Als ze haar vriend betrapt met een ander, voelt Lianne zich verloren en verlaten. Een leven alleen, hoe doe je dat? Al jaren knoopt ze relaties aan elkaar omdat ze zich bij een man veilig voelt. Maar nu viert paniek hoogtij. Nadat ze nachtenlang niet slaapt en haar gedachten haar knettergek maken, besluit ze dat het tijd is voor hulp. Op de bank van haar therapeut ontdekt ze dat ze licht moet schijnen op onverwerkte gebeurtenissen uit haar verleden. Wanneer ze de diepte induikt, leert ze wat jezelf accepteren daadwerkelijk betekent.
Dan ga ik nu maar eens lekker van mezelf zitten houden is een verhaal over het aankijken van eenzaamheid, de moed vinden om weer iets van je dag te maken terwijl je het liefst zou willen gillen, ongegeneerd zoenen op straat en het loslaten van een grote liefde.
Dit was mijn eerste mindset (noem je dat zo?) boek ooit. Ik heb het niet zo met boeken waar ik over na moet denken. Die komen meestal te dichtbij. Lezen is ook een stukje vluchten voor de realiteit en met een mindset boek kan ik dat niet.
Toch heb ik dit boek, op aanraden van mijn moeder, gelezen. Wat was het intens. De manier van ‘mindset/levenslessen’ meegeven is door het de hoofdpersoon te laten ervaren (if that makes sense). Het is dus niet een ‘doe dit en doe dat’ boek, HEERLIJK.
Ik lig hier nu op de bank met chilled jazz en de podcast van Tara Brach op mijn recent geluisterd na te huilen.
Dit is een boek die je snel weg leest, maar waar ik nogmaals de tijd voor nemen. Ik leen het uit aan een vriendin en dan lees ik het opnieuw. Gewoon, omdat ik nog even wil stil staan bij mezelf.
Als je niets hebt met oud roze, kristallen, yoga, gember en/of takken thee, dan is dit boek waarschijnlijk niets voor jou. Ik ben er, in die 70 paginaatjes, niet achtergekomen hoe de schrijfster van zich zelf is gaan houden, maar vooral dat liefdesverdriet intens kut is, maar dat wist ik al. Op het laatst lukte het me niet meer om het verhaal vol aandacht te lezen en ben ik zelfs scannend gaan lezen met iedere keer als ik het gebruik van koosnaampje ‘lief’ tegenkwam een grimas op mijn gezicht. De hoeveelheid begrip en aardige woorden tussen de exen en nauwelijks eens een goeie sneer, ik kan er niets mee. Nee, overduidelijk niet mijn kopje (takken) thee…
Het is een mooi verhaal, maar niet helemaal waar ik naar op zoek was. Ik had gehoopt dat nou juist dit boek niet zo zweverig zou zijn. Helaas komt het toch weer neer op yoga, mediteren, etc. Het verhaal leest erg vlot en ik had het boek zo uit. Als je op zoek bent naar een zelfhulpboek om van te leren, zou ik hem niet aanraden, maar wel aan iemand in een soortgelijke situatie zit, die herkenning zoekt.
Dit boek kwam ik tegen op Goodreads, en vooral de titel en het omslag spraken me heel erg aan. De titel klinkt lekker down-to-earth, en het omslag is echt iets wat bij deze tijd hoort en er gewoon mooi uitziet. Ik zette het dus meteen op mijn to read list. Ik kwam er toevallig achter dat het boek ook op Storytel staat, en dus was de keuze om dit boek te gaan luisteren snel gemaakt. Bijkomend voordeel is dat het boek niet zoveel pagina's bevat, en dus lekker snel uit is.
Uiteindelijk was dit boek echt iets heel anders dan ik had verwacht. Ik heb de synopsis niet gelezen, maar op basis van de titel ging ik er eigenlijk vanuit dat het of een bundel korte verhalen zou zijn, of een lekker nuchter en persoonlijk verhaal. In werkelijkheid is dit best wel een zweverig boek, waar niet zoveel in gebeurt. Lianne Sanders heeft haar eigen verhaal opgeschreven, en hoewel dat voor haar vast heel waardevol is geweest, las ik alleen maar dat ze na een break-up naar podcasts zat te luisteren en naar de yoga school ging. Niet bijzonder interessant, als ik eerlijk ben.
Toch heeft dit boek ook best herkenbare punten, waardoor het nu ook weer geen verspilde moeite is om het toch te lezen. En als je het fysieke exemplaar koopt, heb je in elk geval een mooi omslag in de kast staan. Niks voor mij helaas, maar wie weet voor mensen die door eenzelfde soort break-up gaan én wat spiritueler zijn aangelegd dan ik, wel heel leuk!
Een mooi pleidooi voor het onder ogen zien (of eigenlijk vooral het doorvoelen) van je gevoelens en die er voor de verandering eens te laten zijn. De schrijfster weet heel raak de vreselijke mentale pijn in woorden te vatten die daaraan vooraf gaat.
Maar ook is er de voortdurende ironie waarmee dit alles gelardeerd wordt, om elke associatie met 'zweverigheid' vooraf de kop in te drukken. Verder vliegen de décaf cappuccino's havermelk, Ace & Tate zonnebrillen en Levi's broeken je om de oren - en vergeet de yogasessies en knappe mannen niet (al dan niet in combinatie). De schrijfster toont zich uiteraard erg bewust van haar Amsterdamse yuppenlifestyle (middels de al eerder genoemde ironie), maar dat maakte het voor mij niet minder ergerlijk (een projectie van mij?).
En dan is er weer een ontroerende beschrijving van oefening in vergeven tijdens de yogasessie die me diep raakte. De moeite van het lezen waard.
Leuk boek over eenzaamheid en pijn, maar niet super leerzaam. Ze beschreef goed haar gevoelens en haar proces om die gevoelens een plek te geven, maar ik heb niet echt het idee dat ze nu uiteindelijk van haarzelf houdt, en hoe je dat zou kunnen doen naast heel veel mensen betalen om naar je te luisteren. Ook vond ik het dankwoord wat gek. Je zo eenzaam voelen, maar tegelijkertijd zoveel mensen hebben om te bedanken omdat ze zo'n belangrijk onderdeel van je leven zijn. Ik moet niet oordelen, eenzaamheid is een gek iets. Maar toch voelde het boek soms tegenstrijdig. Maar misschien is het leven dat ook.
Als luisterboek was het boek soms verwarrend. Is het in het leesboek beter te volgen wat nu is en wat terug in de tijd is? In sommige scènes kon ik niet achterhalen of het nou de bedoeling was dat we Sam nog leuk vonden of juist niet. Misschien beter als je dit boek fysiek leest, als je het overweegt te lezen, dan als audioboek.
Een knuffel in boekvorm. Mijn eerste luisterboek. Het gaf me troost, maakte me aan het lachen maar zette me vooral zo erg voor de spiegel. Dit zet wel de standaard voor 2022
‘Dan ga ik nu maar eens lekker van mezelf zitten houden’ van Lianne Sanders is een open en eerlijk verhaal waarin Lianne ons meeneemt in de zoektocht naar zichzelf. ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ Een zoektocht die begint wanneer haar relatie wordt verbroken. ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ Meteen vanaf het begin herkende ik mijzelf in haar verhaal en haar gevoelens. ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ En in die 160 pagina’s en door haar verhaal, ontmoette ik mijzelf. ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ Donkere en neerslachtige gedachten en gevoelens, maar vooral de angst was heel herkenbaar. ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ Lianne’s spirituele reis was eveneens heel bijzonder en heeft mij absoluut geïnspireerd ook eens verder te kijken! ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ Een sterk en inspirerend verhaal!❤️
Dit boek was superherkenbaar voor mij (-de yoga dan). En het is een aanrader voor mensen die de weg kwijt zijn en bang zijn dat ze doordraaien. Het is fijn om de zoektocht die ik zo herken op papier van een ander te lezen. Maar soms was het (zelfs?) voor mij wat te zweverig.
Mixed gevoelens over dit boek. Ik vond het erg fijn dat het in een verhalende vorm was geschreven waardoor het ook allemaal wat begrijpelijker was. Er waren punten in het boek die herkenbaar waren zoals het accepteren van je angsten en luisteren naar je gevoel, MAAR al het spirituele geklets tussendoor deed mij echt heel weinig.
Ook snapte ik niet de gedachtegang van het hoofdpersonage vaak niet. Je ex-vriend bedriegt je, geeft vervolgens geen reden waarom en dan ga je hem bellen om je excuses aan te bieden??? Ook geeft ze geeft hem constant commentaar dat hij zich moet veranderen, biedt haar excuses daarvoor aan, maar vervolgens gaat ze hem weer opbellen om haar verhaal over hem bij hem te lozen?
tldr; makkelijk geschreven boek met herkenbare tips, maar de verhaallijn sloeg op sommige punten echt nergens op.
Lief, verdrietig en openhartig boek. Maar heel leuk geschreven en soms hardop gelachen van uitspraken die ze deed of gebeurtenissen waarin ze terecht kwam.
Ik houd van Lianne's eerlijke, gevoelige en rake stukjes. En ook met dit boek heb ik het gevoel dat ik bijna ín haar huid kruip: heel knap. Hopelijk mag ze nog veel meer van dit schrijven en veel minder over pensioengaten!
"Gewoon een beetje kunnen leven met wat ik voel, dat is eigenlijk alles wat ik vraag. De donkerte aankunnen. Omarmen, voor mijn part. En niet kopje ondergaan. Tevreden zijn, zo kun je het ook zeggen." "Ik voel vaak alsof ik zweef. Terwijl ik zo graag wil landen." "En ik weet ook dat ik volwassen ben en mezelf moet dragen. Maar toch vraag ik me af: wie zorgt er eigenlijk voor mij?" "Verbinding met een ander begint uiteindelijk bij mij. Bij eerlijk zijn. Bij echt zijn."
De mooiheid van dit boek(je) zat 'm in de herkenning. Aan het kunnen verwoorden van hoe ik me soms ook (heb ge)voel(d). En als kers op de taart luistert de hoofdpersoon naar Yentl en de Boer!!
Ik kon me niet inleven in de hoofdpersoon. Vond haar super irritant. Selfhelp boek in verhaal vorm, maar dan een waar je niks uit kan halen. Heb ik meer geleerd over je eigen moed vinden, aankijken van eenzaamheid en iets van je dag willen maken? Nee absoluut niet. Alles was er ook altijd heel toevallig spontaan (terwijl ze al langer dingen doet) een barista die advies geeft, de yoga instructeur die advies geeft, de masseur die advies geeft… om nog maar niet eens over de relatie tussen Sam en Lianne te hebben. Hoe zijn die twee 3 jaar samen geweest en dan heeft Lianne erna een complete breakdown van wat is het? Bijna een jaar over deze stomme man.
Prachtig en open verhaal over een vrouw die op zoek gaat naar de verbinding met zichzelf die ze onbewust was kwijtgeraakt. Ik heb het boek in een ruk uitgelezen.
Luister, veel hierin was herkenbaar. Ik herken de angst en onzekerheid van de hoofdpersoon. Maar mijn god wat vond ik dit toch bizar frustrerend en irritant. Elke keer dat ik de naam 'Sam' zag werd ik een beetje boos. En luister, I've been there. Ik weet hoe je zo geobsedeerd kan zijn met je ex dat het voelt alsof je gek wordt. Maar om het te lezen? No thanks.
Mijn pet peeve is ook mensen die therapie hebben gehad, besloten dat het niet voor hun werkte en dan een 180 doen naar ~spiritualiteit~ en naar je gevoel luisteren alsof therapie iets heeeeeel anders is. Ik wil deze mensen naar schematherapie sturen en het DAN nog een keer te beschrijven. Hou ook allemaal op met het niet geloven in diagnoses en labels. Ik snap dat het niet voor ieder persoon past nee. Maar ze zijn er voor een reden mensen.
Ik wou dat dit boek me meer leerde over zelfliefde en niet over hoe je jezelf weer oppakt nadat je vriend vreemdgaat. En mygod die relaties gaven me hoofdpijn.
Ik vond het een lief boekje. Heel kort en compact geschreven. Een tijdlijn waarin een jaar zoveel te bieden heeft! Wat ik eruit haal, is dat je intuïtie je beste vriend kan zijn wanneer je het niet negeert. Je kan het contact soms verliezen waardoor je ook het contact met jezelf verliest, en die terugvinden is erkennen wat je lichaam je verteld. Dat betekent dus ook de mindere momenten, zoals verdriet, en in de praktijk is dat natuurlijk hartstikke vermoeiend en dat liet ze in dit boekje terugzien. Je zult je hele leven lessen krijgen, en er zullen steeds weer uitdagingen voordoen, maar dat zijn kansen om onverwerkte emoties te verwerken. En wanneer je dat doet, zal de relatie tussen jou en jezelf weer worden verstevigd. Denk dat daar ook de titel op is gebaseerd ;)
Zelfacceptatie en verbinding. Willen we dat niet allemaal? Lianne alvast wel. Ze heeft net de liefde van haar leven betrapt met een ander en sindsdien lijkt angst haar leven te regeren. Niet erg onlogisch. Ze zoekt hulp. Bij de therapeut. Bij de yoga. Bij podcasts.
Ik heb me zelden zo gespleten gevoeld als bij het lezen van dit boek 😅. Ik herkende heel veel. Het zoeken. Gezien willen worden. Lief proberen zijn voor jezelf. Maar heel vaak werd het me net iets te zweverig. In dialoog gaan met je angst? Letterlijk. "Hey angst, hoe gaat ie?" Ik zie het me nog niet meteen doen... Maar het is dus wel een heel waardevol boekje. Het leest als een trein. Ik ben er zeker van dat het heel wat mensen kan helpen inzicht te krijgen.
"Tevreden zijn, zo kun je het ook zeggen. Ik vraag geen geluk, het hoeft niet wonderschoon. Maar alsjeblieft, ook niet elke dag zo dof."
Mooi boek over verdriet, verlies, eenzaamheid en angst. Leest snel weg door de korte hoofdstukken. Veel herkenbare punten in de eerste helft van het boek en kon me daardoor goed inleven in het verhaal. In de tweede helft werd dit wat minder omdat het naar mijn gevoel me iets te zweverig werd, maar al met al een mooi, gevoelig verhaal over hoe je met angst kunt leren omgaan.
Misschien zou ik dit boek meer sterren geven op een ander punt in mijn leven. Op dit moment vond ik het niet zoveel toevoegen aan mijn leven. Mijn partner is nooit vreemdgegaan, ik heb geen liefdesverdriet meer. Alleen het stuk over vroeger, innerlijke pijn kon mij een klein beetje raken. Verder was dit boek niet voor mij. Wel goed geschreven hoor en hij ziet er ook gewoon mooi uit ✨
“Ik heb vertrouwen dat als ik m’n verdriet en angst een thuis geef in mezelf, waar ze er mogen zijn, waar ze thee mogen drinken en niet weg hoeven, waar ik ze zie en erken, ik vervolgens dichter bij een ander kan komen. Ik heb vertrouwen dat als ik mijn waarheid spreek, als ik eerlijk ben over wat ik voel en ervaar, dat ik altijd weer uit kom op die rustige plaats in mezelf. Dat de waarheid me vrij maakt.”