Wie kent de mensen nog

by Jean Raspail

Ze noemden zichzelf de Mensen. Zij waren op de uiterste punt van de aarde beland - veel later Vuurland geheten - na een lange tijd van migratie. Voortdurend opgejaagd door steeds nieuwe indringers hadden zij duizenden jaren getrokken. Zij hadden zich daar gevestigd waar, naar het scheen, niemand hen zou kunnen vinden, zo wreed waren de lucht, de aarde, de zee en de temperatuur in die zuidelijke hel. Misschien waren zij eens een volk, maar uiteindelijk werden het slechts clans, daarna wat laatste families. Op een dag zouden alle 'kano-Indianen' uitgeroeid of uitgestorven zijn, op één na, Lafko, zoon van Lafko, zoon van Lafko sinds begin der tijden, twintigduizend jaren terug. Hij is de laatste der Mensen die wij zien op de eerste en laatste bladzijde van dit boek, in een storm op zoek naar een strand waarop hij alleen zal kunnen sterven, onder het oog van God.

Sedert de droom van Hendrik de Zeevaarder, het opdagen van de schepen van Magalhaes, het bezoek van Darwin, die twee Mensen observeerde, de Engelse admiraal Sir Francis Drake, de Nederlandse kaperkapitein De Weert, die een dochtertje van de Mensen ontvoerde en in een Amsterdams bordeel plaatste, de Chileense robbejagers en de Franse schurk die de Mensen ontvoerde en op de Wereldtentoonstelling in Parijs als Wilden tentoonstelde; sedert dit alles en nog meer verschrikkingen, waaronder zendelingen die hen wilden bekeren en niets van de Mensen begrepen, is het volk zo goed als uitgeroeid.

Wie kent de Mensen nog?

Jean Raspail heeft een van de laatste kano's van de Alakaloefs (zo luidt hun moderne naam) gezien en is de herinnering niet vergeten. In dit boek herschept hij het lot van deze wezens, onze broeders, die door de mensen die hen zagen slechts aarzelend en bij uitzondering als mensen erkend werden.

Het is een geweldig en verschrikkelijk verhaal. Een boek zoals dat maar zelden verschijnt en waardoor men zich, na lezing, een veranderd mens voelt.

Een boek voor wie geïnteresseerd is in een sterke roman, in geschiedenis, in literaire reisverhalen. En de beelden blijven de lezer bij.

Wie kent de mensen nog... was binnen een jaar in tien landen vertaald. De auteur, voormalig Frans consul-generaal in Patagonië, ontving in 1981 de Grand Prix du Roman voor Moi, Antoine de Tounens, roi de Patagonie.

Genres: Fiction, France, Roman, Classics, Literature

208 pages, Paperback

First published January 1, 1986

About the author

Jean Raspail was a French author, traveler and explorer. He was best known for his controversial 1973 novel, The Camp of the Saints, which is about mass third world immigration to Europe.

Reviews

[Jean · Rating 4 out of 5]

Nous suivons l'histoire du peuple nomade des Alakalufs (ou Kaweskars dans leur langue) par le prisme des explorations Espagnoles et Portugaises du 15e siècle à nos jours.
L'histoire alterne points de vue Européens et Alakalufs, sans prendre parti pour l'un ou pour l'autre, le lecteur se fera sa propre opinion.

Les Européens en essayant de cartographier les dédales de canaux en Terre de Feu pour découvrir un passage qui leur permettrait de faire le tour du monde, tombent sur ce peuple aborigène. La violence Européenne est "individuelle": elle viole, tue, capture les Alakalufs pour les exposer dans des zoos humains en Europe; une ou deux fois par an à une très faible échelle.

D'un autre côté, de manière plus systémique, les Alakalufs se font prendre pour esclaves, massacrés et violer par les pêcheurs de phoques Chiliens.

Malgré toute cette violence illégitime, le lecteur a du mal à s'apitoyer. Les Alakalufs sont cannibals, abandonnent leurs aînés quand ils deviennent trop lents, ou les mangent. Ils s'entretuent entre clans, prostituent leurs femmes, violent leurs enfants. Les 3000 Alakalufs (population estimée en ~ 1500) sont incestueux et consanguins depuis 6000 ans; un homme peut faire un enfant avec sa propre mère, puis avec sa fille et sa petite fille dès qu'elle est en âge de procréer. Par conséquent, ils sont extrêmement limités intellectuellement et physiquement difformes.
Ils n'ont jamais appris à commercer avec leurs voisins Chiliens, à se défendre, à communiquer.
Leur sort, quoique fatalement triste, était donc plus ou moins prévisible.

Le vocabulaire maritime riche de l'explorateur Jean Raspail, et sa manière romancée de faire vivre l'histoire des expéditions européennes, font de ce bouquin une lecture atypique et enrichissante.

[Georgiana Geo · Rating 5 out of 5]

Pe atât de frumoasă, pe atât de dificil de citit. O mulțime de cuvinte ce nu le-am știut, ăsta e un lucru bun, am mai învățat ceva, dar a făcut lectura sa meargă destul de greu.
Am avut o perioadă cand urmăream o emisiune la tv ce arata viața trăită în triburi.
Era interesantă și ma atrăgea, iar curiozitatea nu mai zic. Majoritatea triburilor erau din Africa, India si jungla Amazoniana. După cele câteva emisiuni urmărite, am inceput sa ma uit pe google. Acum nu stiu cat adevăr or fi in acele cuvinte, dar unele obiceiuri ale lor te zguduie grav.
Nu ma pricep la recenzii, de aceea am scris gândul la care m-a dus cartea, pentru ca este ceva asemănător.
Un clan ce este pe cale de dispariție. Este super interesantă, dar obositoare. Modul de exprimare al autorului este dificil, întortocheat, necesita atenție ca sa nu trebuiască să citești propoziția din nou. Am avut momente când pur si simplu am simțit nevoia de o pauza, ca sa nu ma enervez ca nu am inteles ce a scris.
Mi-au placut descrierile insulelor, micile obiceiuri si traditii, putin dubioase, dar deloc înfricoșătoare ca cele pe care le-am citit eu in documentare 😅.
Clar cartea asta trebuie să o recitesc pentru ca personajele m-au băgat complet in ceata.
Are un mod de a scrie autorul asta, ca nici nu sti daca Taw a murit sau mai traieste.
Si acum ma mai intreb, cine e Ayayema?
La începutul cărții am avut impresia că este un necurat in care crede acest clan.
Lafko mergea pe rau cu barca si se aștepta ca Ayayema sa-l înghită cu tot cu barca, nevasta si copii. Pe parcurs, Jean Raspail făcea referire la acest "necurat" ca fiind un personaj. Încă nu m-am lămurit pentru ca a tinut-o asa toata cartea si habar nu am cine e Ayayema pana la urma.
O recomand. Pe atât cat este de bizară :) pe atât este de interesantă și deosebită.

[Robert Brouwer · Rating 5 out of 5]

Dit is een zeer treurigstemmend boek. Het gaat over de ondergang van de 'kano-Indianen', de Alakaloefs, die zichzelf de Mensen noemden. Eerst werden zij over land steeds verder zuidwaarts gedrongen door andere stammen, die talrijker en sterker waren. Steeds verder vluchtten zij, uiteindelijk het water op. Vuurland. Duizenden jaren van angst lagen achter hen. Toen kwamen de Blanken. Na nog eens honderden jaren waren zij uitgeroeid of uitgestorven.

Het is het derde boek dat ik van Jean Raspail heb gelezen. Net als in "De ontscheping" en "Het blauwe eiland" is hier een groot verteller aan het woord. Een aangrijpend verhaal, verteld vanuit meerdere perspectieven.

Ruim over de helft van het boek trof mij de mooiste zin van het boek: "De tros, die men vanaf de brug van het schip toewerpt, om er hun kano's aan vast te maken, legt binnen een seconde een traject van duizenden jaren af."

Een foutje vond ik ook, op blz. 27: "De mannen in zijn tent slaan hem domweg gaande (...)". Dat moet natuurlijk 'gade' zijn. Maar daar kan Jean Raspail niets aan doen.

Raspail heeft met "Wie kent de Mensen nog..." een indrukwekkende historische roman geschreven. Uit de taal van de Alakaloefs is weinig bewaard gebleven. Het woord 'akwal' zal echter iedere lezer bijblijven, na lezing van dit boek.

'Akwal', veel, veel manen zijn voorbijgegaan...

[François Sanders · Rating 5 out of 5]

Cinq étoiles pour la découverte que nous offre Jean Raspail...vertige, admiration et effroi.

[Bob Kull · Rating 5 out of 5]

I don't remember how I heard about this book, and the author was unfamiliar to me, so I didn't have expectations. I'm not sure what to say about it other than that for me it was intense, multifaceted, and empathetic. It continued to surprise and trouble me all the way through with it's deep compassion and fierce anger. Never maudlin, Raspail describes with clear eyes and tender heart the slow extinction of the Kawesqar nomadic people who lived, mostly in their canoes, among the channels of the far southern coast of Chile and survived for thousands of years in one of the harshest climates on earth. Contact with the outside world through their contact with Europeans in their sailing ships first bewildered and then wiped them out.

I don't know if I would have been so deeply touched by the book if I hadn't built a solitary camp and lived alone on one of those remote channels for a year in 2001. My time there was the research for my PhD into the effects of deep wilderness solitude. During the year, I saw no sign of those now gone inhabitants.

[Léa]

Un livre impossible à noter, marquant mais que je ne recommanderai pas.
On suit dans le temps un peuple d'Amérique du Sud, jusqu'à la disparition de son dernier membre. Leur philosophie se base sur la fuite, ils n'évoluent jamais alors que le monde change, et cela les amène dramatiquement à leur perte. C'est dur, triste, glauque, inéluctable.
Historiquement c'est très romancé et plusieurs scènes sont fausses après une simple lecture wikipédia, de même que la compréhension de leur philosophie.

Il y a égalent un relent de racisme, sans surprise.

[Larissa · Rating 4 out of 5]

Eu gostei da leitura, bem parecido com Nove Noites.
Apesar de ser escrito por um europeu e na forma da escrita dele mostrou isso, com olhar de colonizador, colocando a sua cultura e religião acima daquele povo originário, os Kaweskars.
Mesmo tendo esse olhar, esse livro se mostra importante para a preservação de uma memória de um povo, que infelizmente não existe mais.

[Frederick Hammill · Rating 1 out of 5]

Very poor writing style.

[Hélène · Rating 5 out of 5]

Françoise. Terre de feu, Chili.
L'auteur se réfère principalement à José Emperaire. Les nomades de la mer (1957).
[Introuvable, sauf en e-book)

[Sophie · Rating 2 out of 5]

Worth reading if you want to learn about Patagonian’s people.

[Filip Alexandra Alexandra-Ioana · Rating 2 out of 5]

Confirm faptul că este o carte grea, obositoare. Aveam momente când înțelegeam ce se întâmplă, momente când mă pierdeam. Nu e o carte grea care să zici că îți stârnește interesul, e o carte grea care te determină să renunți la ea. Poate și traducerea nu a fost cea mai fericită, cum zicea Kogălniceanu "traducțiile nu fac o literatură".

[Isabelle Briand · Rating 5 out of 5]

magnifique, puissant, émouvant.

[Sandra Bunting · Rating 5 out of 5]

Heartbreaking story of survival by indigenous peoples in the Antarctic.

[Yann Selosse · Rating 5 out of 5]

Raspail, magnifique comme toujours.