What do you think?
Rate this book
Το Αυτό (2 Τόμοι) #2
Το Αυτό - Τόμος II
Εκεί κάτω όλοι επιπλέουμε…
Ένα αγοράκι με κίτρινο αδιάβροχο τρέχει χαρούμενο δίπλα σ’ ένα χάρτινο καραβάκι που αρμενίζει σ’ ένα πλημμυρισμένο από τη βροχή ρείθρο. Η βροχή έχει κοπάσει πια, και πέφτει στην κίτρινη κουκούλα σαν ψιλόβροχο σε τσίγκινη στέγη. Το αγόρι με το κίτρινο αδιάβροχο είναι ο Τζορτζ Ντένμπροου, κι εκείνη τη φθινοπωρινή ημέρα ήταν έξι χρονών…
Αυτό που κάνει τη μικρή πόλη του Ντέρι τόσο τρομακτικά διαφορετική από τις άλλες είναι όλα εκείνα που βλέπουν –και αισθάνονται– μόνο τα παιδιά.
Στα φρεάτια και τους υπονόμους, το Αυτό καραδοκεί και παίρνει τη μορφή εφιάλτη, του βαθύτερου τρόμου που φωλιάζει σε κάθε παιδί. Όμως, πότε πότε, το Αυτό προβάλλει από τα ζοφερά και υγρά βάθη, αρπάζει, διαμελίζει, σκοτώνει…
Τα χρόνια περνούν, τα παιδιά μεγαλώνουν, εγκαταλείπουν την πόλη, λησμονούν. Μέχρι τη στιγμή που κάποιος τους καλεί να επιστρέψουν, για να αντιμετωπίσουν για μία ακόμα φορά το Αυτό, που σαλεύει σαν ερπετό στα σκοτεινά έγκατα της μνήμης τους καθώς αναδύεται για να μετατρέψει τους εφιάλτες του παρελθόντος σε μια ανείπωτα φρικτή πραγματικότητα.
Ένα αγοράκι με κίτρινο αδιάβροχο τρέχει χαρούμενο δίπλα σ’ ένα χάρτινο καραβάκι που αρμενίζει σ’ ένα πλημμυρισμένο από τη βροχή ρείθρο. Η βροχή έχει κοπάσει πια, και πέφτει στην κίτρινη κουκούλα σαν ψιλόβροχο σε τσίγκινη στέγη. Το αγόρι με το κίτρινο αδιάβροχο είναι ο Τζορτζ Ντένμπροου, κι εκείνη τη φθινοπωρινή ημέρα ήταν έξι χρονών…
Αυτό που κάνει τη μικρή πόλη του Ντέρι τόσο τρομακτικά διαφορετική από τις άλλες είναι όλα εκείνα που βλέπουν –και αισθάνονται– μόνο τα παιδιά.
Στα φρεάτια και τους υπονόμους, το Αυτό καραδοκεί και παίρνει τη μορφή εφιάλτη, του βαθύτερου τρόμου που φωλιάζει σε κάθε παιδί. Όμως, πότε πότε, το Αυτό προβάλλει από τα ζοφερά και υγρά βάθη, αρπάζει, διαμελίζει, σκοτώνει…
Τα χρόνια περνούν, τα παιδιά μεγαλώνουν, εγκαταλείπουν την πόλη, λησμονούν. Μέχρι τη στιγμή που κάποιος τους καλεί να επιστρέψουν, για να αντιμετωπίσουν για μία ακόμα φορά το Αυτό, που σαλεύει σαν ερπετό στα σκοτεινά έγκατα της μνήμης τους καθώς αναδύεται για να μετατρέψει τους εφιάλτες του παρελθόντος σε μια ανείπωτα φρικτή πραγματικότητα.
752 pages, Paperback
First published January 1, 1986
9 people are currently reading
105 people want to read
About the author
Stephen King
2,393 books888k followersStephen Edwin King was born the second son of Donald and Nellie Ruth Pillsbury King. After his father left them when Stephen was two, he and his older brother, David, were raised by his mother. Parts of his childhood were spent in Fort Wayne, Indiana, where his father's family was at the time, and in Stratford, Connecticut. When Stephen was eleven, his mother brought her children back to Durham, Maine, for good. Her parents, Guy and Nellie Pillsbury, had become incapacitated with old age, and Ruth King was persuaded by her sisters to take over the physical care of them. Other family members provided a small house in Durham and financial support. After Stephen's grandparents passed away, Mrs. King found work in the kitchens of Pineland, a nearby residential facility for the mentally challenged.
Stephen attended the grammar school in Durham and Lisbon Falls High School, graduating in 1966. From his sophomore year at the University of Maine at Orono, he wrote a weekly column for the school newspaper, THE MAINE CAMPUS. He was also active in student politics, serving as a member of the Student Senate. He came to support the anti-war movement on the Orono campus, arriving at his stance from a conservative view that the war in Vietnam was unconstitutional. He graduated in 1970, with a B.A. in English and qualified to teach on the high school level. A draft board examination immediately post-graduation found him 4-F on grounds of high blood pressure, limited vision, flat feet, and punctured eardrums.
He met Tabitha Spruce in the stacks of the Fogler Library at the University, where they both worked as students; they married in January of 1971. As Stephen was unable to find placement as a teacher immediately, the Kings lived on his earnings as a laborer at an industrial laundry, and her student loan and savings, with an occasional boost from a short story sale to men's magazines.
Stephen made his first professional short story sale ("The Glass Floor") to Startling Mystery Stories in 1967. Throughout the early years of his marriage, he continued to sell stories to men's magazines. Many were gathered into the Night Shift collection or appeared in other anthologies.
In the fall of 1971, Stephen began teaching English at Hampden Academy, the public high school in Hampden, Maine. Writing in the evenings and on the weekends, he continued to produce short stories and to work on novels.
Stephen attended the grammar school in Durham and Lisbon Falls High School, graduating in 1966. From his sophomore year at the University of Maine at Orono, he wrote a weekly column for the school newspaper, THE MAINE CAMPUS. He was also active in student politics, serving as a member of the Student Senate. He came to support the anti-war movement on the Orono campus, arriving at his stance from a conservative view that the war in Vietnam was unconstitutional. He graduated in 1970, with a B.A. in English and qualified to teach on the high school level. A draft board examination immediately post-graduation found him 4-F on grounds of high blood pressure, limited vision, flat feet, and punctured eardrums.
He met Tabitha Spruce in the stacks of the Fogler Library at the University, where they both worked as students; they married in January of 1971. As Stephen was unable to find placement as a teacher immediately, the Kings lived on his earnings as a laborer at an industrial laundry, and her student loan and savings, with an occasional boost from a short story sale to men's magazines.
Stephen made his first professional short story sale ("The Glass Floor") to Startling Mystery Stories in 1967. Throughout the early years of his marriage, he continued to sell stories to men's magazines. Many were gathered into the Night Shift collection or appeared in other anthologies.
In the fall of 1971, Stephen began teaching English at Hampden Academy, the public high school in Hampden, Maine. Writing in the evenings and on the weekends, he continued to produce short stories and to work on novels.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 23 of 23 reviews
July 21, 2018
Ένα από τα ελάχιστα βιβλία που θα ήθελα να του βάλω έξι αστέρα! Ένα πραγματικά υπέροχο συνονθύλευμα παραμυθιού και θρίλερ, που σε ταξιδεύει στη θάλασσα του Χρόνου και το "σαλπάρισμα" προς την ενηλικίωσή επτά ηρώων. Mια ιστορία που εμβαθύνει στους φόβους των παιδιών και πως αυτοί οι φόβοι μεταλλάσσονται στην μετέπειτα ζωή τους. Φόβοι οι οποίοι είναι τόσο απλοί και καθολικοί στις παιδικές ηλικίες, αλλά εντελώς "συγκεκριμένοι" και "πεζοί" 25 χρόνια μετά.
Όσο για τον τρόπο γραφής του Κινγκ, είναι ποιητικός αλλά όχι με τρόπο που να κουράζει. Αντιθέτως, σε μαγνητίζει και σε ρουφάει σε έναν αρρωστημένο κόσμο, μεταφέροντας μας και την παραμικρή λεπτομέρεια για την μικρή κοινωνία του Ντέρι και τους ανθρώπους του.
Το βιβλίο το συνιστώ ανεπιφύλακτα και ας είναι στο σύνολό του 1700 σελίδες. Δεν με κούρασε ποτέ. Εν αντιθέσει έκανε τον τελευταίο μου μήνα, λίγο καλύτερο.
Υποκλίνομαι!
Όσο για τον τρόπο γραφής του Κινγκ, είναι ποιητικός αλλά όχι με τρόπο που να κουράζει. Αντιθέτως, σε μαγνητίζει και σε ρουφάει σε έναν αρρωστημένο κόσμο, μεταφέροντας μας και την παραμικρή λεπτομέρεια για την μικρή κοινωνία του Ντέρι και τους ανθρώπους του.
Το βιβλίο το συνιστώ ανεπιφύλακτα και ας είναι στο σύνολό του 1700 σελίδες. Δεν με κούρασε ποτέ. Εν αντιθέσει έκανε τον τελευταίο μου μήνα, λίγο καλύτερο.
Υποκλίνομαι!
September 26, 2017
Αν με ρωτάγανε ποιο βιβλίο δεν θα διάβαζα ποτέ,σίγουρα μια απο τις πρώτες απαντήσεις που θα μου ερχόταν στο μυαλό θα ήταν Αυτό.Είμαι φοβιτσιάρα,δεν βλέπω θρίλερ,τα βιβλία τρόμου τα αποφεύγω όπως ο διάβολος το λιβάνι και γι'Αυτό όλοι έλεγαν οτι είναι απο τα πιο τρομακτικά του Κινγκ.
Με όλο αυτόν το ντόρο με την ταινία και την επανέκδοση όμως ,είπα να Το δοκιμάσω και το πολύ πολύ να Το παρατούσα αν δεν άντεχα.
Το ξεκίνησα λοιπόν και ,ω τι έκπληξη ,όχι μόνο δεν Το παράτησα αλλά Το αγάπησα κιόλας.
Καταρχάς ανακάλυψα οτι δεν μιλάμε για ένα απλό βιβλίο τρόμου,αλλά για ένα επικό βιβλίο φαντασίας με στοιχεία τρόμου,μια περιπέτεια,μια ιστορία ενηλικίωσης,ένα βιβλίο που θίγει πολλά κοινωνικα ζητήματα με απίστευτη ευαισθησία,ένα βιβλίο που εμβαθύνει στην ανθρώπινη ψυχή ,ένα σκοτεινό παραμύθι ,ένα βιβλίο υπέροχο,ένα βιβλίο καταπληκτικο(σας είπα οτι Το αγάπησα ε; ).
Είναι η πρώτη φορά που διάβασα καποιο μεγάλο βιβλίο του Κινγκ και δεν με ενοχλησε καθόλου μα καθόλου η πολυλογία του.Δεν βαρέθηκα ούτε στιγμή,δεν θεώρησα οτι ήταν περιττή ούτε μια λέξη,απλά διάβαζα και απολάμβανα την ιστορία.
Ο Κινγκ έχει ένα μαγικό ταλέντο στο να δημιουργεί χαρακτήρες απίστευτα ζωντανούς με βάθος και υπόσταση,όπως επίσης και στο να σε κάνει να πιστεύεις οτι έχει επισκεφτεί τα μέρη που περιγράφει.Έτσι λοιπόν τελειώνοντας αυτό το βιβλίο έχεις την αίσθηση οτι έχεις μπει στο Χερσότοπο ,οτι έχεις περπατήσει στους δρόμους του Ντέρι και νιώθεις μια στεναχώρια που δεν θα ξαναδείς την παρέα των Losers(βέβαια μπορείς πάντα να το ξαναδιαβάσεις ).
Αν το διάβαζα πιο μικρή ίσως και να με τρομαζε.Τώρα μπορεί να ένιωσα μια ανατριχίλα σε κάποιες σκηνές αλλά δεν τρόμαξα.Συγκινήθηκα,ταράχτηκα,θύμωσα,φοβήθηκα για την τύχη των Losers και όσο το βιβλίο έφτανε προς το τέλος του ένιωσα αγωνία για την τελική κατάληξη.Στα τελευταία κεφάλαια το σασπένς ανεβαίνει στα κόκκινα και ο Κινγκ παίζει με τον αναγνώστη αλλάζοντας χώρο,χρόνο, και οπτική γωνία με αριστοτεχνικό τρόπο.
Έχω πει κατά καιρούς πολλά για τον Κινγκ και την πολυλογία του αλλά εδώ πραγματικά υποκλίνομαι.
Εδώ κάτω όλοι επιπλέουμε.
Με όλο αυτόν το ντόρο με την ταινία και την επανέκδοση όμως ,είπα να Το δοκιμάσω και το πολύ πολύ να Το παρατούσα αν δεν άντεχα.
Το ξεκίνησα λοιπόν και ,ω τι έκπληξη ,όχι μόνο δεν Το παράτησα αλλά Το αγάπησα κιόλας.
Καταρχάς ανακάλυψα οτι δεν μιλάμε για ένα απλό βιβλίο τρόμου,αλλά για ένα επικό βιβλίο φαντασίας με στοιχεία τρόμου,μια περιπέτεια,μια ιστορία ενηλικίωσης,ένα βιβλίο που θίγει πολλά κοινωνικα ζητήματα με απίστευτη ευαισθησία,ένα βιβλίο που εμβαθύνει στην ανθρώπινη ψυχή ,ένα σκοτεινό παραμύθι ,ένα βιβλίο υπέροχο,ένα βιβλίο καταπληκτικο(σας είπα οτι Το αγάπησα ε; ).
Είναι η πρώτη φορά που διάβασα καποιο μεγάλο βιβλίο του Κινγκ και δεν με ενοχλησε καθόλου μα καθόλου η πολυλογία του.Δεν βαρέθηκα ούτε στιγμή,δεν θεώρησα οτι ήταν περιττή ούτε μια λέξη,απλά διάβαζα και απολάμβανα την ιστορία.
Ο Κινγκ έχει ένα μαγικό ταλέντο στο να δημιουργεί χαρακτήρες απίστευτα ζωντανούς με βάθος και υπόσταση,όπως επίσης και στο να σε κάνει να πιστεύεις οτι έχει επισκεφτεί τα μέρη που περιγράφει.Έτσι λοιπόν τελειώνοντας αυτό το βιβλίο έχεις την αίσθηση οτι έχεις μπει στο Χερσότοπο ,οτι έχεις περπατήσει στους δρόμους του Ντέρι και νιώθεις μια στεναχώρια που δεν θα ξαναδείς την παρέα των Losers(βέβαια μπορείς πάντα να το ξαναδιαβάσεις ).
Αν το διάβαζα πιο μικρή ίσως και να με τρομαζε.Τώρα μπορεί να ένιωσα μια ανατριχίλα σε κάποιες σκηνές αλλά δεν τρόμαξα.Συγκινήθηκα,ταράχτηκα,θύμωσα,φοβήθηκα για την τύχη των Losers και όσο το βιβλίο έφτανε προς το τέλος του ένιωσα αγωνία για την τελική κατάληξη.Στα τελευταία κεφάλαια το σασπένς ανεβαίνει στα κόκκινα και ο Κινγκ παίζει με τον αναγνώστη αλλάζοντας χώρο,χρόνο, και οπτική γωνία με αριστοτεχνικό τρόπο.
Έχω πει κατά καιρούς πολλά για τον Κινγκ και την πολυλογία του αλλά εδώ πραγματικά υποκλίνομαι.
Εδώ κάτω όλοι επιπλέουμε.
September 22, 2017
Η άποψή μου για το βιβλίο στο "Book City" και τον παρακάτω σύνδεσμο: Το Αυτό
November 7, 2017
Απεχθανομαι τους κλοουν. Οπως και οι περισσοτεροι ανθρωποι υποθετω. Δε μου φανηκαν ποτε χαριτωμενοι, και ουτε στο ελαχιστο αστειοι και διασκεδαστικοι. Μου εδιναν παντα την εντυπωση αηδιαστικων και τρομακτικων πλασματων. Ισως οχι παντα. Ομως απο πολυ νωρις. Ημουν 9 ετων οταν προβληθηκε το 1990 η μινι σειρα με τιτλο "Το Αυτο", σειρα την οποια ανακαλυψαμε τυχαια (τον Κινγκ νομιζω ουτε ακουστα δεν τον ειχαμε τοτε) μια μερα στην τηλεοραση και η οποια εμελλε ν' αλλαξει για παντα την εικονα που θα ειχαμε στο εξης για τους κλοουν. Στην ηλικια των 9 λοιπον, η σειρα αυτη μας ειχε φανει πολυ, παρα πολυ τρομακτικη. Ακομη και ο τιτλος μας ειχε φανει παραξενος. "Το Αυτο". Δηλαδη; Τι σημαινε το "Αυτο"; Δε μπορουσαμε να καταλαβουμε γιατι ενας κλοουν που ετρωγε παιδια ειχε αυτο το ονομα. Τα χρονια περασαν κι εμεις μεγαλωσαμε. Ο σπουκι κλοουν του Κινγκ εμεινε χαραγμενος στο μυαλο μας. Δεν ετυχε ποτε πριν να διαβασω το ομοτιτλο βιβλιο. Στην πραγματικοτητα δεν εχω διαβασει κανενα βιβλιο του Κινγκ. Γνωριζω αρκετα βιβλια του, η γνωριμια αυτη ομως εγινε λογω των ταινιων που εχουν βασιστει σε αυτα. Και καπως ετσι, 27 χρονια μετα (ουπς! τυχαιο; δε νομιζω!), το "Αυτο" εκανε δυναμικο καμ μπακ, αφου το βιβλιο επανεκδοθηκε και γυριστηκε καινουρια ταινια. Αυτη τη φορα αποφασισα να το διαβασω κι ετσι καταλαβα πως δεν προκειται απλως για μια ιστοριουλα τρομου αλλα για ενα ολοκληρο επος που σκιαγραφει μια ολοκληρη κοινωνια, σε δυο διαφορετικες χρονικες περιοδους. Θιγονται πολλα κοινωνικα ζητηματα: ρατσισμος, ενδοοικογενειακη βια, παιδικη κακοποιηση, μπουλινγκ κλπ. Και φυσικα το "Αυτο" δεν ειναι απλως ενας κακος κλοουν που τρωει παιδια ή τουλαχιστον δεν ειναι μονο αυτο. Ειναι το απολυτο κι αιωνιο Κακο που υπαρχει στον κοσμο απο τη δημιουργια του και του οποιου την υπαρξη αδυνατουμε να εξηγησουμε. Ειναι προσωποποιημενος ο φοβος κι ολοι οι φοβοι και οι φοβιες που μας κρατανε πισω και δε μας αφηνουν να προχωρησουμε στη ζωη αν δεν τους κατατροπωσουμε. Ειναι το περασμα απο την γλυκια παιδικη ηλικια στην ενηλικη ζωη. Το οριστικο κι αμετακλητο τελος της αθωοτητας, της ξενοιασιας, της αισθησης ασφαλειας και προστασιας και η εκθεση σε ενα κοσμο απανθρωπο, η βουτια σε μια ζωη γεματη εγνοιες. Η συνειδητοποιηση οτι παει αυτο ητανε. Η παιδικη ηλικια τελειωσε και δε θα υπαρξει ποτε πια δευτερη. Η σκεψη σχεδον με κανει και ποναω ακομη.
Μου αρεσε ιδιαιτερα η δομη της ιστοριας με τις εναλλαγες τοπων και χρονων. Και ο ακρως περιγραφικος τροπος αφηγησης. Δε μπορω να πω οτι τρομαξα χωρις αυτο να σημαινει πως το βιβλιο ειναι βαρετο. Το αντιθετο. Ειναι απολαυστικο και οι σελιδες γυριζουν απο μονες τους χωρις να το καταλαβαινεις. Τα παιδια αυτα καταληγεις να τα βαλεις στην καρδια σου και τελειωνοντας το βιβλιο δε γινεται να μη νιωσεις ενα ισχυρο κυμα νοσταλγιας για τις δικες σου παιδικες περιπετειες και φιλους. Το τελος μου αφησε γλυκοπικρα συναισθηματα.
ΥΣ: Σχετικα με την καινουρια εκδοση: θα ηθελα την επιμελεια περισσοτερο προσεγμενη καθως υπηρχαν αρκετα λαθακια εδω κι εκει. Κι επισης θα ηθελα μια ομοιομορφια στα ξενα ονοματα: αλλα γραφονται με ελληνικους χαρακτηρες κι αλλα μενουν με τους αγγλικους. Το αποτελεσμα δεν ειναι ωραιο και φαινεται προχειρο.
Μου αρεσε ιδιαιτερα η δομη της ιστοριας με τις εναλλαγες τοπων και χρονων. Και ο ακρως περιγραφικος τροπος αφηγησης. Δε μπορω να πω οτι τρομαξα χωρις αυτο να σημαινει πως το βιβλιο ειναι βαρετο. Το αντιθετο. Ειναι απολαυστικο και οι σελιδες γυριζουν απο μονες τους χωρις να το καταλαβαινεις. Τα παιδια αυτα καταληγεις να τα βαλεις στην καρδια σου και τελειωνοντας το βιβλιο δε γινεται να μη νιωσεις ενα ισχυρο κυμα νοσταλγιας για τις δικες σου παιδικες περιπετειες και φιλους. Το τελος μου αφησε γλυκοπικρα συναισθηματα.
ΥΣ: Σχετικα με την καινουρια εκδοση: θα ηθελα την επιμελεια περισσοτερο προσεγμενη καθως υπηρχαν αρκετα λαθακια εδω κι εκει. Κι επισης θα ηθελα μια ομοιομορφια στα ξενα ονοματα: αλλα γραφονται με ελληνικους χαρακτηρες κι αλλα μενουν με τους αγγλικους. Το αποτελεσμα δεν ειναι ωραιο και φαινεται προχειρο.
June 2, 2023
Ο Stephen King γέννησε ένα κοσμογονικό κι επικό αριστούργημα. Όσο θα μπαίνετε ολοένα και πιο βαθιά στο σύμπαν του Πενιγουάιζ θα δείτε όλα τα είδη μπουλινγκ, όλες τις φοβίες του μυαλού και πώς τα παραπάνω σχετίζονται κάποιες φορές με ψυχικές ασθένειες. Διαχωρίζει κι ενώνει τις καταστάσεις από τους παράγοντες τους με μαεστρικό τρόπο. Μία ωδή στη φιλία μέσα στη φρίκη των καιρών και πώς η αγάπη μπορεί και ναι κερδίζει κάποιες φορές.
Έχω ανάμεικτα συναισθήματα και θα μείνει μέσα μου για πάρα πολύ καιρό.
Αν υπάρχει μήτρα των βιβλίων τρόμου είναι Το Αυτό.
" ΣΤΎΛΟ ΣΤΗΤΟ ΓΡΟΝΘΟΚΟΠΕΙ ΘΩΡΩΝΤΑΣ ΠΩΣ ΘΩΡΕΙ ΘΩΡΙΑ ΣΤΟΙΧΕΙΟΥ ΘΟΛΗ"
" ΘΩΡΩΝΤΑΣ ΠΩΣ ΘΩΡΕΙ ΘΩΡΙΑ ΣΤΟΙΧΕΙΟΥ , ΘΩΡΩΝΤΑΣ ΠΩΣ ΘΩΡΕΙ ΘΩΡΙΑ ΣΤΟΙΧΕΙΟΥ ΘΟΛΗ"
Ανατριχιλα σε κάθε επίπεδο και δεν είναι μόνο από τρόμο.
Καθαρό πεντάρι.
Προτείνεται με τα χίλια.
Έχω ανάμεικτα συναισθήματα και θα μείνει μέσα μου για πάρα πολύ καιρό.
Αν υπάρχει μήτρα των βιβλίων τρόμου είναι Το Αυτό.
" ΣΤΎΛΟ ΣΤΗΤΟ ΓΡΟΝΘΟΚΟΠΕΙ ΘΩΡΩΝΤΑΣ ΠΩΣ ΘΩΡΕΙ ΘΩΡΙΑ ΣΤΟΙΧΕΙΟΥ ΘΟΛΗ"
" ΘΩΡΩΝΤΑΣ ΠΩΣ ΘΩΡΕΙ ΘΩΡΙΑ ΣΤΟΙΧΕΙΟΥ , ΘΩΡΩΝΤΑΣ ΠΩΣ ΘΩΡΕΙ ΘΩΡΙΑ ΣΤΟΙΧΕΙΟΥ ΘΟΛΗ"
Ανατριχιλα σε κάθε επίπεδο και δεν είναι μόνο από τρόμο.
Καθαρό πεντάρι.
Προτείνεται με τα χίλια.
September 28, 2017
Το πρώτο βιβλιο που διαβάζω δεύτερη φορά στην ζωή μου.
Από τότε που το είχα διαβάσει πριν 18 χρόνια περίπου, ήταν το αγαπημένο μου βιβλίο Κινγκ.
Είναι τόσα πολλά αυτά που σκέφτομαι και αισθάνομαι ότι θέλω να πω για αυτό το βιβλίο, αλλά πιστεύω ότι δεν μπορώ να βρω τις λέξεις που θα περιγράψουν ακριβώς αυτό που έχω στο μυαλό μου. Οπότε θα προτιμήσω την σιωπή.
Διαβάστε το!!!
Από τότε που το είχα διαβάσει πριν 18 χρόνια περίπου, ήταν το αγαπημένο μου βιβλίο Κινγκ.
Είναι τόσα πολλά αυτά που σκέφτομαι και αισθάνομαι ότι θέλω να πω για αυτό το βιβλίο, αλλά πιστεύω ότι δεν μπορώ να βρω τις λέξεις που θα περιγράψουν ακριβώς αυτό που έχω στο μυαλό μου. Οπότε θα προτιμήσω την σιωπή.
Διαβάστε το!!!
August 25, 2020
Χορταστικό, είναι η μοναδική λέξη που του αρμόζει. Ένα μεγάλο βιβλίο, που δεν με κούρασε ούτε στιγμή. Όποιος δεν τολμά να το διαβάσει λόγω μεγέθους, απλά χάνει την ευκαιρία να διαβάσει ένα εξαιρετικό βιβλίο τρόμου, που σε παρασύρει σαν πλημμύρα στους μαιανδρικους υπονόμους του καταχθονιου Ντέρι...
Υποδειγματικό, απ όλες τις απόψεις.
Υποδειγματικό, απ όλες τις απόψεις.
April 16, 2020
Ήταν ένα τρομακτικό και συγχρόνως μεγαλειώδες ταξίδι η ανάγνωση του 2ου τόμου που ξεκίνησε από τις 14/4/20 και τελείωσε στις 16/4/20!!! Κατέρριψα και το ρεκόρ μου για το πόσες σελίδες εχω διαβάσει σε μια μέρα (ήταν 362 σελίδες για τον πρώτο τόμο του IT και το νέο ρεκόρ ειναι 419 σελίδες σε μια μέρα για τον 2ο τόμο). Υπάρχουν τόσα πολλλα ζητήματα να ασχοληθείς σε αυτό το βιβλίο. Η φαντασία, η γενναιότητα, η πίστη, ο Αρχέγονος Φοβος που για κάθε παιδί εχει διαφορετική μορφή, η ικανότητα του καθε παιδιου να εντάσσει κάθε παράδοξο μη φυσιολογικό γεγονός στη καθημερινότητα της παιδικής του ηλικίας και όλα αυτά μοιραία χάνονται όταν ενηλικιώνεται κάποιος. Η φιλία που δεν κρατάει για πάντα. Η αγάπη που ίσως κρατάει για πάντα. Ειμαι σοκαρισμένη συγκλονισμένη μουδιασμένη. Από τα καλύτερα όλων των εποχών. Έσπασε το φράγμα της λογικής, οπτικοποίησε το αόρατο, αριστοτεχνικό τρόπο. Κατάδυση σε βάθη απύθμενα και αναδύθηκε εις τους ουρανούς.
Υπόκλιση. Φεύγω. Δεν περιγράφω άλλο.
Υπόκλιση. Φεύγω. Δεν περιγράφω άλλο.
March 29, 2018
Demonically impressive!
Όσο φοβάμαι τους κλόουν, άλλο τόσο θα μου λείψουν οι Λούζερς.
Όσο χαρακτηρίζεις το συγκεκριμένο βιβλίο επιστημονική φαντασία, άλλο τόσο το χαρακτηρίζεις ρεαλιστικό.
Με την επιλογή αυτού του βιβλίου, επιβεβαίωσα τον λογοτεχνικό μαζοχισμό μου μιας και όχι μόνο κλόουν φοβάμαι κλπ τερατάκια, αλλά και τα μπαλόνια-ω,ναι τα μπαλόνια.
Δεν το μετανιώνω, όμως. Χαλάλι ο φόβος, χαλάλι το ξενύχτι, χαλάλι που θα κάνω μπάνιο με ανοιχτή πόρτα για λίγες μέρες.
Με άγγιξε, πραγματικά, πολύ.
Η παιδικότητα, η ενηλικίωση και αυτή η ενδιάμεση φάση που είναι τόσο άβολη μερικές φορές αλλά απαραίτητη.
Όσο φοβάμαι τους κλόουν, άλλο τόσο θα μου λείψουν οι Λούζερς.
Όσο χαρακτηρίζεις το συγκεκριμένο βιβλίο επιστημονική φαντασία, άλλο τόσο το χαρακτηρίζεις ρεαλιστικό.
Με την επιλογή αυτού του βιβλίου, επιβεβαίωσα τον λογοτεχνικό μαζοχισμό μου μιας και όχι μόνο κλόουν φοβάμαι κλπ τερατάκια, αλλά και τα μπαλόνια-ω,ναι τα μπαλόνια.
Δεν το μετανιώνω, όμως. Χαλάλι ο φόβος, χαλάλι το ξενύχτι, χαλάλι που θα κάνω μπάνιο με ανοιχτή πόρτα για λίγες μέρες.
Με άγγιξε, πραγματικά, πολύ.
Η παιδικότητα, η ενηλικίωση και αυτή η ενδιάμεση φάση που είναι τόσο άβολη μερικές φορές αλλά απαραίτητη.
February 16, 2018
I can't believe how long it took me to read a Stephen King's book...
I guess I was waiting for the right time.
So, what better to read than "It"?!
I always thought clowns were creepy... But I was never "afraid" of them.
Well, if they look like Pennywise...that's a whole other story...
This book scared me. Not the scream-and-cry scary thing, but even worse...
The fear of a single sound that came from the sink, or a strange noise from a sewer, or ugly bugs...
And that, my fellow readers, is a successful scary story!
Overall, it was a fantastic read!
There were some moments that made me a bit uncomofortable, like the relationship between the boys and Bev at a point, but I loved all those realistic teenage thoughts etc. It took me back when I was young and adult life was a mystery for me!
When I first heard, by a friend who had already read the book, about what exactly "It" was, as a creature, I thought it was kind of...stupid... But after reading it, it felt OK; felt right, somehow.
So, yes, I really really REALLY enjoyed the book and it was an amazing introduction to Stephen King's work!
I guess I was waiting for the right time.
So, what better to read than "It"?!
I always thought clowns were creepy... But I was never "afraid" of them.
Well, if they look like Pennywise...that's a whole other story...
This book scared me. Not the scream-and-cry scary thing, but even worse...
The fear of a single sound that came from the sink, or a strange noise from a sewer, or ugly bugs...
And that, my fellow readers, is a successful scary story!
Overall, it was a fantastic read!
There were some moments that made me a bit uncomofortable, like the relationship between the boys and Bev at a point, but I loved all those realistic teenage thoughts etc. It took me back when I was young and adult life was a mystery for me!
When I first heard, by a friend who had already read the book, about what exactly "It" was, as a creature, I thought it was kind of...stupid... But after reading it, it felt OK; felt right, somehow.
So, yes, I really really REALLY enjoyed the book and it was an amazing introduction to Stephen King's work!
November 24, 2021
Ένα ανάγνωσμα, που παρά τις πολλαπλές, λεπτομερείς περιγραφές του, δεν παύει να είναι ένα καθηλωτικό λογοτεχνικό αριστούργημα.
Ο τρόμος δεν χρειάζεται τα jumpscares για να επιβιώσει. Αρκούν λίγες σελίδες φρικαλέων σκηνών, βασιζόμενες στην ανατριχίλα και στο σοκ που προκαλούν στους/στις αναγνώστες/-τριές τους.
Ο τρόμος δεν χρειάζεται τα jumpscares για να επιβιώσει. Αρκούν λίγες σελίδες φρικαλέων σκηνών, βασιζόμενες στην ανατριχίλα και στο σοκ που προκαλούν στους/στις αναγνώστες/-τριές τους.
July 9, 2018
Στο άρθρο για τον τόμο 1 κατέγραψα με αφορμή τα όσα γίνονται στον 1ο τόμο του μυθιστορήματος τα πώς και τα γιατί που συναποτελούν το υπόβαθρο των χαρακτήρων που αγάπησα από την αρχή. Ας συνεχίσουμε όμως γιατί έχουμε ακόμη πολλά να πούμε!
Στον δεύτερο τόμο έχουμε την κορύφωση των ιστοριών του παρελθόντος και του παρόντος με έναν πανέξυπνο και ευρηματικό χειρισμό, όπου το τέλος κάθε κεφαλαίου που μιλάει για το χτες είναι η αρχή του επόμενου που μιλάει για το σήμερα. Παραλληλισμοί, παρεμφερείς εικόνες και σκηνικά που βοηθάνε τη μυστηριώδη αμνησία της Λέσχης των Λούζερ να απομακρυνθεί σταδιακά και σελίδα τη σελίδα να μάθουμε πώς αντιμετώπισαν το Αυτό το 1958, τι συνέβη και γιατί ένιωσαν πως κέρδισαν. Εδώ υπάρχουν άφθονες σκηνές αιματοχυσίας και ξέφρενου κυνηγητού, που μου θύμισαν τον κλασικό και αγαπημένο Stephen King, τις οποίες επίσης προσπέρναγα και ναι, το Αυτό αρχίζει να παίρνει σάρκα και οστά, να αποκτά υπόσταση και να καταλαβαίνει ο αναγνώστης περίπου για τι πλάσμα πρόκειται. Αυτή η αποκάλυψη ίσως ξενερώσει κάποιους, ειδικά όσους έχουν παρασυρθεί από τις ρεαλιστικές απεικονίσεις της κοινωνίας και την αληθοφάνεια των ιστοριών των πρωταγωνιστών και δευτεραγωνιστών του βιβλίου. Ας μην ξεχνάμε όμως για ποιον συγγραφέα μιλάμε.
Αν εξαιρέσουμε την αρχική εμφάνιση του Αυτού στη Γη κάτι αιώνες πίσω, που δεν με έπεισε αλλά δεν με νοιάζει, πρόκειται για μια οντότητα που εκπροσωπεί τον τρόμο του καθενός μας, ζωντανεύει τους χειρότερους εφιάλτες μας και τρέφεται από αυτήν την αδυναμία που προκύπτει. Γιατί όμως τρέφεται κυρίως με παιδιά και γιατί κατάφεραν να το πολεμήσουν η συγκεκριμένη παρέα αυτών των εφτά ηρώων; Η άποψη του συγγραφέα δίνει αφορμή για πολλή περαιτέρω σκέψη: «Οποιοδήποτε από αυτά τα εφτά παιδιά θα μπορούσε να Το χορτάσει και να Το ξεδιψάσει, κι αν δεν είχε τύχει να έρθουν και τα εφτά μαζί, το Αυτό σίγουρα θα τα είχε πάρει ένα ένα, αφού η ποιότητα του μυαλού τους θα Το είχε προσελκύσει όπως η μυρωδιά μιας ζέβρας προσελκύει ένα λιοντάρι σ’ έναν συγκεκριμένο νερόλακκο. Και τα εφτά μαζί όμως είχαν ανακαλύψει ένα ανησυχητικό μυστικό που ακόμα και το Αυτό αγνοούσε: ότι η πίστη είναι ένα νόμισμα με δύο όψεις. Αν υπάρχουν δέκα χιλιάδες χωρικοί που δημιουργούν βρικόλακες πιστεύοντας στην ύπαρξή τους, τότε ίσως υπάρξει και ένας –μάλλον παιδί- που θα επινοήσει με τη φαντασία του και τον πάσσαλο για την εξόντωσή τους. Ο πάσσαλος όμως δεν είναι παρά ένα κομμάτι ξύλο, το μυαλό είναι το σφυρί που τον καρφώνει στο κατάλληλο σημείο» (τ. 2, σελ. 565).
Ο ίδιος ο συγγραφέας γράφει στο σημείωμά του για την επετειακή έκδοση των 25 χρόνων αυτού του μυθιστορήματος: «Ποιο τέρας θα κρυβόταν πίσω από τις μάσκες και τους καθρέπτες;… Κατά βάση θα ήταν το τρολ που κρύβεται κάτω από τις γέφυρες, τις οποίες όλοι μας διασχίζουμε καθώς αφήνουμε την παιδική μας ηλικία και ενηλικωνόμαστε» (τ. 2, σελ. 747).
Άλλο ένα θετικό χαρακτηριστικό του βιβλίου είναι η αγάπη του συγγραφέα προς τις βιβλιοθήκες και μέσα από αυτές προς τη γνώση, τη μάθηση, τις σπουδές (έχω διαβάσει «Το φάντασμα της βιβλιοθήκης» του ιδίου και μόνο τα καλύτερα έχω να πω). Ο Μάικ Χάνλον εργάζεται στη Δημοτική Βιβλιοθήκη και από αυτόν τον χαρακτήρα έχουμε το μικρόβιο της έρευνας, μιας και ο βιβλιοθηκάριος πρέπει να μάθει καλά την ιστορία της πόλης του και της ευρύτερης περιοχής, να κατανοήσει, να καταγράψει και μετά να κινηθεί ενώ ταυτόχρονα η καθημερινότητά του είναι μια ρουτίνα (τελικά μόνο σε μένα αρέσουν αυτές οι επαναλαμβανόμενες κινήσεις κλεισίματος, ανοίγματος και καταγραφής που χαρακτηρίζουν το επάγγελμά μου;): «…εγώ θα μείνω εδώ μέχρι να πεθάνω, κολλώντας με σελοτέιπ σελίδες σκισμένες από το Business Week, συμμετέχοντας στις μηνιαίες συναντήσεις για την απόκτηση των νέων τίτλων της βιβλιοθήκης…» (τ. 1, σελ. 228). Στο αντίθετο άκρο κινείται ο Μπεν Χάνσκομ, εκπροσωπώντας τον χαρακτήρα του αναγνώστη που λατρεύει τη βιβλιοθήκη: τους ήχους της, τη μυρωδιά των βιβλίων («…πιπεράτη μυρωδιά, σχεδόν θεΐκή», τ. 1, σελ. 274), τους επισκέπτες, την ποιότητα του φωτός, «πλάθοντας με τη φαντασία του τους κόσμους αυτών που ζούσαν στον καθένα…» (τ. 1, σελ. 274) και τόσα άλλα. Ένας υπέροχος άξονας με δύο διαφορετικά κέντρα αναφοράς! Και πάνω που έκανα τη σύγκριση και άφηνα το βίτσιο του επαγγέλματος να με παρασύρει, πετάει ο συγγραφέας μια πρόταση που μου έφερε ρίγη ανατριχίλας: «…άραγε θα κατατροπωνόταν το κτήνος.. ή μήπως θα έτρωγε τους καλούς;». Ναι, υποτίθεται ότι αυτό είναι απορία των παιδιών που ακούνε το παραμύθι στο παιδικό τμήμα της Βιβλιοθήκης, μου ακούστηκε όμως έντονα ως προοικονομία για το μέλλον των ηρώων του βιβλίου που διάβαζα (όπως επίσης όταν τα παιδιά πάνε να δουν στο σινεμά τον «Έφηβο Λυκάνθρωπο» ο αστυνομικός στο τέλος της ταινίας: «… είπε με επισημότητα σ’ έναν άλλο μπάτσο ότι αυτό θα έπρεπε να διδάξει στους ανθρώπους να μην ανακατεύονται σε δουλειές που ήταν προτιμότερο να τις αφήνουν στην κρίση του Θεού»-τ.1, σελ. 550)!
Η γραφή είναι ανατριχιαστική, ρεαλιστική, σκληρή, κυνική, ωμή και κατά τόπους λογοτεχνική! Αυτό με ξάφνιασε γιατί δεν περίμενα καλολογικά στοιχεία και κυρίως παρομοιώσεις τόσο απόλυτα ταιριαστές με την ατμόσφαιρα και τις σκηνές που περιγράφονται! Για παράδειγμα, αγάπησα με την πρώτη την εξής πρόταση: «Ο πισινός του χτύπησε στα ράφια της πλάτης του μπαρ και τα γυαλικά κουτσομπόλεψαν λιγάκι καθώς τα μπουκάλια τσούγκριζαν μεταξύ τους» (τ.1, σελ. 128). Επίσης, λες με χαιρεκακία, ο συγγραφέας δίνει τον πρώτο λόγο στον καρκίνο, χαρίζοντας στον αναγνώστη μια ανατριχιαστική εικόνα που δύσκολα θα ξεχάσει: «…ένιωσα τον καλπάζοντα καρκίνο που το γλεντούσε ξαμολημένος στο σώμα του, καταβροχθίζοντας ό,τι καλό είχε μείνει για να καταναλωθεί -όχι πως είχαν μείνει και πολλά πλέον, τα ντουλάπια του Άλμπερτ Κάρσον είχαν σχεδόν αδειάσει» (τ. 1, σελ. 242). Σε άλλα σημεία, έχυν τη δυνατότητα να ξεπηδήσουν κωμικοτραγικές αλήθειες: «Η κυρία Κόουλ ήταν πολύ δημοκρατικός άνθρωπος. Σιχαινόταν εξίσου όλα τα παιδιά» (τ. 1, σελ. 545). Άλλη αγαπημένη παρομοίωση: «Ο Χάρολντ Γκάρντενερ είδε τα κτίρια που ήταν αντικριστά στη Μέιν Στριτ να γέρνουν το ένα κοντά στο άλλο σαν κυρίες που πιάνουν το κουβεντολόι παίζοντας χαρτιά, με τα κεφάλια τους σχεδόν να αγγίζονται» (τ. 2, σελ. 685).
Επίσης δε γίνεται να μην επεκταθώ σε αυτό το υποδόριο, εκλεπτυσμένο χιούμορ που μου προκαλούσε κατά καιρούς νευρικά γέλια (και τη χρειαζόμουν αυτήν την εκτόνωση, μιας και η ιστορία δε με άφηνε να πάρω ανάσα): «Μια άλλη γυναίκα σκοτώθηκε όταν η ξαφνική και βίαιη αναστροφή των λυμάτων, που προκλήθηκε από το διογκούμενο μεθάνιο, έκανε τη λεκάνη της τουαλέτας της να εκραγεί σαν βόμβα. Η άτυχη γυναίκα, που καθόταν εκείνη τη στιγμή στον θρόνο και χάζευε τον καινούργιο κατάλογο της Banana Republic, έγινε κομμάτια» (τ. 2, σελ. 603-604). Και το αγαπημένο μου απόσπασμα: «Ο Χάρολντ Γκάρντενερ φώναξε στον Άλφρεντ Ζίτνερ… για να τον ρωτήσει αν οι δρόμοι θα κατέρρεαν. Ο Ζίτνερ απάντησε ότι πρώτα θα πάγωνε η Κόλαση κι έπειτα θα γινόταν κάτι τέτοιο. Με τα μάτια της φαντασίας του, ο Χάρολντ είδε τον Αδόλφο Χίτλερ και τον Ιούδα τον Ισκαριώτη να μοιράζουν παγοπέδιλα και συνέχισε να σηκώνει σακιά με άμμο» (τ. 2, σελ. 673).
Ούτε τη Βίβλο δεν αφήνει ήσυχη ο αθεόφοβος συγγραφέας! Με συγκρατημένο σεβασμό και γενικότερα θετική στάση απέναντί της και απέναντι στα οφέλη από την πίστη σε μια θρησκεία και στη Θεία Δύναμη, βρίσκει την ευκαιρία να διατυπώσει μια μεγάλη αλήθεια με τον δικό του φυσικά τρόπο: «Μερικά πράγματα στη Βίβλο ήταν ακόμα καλύτερα κι από εκείνα στα κόμικς τρόμου. Άνθρωποι έβραζαν σε καυτό λάδι ή κρεμόντουσαν όπως ο Ιούδας ο Ισκαριώτης… οι μαζικές δολοφονίες μωρών που συνόδευσαν τη γέννηση του Μωυσή και του Ιησού Χριστού, τύποι που έβγαιναν απ’ τον τάφο τους ή πετούσαν στον αέρα… προφήτες που έβλεπαν το μέλλον και μάχονταν με τέρατα» (τ. 1, σελ. 510).
Οι ανθρώπινες σχέσεις, η κοινωνικότητα και η κοινωνικοποίηση, το ψυχολογικό υπόβαθρο είναι στοιχεία εξίσου διασκορπισμένα σε αυτό το βιβλίο. Ο Stephen King αναφέρει για ένα αγαπημένο μου και το πιο ευαίσθητο απ’ όλα θέμα, τη φιλία: «΄Ισως, σκέφτηκε, να μην υπάρχουν καλοί ή κακοί φίλοι, πιθανόν να υπάρχουν απλώς φίλοι, άνθρωποι που σου στέκονται όταν πονάς και σε βοηθάνε να μη νιώθεις τόσο μόνος. Και ίσως αυτοί οι άνθρωποι ν’ αξίζουν να φοβάσαι για χάρη τους και να ελπίζεις για χάρη τους και να ζεις για χάρη τους. Ίσως ν’ αξίζουν και να πεθαίνεις για χάρη τους, αν έτσι πρέπει να γίνει. Όχι καλοί φίλοι. Όχι κακοί φίλοι. Απλώς άνθρωποι με τους οποίους θέλεις, με τους οποίους έχεις ανάγκη, να είσαι μαζί, άνθρωποι που χτίζουν τα σπίτια τους μες στην καρδιά σου» (τ. 2, σελ. 236).
Αν σας κουράζουν οι ιστορίες μέσα στην ιστορία ή αναρωτιέστε γιατί έπρεπε να γραφτούν τόσες παρένθετες λεπτομέρειες (που για μένα απλώς δίνουν μεγαλύτερη αληθοφάνεια και παραστατικότητα στο σύνολο του μυθιστορήματος) ο ίδιος ο Stephen King γράφει: «Έτσι είναι και με τις ιστορίες. Η μία οδηγεί στην επόμενη, και στη μεθεπόμενη, και στη μεθεπόμενη -ίσως πηγαίνουν προς την κατεύθυνση που θέλεις κι εσύ να πας, ίσως και όχι. Στο τέλος το πιο σημαντικό πιθανόν να είναι η φωνή που λέει την ιστορία παρά οι ίδιες οι ιστορίες» (τ. 1, σελ. 696). Χμμμ! Εντάξει, παραδέχομαι ότι οι μόνες σελίδες που προσπέρναγα ήταν αυτές με τις δολοφονικές επιθέσεις του Αυτού ή το κυνηγητό που εξαπέλυε, δόξα τω Θεώ ξέρω πώς βγαίνουν τα’ άντερα από ένα σώμα ή φαντάζομαι πώς θα είναι να ξεριζώνεις άκρα ανθρώπινου σώματος, δε χρειάζεται να εντρυφήσω περισσότερο. Άφηνα αυτά τα χωρία για να βυθιστώ σύντομα στην αμέσως επόμενη ιστορία ή στην εξέλιξη της δράσης.
Το «Αυτό» είναι ένα πολυεπίπεδο, κλιμακούμενο μυθιστόρημα που δεν εντάσσεται εύκολα σε καμία κατηγορία. Εναλλάσσει το γκροτέσκο με την περιπέτεια, την τραγικότητα με τη συγκίνηση, τον καθαρό και απόλυτο τρόμο με τον ρεαλισμό. Σίγουρα δεν πρέπει να ξεκινήσει κάποιος τη γνωριμία του με τον συγγραφέα με αυτό το βιβλίο, είναι όμως ένα must-read για όσους λατρεύουν τη γραφή του, το στυλ και την ποικιλία των θεμάτων και των στυλ γραφής που αναπτύσσει. Για μένα ήταν μια από τις συγκλονιστικότερες αναγνωστικές εμπειρίες και πραγματικά θα μου είναι δύσκολο να προχωρήσω σύντομα σε επόμενο βιβλίο. Είμαι ακόμη στο Ντέρι και παλεύω να εξαγνίσω τους φόβους μου για να μην έρθω κι εγώ αντιμέτωπος με το Αυτό. Διαβάστε το, απολαύστε το, ζήστε το!
Στον δεύτερο τόμο έχουμε την κορύφωση των ιστοριών του παρελθόντος και του παρόντος με έναν πανέξυπνο και ευρηματικό χειρισμό, όπου το τέλος κάθε κεφαλαίου που μιλάει για το χτες είναι η αρχή του επόμενου που μιλάει για το σήμερα. Παραλληλισμοί, παρεμφερείς εικόνες και σκηνικά που βοηθάνε τη μυστηριώδη αμνησία της Λέσχης των Λούζερ να απομακρυνθεί σταδιακά και σελίδα τη σελίδα να μάθουμε πώς αντιμετώπισαν το Αυτό το 1958, τι συνέβη και γιατί ένιωσαν πως κέρδισαν. Εδώ υπάρχουν άφθονες σκηνές αιματοχυσίας και ξέφρενου κυνηγητού, που μου θύμισαν τον κλασικό και αγαπημένο Stephen King, τις οποίες επίσης προσπέρναγα και ναι, το Αυτό αρχίζει να παίρνει σάρκα και οστά, να αποκτά υπόσταση και να καταλαβαίνει ο αναγνώστης περίπου για τι πλάσμα πρόκειται. Αυτή η αποκάλυψη ίσως ξενερώσει κάποιους, ειδικά όσους έχουν παρασυρθεί από τις ρεαλιστικές απεικονίσεις της κοινωνίας και την αληθοφάνεια των ιστοριών των πρωταγωνιστών και δευτεραγωνιστών του βιβλίου. Ας μην ξεχνάμε όμως για ποιον συγγραφέα μιλάμε.
Αν εξαιρέσουμε την αρχική εμφάνιση του Αυτού στη Γη κάτι αιώνες πίσω, που δεν με έπεισε αλλά δεν με νοιάζει, πρόκειται για μια οντότητα που εκπροσωπεί τον τρόμο του καθενός μας, ζωντανεύει τους χειρότερους εφιάλτες μας και τρέφεται από αυτήν την αδυναμία που προκύπτει. Γιατί όμως τρέφεται κυρίως με παιδιά και γιατί κατάφεραν να το πολεμήσουν η συγκεκριμένη παρέα αυτών των εφτά ηρώων; Η άποψη του συγγραφέα δίνει αφορμή για πολλή περαιτέρω σκέψη: «Οποιοδήποτε από αυτά τα εφτά παιδιά θα μπορούσε να Το χορτάσει και να Το ξεδιψάσει, κι αν δεν είχε τύχει να έρθουν και τα εφτά μαζί, το Αυτό σίγουρα θα τα είχε πάρει ένα ένα, αφού η ποιότητα του μυαλού τους θα Το είχε προσελκύσει όπως η μυρωδιά μιας ζέβρας προσελκύει ένα λιοντάρι σ’ έναν συγκεκριμένο νερόλακκο. Και τα εφτά μαζί όμως είχαν ανακαλύψει ένα ανησυχητικό μυστικό που ακόμα και το Αυτό αγνοούσε: ότι η πίστη είναι ένα νόμισμα με δύο όψεις. Αν υπάρχουν δέκα χιλιάδες χωρικοί που δημιουργούν βρικόλακες πιστεύοντας στην ύπαρξή τους, τότε ίσως υπάρξει και ένας –μάλλον παιδί- που θα επινοήσει με τη φαντασία του και τον πάσσαλο για την εξόντωσή τους. Ο πάσσαλος όμως δεν είναι παρά ένα κομμάτι ξύλο, το μυαλό είναι το σφυρί που τον καρφώνει στο κατάλληλο σημείο» (τ. 2, σελ. 565).
Ο ίδιος ο συγγραφέας γράφει στο σημείωμά του για την επετειακή έκδοση των 25 χρόνων αυτού του μυθιστορήματος: «Ποιο τέρας θα κρυβόταν πίσω από τις μάσκες και τους καθρέπτες;… Κατά βάση θα ήταν το τρολ που κρύβεται κάτω από τις γέφυρες, τις οποίες όλοι μας διασχίζουμε καθώς αφήνουμε την παιδική μας ηλικία και ενηλικωνόμαστε» (τ. 2, σελ. 747).
Άλλο ένα θετικό χαρακτηριστικό του βιβλίου είναι η αγάπη του συγγραφέα προς τις βιβλιοθήκες και μέσα από αυτές προς τη γνώση, τη μάθηση, τις σπουδές (έχω διαβάσει «Το φάντασμα της βιβλιοθήκης» του ιδίου και μόνο τα καλύτερα έχω να πω). Ο Μάικ Χάνλον εργάζεται στη Δημοτική Βιβλιοθήκη και από αυτόν τον χαρακτήρα έχουμε το μικρόβιο της έρευνας, μιας και ο βιβλιοθηκάριος πρέπει να μάθει καλά την ιστορία της πόλης του και της ευρύτερης περιοχής, να κατανοήσει, να καταγράψει και μετά να κινηθεί ενώ ταυτόχρονα η καθημερινότητά του είναι μια ρουτίνα (τελικά μόνο σε μένα αρέσουν αυτές οι επαναλαμβανόμενες κινήσεις κλεισίματος, ανοίγματος και καταγραφής που χαρακτηρίζουν το επάγγελμά μου;): «…εγώ θα μείνω εδώ μέχρι να πεθάνω, κολλώντας με σελοτέιπ σελίδες σκισμένες από το Business Week, συμμετέχοντας στις μηνιαίες συναντήσεις για την απόκτηση των νέων τίτλων της βιβλιοθήκης…» (τ. 1, σελ. 228). Στο αντίθετο άκρο κινείται ο Μπεν Χάνσκομ, εκπροσωπώντας τον χαρακτήρα του αναγνώστη που λατρεύει τη βιβλιοθήκη: τους ήχους της, τη μυρωδιά των βιβλίων («…πιπεράτη μυρωδιά, σχεδόν θεΐκή», τ. 1, σελ. 274), τους επισκέπτες, την ποιότητα του φωτός, «πλάθοντας με τη φαντασία του τους κόσμους αυτών που ζούσαν στον καθένα…» (τ. 1, σελ. 274) και τόσα άλλα. Ένας υπέροχος άξονας με δύο διαφορετικά κέντρα αναφοράς! Και πάνω που έκανα τη σύγκριση και άφηνα το βίτσιο του επαγγέλματος να με παρασύρει, πετάει ο συγγραφέας μια πρόταση που μου έφερε ρίγη ανατριχίλας: «…άραγε θα κατατροπωνόταν το κτήνος.. ή μήπως θα έτρωγε τους καλούς;». Ναι, υποτίθεται ότι αυτό είναι απορία των παιδιών που ακούνε το παραμύθι στο παιδικό τμήμα της Βιβλιοθήκης, μου ακούστηκε όμως έντονα ως προοικονομία για το μέλλον των ηρώων του βιβλίου που διάβαζα (όπως επίσης όταν τα παιδιά πάνε να δουν στο σινεμά τον «Έφηβο Λυκάνθρωπο» ο αστυνομικός στο τέλος της ταινίας: «… είπε με επισημότητα σ’ έναν άλλο μπάτσο ότι αυτό θα έπρεπε να διδάξει στους ανθρώπους να μην ανακατεύονται σε δουλειές που ήταν προτιμότερο να τις αφήνουν στην κρίση του Θεού»-τ.1, σελ. 550)!
Η γραφή είναι ανατριχιαστική, ρεαλιστική, σκληρή, κυνική, ωμή και κατά τόπους λογοτεχνική! Αυτό με ξάφνιασε γιατί δεν περίμενα καλολογικά στοιχεία και κυρίως παρομοιώσεις τόσο απόλυτα ταιριαστές με την ατμόσφαιρα και τις σκηνές που περιγράφονται! Για παράδειγμα, αγάπησα με την πρώτη την εξής πρόταση: «Ο πισινός του χτύπησε στα ράφια της πλάτης του μπαρ και τα γυαλικά κουτσομπόλεψαν λιγάκι καθώς τα μπουκάλια τσούγκριζαν μεταξύ τους» (τ.1, σελ. 128). Επίσης, λες με χαιρεκακία, ο συγγραφέας δίνει τον πρώτο λόγο στον καρκίνο, χαρίζοντας στον αναγνώστη μια ανατριχιαστική εικόνα που δύσκολα θα ξεχάσει: «…ένιωσα τον καλπάζοντα καρκίνο που το γλεντούσε ξαμολημένος στο σώμα του, καταβροχθίζοντας ό,τι καλό είχε μείνει για να καταναλωθεί -όχι πως είχαν μείνει και πολλά πλέον, τα ντουλάπια του Άλμπερτ Κάρσον είχαν σχεδόν αδειάσει» (τ. 1, σελ. 242). Σε άλλα σημεία, έχυν τη δυνατότητα να ξεπηδήσουν κωμικοτραγικές αλήθειες: «Η κυρία Κόουλ ήταν πολύ δημοκρατικός άνθρωπος. Σιχαινόταν εξίσου όλα τα παιδιά» (τ. 1, σελ. 545). Άλλη αγαπημένη παρομοίωση: «Ο Χάρολντ Γκάρντενερ είδε τα κτίρια που ήταν αντικριστά στη Μέιν Στριτ να γέρνουν το ένα κοντά στο άλλο σαν κυρίες που πιάνουν το κουβεντολόι παίζοντας χαρτιά, με τα κεφάλια τους σχεδόν να αγγίζονται» (τ. 2, σελ. 685).
Επίσης δε γίνεται να μην επεκταθώ σε αυτό το υποδόριο, εκλεπτυσμένο χιούμορ που μου προκαλούσε κατά καιρούς νευρικά γέλια (και τη χρειαζόμουν αυτήν την εκτόνωση, μιας και η ιστορία δε με άφηνε να πάρω ανάσα): «Μια άλλη γυναίκα σκοτώθηκε όταν η ξαφνική και βίαιη αναστροφή των λυμάτων, που προκλήθηκε από το διογκούμενο μεθάνιο, έκανε τη λεκάνη της τουαλέτας της να εκραγεί σαν βόμβα. Η άτυχη γυναίκα, που καθόταν εκείνη τη στιγμή στον θρόνο και χάζευε τον καινούργιο κατάλογο της Banana Republic, έγινε κομμάτια» (τ. 2, σελ. 603-604). Και το αγαπημένο μου απόσπασμα: «Ο Χάρολντ Γκάρντενερ φώναξε στον Άλφρεντ Ζίτνερ… για να τον ρωτήσει αν οι δρόμοι θα κατέρρεαν. Ο Ζίτνερ απάντησε ότι πρώτα θα πάγωνε η Κόλαση κι έπειτα θα γινόταν κάτι τέτοιο. Με τα μάτια της φαντασίας του, ο Χάρολντ είδε τον Αδόλφο Χίτλερ και τον Ιούδα τον Ισκαριώτη να μοιράζουν παγοπέδιλα και συνέχισε να σηκώνει σακιά με άμμο» (τ. 2, σελ. 673).
Ούτε τη Βίβλο δεν αφήνει ήσυχη ο αθεόφοβος συγγραφέας! Με συγκρατημένο σεβασμό και γενικότερα θετική στάση απέναντί της και απέναντι στα οφέλη από την πίστη σε μια θρησκεία και στη Θεία Δύναμη, βρίσκει την ευκαιρία να διατυπώσει μια μεγάλη αλήθεια με τον δικό του φυσικά τρόπο: «Μερικά πράγματα στη Βίβλο ήταν ακόμα καλύτερα κι από εκείνα στα κόμικς τρόμου. Άνθρωποι έβραζαν σε καυτό λάδι ή κρεμόντουσαν όπως ο Ιούδας ο Ισκαριώτης… οι μαζικές δολοφονίες μωρών που συνόδευσαν τη γέννηση του Μωυσή και του Ιησού Χριστού, τύποι που έβγαιναν απ’ τον τάφο τους ή πετούσαν στον αέρα… προφήτες που έβλεπαν το μέλλον και μάχονταν με τέρατα» (τ. 1, σελ. 510).
Οι ανθρώπινες σχέσεις, η κοινωνικότητα και η κοινωνικοποίηση, το ψυχολογικό υπόβαθρο είναι στοιχεία εξίσου διασκορπισμένα σε αυτό το βιβλίο. Ο Stephen King αναφέρει για ένα αγαπημένο μου και το πιο ευαίσθητο απ’ όλα θέμα, τη φιλία: «΄Ισως, σκέφτηκε, να μην υπάρχουν καλοί ή κακοί φίλοι, πιθανόν να υπάρχουν απλώς φίλοι, άνθρωποι που σου στέκονται όταν πονάς και σε βοηθάνε να μη νιώθεις τόσο μόνος. Και ίσως αυτοί οι άνθρωποι ν’ αξίζουν να φοβάσαι για χάρη τους και να ελπίζεις για χάρη τους και να ζεις για χάρη τους. Ίσως ν’ αξίζουν και να πεθαίνεις για χάρη τους, αν έτσι πρέπει να γίνει. Όχι καλοί φίλοι. Όχι κακοί φίλοι. Απλώς άνθρωποι με τους οποίους θέλεις, με τους οποίους έχεις ανάγκη, να είσαι μαζί, άνθρωποι που χτίζουν τα σπίτια τους μες στην καρδιά σου» (τ. 2, σελ. 236).
Αν σας κουράζουν οι ιστορίες μέσα στην ιστορία ή αναρωτιέστε γιατί έπρεπε να γραφτούν τόσες παρένθετες λεπτομέρειες (που για μένα απλώς δίνουν μεγαλύτερη αληθοφάνεια και παραστατικότητα στο σύνολο του μυθιστορήματος) ο ίδιος ο Stephen King γράφει: «Έτσι είναι και με τις ιστορίες. Η μία οδηγεί στην επόμενη, και στη μεθεπόμενη, και στη μεθεπόμενη -ίσως πηγαίνουν προς την κατεύθυνση που θέλεις κι εσύ να πας, ίσως και όχι. Στο τέλος το πιο σημαντικό πιθανόν να είναι η φωνή που λέει την ιστορία παρά οι ίδιες οι ιστορίες» (τ. 1, σελ. 696). Χμμμ! Εντάξει, παραδέχομαι ότι οι μόνες σελίδες που προσπέρναγα ήταν αυτές με τις δολοφονικές επιθέσεις του Αυτού ή το κυνηγητό που εξαπέλυε, δόξα τω Θεώ ξέρω πώς βγαίνουν τα’ άντερα από ένα σώμα ή φαντάζομαι πώς θα είναι να ξεριζώνεις άκρα ανθρώπινου σώματος, δε χρειάζεται να εντρυφήσω περισσότερο. Άφηνα αυτά τα χωρία για να βυθιστώ σύντομα στην αμέσως επόμενη ιστορία ή στην εξέλιξη της δράσης.
Το «Αυτό» είναι ένα πολυεπίπεδο, κλιμακούμενο μυθιστόρημα που δεν εντάσσεται εύκολα σε καμία κατηγορία. Εναλλάσσει το γκροτέσκο με την περιπέτεια, την τραγικότητα με τη συγκίνηση, τον καθαρό και απόλυτο τρόμο με τον ρεαλισμό. Σίγουρα δεν πρέπει να ξεκινήσει κάποιος τη γνωριμία του με τον συγγραφέα με αυτό το βιβλίο, είναι όμως ένα must-read για όσους λατρεύουν τη γραφή του, το στυλ και την ποικιλία των θεμάτων και των στυλ γραφής που αναπτύσσει. Για μένα ήταν μια από τις συγκλονιστικότερες αναγνωστικές εμπειρίες και πραγματικά θα μου είναι δύσκολο να προχωρήσω σύντομα σε επόμενο βιβλίο. Είμαι ακόμη στο Ντέρι και παλεύω να εξαγνίσω τους φόβους μου για να μην έρθω κι εγώ αντιμέτωπος με το Αυτό. Διαβάστε το, απολαύστε το, ζήστε το!
July 19, 2018
Η άποψη της Καλλιόπης Γιακουμή για το βιβλίο
"ΤΟ ΑΥΤΟ" (Δίτομο)
Συγγραφέας Στίβεν Κινγκ
Εκδόσεις Κλειδάριθμος
Το "Αυτό" λοιπόν.. Η αλήθεια είναι πως έπρεπε να περιμένω λίγο πριν σας γράψω την άποψη μου γι αυτό το βιβλίο, γιατί ήθελα να καταλαγιάσουν μέσα μου όλα τα συναισθήματα που μου προκάλεσε και που τα υπερκάλυπτε το πιο επιβλητικό, έντονο και σταθερό αυτό του φόβου.
Δεν έχω διαβάσει πολλά βιβλία του King, γι αυτό θα προσπαθήσω να σας γράψω στηριζόμενη μόνο σε αυτό που διάβασα.
Στο βιβλίο "Το Αυτό", ο King ξετυλίγει την ιστορία επτά παιδιών, που μεγαλώνουν στην αμερικανική κωμόπολη του Ντέρι και ανήκουν σε μια ιδιόρρυθμη λέσχη την οποία τα ίδια έχουν δημιουργήσει, την «Λέσχη των Χαμένων», καθώς για διαφορετικούς λόγους ο καθένας έχουν περιθωριοποιηθεί από τις παρέες των συνομηλίκων τους. Την ίδια στιγμή, το Ντέρι είναι το λημέρι ενός διαβολικού κλόουν, του Πένιγουαϊζ, που κάθε 27 χρόνια, βγαίνει από τους υπονόμους της πόλης, αρπάζει παιδιά και σπέρνει τον τρόμο στην πόλη.
Είναι ένα βιβλίο που σε τυλίγει στα "πλοκάμια' του τρόμου εύκολα. Το δύσκολο είναι να ξεφύγεις από αυτά, όσο το διαβάζεις. Ατέρμονος ο βυθός του τρόμου, ανεξερεύνητος, καλυμμένος με βαθύ σκοτάδι, κρύβει μέσα του ανατριχίλα και δέος για το άγνωστο που θα σε φέρει αντιμέτωπο, το γύρισμα της επόμενης σελίδας.
Ο τρόπος που περιγράφει τις σκηνές τρόμου ο King, επιβλητικός και αυταρχικός. Δεν σου αφήνει περιθώρια να νιώσεις κάτι άλλο. Με απόλυτη μαεστρία, λέξη την λέξη αφήνει τον τρόμο να τυλίξει περίτεχνα γύρω σου τον ιστό του. Επιβλητική και καθηλωτική η ατμοσφαίρα, γεμάτη ένταση και αγωνία ξυπνά μέσα σου αρχέγονους φόβους καθώς έρχεσαι αντιμέτωπος με τρομερά αιμοδιψή όντα έτοιμα να σε κατασπαράξουν. Η αντίδραση αυθόρμητη κάθε φορά..κλείνεις απότομα το βιβλίο, ανάβεις το φως (αν το θάρρος ήταν αρκετό για να σε κάνει να το κλείσεις..), τρέχεις στην κουζίνα για κάτι παγωμένο, ενώ συνέχεια ψάχνεις μέσα στο χώρο για το κάτι διαφορετικό, το περίεργο, κάτι που μπορεί να σου ξέφυγε. Ένας πανικός σε κυριεύει που θέλει και απαιτεί όλες τις αισθήσεις σου σε επαγρύπνηση, για το απόκοσμο που μπορεί να ξέφυγε από τις σελίδες του βιβλίου και ήρθε να σε επισκεφθεί.
Αυτό σου κάνει αυτό το βιβλίο. Ανασύρει από μέσα σου και τους δικούς σου φόβους και τους κάνει "αληθινά" όντα.
Μα πάντα επιστρέφεις στο βιβλίο...Ο King δεν έχει ακόμα τελειώσει μαζί σου και εσύ θες να το ζήσεις.. Αφήνεσαι νιώθοντας πιο έτοιμος γι αυτόν, πως τώρα ξέρεις τι σε περιμένει μα ..γελιέσαι. Με αυτόν τον συγγραφέα δεν ξέρεις ποτέ τι σε περιμένει.
Μα αν καταφέρεις να παραμερίσεις τον τρόμο, τότε βλέπεις κι άλλα στις σελίδες αυτού του βιβλίου. Τότε το διαβάζεις στα αλήθεια. Ο "βασιλιάς", αποτυπώνει με απόλυτη ακρίβεια την ψυχοσύνθεση των επτά ηρώων του, που έρχονται αντιμέτωποι με "Το Αυτό", θέλοντας να μας κάνει να τους νιώσουμε και να καταλάβουμε τους φόβους τους, να βρούμε την αιτία τους. Μέσα σε μια δύσκολη εποχή κάπου στο 1950, αυτά τα παιδιά μεγαλώνουν μέσα σε μια κοινωνία με χαρακτηριστικά της γνωρίσματα αυτά της θρησκοληψίας, του ρατσισμού, της κοινωνικής περιθωριοποίησης , της άγνοιας, της υπερπροστασίας, της σεξουαλικής κακοποίησης και του άγνωστου που εκφοβίζει τη νέα γενιά, το μέλλον της δηλαδή. Ο σατανικός Πένιγουαϊζ είναι γέννημα αυτής της καταπίεσης και παίρνει δύναμη από το φόβο των θυμάτων του.
Ένα από τα ισχυρά σημεία του βιβλίου ήταν η σχέση μεταξύ αυτών των 7 παιδιών. Όταν όλοι τους ήταν μαζί είχαν μια δύναμη που θα μπορούσε να καταστρέψει το "IT". Όσο διαβάζεις και κατανοείς περισσότερο αυτή την σχέση, γίνεσαι ξανά παιδί, ένα παιδί που μεγαλώνει κοντά σε αυτούς τους φανταστικούς χαρακτήρες και δεν θέλεις τίποτα περισσότερο από να τους δεις να κατακτούν τους φόβους τους και να μπορούν να προχωρήσουν με τους ζωή. "Η ισχύς εν τη ενώσει "
Αυτό το βιβλίο λοιπόν, κρύβει πολλά ηθικά μηνύματα στις σελίδες του. Μπορεί ο King να σε υποχρεώνει να "βουτήξεις" πολύ βαθιά μέσα σου για να τα ανασύρεις και το χτυποκάρδι να μην σταματάει πότε, μα ως εξαιρετικός αφηγητής σε οδηγεί εκεί που ακριβώς σε θέλει και εκεί σε αφήνει μόνο σου, αντιμέτωπο με τους δικούς σου φόβους και αλήθειες.
"Το Αυτό" είναι ένας συγγραφικός μαραθώνιος 1750 σελίδων με ξέφρενο ρυθμό, χωρίς σταματημό, χωρίς φρένα.. το τέλος του ΕΣΥ!!
Θεωρώ όμως πως όλα αυτά θα μπορούσαν να αποτυπωθούν και με λιγότερες σελίδες. Υπάρχουν αναφορές που κουράζουν, λεπτομέρειες ανούσιες και κάποιες ιστορίες "αστήρικτες" θα έλεγα που δεν δένουν με το υπόλοιπη πλοκή του κείμενου και σε μπερδεύουν.
Θα αναφερθώ και στο τέλος. Στις τελευταίες σελίδες η ένταση και η αγωνία απογειώνεται και μαζί το ενδιαφέρον σου, νιώθεις πως έρχεται η ώρα της κάθαρσης, της λύτρωσης, της τιμωρίας.. μα ο τρόπος που γίνεται εδώ με αφήνει λίγο "μετέωρη". Με "ξενίζει" ο τρόπος που ο King θέλησε να ενώσει τους ήρωες για να μεγαλώσει και να ενισχυθεί η δύναμη τους. Για όσους το διάβασαν με καταλαβαινουν, για όσους όχι ακόμα, δεν μπορώ να πω περισσότερα μιας και στο τέλος ενός βιβλίου κρύβεται για μένα η μεγαλύτερη γοητεία του και δεν θέλω να σας την στερήσω. Δεν κατάλαβα λοιπόν γιατί έπρεπε να συμβεί αυτό μεταξύ τους.. μα μπορεί εγώ να μην μπόρεσα να δώσω την κατάλληλη και ικανοποιητική απάντηση.
Ο King είναι βασιλιάς του είδους και σαφώς ξέρει καλύτερα..έπειτα όλο το υπόλοιπο ταξίδι ήταν συναρπαστικό και ας ένιωθα να το διαβάζω σε θερμοκρασίες υπό του μηδενός...αφού και η ανατριχίλα και το ρίγος του τρόμου, ήταν πάντα σύντροφοι μου σε αυτό το ταξίδι..
http://www.vivlionorizontes.gr/2018/0...
"ΤΟ ΑΥΤΟ" (Δίτομο)
Συγγραφέας Στίβεν Κινγκ
Εκδόσεις Κλειδάριθμος
Το "Αυτό" λοιπόν.. Η αλήθεια είναι πως έπρεπε να περιμένω λίγο πριν σας γράψω την άποψη μου γι αυτό το βιβλίο, γιατί ήθελα να καταλαγιάσουν μέσα μου όλα τα συναισθήματα που μου προκάλεσε και που τα υπερκάλυπτε το πιο επιβλητικό, έντονο και σταθερό αυτό του φόβου.
Δεν έχω διαβάσει πολλά βιβλία του King, γι αυτό θα προσπαθήσω να σας γράψω στηριζόμενη μόνο σε αυτό που διάβασα.
Στο βιβλίο "Το Αυτό", ο King ξετυλίγει την ιστορία επτά παιδιών, που μεγαλώνουν στην αμερικανική κωμόπολη του Ντέρι και ανήκουν σε μια ιδιόρρυθμη λέσχη την οποία τα ίδια έχουν δημιουργήσει, την «Λέσχη των Χαμένων», καθώς για διαφορετικούς λόγους ο καθένας έχουν περιθωριοποιηθεί από τις παρέες των συνομηλίκων τους. Την ίδια στιγμή, το Ντέρι είναι το λημέρι ενός διαβολικού κλόουν, του Πένιγουαϊζ, που κάθε 27 χρόνια, βγαίνει από τους υπονόμους της πόλης, αρπάζει παιδιά και σπέρνει τον τρόμο στην πόλη.
Είναι ένα βιβλίο που σε τυλίγει στα "πλοκάμια' του τρόμου εύκολα. Το δύσκολο είναι να ξεφύγεις από αυτά, όσο το διαβάζεις. Ατέρμονος ο βυθός του τρόμου, ανεξερεύνητος, καλυμμένος με βαθύ σκοτάδι, κρύβει μέσα του ανατριχίλα και δέος για το άγνωστο που θα σε φέρει αντιμέτωπο, το γύρισμα της επόμενης σελίδας.
Ο τρόπος που περιγράφει τις σκηνές τρόμου ο King, επιβλητικός και αυταρχικός. Δεν σου αφήνει περιθώρια να νιώσεις κάτι άλλο. Με απόλυτη μαεστρία, λέξη την λέξη αφήνει τον τρόμο να τυλίξει περίτεχνα γύρω σου τον ιστό του. Επιβλητική και καθηλωτική η ατμοσφαίρα, γεμάτη ένταση και αγωνία ξυπνά μέσα σου αρχέγονους φόβους καθώς έρχεσαι αντιμέτωπος με τρομερά αιμοδιψή όντα έτοιμα να σε κατασπαράξουν. Η αντίδραση αυθόρμητη κάθε φορά..κλείνεις απότομα το βιβλίο, ανάβεις το φως (αν το θάρρος ήταν αρκετό για να σε κάνει να το κλείσεις..), τρέχεις στην κουζίνα για κάτι παγωμένο, ενώ συνέχεια ψάχνεις μέσα στο χώρο για το κάτι διαφορετικό, το περίεργο, κάτι που μπορεί να σου ξέφυγε. Ένας πανικός σε κυριεύει που θέλει και απαιτεί όλες τις αισθήσεις σου σε επαγρύπνηση, για το απόκοσμο που μπορεί να ξέφυγε από τις σελίδες του βιβλίου και ήρθε να σε επισκεφθεί.
Αυτό σου κάνει αυτό το βιβλίο. Ανασύρει από μέσα σου και τους δικούς σου φόβους και τους κάνει "αληθινά" όντα.
Μα πάντα επιστρέφεις στο βιβλίο...Ο King δεν έχει ακόμα τελειώσει μαζί σου και εσύ θες να το ζήσεις.. Αφήνεσαι νιώθοντας πιο έτοιμος γι αυτόν, πως τώρα ξέρεις τι σε περιμένει μα ..γελιέσαι. Με αυτόν τον συγγραφέα δεν ξέρεις ποτέ τι σε περιμένει.
Μα αν καταφέρεις να παραμερίσεις τον τρόμο, τότε βλέπεις κι άλλα στις σελίδες αυτού του βιβλίου. Τότε το διαβάζεις στα αλήθεια. Ο "βασιλιάς", αποτυπώνει με απόλυτη ακρίβεια την ψυχοσύνθεση των επτά ηρώων του, που έρχονται αντιμέτωποι με "Το Αυτό", θέλοντας να μας κάνει να τους νιώσουμε και να καταλάβουμε τους φόβους τους, να βρούμε την αιτία τους. Μέσα σε μια δύσκολη εποχή κάπου στο 1950, αυτά τα παιδιά μεγαλώνουν μέσα σε μια κοινωνία με χαρακτηριστικά της γνωρίσματα αυτά της θρησκοληψίας, του ρατσισμού, της κοινωνικής περιθωριοποίησης , της άγνοιας, της υπερπροστασίας, της σεξουαλικής κακοποίησης και του άγνωστου που εκφοβίζει τη νέα γενιά, το μέλλον της δηλαδή. Ο σατανικός Πένιγουαϊζ είναι γέννημα αυτής της καταπίεσης και παίρνει δύναμη από το φόβο των θυμάτων του.
Ένα από τα ισχυρά σημεία του βιβλίου ήταν η σχέση μεταξύ αυτών των 7 παιδιών. Όταν όλοι τους ήταν μαζί είχαν μια δύναμη που θα μπορούσε να καταστρέψει το "IT". Όσο διαβάζεις και κατανοείς περισσότερο αυτή την σχέση, γίνεσαι ξανά παιδί, ένα παιδί που μεγαλώνει κοντά σε αυτούς τους φανταστικούς χαρακτήρες και δεν θέλεις τίποτα περισσότερο από να τους δεις να κατακτούν τους φόβους τους και να μπορούν να προχωρήσουν με τους ζωή. "Η ισχύς εν τη ενώσει "
Αυτό το βιβλίο λοιπόν, κρύβει πολλά ηθικά μηνύματα στις σελίδες του. Μπορεί ο King να σε υποχρεώνει να "βουτήξεις" πολύ βαθιά μέσα σου για να τα ανασύρεις και το χτυποκάρδι να μην σταματάει πότε, μα ως εξαιρετικός αφηγητής σε οδηγεί εκεί που ακριβώς σε θέλει και εκεί σε αφήνει μόνο σου, αντιμέτωπο με τους δικούς σου φόβους και αλήθειες.
"Το Αυτό" είναι ένας συγγραφικός μαραθώνιος 1750 σελίδων με ξέφρενο ρυθμό, χωρίς σταματημό, χωρίς φρένα.. το τέλος του ΕΣΥ!!
Θεωρώ όμως πως όλα αυτά θα μπορούσαν να αποτυπωθούν και με λιγότερες σελίδες. Υπάρχουν αναφορές που κουράζουν, λεπτομέρειες ανούσιες και κάποιες ιστορίες "αστήρικτες" θα έλεγα που δεν δένουν με το υπόλοιπη πλοκή του κείμενου και σε μπερδεύουν.
Θα αναφερθώ και στο τέλος. Στις τελευταίες σελίδες η ένταση και η αγωνία απογειώνεται και μαζί το ενδιαφέρον σου, νιώθεις πως έρχεται η ώρα της κάθαρσης, της λύτρωσης, της τιμωρίας.. μα ο τρόπος που γίνεται εδώ με αφήνει λίγο "μετέωρη". Με "ξενίζει" ο τρόπος που ο King θέλησε να ενώσει τους ήρωες για να μεγαλώσει και να ενισχυθεί η δύναμη τους. Για όσους το διάβασαν με καταλαβαινουν, για όσους όχι ακόμα, δεν μπορώ να πω περισσότερα μιας και στο τέλος ενός βιβλίου κρύβεται για μένα η μεγαλύτερη γοητεία του και δεν θέλω να σας την στερήσω. Δεν κατάλαβα λοιπόν γιατί έπρεπε να συμβεί αυτό μεταξύ τους.. μα μπορεί εγώ να μην μπόρεσα να δώσω την κατάλληλη και ικανοποιητική απάντηση.
Ο King είναι βασιλιάς του είδους και σαφώς ξέρει καλύτερα..έπειτα όλο το υπόλοιπο ταξίδι ήταν συναρπαστικό και ας ένιωθα να το διαβάζω σε θερμοκρασίες υπό του μηδενός...αφού και η ανατριχίλα και το ρίγος του τρόμου, ήταν πάντα σύντροφοι μου σε αυτό το ταξίδι..
http://www.vivlionorizontes.gr/2018/0...
February 10, 2024
Ένα αρκετά μεγάλο βιβλίο που δεν κούρασε σχεδόν καθόλου, ένα βιβλίο που σου μίλησε για την φιλία, τις σχέσεις, το μπουλινγκ, τους τοξικούς γονείς, τους φόβους εννοείται, τον χρόνο που περνάει και είναι αμείλικτος. Πολύ απολαυστικό βιβλίο που εκτός της ψυχαγωγίας που προσφέρει σε μικρούς κ μεγάλους θα δώσει δύναμη σε πολλά παιδιά που αντιμετωπίζουν τέτοια προβλήματα για τα ξεπεράσουν να αντιμετωπίσουν τους φόβους και τις ανασφάλειες τους, θα προτιμήσω τον πρώτο τόμο απ τους δύο , δεν ήθελα το αυτό να είναι τελικά το πλάσμα αυτό. ήθελα κάτι άλλο...κάτι άγνωστο ...
December 30, 2025
🇬🇷 ΕΛ
Λοιπόν....
Τώρα που τελείωσα και τους δύο τόμους και έχω μια ολοκληρωμένη άποψη του "Το Αυτό" μπορώ με βεβαιότητα να πω ότι δεν έχω νιώσει πληγωμένη ποτέ τελειώνοντας ένα βιβλίο! Αυτή την αίσθηση της απώλειας και του θρήνου...
Ναι ΥΠΕΡΟΧΟ βιβλίο, ναι δεν μπορούσα να σταματήσω να διαβάζω, ναι ο "Βασιλιάς" τα κατάφερε πάλι, αλλά τι κάνω τώρα ρε παιδιά; Πως ξεπερνάω αυτό το τέλος; Πως να το δεχτώ τώρα αυτό;
Δεν λέω τίποτε άλλο μην τυχόν και κάνω καταλάθος κάποιο σποιλ.
Ο μόνος λόγος που χάνει σχεδόν μισό αστέρι είναι εκείνη η παράλογη σκηνή των παιδιών κατά την έξοδο τους την πρώτη φορά που αντιμετώπισαν το Αυτό. Κατά την ταπεινή μου γνώμη πάντα, έπρεπε να αναλύσει περισσότερο τι ήθελε να πει πίσω από αυτό που έγινε και το τι σήμαινε στην όλη ιστορία. Έτσι όπως μας το "πέταξε" δεν έδεσε με την υπόλοιπη ιστορία! Αυτό! Κατά τα άλλα, ο "Βασιλιάς" δεν απογοητεύει (μόνο πληγώνει, ενίοτε)...
___________________________________________
🇬🇧 EN
Well…
Now that I’ve finished both volumes and have a complete opinion of “It”, I can say with certainty that I have never felt so hurt after finishing a book! That feeling of loss and mourning… Yes, it’s a WONDERFUL book, yes, I couldn’t stop reading, yes, the “King” did it again, but what do I do now, guys? How do I get over this ending? How am I supposed to accept this now?
I won’t say anything else, just in case I accidentally spoil something.
The only reason it loses almost half a star is that absurd scene with the children during their exit the first time they faced It. In my humble opinion, he should have analyzed more what he wanted to say behind what happened and what it meant for the story as a whole. The way he just “threw it in” didn’t really tie in with the rest of the story! That’s it! Other than that, the “King” doesn’t disappoint (he just hurts us, occasionally)…
4,7 ⭐
Λοιπόν....
Τώρα που τελείωσα και τους δύο τόμους και έχω μια ολοκληρωμένη άποψη του "Το Αυτό" μπορώ με βεβαιότητα να πω ότι δεν έχω νιώσει πληγωμένη ποτέ τελειώνοντας ένα βιβλίο! Αυτή την αίσθηση της απώλειας και του θρήνου...
Ναι ΥΠΕΡΟΧΟ βιβλίο, ναι δεν μπορούσα να σταματήσω να διαβάζω, ναι ο "Βασιλιάς" τα κατάφερε πάλι, αλλά τι κάνω τώρα ρε παιδιά; Πως ξεπερνάω αυτό το τέλος; Πως να το δεχτώ τώρα αυτό;
Δεν λέω τίποτε άλλο μην τυχόν και κάνω καταλάθος κάποιο σποιλ.
Ο μόνος λόγος που χάνει σχεδόν μισό αστέρι είναι εκείνη η παράλογη σκηνή των παιδιών κατά την έξοδο τους την πρώτη φορά που αντιμετώπισαν το Αυτό. Κατά την ταπεινή μου γνώμη πάντα, έπρεπε να αναλύσει περισσότερο τι ήθελε να πει πίσω από αυτό που έγινε και το τι σήμαινε στην όλη ιστορία. Έτσι όπως μας το "πέταξε" δεν έδεσε με την υπόλοιπη ιστορία! Αυτό! Κατά τα άλλα, ο "Βασιλιάς" δεν απογοητεύει (μόνο πληγώνει, ενίοτε)...
___________________________________________
🇬🇧 EN
Well…
Now that I’ve finished both volumes and have a complete opinion of “It”, I can say with certainty that I have never felt so hurt after finishing a book! That feeling of loss and mourning… Yes, it’s a WONDERFUL book, yes, I couldn’t stop reading, yes, the “King” did it again, but what do I do now, guys? How do I get over this ending? How am I supposed to accept this now?
I won’t say anything else, just in case I accidentally spoil something.
The only reason it loses almost half a star is that absurd scene with the children during their exit the first time they faced It. In my humble opinion, he should have analyzed more what he wanted to say behind what happened and what it meant for the story as a whole. The way he just “threw it in” didn’t really tie in with the rest of the story! That’s it! Other than that, the “King” doesn’t disappoint (he just hurts us, occasionally)…
4,7 ⭐
September 11, 2024
Stephen King is rightfully the king! In my opinion, the king of horror, but also the king of literature in general. Although I didn't particularly like "IT 1" the first book, "IT" the second book, I loved it!! The characters alternate between past and present events as a result of which this book keeps the reader's interest undiminished! Each separate page gives you a tightening in the stomach, with the feeling of disgust, pleasure, fear and suffering dominating. The reader reaches the point of losing his mind through this book and is possessed by feelings of exasperation, absurdity and terror! I didn't let it out of my hands for a minute and read until late at night! Of course, this was a terrible mistake because it gave me many nightmares! My favorite horror book by King so far. 5/5!! Even the disgusting-sexual scene that unfolds in the book has a very clear meaning which is explained by the author at the end. 5/5!!!
April 1, 2022
Σ’ αυτό το βιβλίο ο King συνδυάζει περιπέτεια, φαντασία και τρόμο όλα στον υπερθετικό βαθμό. Δύο είναι τα κυρίαρχα στοιχεία όμως, η συντροφικότητα και ο φόβος, ο φόβος που παρουσιάζεται με διαφορετική μορφή στον καθένα και ανάλογα με τις φοβίες του. Δεν έχει αφήσει σχεδόν κανένα θέμα που να μη το θίξει, ρατσισμός, ξενοφοβία, ομοφοβία, βία κατά των γυναικών, αντισημιτισμός και πάνω απ’ όλα το bullying κατά των παιδιών και των γυναικών κάθε ηλικίας. Φτάνεις στο τέλος να απολαύσεις το βιβλίο παρ’ όλες τις ακραίες καταστάσεις και τ’ άσχημα πράγματα που διαβάζεις! Μία μικρή ένσταση μόνο στο σημείο που γράφει το σεξ των έξη αγοριών με την Beverly και μάλιστα μετά από προτροπή της. Δεν νομίζω ότι προσφέρει κάτι στην όλη ιστορία και αν σκεφτούμε ότι συμβαίνει την δεκαετία του 60 και ότι μιλάμε για ηλικίες γύρω στα 12 το βρίσκω παρατραβηγμένο.
April 13, 2025
Περίμενα με ανυπομονησία να ξεκινήσω αυτό το βιβλίο.
Γνώριζα από πριν λίγο τι είναι ένα βιβλίο επικών διαστάσεων και ένα από τα καλύτερα του Stephen King. Όπως συνηθίζει ο συγγραφέας στα έπη του, ξεκινά με την παρουσίαση των καταστάσεων και των χαρακτήρων. Είναι ένα τμήμα του βιβλίου με λίγη δράση και πιθανώς φλύαρο, αλλά αυτή τη φορά, το πέρασα εύκολα, όπως και με το Κοράκι (σ.σ. που αποτελεί την ιδιοφυή μετάφραση του "Τhe Stand").
Ωραία πλοκή, πολύ δυνατή ατμόσφαιρα και ίσως το μόνο που με χάλασε (εκτός από τον όγκο του) ήταν η παιδικότητα των καταστάσεων. Αντιλαμβάνομαι (και το τονίζω πριν παρεξηγηθώ) ότι το βιβλίο είναι αλληγορικό, δηλαδή πραγματεύεται την αναπόφευκτη μετάβαση από την παιδικότητα στην ενηλικίωση, παρ' όλα αυτά το βρήκα αρκετά αφελές για την ηλικία μου. Ωστόσο, παραμένει ένα εξαιρετικό λογοτέχνημα.
3,5 αστέρια
Γνώριζα από πριν λίγο τι είναι ένα βιβλίο επικών διαστάσεων και ένα από τα καλύτερα του Stephen King. Όπως συνηθίζει ο συγγραφέας στα έπη του, ξεκινά με την παρουσίαση των καταστάσεων και των χαρακτήρων. Είναι ένα τμήμα του βιβλίου με λίγη δράση και πιθανώς φλύαρο, αλλά αυτή τη φορά, το πέρασα εύκολα, όπως και με το Κοράκι (σ.σ. που αποτελεί την ιδιοφυή μετάφραση του "Τhe Stand").
Ωραία πλοκή, πολύ δυνατή ατμόσφαιρα και ίσως το μόνο που με χάλασε (εκτός από τον όγκο του) ήταν η παιδικότητα των καταστάσεων. Αντιλαμβάνομαι (και το τονίζω πριν παρεξηγηθώ) ότι το βιβλίο είναι αλληγορικό, δηλαδή πραγματεύεται την αναπόφευκτη μετάβαση από την παιδικότητα στην ενηλικίωση, παρ' όλα αυτά το βρήκα αρκετά αφελές για την ηλικία μου. Ωστόσο, παραμένει ένα εξαιρετικό λογοτέχνημα.
3,5 αστέρια
September 1, 2021
Although I am not a huge fan of horror books and I haven't read any real horror book before ,I enjoyed this one quite a lot. The story was not even that scary or violent to me. I must admit that the torments committed by Henry's gang(as humans) were more horrible and terrifying than the crimes of "It "(as a monster).
April 24, 2019
+1 αστέρι για τους χαρακτήρες.
-1 αστέρι για την ΑΠΕΙΡΗ περιτολογία.
-2 αστέρια για τα 2!!! Plot Holes.
-1 αστέρι για το SPOIL του βιβλίου το Σάλεμς Λοτ
Υ.Γ. Τουλάχιστος αυτοί που κάνουν μετάφραση τα βιβεία να αφαιρούν τα ΠΕΡΙΤΑ SPOILS !!!!!!!!!!!!.
-1 αστέρι για την ΑΠΕΙΡΗ περιτολογία.
-2 αστέρια για τα 2!!! Plot Holes.
-1 αστέρι για το SPOIL του βιβλίου το Σάλεμς Λοτ
Υ.Γ. Τουλάχιστος αυτοί που κάνουν μετάφραση τα βιβεία να αφαιρούν τα ΠΕΡΙΤΑ SPOILS !!!!!!!!!!!!.
July 7, 2018
I didn't enjoy it as much as the first
October 31, 2020
Ο δεύτερος τόμος για καμία τετρακοσαρια σελίδες έκανε κοιλιά...οι 300 προς το τέλος είναι το ζουμί. Στον πρώτο τόμο ίσως να ήμουν πιο φορτσατη.
Displaying 1 - 23 of 23 reviews