Le Tant attendu

by Abdelkader Benali

31 décembre 1999. Un enfant sur le point de naître repousse l’instant de sa venue au monde pour la faire coïncider avec le passage à l’an 2000. Ce bébé a l’imagination fertile et l’affabulation facile. De plus, il a hérité de sa grand-mère un don d’extralucide, il peut donc raconter la vie de ses parents – deux adolescents de dix-sept ans, Mehdi Ayoub et Diana Knuvelder –, celle de ses grands-parents Ayoub, Marocains installés à Rotterdam depuis de nombreuses années, comme celle de ses grands-parents bataves. Ainsi défilent le destin agité de la famille Ayoub – les aventures de Driss, le grand-père boucher, et ses projets de pèlerinage, ses déboires au volant –, les histoires du quartier, celles des amis de Mehdi comme celles de certains disparus. Dans ce foisonnement de personnages marocains et hollandais se rencontrent deux mondes, cependant que se succèdent une multitude d’épisodes à la chronologie bouleversée bien qu’en équilibre parfait sur le fil conducteur offert par l’attente de la fameuse naissance…

Ce livre a été qualifié par la critique de chronique familiale à la García Márquez. Abdelkader Benali tente en effet très consciemment de faire entrer une culture étrangère dans un cadre néerlandais par le biais d’une langue à la luxuriance baroque et d’une logique pleine de merveilleux. La sympathie qu’éprouve l’auteur pour ses personnages et son optimiste exempt de moralisme sur la cohabitation des cultures fait de ce roman un livre original et particulièrement attachant.

Genres: Fiction, Roman, Literature

400 pages, Paperback

First published January 1, 2002

About the author

Benali was born in Morocco, but came to Rotterdam at the age of four. Later he moved to Amsterdam. Except novels and plays Benali also writes articles and reviews for various Dutch newspapers and magazines.

Reviews

[Marco · Rating 1 out of 5]

Winnaars van literatuurprijzen en mijn leesplezier vormen niet vaak een gelukkige combinatie. Dit is al heel snel bekeken: gewauwel.

[Tjibbe Wubbels · Rating 1 out of 5]

zaaaaaaaaaaai! Enkele keren in slaap gevallen in de trein met dit boek en een keer in het vliegtuig. Veel bloemig taalgebruik en zinnen waar je halverwege het begin alweer van vergeten bent en het einde niet meer van wilt weten. Voor de liefhebber: hij ligt in de oud -papierbak bij de centrale uitgang van Narita airport.

[Jan · Rating 2 out of 5]

Als een van de aanbevelingen staat achterop de derde druk van het boek: “Libris-winnaar Benali schrijft zoals hij is: levendig, wispelturig en fantasierijk.” Michael Zeeman in de Volkskrant.
Ik heb toch echt vele passages in het boek gelezen zoals de volgende:
“Ontmoet een theedrinker, een echte, en je rust en zielenheil is nooit ver weg, zei ze en toen ze voor het eerst door mevrouw Boedoeft werd uitgenodigd, op bezoek was gegaan met Chinese thee en mint en een suikerbrood, als dank voor de eerste kennismaking en toen ze rond de theeglaasjes gezeten, met een kokende pot thee in het midden, een hals die zo’n lange baan maakte voor hij de thee prijsgaf, en mevrouw Boedoeft, die de goedkeurende blik van haar bezoek volgde, voor zichzelf bevestigend dat ze hier met een kenner te maken had, iemand die je niet los moest laten, iemand die op waarde wist te schatten wat haar te wachten stond, toen was de nerveuze tik in het hart van mijn grootmoeder verdwenen, toen ze het glaasje in haar hand hield, het vasthield met een klein papiertje, opdat ze haar kostbare lange vingers niet zou verbranden en eraan nipte en niet sipte, toen werd de laatste reserve opgeheven en viel het Mehdi op dat er thuis nooit meer over de Boedoefts werd geklaagd.”
Zo enerverend heb ik het allemaal niet gevonden. Veeleer bloedstollend saai. Hij zij om dit boek geprijsd, maar niet geprezen. JM

[Marja · Rating 1 out of 5]

Niet uitgelezen, echt verschrikkelijk. Niet leuk om te lezen, rare stijl van woorden, stom.

[Linda Duits · Rating 2 out of 5]

Onnodig rommelig opgeschreven wirwar van familieverhalen. Het ongemarkeerde springen in de tijd zorgt voor afstand, net als de grote hoeveelheid personages. Er gebeurt van alles, maar tegelijkertijd ook weer te weinig. Daardoor lukte het me maar niet om iets te voelen voor de personages. Het proza is soms prettig, maar op een gegeven moment gingen de lange, meanderende zinnen me tegenstaan en vond ik het geheel saai worden.

[Antoinette · Rating 3 out of 5]

Nogal een wervelwind dit boek. Soms was ik hem even helemaal kwijt. Gelukkig komt het verhaal steeds wel weer op aarde terug waardoor ik de draad weer op kon pakken. Dit is het eerste boek dat ik van Benali gelezen heb en ik vraag mij af of al zijn boeken zo zijn. Ik weet niet of ik dit een tweede keer aan kan. Ik vond het qua taal wel heel mooi, jammer dat de metaforen en taalkunsten het verhaal een beetje ondersneeuwden.

[Gert Van Rootselaar · Rating 2 out of 5]

In de basis is dit boek een mooie familie-geschiedenis, verdeeld over Rotterdam en Marokko. Maar het taalgebruik van de schrijver moet je liggen. Erg bloemrijk, wijd uitwaaierende zinnen en scene's waardoor het boek soms erg lastig te lezen is. Sommige alinea's moest ik meerdere keren lezen, omdat ik telkens in de alinea de draad van het verhaal kwijtraakte.

[Carola Janssen · Rating 2 out of 5]

Maar de helft van de leden had het boek uit! En verbazing alom dat dit boek de Librisprijs won. Benali's metaforen en kronkelende zins- en verhaalbouw deden velen zuchten en afhaken. Toch waren er ook een paar te spreken over het poëtisch gehalte van het boek en de mooie beelden.

[Nikki Bisschop · Rating 1 out of 5]

Hoe kunnen er in de derde druk nog zo veel fouten staan? Hoe hebben toenmalig recensenten en leden van de Librisjury zich hierdoorheen kunnen worstelen en op zo'n waardering uit kunnen komen? En zo blijf je met nog veel meer vragen zitten na 350 pagina's vol wijdlopige verhalen verwoord in slechtlopende zinnen.

Zo veel fouten (spelfouten, verkeerde verwijzingen, willekeurig opgebroken woorden, ontbrekende woorden...) zouden in elk boek storend zijn, maar dat je in dit geval een zin van soms bijna een halve pagina drie keer moet herlezen, om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat er toch echt niets van te maken valt, maakt het tot een regelrechte kwelling.

Diana hoopt dat de dokter een beetje kan helpen om de eik waarvan een dochter is afgesprongen, waarlangs (sic) de wortels Ahmed en Ahmed omhoogkruipen om Driss, als de drie geesten uit A Christmas Carol, een lesje te leren, om de eik waar volgens Mehdi de bliksem in geslagen is, hoe heeft ze het ooit voor elkaar gekregen om van het glaasje in de eik terecht te komen, en die een beetje te herstellen.

Dus als ik even alle dwalingen uitwis, lees ik:

Diana hoopt dat de dokter een beetje kan helpen om de eik ... en die een beetje te herstellen.

Ok, duidelijk.

De zo geroemde beeldspraak spreekt mij ook al vrijwel nooit aan of slaat simpelweg nergens op.

Ze zag iemand die achteruitliep, iemand die wist dat hij achteruitliep, als een krab de zee weer in...

Als ik aan iets denk bij krabben is dat ze opzij lopen.

Nu ik het gelezen heb en in het juryrapport van de Libris Literatuur Prijs (sic, misschien dat ze daarom niet zo zwaar tillen aan taalfouten) 2003 "Zijn stijl is verbluffend helder en concreet..." zie staan, kan ik niet geloven dat zij hetzelfde boek gelezen hebben. Even verderop:

Deze roman biedt niet alleen een groots beeld van een samenleving maar dat beeld is ook nog gevat in een verbluffende rijkdom aan taal. Zoals dat moet in grote literatuur.

. Met die laatste zin ben ik het eens.

[Elsje · Rating 5 out of 5]

Oudjaarsavond 1999. Op de laatste avond van het millennium wachten Diana, Mehdi en hun entourage in een ziekenhuis in Rotterdam op de geboorte van de ik-persoon. Die wacht daar nog even mee tot alle belangrijke figuren in het ziekenhuis zijn gearriveerd.

Ondertussen ga je terug in de historie van de familie. Vooral die van Mehdi. We maken kennis met zijn opa (Omar Omar), die zijn leven lang wacht op zijn grote liefde Nadia. Prachtige beschrijvingen ook van de twee bedienden van Omar, Ahmed en Ahmed.
Vervolgens ontmoeten we Driss, de pleegzoon van Omar, die wegloopt van huis met de twee koeien van zijn moeder. Hij ontmoet Malika.
Malika, wiens vader gek wordt van verdriet nadat zijn vrouw sterft. Hij koopt een koffer waarin een trouwjurk zou zitten. Maar de koffer gaat niet open. En dus gaat Malika zelf een trouwjurk maken, want "geen trouwjurk, geen man". Als dan de koffer tóch open gaat, blijkt daar inderdaad een trouwjurk in te zitten, waar de vader van Malika helemaal verzot op raakt...

Goed, Malika en Driss ontmoeten elkaar, en vanaf dat moment zijn ze samen. Ze vertrekken uit Marokko om een nieuw leven in Nederland te gaan opbouwen.

Tot zover is het boek bijna als een sprookje uit 1001 nachten geschreven.

Dan gaan we naar het "nu", naar de levens van Mehdi en Diana, de aanstaande ouders van de ik-persoon. We maken kennis met hun vrienden, hun levens. En we lezen hoe ze elkaar ontmoeten en hoe zij van hun eerste keer seks zwanger raakt. Ze zijn allebei 17. Hoe hun ouders zich allebei zorgen maken want een Hollands meisje met een Marokkaanse jongen, dat kan toch nooit goed gaan? Geweldige scene is de beschrijving van het bezoek van de stiefvader van Diana aan de imam.

Wonderschoon boek!!

[Inge · Rating 1 out of 5]

Verhaal over een kind dat nog niet geboren is maar wel de verhalen van haar vader en moeder en grootouders vertelt. Dat zijn immigranten in Nederland. Je leest over hun leven in hun thuisland toen ze nog niet verhuisd waren (grootouders), hoe ze elkaar leerden kennen, maar niet altijd duidelijk over wie het gaat. Ook vreemde namen wat het niet makkelijk maakt. Soms erg lange zinnen. Wisselende vertelstandpunten, niet chronologisch. Moeilijk te lezen. Was blij toen het uit was.

[aaffhkmmmst]

Frank

[Babak Fakhamzadeh · Rating 3 out of 5]

At times brilliant, at times unpolished. Often is recognisably comparable in style to work by Salman Rushdie.

[Chantal Snelder · Rating 3 out of 5]

Het verhaal leek leuk en bijzonder, maar het boek was zeer moeilijk om door te komen. Steeds personage wisselingen en tijdswisselingen. Als je dit boek snapt is het een mooi boek, maar als je dat (nog) niet doet, kan ik hem niet aanraden om te gaan lezen.