช่วยเหลือปชช.ของตัวเองในเมืองมนุษย์​ ความกดดัน​ ความหดหู่​ ทำให้คิดถึงเว่ยอิงเลย​ ตัวละครองค์ไท่จื่อก็นิสัยคล้ายเว่ยอิงมาก​ ส่วนความรักนั้นสำหรับพระเอกที่เจอนายเอกตั้งแต่เด็กน้อย​ มันเป็นความเทิดทูนบูชาเลยแหล่ะ​ 800​ กว่าปีก็ยังรออยู่ตลอดถึงแม้เค้าจะจำตัวเองไม่ได้ก็ตาม

[Kamons · Rating 4 out of 5]

เล่มนี้พูดถึงอดีตขององค์ไท่จื่อ เรื่องมันเศร้า😭 เคล้าดราม่า ในอดีตเป็นไท่จื่อที่ยังอ่อนต่อโลกจริงๆ นั่นแหละ เจอยาแรงเลยได้เป็นเซี่ยเหลียนแบบปัจจุบัน และยังได้เห็นฮวาเฉิงอยู่ในช่วงเวลาของไท่จื่อตลอด (แม้เขาจะไม่รู้ตัว) เป็นเจ้าตัวเล็กที่มีศรัทธาเหลือล้น แต่พอพ้นช่วงอดีตสู่ยุคปัจจุบัน ตลกแบบไม่หยุด ช่วงแรกกับช่วงหลังเหมือนคนละเรื่องจริงๆ

[Chanyaku · Rating 5 out of 5]

เล่มนี้อ่านแล้วต้องวางเป็นพักๆ จิตใจรับไม่ไหว เป็นการย้อนให้เห็นอดีตสมัยเป็นไท่จื่อเมืองเซียนเล่อของเซี่ยเหลียน สงสารเซี่ยเหลียนมาก มันบีบคั้นไปหมด สงสารฮวาเฉิงด้วย ทุกอย่างที่ฮวาเฉิงทำเพื่อเซี่ยเหลียนมันตราตรึลมาก บีบหัวใจจนร้องไห้😭😭😭😭😭😭 อยากให้เค้าได้รักกันเร็วๆ หวังว่าจะมีวันนึงที่เซี่ยเหลียนรับรู้ว่าที่ผ่านมาเขาไม่ได้ตัวคนเดียว แต่มีคนๆ นึงรักและคอยทำทุกอย่างเพื่อเขาอยู่ในมุมมืดเงียบๆ มา 800 ปีแล้ว ฮืออออออ เศร้าอ่ะ

[Celeste · Rating 5 out of 5]

องค์ 2 ช่วงชีวิตหลังบรรลุขึ้นสวรรค์เป็นขุนนางเทพใหม่ ๆ ขององค์ไท่จื่อเซี่ยเหลียนนี่ตับพังแล้วพังอีกแทบกระอักเลือดออกมา จนจบองค์นี้ตัดไปปัจจุบันค่อยได้หายใจหายคอบ้างค่ะ

เมื่อก่อนไม่ค่อยชอบอ่านนิยายที่ตัดสลับไปมาเพราะถ้าไม่ได้อ่านจนจบเรื่องรวดเดียวมันจะงงมากค่ะ ลืมด้วยว่าไป ถ้าอ่านรวดเดียวเลยแล้วไม่บ้งสักจุดจะชอบมากก ซึ่งเรื่องนี้ยังออกไม่จบ…555 ค้างไปสิ

แต่อันนี้ตัดหน่อยก็ดี เพราะเนื้อหามันมาตรงกับโรคระบาดที่ยังไม่มียารักษาให้หายขาดกับสงครามของคนสองกลุ่มที่เคยเป็นคนประเทศเดียวกันพอดีในชีวิตโลกจริงตอนนี้

ก็ทั้งโควิดที่แย่มาถึงทุกวันนี้ 2 ปีแล้วนะกับสงครามรัสเซีย-ยูเครนในตอนนี้…ที่คนที่นั่นน่าสงสารที่สุดแถมบางอย่างจากสงครามก็ส่งผลแย่มาถึงบ้านเรา อย่างที่เห็นก็ของแพงขึ้นในภาวะโรคระบาดเศรษฐกิจพังนี้ เลยอ่านแล้วสลดหดหู่กว่าช่วงปกติจนแอบอยากติด TW สำหรับคนที่เสพข่าวช่วงนี้จนประสาทจะกินแล้วเว้นไปก่อนหรืออย่าอินมากแค่นิยายเนอะ ของจริงประสาทกว่านี้เยอะ

หลังจากนี้คือสปอยเต็ม ๆ ค่ะ 🙌🥶

แค่จุดเริ่มต้นความขัดแย้งของคนหย่งอันกับคนเซียนเล่อนี่ก็น่าสงสารมาก ภัยแล้งที่ไม่มีที่มาเทพเจ้ายังช่วยไม่ได้เลย ต่อมาก็ปัญหาคนอพยพอีก เอานักการเมืองเก่งที่สุดในโลกมาก็แก้ปัญหานี้ให้ถูกใจทุกคนไม่ได้หรอกค่ะ นี่ท้องพระคลังก็ดูบ่จี๊ไม่มีตังค์ ขุนนางก็มีแต่เม้มเข้ากระเป๋าตัวเอง พอคนหนีตายมาพึ่งพาแต่กลับโดนโยนออกไป คนที่ใหญ่ที่สุดไม่รู้สถานการณ์จริงทันเหตุการณ์เพราะลูกน้องขี้เกียจรายงานเห็นว่าไม่สำคัญ (ทำไมมันคุ้น ๆ เอาบ้านเราไปเขียนใช่ไหม 😞😂)

มัดรวมกันหมดพอมีชนวนเด็กน้อยนั่นแค่คนเดียวก็น้ำผึ้งหยดเดียวพังทั้งเมืองนั่นล่ะค่ะ

คนไม่มีจะกินจนต้องมาขอความเมตตาที่เซียนเล่อนี่จะเอากองทัพอะไรมาสู้ได้กันคะ แถมฝั่งเซียนเล่อมีองค์ไท่จื่อขุนนางเทพด้วย

เทพเจ้าช่วยไม่ได้ก็ไปอัญเชิญปีศาจมาช่วยน่าจะเร็วกว่า … นี่ที่มาของโรคหน้าคนล่ะมั้งคะ ชุดเกราะวิธีรบก็มือที่สามจากแคว้นใกล้กันรอชุบมือเปิบ เรียกได้ว่าขอให้ชนะเซียนเล่อเป็นพอ ทั้งเมืองจะพังพินาศหรือตัวเองจะพังพินาศไปด้วย หลางอิงผู้นำทัพหย่งอันคงไม่แคร์แล้ว เอาทุกทางล่ะค่ะ

ตรงนี้นี่แสดงถึงความอ่อนหัดขององค์ไท่จื่อเต็ม ๆ เพราะมีโอกาสได้เจอได้คุยกับหลางอิงหลายครั้งแต่มัวเอาความโลกสวยขึ้นหน้า แก้ปัญหาไม่ได้เพราะนางก็จะช่วยทุกคนทุกอย่างแต่ความจริงมันทำอะไรไม่ได้เลย ยิ่งช่วยยิ่งแย่ยิ่งเละ ยิ่งกว่าลิงแก้แห

เล่มนี้ได้รู้ที่มาของฉายาเทพโรคระบาดของเซี่ยเหลียนแล้วค่ะ โรคหน้าคนนี่มันเป็นเรื่องเข้าใจผิดแท้ ๆ องค์ชายไม่ได้เป็นคนก่อกำเนิดโรคระบาดนี้ แต่ก็เป็นหนึ่งในคนที่ทำให้เรื่องมันเลยเถิดจนพังด้วยความไม่รู้ โลกสวยไร้ประสบการณ์โดยแท้ ควรมีกุนซือดี ๆ เก่งกาจสักคนมาช่วยแนะนำอะนะคะ เทพนักรบไม่ใช่เทพบัณฑิตด้วยสิคะ และควรเข้าหาท่านพ่อองค์ราชามากกว่านี้

ก็เด็กวัยรุ่น 20 เองอะค่ะ แถมเกิดมาก็เป็นองค์ชายรัชทายาทไม่เคยรับความลำบาก เจอความขัดแย้งอะไรใหญ่ ๆ เลยทำไม่ได้ ทำไม่ถูกจังหวะ มีใจไร้ประสบการณ์ ไม่เข้าใจการเมืองการปกครอง มาทำนองเดียวกับ Rob Stark หรือ Jon Snow นั่นแหละ เพิ่มความเป็นเทพที่ควรบันดาลทุกสิ่งสมหวังดั่งใจได้ไปอีก แต่ทำไม่ได้จริงขนาดนั้น

พอเกิดวิกฤติศรัทธาจะเหลือเหรอคะ เละสิคะ เฮ้อ 😫

อ่านไปเครียดไปเพราะรู้แหละว่าต้องเอาไม่อยู่ ได้แต่อ่านต่อไปว่าจะเละจนวินาศแบบไหนเท่าไหร่นั้นเองค่ะ

เลยได้เห็นอีกคำตอบว่าเทพเจ้าควรช่วยเหลือมนุษย์ไปซะทุกเรื่องหรือปล่อยวางให้มนุษย์ได้เดินเองตัดสินใจเองบ้างจะได้เติบโตอย่างมีพื้นฐานแข็งแกร่งด้วยตัวเองในหนัง Eternal สมเหตุสมผลมากขึ้นไปอีกค่ะ

เทพเจ้าบันดาลได้แค่บางสิ��งไม่ใช่ทุกสิ่งอะนะคะ เอาเวลาเฝ้าขอภาวนาไปทำเองอาจจะสมหวังเร็วกว่า

แต่ยังอยากถูกล็อตเตอรี่อยู่นะคะ ขอท่านเทพอำนวยพรให้ลูกช้างบ้างค่ะ 🙏🥺😂 อันนี้ไปทำเองคงไม่ได้จริง ๆ นะคะ

ตรงจุดนี้น่าจะทำให้เซี่ยเหลียนองค์ไท่จื่อของเรา Turn to DARK SIDE สติแตกเต็มขั้นเหมือนเรื่องอื่น ๆ ไปตลอดชีวิต แต่นี่น่าจะไม่เป็นแบบนั้น ตั้งแต่อ่านบทแรกมาจนจบเล่มนี้เราคิดว่าท่านเทพองค์นี้สติดี มีจิตใจที่ดีงามและแข็งแกร่งรู้เท่าทันโลกมากขึ้นกว่าสมัยยังเป็นเตี้ยนเซี่ยไท่จื่อเยอะ เอาตัวรอดทางจิตใจมาได้ขนาดนี้น่าสนใจอ่านชีวประวัติของเค้าต่อไปอีก 5 เล่มมากกค่ะ

จบความสลดหดหู่จนอยากหาหมอจิตเวชมาบำบัดใจ…พอขึ้นองค์ 3 เลยได้เหมือนช่วงพักเบรค ได้เห็นของสวย ๆ งาม ๆ และความฮาของบรรดาขุนนางเทพในเทศกาลวันจงชิวที่ท่านขุนนางเทพทั้งหลายมาร่วมงานเลี้ยงนับโคมลอยที่บรรดาสาวกอารามเทพเจ้าแข่งกันปล่อยโคมฉางหมิงลอยขึ้นสู่สวรรค์ ใครได้โคมเยอะสุดชนะ

สายเปย์สาวกองค์ไท่จื่อเต็มขั้นอย่างฮวาเฉิงถวายโคมฉางหมิง 3,000 ดวง ชื่นใจแอบกรี๊ด องค์ไท่จื่อเซี่ยเหลียนได้ที่หนึ่งไปเลยค่า^^ แข่งกับใครไม่แข่งมาแข่งกับเทพที่มีสาวกเป็นราชาเมืองผีที่รวยที่สุดก็นะ 😂 แอบสงสารเทพองค์อื่นนี่มันขี้โกงสุด ประมาณว่าบ้านเธอไม่มีฮวาเฉิงแบบฉันล่ะสินะ 5555

คือจริง ๆ คือกรี๊ดมาตั้งแต่ส่งแก้วเหล้าถึงใครพอสิ้นเสียงอัสนีบาต เทพองค์นั้นต้องได้เปิดม่านดูงิ้วละครเล่าประวัติเทพเจ้าของตัวเองที่บรรดาสาวกผู้ศรัทธาในอารามบูชาเทพเล่นถวายท่านเทพแล้วค่ะ จนแก้วเหล้าวนมาถึงเซี่ยเหลียนแบบงง ๆ จะปฏิเสธก็หมดสนุกกัน

แต่งิ้วละครเรื่อง “บันทึกประสบการณ์พิสดารท่องแคว้นป้านเยว่” ที่กำกับและเขียนบทโดยกลุ่มพ่อค้าคณะเดินทางไปแคว้นป้านเยว่ (มั้งนะคะ..) นี่ทำให้รู้เลยว่าตอนนั้นทุกคนรู้แต่เซี่ยเหลียนไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรไปบ้างเวลาอยู่กับซานหลางของเค้า เจ้าตัวดูงิ้วไปตะลึงไปด้วย 555 ขุนนางเทพองค์อื่นก็ฮือฮาอ้าปากค้างกันทุกคน ตั้งอกตั้งใจดูกันตาไม่กระพริบ หนังใหม่เอี่ยมถอดด้ามรอบแรกสุดแบบนี้จองตั๋วกันไม่ได้ง่าย ๆ ปกติมีแต่แนวเดิม ๆ เล่นมาหลายร้อยปีจนเบื่อแล้ว นี่มันเรื่องของเทพที่บรรลุขึ้นสวรรค์ได้ตั้ง 3 ครั้งแบบมึน ๆ กับพิรุณโลหิตเชยบุปผาที่เคยอาละวาดจนสวรรค์ปั่นป่วนเชียวนะ ต้องดู!!! 🥺🤣

และก็นะ..เหมือนมาเห็นตัวเองกับคู่จิ้นมาจีบกันแบบชัด ๆ ในโรงหนังแบบ IMAX3D (ใครสนใจอยากเห็นภาพนอกจาก Anime ใน Netflix ก็มีมังฮวาให้ไปอ่านกันในแอพ Bilibili Comics ได้นะคะ ถือว่าเราไปดูงิ้วที่สาวกองค์ไท่จื่อเล่นถวายท่านเทพละกันค่ะ 🥳)

ข้าทำกับเค้าแบบนั้นเรียกเค้าด้วยเสียงอย่างนั้นด้วยเหรอเนี่ย ตอนนั้นไม่ได้ทำถึงขนาดนี้สักหน่อย นั่นก็เรื่องจำเป็น นั่นก็ต้องทำไหมล่ะ แต่นี่ข้าทำอะไรลงไป…แล้วนั่นมันอะไรกันเจ้ามาอยู่ใกล้ข้าตัวติดกันกับข้ามากเกินไปแล้ว / ปิดหน้า ..ความในใจเซี่ยเหลียนบรรยาย 3 หน้าก็ไม่หมด แถมหลังจากนั้น…บทสุดท้ายนี่คืออะไรกันคะ ค้างมากก เล่ม 4 อยู่ไหนลูกช้านโดนเจ้าเด็กชุดแดงนี่จูบ? (นี่ก็เรื่องจำเป็นนะ / หรือเปล่านะคะ 😂) จนสติหลุดเพี้ยนไปซะแล้ว น่าสงสารองค์ไท่จื่อ อยู่มา 800 ปี Never been kissed มาตลอด ท่านราชครูก็เคยสอนแต่วิธีรับมือสตรีแต่ไม่เคยสอนวิธีรับมือบุรุษมาด้วยอะสิคะ 🥺😘😂

รอเล่ม 4 ในงานหนังสือเลยค่า^^

[百牡丹 · Rating 3 out of 5]

ย้อนกลับไปยังช่วงที่แคว้นเซียนเล่อยังคงอยู่ แม้ไท่จื่อแห่งแคว้นเซียนเล่อจักได้บรรลุขึ้นไปเป็นเซียนบนสวรรค์แล้ว แต่กลับมีภัยแล้งจากทางหย่งอันที่ทำให้เซี่ยเหลียนจำต้องลงจากสวรรค์มาจัดการปัญหา แต่ปัญหานี้กลับมิได้แก้ไขได้อย่างง่ายดายอย่างที่เขาคิด ยิ่งแก้ไข ยิ่งช่วยเหลือ ทุกอย่างกลับยิ่งแย่ลง

สวรรค์ประทานพรทั้งสองเล่มแรกดำเนินไปอย่างรวดเร็ว เล่มนี้ก็เช่นกันแต่เล่มนี้ไม่เพียงดำเนินไปอย่างรวดเร็วเท่านั้น แต่ในความคิดของเรามองว่ายัดเนื้อหามาจนอัดแน่นเบียดเสียดเกินไป ยิ่งมองรวมกับสำนวนการดำเนินเรื่องที่เขียนอย่างรวบรัดกระชับแล้วยิ่งทำให้เล่มนี้ดูอึดอัดมากกว่าจะกระชับ มีเรื่องราวมากมายเกินขึ้นกับเซี่ยเหลียนภายในไม่กี่หน้าจนมันเริ่มทับถมมากเกินไประหว่างที่อ่าน การที่ผู้เขียนไม่ได้ใช้เวลาในการดึงปัญหาแต่ละอย่างให้นานกว่านี้ทำให้เนื้อเรื่องดูเร่งรีบจนมันเหมือนยัดทุกอย่างไว้ เนื้อหาเข้มข้นแต่การดำเนินเรื่องกลับไม่ได้บีบคั้นให้สอดรับกับปัญหาแต่ละเรื่องที่เซี่ยเหลียนเผชิญมากเท่าใดนัก หากผู้เขียนปล่อยช่วงเวลาให้เซี่ยเหลียนและผู้อ่านได้มีเวลาพักบ้าง หลายๆ ปัญหาที่ได้พบเจอคงจะมีน้ำหนักมากกว่านี้

แต่ในบทสุดท้ายก็เหมือนเป็นยาใจได้ในระดับหนึ่งหลังจากผู้เขียนพาทั้งเซี่ยเหลียนทั้งผู้อ่านไปเผชิญกับเคราะห์กรรมมา ยิ่งพอฮวาเฉิงและเซี่ยเหลียนในเล่มนี้เจอกันได้ยาก ไม่ค่อยได้มีส่วนที่อยู่ด้วยกันบ่อยเหมือนตอนสองเล่มแรก ทำให้กลิ่นอายของความโหยหาในบทสุดท้ายยิ่งเย้ายวน

[pn · Rating 5 out of 5]

(4.5/5) ตับพังไม่ไหวแล้ว ไม่ใช่ร้องไห้จนตับพังอะไรเทือกนั้น แค่โทนของเล่มนี้มันดูหม่นๆไปหมด อารมณ์แบบเกินกว่าครึ่งเล่มอากาศไม่ค่อยถ่ายเท จนท้ายเล่มค่อยพอปลอดโปร่งขึ้นมาบ้าง อึดอัดอะ เพราะส่วนใหญ่มันคือพาร์ทย้อนอดีต แล้วมันเป็นอดีตที่ยากจะลืมของเซี่ยเหลียน เป็นฝันร้ายที่ทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองผิดพลาด ล้มเหลว อยากจะช่วยทุกฝ่ายแต่สุดท้ายก็ช่วยใครไว้ไม่ได้เลย อ่านแล้วก็คิดตาม เราว่าเขาคงพยายามอย่างเต็มที่ในแบบของเขาแล้ว แต่มันเป็นไปไม่ได้ ไม่ว่าจะด้วยความมั่นใจอะไรในตอนนั้นที่คิดว่าตัวเองสามารถแก้ไขทุกอย่างได้ (ซึ่งเข้าใจนะ ก็เป็นลูกรักสวรรค์จริงๆ) ความใจกว้าง โลกสวย อะไรก็แล้วแต่ ทำให้เราแบบ เห้อ ยาก ในจุดนี้ทำให้เรารู้สึกชอบตัวละครมู่ฉิงอีกอย่างหนึ่งตรงที่เป็นคนมองอะไรตามหลักความเป็นจริงมาก เห็นได้เลยว่าในบทสนทนาหลายๆครั้งจะช่วยออกความคิดเห็นที่ เออ มันใช้ได้จริงและดูเป็นหนทางที่ดีที่สุดแล้ว ณ ตอนนั้น ถึงแม้นิสัยบางอย่างจะดูเสียไปบ้างก็ตาม 555555 ส่วนเด็กน้อยคนนั้นก็ยังคงเส้นคงวาตั้งแต่แปดร้อยปีก่อนเลยค่ะ รักและเคารพยังไงก็ยังคงเป็นแบบนั้น บอกว่าไม่มีทางลืมท่าน ก็ไม่ลืมจริงๆ รักมั่นและปักใจมาก ช่วงท้ายเล่มก็ตัดกลับมาปัจจุบันก็ทำให้หายใจหายคอโล่งขึ้นมากค่ะ วันจงชิวมีทั้งงิ้วทั้งโคม น่ารักมากๆๆๆ แล้วก็มีเหตุการณ์ที่ทำให้ฮวาเหลียนเจอกันอีก แต่เป็นการเจอกันแบบใด ฮวาเฉิง จูบหรืออะไรๆๆๆ ทำเซี่ยเหลียนเสียอาการไปเลย รับมือไม่ถูกทั้งเตี้ยนเซี่ยทั้งคนอ่านนนน

[Tippy Chee · Rating 3 out of 5]

เล่มนี้ไปเรื่อยๆ ไม่ค่อยมีอะไรหวือหวา เล่าย้อนอดีตไท่จื่อจนเกือบจบเล่มเลย ตั้งแต่ช่วงพิธีไท่จื่อบูชาเทพ จนถึงช่วงแรกที่ไท่จื่อเดบิวต์ขึ้นสวรรค์ครั้งแรก เป็นเทพไร้เดียงสา จนถึงสุดท้าย หลังจากขยันหาทำแต่เรื่องไร้ประโยชน์ วุ่นวายจนพังราบทั้งเมือง ไท่จื่อเซียนเล��อ ก็ได้อวยยศเป็นเทพโรคระบาดตั้งแต่นั้นมา ดราม่าเยอะอยู่ แต่เราเบื่ออ่ะ อาจเพราะเราไม่ชอบนิสัยไท่จื่อตอนช่วงที่ทำห้าว ลงจากสวรรค์มากู้ชาติสักเท่าไหร่ เข้าใจว่าเจตนาดี แต่ไม่ประมานตนเอาซะเลย

ความบันเทิงหนึ่งเดียวของเนื้อเรื่องช่วงนี้คือ เฟิงซิ่นมู่ฉิงล่ะ ไม่เคยพูดดีๆ กันได้สักประโยคเลยมั้ง จิกตีกันทุกวัน ฮาๆ เฟิงซิ่นคือน่ารักมาก ส่วนมู่ฉิงก็ยังคงดูมีพิรุธแปลกๆ ตลอด

ย้อนอดีตจบ ก็วกกลับมาที่สุสานเจ้าเมืองเซียนเล่อเก่า ตรงนี้คือ ตัดฉากชึบ จนเรางง ต้องกลับไปย้อนเล่มสองอีกทีนิดนึง ไท่จื่อกลับมาทำมาหากินอีกครั้งเพราะของเซ่นเริ่มไม่พอเลี้ยงปากท้อง ได้โอกาสรับงานปราบผีลูกกรอก สรุปว่างานถนัดไท่จื่อคืองานปราบผีใช่มะ เออ จะว่าไป มันก็แปลกจริงๆ คนส่วนใหญ่มักจะขอให้เทพอวยพรด้วยทรัพย์สินลาภยศสุขภาพกันเนอะ ไท่จื่อเซียนเล่อมาทรงเหมือนนักพรตปราบผี อวยพรอะไรก็ไม่ได้ ก็คงหาสาวกยากจริงๆ แหละนะ

ด้านเนื้อเรื่องยังไม่ค่อยมีไรน่าสนใจ ฉากหลอนยังไม่ค่อยมี ผีก็ไม่ค่อยเยอะ ติดตามต่อเพราะเจ้าแดงหล่อมาก คนเดียวเลยนะเนี่ย

[amya · Rating 4 out of 5]

เดินทางมาถึงเล่ม 3 แล้วว เรื่องราวเกือบทั้งเล่มเป็นการเล่าอดีตของไท่จื่อล้วนๆ ส่วนมากเป็นเรื่องการเมือง บางส่วนอาจจะน่าเบื่ออยู่บ้างเพราะเราก็พอจะรู้ได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เล่มนี้เลยใช้เวลาอ่านค่อนข้างนาน แต่จังหวะในการเล่าค่อนข้างดีแบบบอกไม่ถูก มันมี power บางอย่างที่ชอบอยู่แต่อาจจะไม่เท่า 2 เล่มก่อนเพราะเรารู้ปลายทางอยู่แล่วอ่ะ แล้วก็ทำให้รู้ความสัมพันธ์ระหว่างเซี่ยเหลียน เฟิงซิ่น มู่ฉิงมากขึ้นด้วย ว่าพื้นเพ นิสัยของแต่ละคนเป็นยังไง ทำให้เข้าใจตัวละครมากขึ้นและเข้าใจด้วยว่าทำไมถึงไม่ได้อยู่ด้วยกันตอนเซี่ยเหลียนตกสวรรค์ อีกอย่างคือพาร์ทนี้ทำให้เห็นว่าฮวาเฉิงอยูในทุกชั่วชีวิตของเซี่ยเหลียนเลย สมกับเป็นสาวกคนสุดท้ายและเพียงคนเดียวตลอดกาลของเซี่ยเหลียนจริงๆ

เล่มนี้หลักๆคือจะเหล่าถึงอดีตของเซี่ยเหลียนตอนที่ขึ้นสวรรค์ครั้งแรกรวมถึงสาเหตุที่ทำให้ตกสวรรค์ครั้งแรกด้วย คืออ่านไปทั้งหมดอยากบอกเซี่ยเหลียนว่า it is what it is มากก เราไม่สามารถให้ทุกอย่างเป็นไปตามที่เราต้องการได้ทุกเรื่องอะ แต่เข้าใจเพราะฮีก้ขึ้นสวรรค์ตอนอายุ 17 เอง การตัดสินใจความคิดความอ่านก้ยังเป็นเด็กอยู่นั่นแหละ ตอนอ่านไปแรกๆก็เห็นด้วยกับฮีนะ แต่พอนานไปมันเหมือนเป็นการดันทุรังอะ ยิ่งนานไปปัญหาก็ผุดขึ้นมาเรื่อยๆจนสุดท้ายก็เริ่มเอาไม่อยู่จนทุกอย่างก็พุ่งกลับไปที่ตัวฮีเอง สงสารฮีมากแต่ทุกอย่างมันก็คือสิ่งที่ต้องเกิดอยู่แล้ว จะสงสารก้สงสารไม่สุด สมกับที่ราชครูพูด “หากไม่ล้มเองเสียก่อน ก็จะไม่ยอมเชื่อ ว่าตนเองยังเดินไม่เป็น”

ช่วงท้ายเล่มคือทำมาเอาใจคนอ่านมากๆ ชั้นเขินบิด5555555 อาร์คปีศาจดอกไม้ตอนกลางเรื่องด้วย ไวบ์ทำให้คนอ่านหวิวท้องสุดๆ ชอบที่ใส่คดีปีศาจเด็กตอนใกล้จบมาด้วย เป็นเหตุการณ์ที่ทำให้คนอ่านกลับมาปัจจุบันบวกกับเป็นการเชื่อมปมในเล่มก่อนๆและเปิดปมในเล่มต่อไปด้วย ไปต่อเล่มต่อไปป

[Gil Mil · Rating 5 out of 5]

แปลไทยได้ดีจับใจเหมือนเคย
แต่เล่มนี้ทำสปีดในการอ่านได้ค่อนข้างช้ามาก อ่านแล้ววางบ่อย คงเพราะโทนของเรื่องและบุคลิกของตัวละครที่ต่างจากสองเล่มแรกก็เป็นได้ ทำให้รู้สึกถึงความเยาว์วัยของตัวเอกขึ้นมา อ่านแล้วเหมือนทำให้รู้สึกยืนอยู่บนสายพานที่เคลื่อนไปข้างหน้าเรื่อยๆ โดยเห็นปลายทางเป็นหม้อน้ำเดือดปุดๆ รออยู่ชอบกล รู้ว่าข้างหน้าจะจบยังไง แต่ก็ยังฝืนกดหยุดสายพานบ่อยครั้งทั้งที่ก็ลงจากสายพานไปไม่ได้ หนีไม่ได้ ทำได้แค่ชะลอเวลา ไม่มีทางอื่นใดมีแต่มั่งไปก็ยังจะอิดออดว่างั้นเถอะ🥲

แต่พอพ้นช่วงย้อนอดีต ก็อ่านลื่นรวดเดียวยาวจบเล่ม สรุปว่า สนุกมาก แม่เล่มนี้จะมีฉากกุ๊กกิ๊กโผล่มาบ้าง แต่ก็ไม่รู้สึกขัดแต่อย่างใด

[Sukanya Panyasuk · Rating 2 out of 5]

ใช้เวลาหลายเดือนกว่าจะถึงเล่ม3 อ่านๆวางๆเป็นอาทิตย์ จะสนุกกี่โมงสำหรับเรื่องนี้ มีเล่ม2ที่ผจญภัยปราบผีค่อยอ่านไหลลื่นวันเดียวจบ เล่มนี้ย้อนอดีตจากที่ลำไยบุคลิกเซี่ยเหลียนอยู่แล้วเล่มนี้ยิ่งหนักนอกจากไม่เก่งอ่อนประสบการณ์โลกสวยรั้นไม่ฟังใคร ราชครูพูดถูกที่ว่าไท้จื่อขึ้นสวรรค์เร็วไปแล้วก็เอาพลังเทพที่ตัวเองมีสร้างปัญหาไม่รู้จบเป็นเราเป็นมหาเทพเสินอู่คงได้แต่ส่ายหน้าให้เจอกับตัวเองละกัน

ปัญหาหลายอย่างเกิดจากตัวเองด้วย เจตนาดีก็จริงแต่อำนาจอยู่ในมือคนใช้ไม่เป็นยิ่งลุกลามเหมือนวานรได้แก้ว

สำหรับเราที่ไม่ชอบบุคลิกตัวเดินเรื่องแนวนี้ถือเป็นนิยายที่อ่านแล้วทรมานว่าเมื่อไหร่จะอ่านจบสักที หวังว่าเล่มต่อไปจะสนุกกว่านี้

[Ning · Rating 5 out of 5]

ใช้เวลานานมาก กว่าจะอ่านจบ

เล่ม 1 อ่านเท่าไหร่ก็ไม่ติด รู้สึกว่ามันช้า ไม่ทันใจ และดันไปดูอนิเมะก่อน เลยไม่มีแรงจูงใจ

แต่พอรอบนี้กลั้นใจอ่าน ๆ ไป ติดเลย อยากรู้ว่าอะไร ทำไม ยังไงมาก

ตัวเรื่อง อ่านไปก็เครียดไป ขำไป ด้วยความที่รู้อยู่แล้ว ว่าชีวิตนายเอกค่อนข้างบัดซบ พอถึงพาร์ตย้อนอดีตนี่คือเครียดมาก เศร้ามาก พอมาในส่วนของพระเอก ก็ซึ้งมาก และ เศร้ามากพอกัน

เสียดายนิดๆ ที่เล่มหลังๆ รู้สึก ออกอ่าว ออกทะเลไปหน่อย ทั้ง ๆ ที่มันก็เศร้า แต่น้ำตาก็จะออกเค็ม ๆ หน่อยนึง

สรุปที่อ่านได้สนุกดีมาก ข้อความแฝงดี อ่านแล้วก็มีอะไรให้คิดตามเยอะดีค่ะ

[nananatte · Rating 5 out of 5]

ไม่คิดว่าคำถามของท่านราชครูที่ถามองค์ไท่จื่อว่า "องค์ชาย หากมีคนสองคนกำลังจะตาย ตรงหน้ามีน้ำแค่แก้วเดียว แล้วเขาแย่งกันจนถึงจะเข่นฆ่าอีกฝ่าย ท่านอยู่ตรงนั้นเป็นคนที่ 3 ท่านจะทำเช่นไร"

ไม่คิดว่าคุณโม่จะขยาย scenario นี้ออกมาให้หนักและใหญ่ได้ขนาดนี้
คำตอบขององค์ไท่จื่อวัย 17 ปี ทั้งเต็มไปด้วยคุณธรรม การมองโลกในแง่ดี และความอ่อนต่อโลกล่ะนะ "ก็ไปหาน้ำแก้วใหม่มา แล้วทั้งคู่ก็จะได้มีน้ำดื่มไง"

ราชครูก็บอกว่า "ไม่ ท่านไม่เข้าใจ หากน้ำมีเพียงแก้วเดียวเช่นนี้จริงๆ ไม่อาจหาใหม่มาเพิ่มได้ล่ะ" แต่องค์ไท่จื่อก้ไม่ยอม ชีวิตคนผู้ผ่านแต่ความอุดมสมบูรณ์มาย่อมนึกภาพคนแร้นแค้นที��ต้องสู้เลือดตาแทบกระเด็นไม่ออก

-- สปอยด์ --

ได้อ่านนิยายเล่ม 3 ซึ่งเล่าเริ่มต้นจากภาพสวยงามของวันจัดขบวนบูชาเทพจนถึงวันที่องค์ไท่จื่อล่มสลาย ถูกทลายพลังใจและพลังเทพทั้งหมดนั่นแล้วก็... คุณโม่เขียนเก่งจังเลยล่ะ

องค์ชายอายุ 17 ที่สำเร็จเป็นเซียนไวเกินไป มันคือดาบ 2 คม
องค์ชายเชื่อว่าตนทำทุกอย่างได้หากพยายามให้มากพอ
รับปากทุกคนทั้งหมด ปฏิเสธใครไม่เป็นเลย (เห็นแล้วนึกถึงคนดีโลกสวยมากๆ แล้วสุดท้ายตัวเองก็เจ็บเอง)

อีกทั้ง พระองค์ขาดความ street smart เกินไป ประสบการณ์ชีวิตไม่เพียงพอ อ่อนเยาว์เกินไป ไม่มีภูมิคุ้นกันต่อโลกภายยังไม่ทันได้พัฒนาหนังหน้าให้หนาพอพร้อมรับคำตำหนิต่อว่าหรือความผิดหวัง พอต้องเจอความผิดหวังหนักๆ มากเข้าๆ เจออารมณ์ขุ่นมัวรุนแรงติดๆ กัน และพลังกายก็ลดฮวบเพราะตรากตรำเกินตัว สุดท้ายก็ไปถึงจุดที่ตัวเองไปต่อไม่ไหว

เฮ้อ... คุณโม่เขียนดีจริงๆ เขียนเก่งมากๆ
ยังคงต้องดูไปอีกเยอะเลยสินะว่า จากองค์ชายเก่งกล้ามองโลกในแง่ดีผู้ขาวพิสุทธิ์ผู้นั้น ต้องผ่านอะไรมาอีกบ้างในช่วงเวลา 800 ปีถึงกลายมาเป็นคนสบายๆ สมถะ ก็ยังมองโลกในแง่ดีอยู่นะ แต่เข้าใจจิตใจผู้อื่นและความเป็นไปของโลกมากขึ้น

ที่จริงก็ประทับใจผู้เขียนตั้งแต่กรณีราชครูฟางซินลงดาบแล้วล่ะว่า ประเด็นของเรื่องสวรรค์ประทานพรต้องมาแบบไม่เล็กแน่... แต่ไม่คิดว่าคำถามจะใหญ่และหนักขนาดนี้เลยค่ะ เอาใจช่วยเซี่ยเหลียนค่ะ!

เราลองประเมินนิสัยตัวละคร "เซี่ยเหลียน" เทียบกับ "เว่ยอู่เซี่ยน" ตอนอายุพอๆ กันแล้วพบว่า
ไม่อ่ะ... ไม่เหมือนกัน เว่ยอู่เซี่ยนโตมาแบบไม่มีพ่อแม่ ต้องมาอาศัยตระกูลใหญ่อยู่ ชีวิตเจอการถากถางมามาก แต่ถึงเจอแบบนั้น ก็ยังโตขึ้นมาอย่างร่าเริง สนุกสนาน เพราะเจอความยากลำบากมาแต่เด็ก

ไม่เหมือน "เซี่ยเหลียน" เลยที่ถูกเลี้ยงมาประหนึ่งองค์หญิง อยากบำเพ็ญพรต เชิญเลย บำเพ็ญให้สุด
ไม่เคยต้องยุ่งเกี่ยวกับการบริหารราชการบ้านเมือง ไม่เคยพบเจอความลำบาก เสื้อผ้าไม่เคยเปรอะเปื้อน ชีวิตไม่เคยทุกข์ร้อน
พอต้องมาฆ่าคนครั้งแรกก็ตายเป็นพัน อยากช่วยใครก็เป็นการทำลายไปหมด... อานแล้วมันใจสลายจริงๆ นั่นแหล่ะค่ะ

ป.ล. ฉากชมโคมบนสวรรค์นั่นสวยมากเลย ชอบตั้งแต่ตอนเทพนั่งดูงิ้วเรื่องที่กำลังฮิตในโลกมนุษย์แล้ว คิดมาได้ไงไม่รู้ น่ารักดี
ป.ล. 2 หน้าปกเล่ม 3 สวยมากกกกกกก

[B. Sutthida · Rating 5 out of 5]

ขอบคุณตัวเองที่ได้สปอยตัวเองมาแล้วว่าชีวิตไท่จื่อนั้นแสนรันทด ไม่เช่นนั้นคงผ่านเล่มนี้อย่างยากลำบากแน่ อ่านไปก็สงสัยไปว่าตัวเองกำลังอ่านปรัชญาการใช้ชีวิตเป็นคนดีช่วยเหลือผู้อื่นอยู่หรือไม่ เหตุใดเหตุการณ์จึงแฝงไว้ด้วยข้อคิดและประเด็นที่ชวนถกขนาดนี้ อ่านแล้วนึกถึงพรหมวิหาร 4 เลยทีเดียว

ตัดกลับมาช่วงเวลาปัจจุบัน บทสุดท้ายของเล่ม 3 ทำเอานักอ่านอย่างเราเขิลกันเลยทีเดียว หรือนี่คือรางวัลของคนอดทน (อ่าน) ที่นักเขียนมอบให้ 555555

[? · Rating 5 out of 5]

4.8/5 เล่มที่ 3 เล่าถึงอดีตของเซี่ยเหลียนเป็นส่วนใหญ่ ซึ่งก็หน่วงมาก เราได้รู้ว่าไทจื่อที่สง่าผ่าเผยผ่านอะไรมาถึงกลายเป็นแบบปัจจุบัน ความรู้สึกตอนอ่านคือสงสารเซี่ยเหลียนมาก มันหม่นและหน่วงไปหมด ยิ่งอ่านยิ่งแย่ เขาตัวคนเดียวแบกรับความหวังของทั้งแคว้น เคยเชื่อมั่นว่าจะปกป้องทุกคนได้ การได้เห็นไท่จื่อค่อยๆเสียตัวตนนั้นไปมันเจ็บปวด แต่ในช่วงเวลานี้เราได้เห็นว่ามีคนคนนึงที่เชื่อมั่นในตัวเขามาตลอด เป็นความสุขเเล็กๆในวันที่สิ้นหวังของไท่จื่อเซียนเล่อ ท้ายเล่มกลับมาปัจจุบันแล้วค่ะ เริ่มคดีใหม่5555

[˚₊· ͟͟͞͞➳❥aimmar · Rating 5 out of 5]

เล่มนี้อัตชีวประวัติแคว้นเซียนเล่อ 70% เรื่องปัจจุบัญ 30%
ช่วงย้อนอดีตสนุกมากอ่านแล้วค่ตจะกดดันเลย ช่วงปัจุบัยอ่านแล้วร้องหึ้ยย🤭( เสียงลุงเอ ) ให้ภาพมันอธิบาย

[backburner · Rating 5 out of 5]

อันนี้ก็อ่านจบนานแล้วเหมือนกัน ในเล่มที่สาม พูดถึงเรื่องราวในอดีตของเซี่ยเหลียนไปแล้วครึ่งเล่ม เกือบจบเล่มเลยด้วยซ้ำ แต่ซานหลางคือน่ารักมาก อยู่กับเซี่ยเหลียนตลอดเลย รับรู้ถึงความตัวเล็กตัวน้อยได้เลย ตอนเอาดอกไม้ไปวางที่รูปปั้นคือ 😭😭😭

[Kate · Rating 5 out of 5]

Five stars aren’t even enough!

[Reader · Rating 4 out of 5]

4.75/5

พ้าทอดีตของเซี่ยเหลียนทำเราเหมือนเข้าไปอยู่ในห้วงเวลานั้นเลย มีแต่ความเจ็บปวด เข้าใจทุกฝ่าย อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิดอะเนาะ เราทำดีที่สุดแล้ว แต่ท้ายเล่มคืออ 😳😳

[Pawanrat · Rating 5 out of 5]

ของต้นเรื้องหนักหน่วงมากก แต่พออ่านท้ายเล่มคือ 🫠

[นักเก็ตไก่ ไฉไลกว่าเก่า · Rating 4 out of 5]

เป็นเล่มที่เฉลยปมในอดีตเยอะดี

[orangejasmine · Rating 5 out of 5]

หลังจากเฮฮาปาจิงโกะเคล้าสืบสวนกันไปสองเล่ม มาเล่มนี้ย้ายไปโหมดดราม่าบ้าง พาร์ตที่ดราม่าก็คือพาร์ตที่พาเราย้อนอดีตไปเมื่อ 800 กว่าปีก่อนสมัยที่เซี่ยเหลียนยังเป็นไท่จื่ออยู่ น่าจะตั้งแต่ต้นจนจบแล้วมั้ง คุณโม่เซียงถงซิ่วเล่าเรื่องดีมาก อ่านแล้วรู้สึกได้ถึงความกดดันของตัวละครโดยเฉพาะเซี่ยเหลียนได้ตั้งแต่ต้นจนจบเลย ยิ่งฟีลแบบ สุดท้ายทำดีแต่ทำไมมันไม่ได้ดีวะนี่อิมแพ็คมาก ช่วงนี้เป็นช่วงที่วางไม่ลงเลย เพราะอยากรู้แล้วว่าสุดท้ายเกิดอะไรขึ้นกับเซี่ยเหลียน เป็นดราม่าที่อ่านสนุกมาก แต่ก็คิดว่าอาจจะมีรายละเอียดมาเพิ่มทีหลังอีกมั้ยนะ เพราะมันก็ยังมีบางจุดที่ไม่เคลียร์ จดไว้หนึ่งจุดว่า สรุปแล้วทำไมพวกทหารถึงไม่ติดโรคหน้าคนมากเท่าชาวบ้านนะ รอเฉลย นอกจากเรื่องราวของเซ���่ยเหลียน ก็มีมู่ฉิง เฟิงซิ่น อดีตเด็กในสังกัดไท่จื่อ เฟิงซิ่นนี่ดูรวมๆ แล้วจงรักภักดีใช้ได้นะ แต่มู่ฉิงนี่ดูมีอะไรในใจตลอดเวลา น่าสงสัยมาก ชีหรงลูกพี่ลูกน้องที่นิสัยโคตรแย่ อ่านแล้วอยากจิกเปียมาก แล้วก็ฮวาเฉิงด้วย สมัยเด็กก็คือสุดจะรันทด รันทดขนาดไหนก็เด็กอายุแค่สิบสามสิบสี่คิดอยากตายแล้วอะ โคตรเศร้า แต่รายละเอียดชีวิตไอ่แดงก็ยังไม่ได้ลงรายละเอียดมาก คิดว่าเดี๋ยวน่าจะมีเล่าอีก

เลิฟไลน์ก็เริ่มมีให้เห็นบ้างแล้วนะ เริ่มจากจีบแบบเบาะๆ ของเด็กแดง สายเปย์มาก ฉากปล่อยโคมฉางหมิงก็คือสวรรค์แตก ความรวยของเจ้าเมืองผีนี่ไม่ใช่เล่นๆ เลย สาวกไม่เยอะแล้วไง เดี๋ยวข้าจัดให้เกอเกอเอง น่ารัก อยากมีฮวาเฉิงเป็นของตัวเองบ้างเลยค่ะ หล่อ รวย สปอร์ต เมืองผี ประทับใจ

[Rada Chalapipat · Rating 5 out of 5]

เล่มนี้ยังคงประกอบด้วย 2 องก์ ได้แก่
...องก์ 2 ไท่จื่อบูชาเทพที่เปิดเผยเรื่องราวหลายส่วนหลังจาก #เซี่ยเหลียน ได้ช่วยชีวิต #หง เด็กน้อยตาเดียวที่หล่นจากกำแพงเมืองระหว่างขบวนแห่บูชาเทพจนมีเหตุวุ่นวายทำให้ต้องจบขบวนแห่เพียงสามรอบซึ่งกลายเป็นลางร้ายว่าสวรรค์จะคุ้มครองแคว้นเซียนเล่อได้เพียงสามปี เป็นองก์ที่อ่านวางๆหลายรอบด้วยความอึดอัดและเห็นใจนายเอกที่เป็นคนเมตตา มุ่งมั่นจะช่วยเหลือราษฎรแต่กลายเป็นการฝืนชะตากรรมที่ส่งผลให้เกิดบัตเตอร์ฟลายเอฟเฟ็คที่เจ้าตัวกลายเป็นผู้ถูกตำหนิติเตียน ทำดีไม่ได้ดี อยากช่วยทุกฝ่ายแต่กลายเป็นช่วยอะไรใครไม่ได้เลย ช่วงนี้จะปูพื้นการได้พบกันระหว่างไท่จื่อและน้องหงเด็กเร่ร่อนผู้เกิดมาใต้ชะตาหายนะหลายต่อหลายครั้ง พระเอกในวัยเด็กน้อยน่าจะเป็นคนเดียวที่มีศรัทธาแรงกล้าและเคารพรักไท่จื่อไม่เสื่อมคลาย น้องได้กำลังใจให้มีชีวิตอยู่ต่อแล้วกลับมาแอบช่วยดูแลปกป้องนายเอกทั้งตัวจริงหรือเทวรูปแบบเงียบๆและเจียมตัว ต่างจากสาวกคนอื่นที่เมื่อสิ่งที่ขอไม่ได้ตามประสงค์ จากที่เคยเคารพมากก็ผิดหวังมากเมื่อนายเอกซึ่งดื้อดึงฝ่าฝืนกฎสวรรค์ลงมาช่วยบ้านเมืองกลับไม่สามารถช่วย"หย่งอัน"ที่แร้นแค้นขาดน้ำจนคนอพยพลี้ภัยมา "เซียนเล่อ" และไม่สามารถทำให้กองทัพเซียนเล่อเอาชนะกองโจรหย่งอันที่มีปีศาจหนุนหลัง และทำให้เกิดโรคระบาดหน้าคนซึ่งมีต้นตอจากความแค้นของคนที่นายเอกเคยช่วยชีวิตไว้ นอกจากความดราม่าในความโชคร้ายที่เทพไม่ควรไปฝ่าฝืนกงล้อแห่งชะตากรรมแล้ว ช่วงนี้ยังได้เห็นคาแรกเตอร์ของตัวละครรองที่แตกต่างแต่น่าสนใจหลายด้าน เช่น ความห่างเหินระหว่างพ่อลูกของนายเอก จากวัยเด็กที่เคยเห็นพ่อเป็นฮีโร่กลับเห็นพ่อเป็นคนหัวเก่าที่ทำผิดพลาดทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้ช่วยเหลือหรือเข้าใจสถานะทางการเมืองได้ดีพอ, ชีหรงองค์ชายผู้เอาแต่ใจยึดมั่นแต่ความพอใจของตัวเองเพราะมีพื้นฐานวัยเด็กจากพ่อทรชน, สองรองแม่ทัพคู่ใจที่คนนึงซื่อตรง เปิดเผยโตมาในวังด้วยกันกับนายเอก อีกคนคิดเยอะ ชอบพูดส่อเสียด คิดเล็กคิดน้อยเพราะมีปมอดีตเป็นคนยากจนเคยถูกบูลลี่บ่อยๆ ยังรอติดตามคู่นี้ที่ทะเลาะกันตลอดศกหลายร้อยปีว่าเกิดเหตุอะไรที่ทำให้สุดท้ายแล้วก็ทอดทิ้งนายเอกให้อยู่ลำพัง องก์นี้เปิดตัวหนึ่งในสี่ประลัยกัลป์แต่ยังไม่เห็นฉากจบของตัวร้าย ก็ตัดฉับจบที่แคว้นล่ม ไท่จื่อได้เวลากลับสวรรค์

...องก์ 3 ไร้สิ่งใดให้หวั่นเกรง..จะเป็นพาร์ทที่ต่อจากองก์หนึ่ง หลังจากนายเอกไปคารวะสุสานกษัตริย์แล้วจับตัวชีหรงที่สิงอยู่ในร่างชาวบ้านพ่อหม้ายลูกติดกลับมาอารามเล็กๆของตัวเอง พาร์ทนี้เริ่มแบบเบาๆ ด้วยงานเลี้ยงบนสวรรค์ที่เปิดตัวขุนนางเทพตะวันตกหัวร้อน, เจ้าวารีพี่ชายของเจ้าวายุ เป็นงานเลี้ยงที่แซวกันด้วยมุมมองของมนุษย์ผ่านงิ้วที่มีหลายรูปแบบ และจบลงด้วยกันประชันจำนวนโคมอธิษฐานที่ไท่จื่อมีเซอร์ไพรส์ทั้งสองเรื่อง จบเล่มด้วยคดีผีเด็กกินวิญญาณเด็กในท้องของสตรีที่นายเอกบังเอิญผ่านไปได้ยินและเข้าช่วยเหลือทันทีจนจับพลัดจับผลูเข้าไปอยู่ในแดนมายาและเกือบเสียท่า แล้วพระเอกชุดแดงก็โผล่มาทันเวลา #ฮวาเฉิง มาน้อยแต่มาแล้วทำเอาคนพี่อายม้วนเสียสติที่เคยรักษาจูบแรกมาได้ตั้งแปดร้อยปี ชอบพระเอกเรื่องนี้สุดๆ

[𝗠𝗮𝘆𝘀𝗮 𝗣𝘂𝗺 · Rating 5 out of 5]

เล่มนี้จะมีการแทรกอดีตของเซี่ยเหลียนช่วงที่ทำให้เขาถูกเรียกว่า 'ไท่จื่อบูชาเทพ' เข้ามา (มันคือฉากเปิดเรื่องที่เซี่ยเหลียนอุ้มฮวาเฉิงในวัยเด็กตอนเทศกาลอะไรสักอย่างนั่นแหละ) ซึ่งไอฉากอดีตนี่จะทำให้เรารู้ว่านังฉีหรงเป็นเด็กเวรมาตั้งแต่เด็กจริงๆ ! กล้าดียังไงมาทำร้ายหงหงเอ๋อร์ตัวน้อยของฉันกันยะ?! อะไรคือจับเด็กตัวเล็กๆ ใส่ในกระสอบแล้วผูกไว้กับรถม้าที่วิ่งไปรอบเมือง? สมควรตายมากนังฉีหรง! นายไม่ควรโตมาเลยจริงๆ ! นี่เป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่ทำให้เราค่อนข้างมีอคติกับราชวงศ์เซียนเล่อเลย (ขอสารภาพว่าแอบเหม็นขี้หน้าเซี่ยเหลียนไปพักใหญ่) ราชากับราชินีเซียนเล่อก็เอาแต่ให้ท้ายฉีหรงอยู่นั่นแหละ จะให้ท้ายอะไรนักหนา แค่นี้ยังบัดซบไม่พอรึไง? ก็รู้ว่าอยากชดเชยให้ แต่ชดเชยบ้าอะไรที่มันทำให้คนอื่นเดือดร้อนวะ? ผู้ปกครองประเทศภาษาอะไรที่ไม่ใส่ใจประชาชน เมืองล่มสลายก็สมน้ำหน้าแล้ว เหอะ!
สิ่งที่ชอบในเล่มนี้คือช่วงเทศกาลช่วงการละเล่นอะไรสักอย่างของพวกเทพฉากที่หมิงอี๋ส่งจอกเหล้าให้เซี่ยเหลียนแล้วเลิ่กลั่กคู่ทำเราขำไปหลายนาทีจนหายจากอารมณ์หัวร้อนช่วงกลางเล่มไปเลย และอีเว้นท์ประชันโคม ฮวาเฉิงสายเปย์ไม่ไหว เหมือนกลัวว่าจะไม่มีใครรู้ว่าตัวเองคลั่งรักใคร โคมอะไรสักอย่างที่ราคาต่ออันเป็นพันตำลึงทอง เขายังสามารถปล่อยมาให้เซี่ยเหลียนได้ตั้ง 3,000 อัน! ความมั่งคั่งในระดับที่ทำให้สวรรค์ตกตะลึงโดยแท้จริง ⁽͑˙˚̀བ̇˚́˙⁾̉

[Tkpslc. · Rating 5 out of 5]

เล่มนี้นักเขียนมีประเด็นที่จะเล่าเรื่องและทำมันออกมาได้ดีมากๆๆๆ ความหวังดี ความเชื่อใจ ความมุ่งมั่น ความจำใจ การยอมรับความจริง ความสิ้นหวัง การยอมแพ้ ทุกอย่างมันสื่ออารมณ์ได้ดีสุดๆ

ปล. cw: สิ่งที่น่าขยะแขยง // ไม่รู้ว่าควรติดว่าอะไร แต่ถ้าใครเคยอ่านงานโม่เซียงมาก่อนคงจะเข้าใจว่าเค้าชอบเอาความกลัวมาเล่น ในเรื่องเลยเล่าถึงอะไรที่น่าขยะแขยงไว้แบบเห็นภาพมากๆๆ ตอนเราอ่านนี่ไม่ชอบเลย ขนลุก(ที่แปลว่า ew)