Ik pakte dit boek op in de bieb, denkend dat het nog zo'n boek zou zijn waar ik de helft van zou lezen en dan weer terugbrengen.
Ik had het aardig mis.
De korte hoofdstukken hielden mijn aandacht erbij, en de schrijfstijl was perfect voor een tiener van mijn leeftijd. Niet té veel Nederlandse-woorden-die-niemand-gebruikt, maar ook niet té tiener-lingo-maar-dan-fout.
De verhaallijn was ingewikkeld, wat ervoor zorgde dat ik zelf mijn theorieën en voorspellingen kon maken zonder dat het in het volgende hoofdstuk alweer werd onthuld. Al was het boek wel best voorspelbaar (vandaar een sterretje minder).
Maar, zeker wel een aanrader!
-- lichte spoilers vanaf hier! --
Emily dacht soms niet geweldig goed na, zoals die ene keer dat ze het had over dat haar broer niet aan regels dacht tijdens het rijden. Halloooo, er is letterlijk iemand doodgegaan aan een auto ongeluk, puzzel het even samen vóór je bijna wordt neergeschoten aub!
Parker's perspectief was zo mooi en zo pijnlijk om te lezen. Ik leef heel wat mee met karakters, en deze keer was het Parker waarmee ik echt heel erg aan het meeleven was. Hij had het overduidelijk moeilijk, en alles werd alleen maar kutter om hem heen.
De andere karakters waren van zichzelf niet té oppervlakkig, wat vaak wel gebeurt in boeken. Brooke had het overduidelijk moeilijk in haar relatie, Leo had het moeilijk met de relatie geheim houden, etc. etc. Alleen Megan voelde een beetje oppervlakkig, maar ik snap ergens ook wel waarom...
Zoals ik al zei, het was heel voorspelbaar. Ik had al snel door dat Wes schuldig was van de aanrijding én de trigger was voor Parker, en ook dat het lied bedoeld was voor een lover (empire state is in New York - duh!)... wat mij ook snel naar Leo leidde met de brief. Een beetje jammer, maar op de achterkant staat dat het boek in 30(!) dagen is geschreven, dus ik snap het wel.
En de brieven! Och, wat heb ik gejankt. Het was een heerlijke afsluiter, eigenlijk had het Epiloog gewoon de brieven moeten zijn.