La diagonale Alekhine

by Arthur Larrue

Champion du monde, Russe blanc naturalisé français, Alexandre Alexandrovitch Alekhine joue sa vie comme ses parties d'échecs, en allant de victoire en victoire et de continent en continent. Pourtant, à Buenos Aires en 1939, la guerre le rattrape. Il est mobilisé et sommé de rejoindre Paris, d'où il assiste à l'effondrement de son pays d'adoption. Voilà Alekhine otage des nouveaux maîtres de l'Europe qui, trop heureux de disposer de sa célébrité et de son aura, l'instrumentalisent. Il collabore, s'acoquine avec Hans Frank et Joseph Goebbels, participe aux tournois des territoires du Reich. De joueur, il devient joué. Les unes après les autres, ses pièces maîtresses lui échappent : Grace, son épouse, et les grands maîtres juifs persécutés, ses meilleurs rivaux, comme Spielmann, Rubinstein, Przepiórka... Lorsque la guerre se termine, il a trouvé refuge dans le Portugal dictatorial de Salazar. Seul contre tous, l'imbattable champion joue sa dernière partie.

Genres: Chess, Fiction, Historical Fiction

284 pages, Paperback

First published January 1, 2021

About the author

Arthur Larrue est un écrivain français, né en 1984 à Paris. Larrue enseigne pendant quatre ans la littérature française à l'Université Herzen de Saint-Pétersbourg ; cependant, il est contraint de quitter son poste en 2013 à la suite de la publication de Partir en guerre. En 2014, il publie et préface une traduction du Nez de Nicolas Gogol. En 2019, à travers un détournement des codes du genre policier, le roman Orlov la nuit évoque le crash de la Malaysia Airlines en Ukraine ainsi que l'œuvre du théoricien russe Nikolaï Orlov. Le roman La diagonale Alekhine raconte les sept dernières années de la vie de ce même Alekhine, qui fut champion du monde d'échecs de 1927 à 1935, et de 1937 à sa mort mystérieuse, en 1946.

Reviews

[AJ · Rating 1 out of 5]

Thank god this is over, this book really was insufferable.

Nothing in here was inherently bad, but everything put together was just so boring and awful.
Alekhine was really unlikable, his wife, worse. The author seemed to glorify Alekhine without knowing how much of an awful character he was describing.
Also, for a book about a chess player, there really wasn't enough chess in it. And everytime they talked about chess, was just to reiterate about Alekhine's genius. Arghhhhh

1.5 stars, and the 0.5 is just for the couple of jewish chess players that appeared for a total of 10 pages, just as plot devices bc they all would die. yey. Still, those 10 pages were the most interesting part of the book (they were actually great, which makes me so mad)

Also, can someone explain me why did the author feel the need to write such graphic and weird sex scenes? (not trying to kink shame anyone LOL). Honestly, they could have just said that that man was using a woman for sex, there was no need to scar me like that lol

Idk, I am so upset with this. I was really hyped for this book, bc I really like chess, this was such a disappointment

[Ο σιδεράς · Rating 3 out of 5]

Έχω την αίσθηση ότι τον Αρτούρο  δεν θα τον πείραζε να πουλήσει τη «Διαγώνιο» ως σενάριο χολιγουντιανού block buster, ισως και θα 'πρεπε..  Η ροή της ιστορίας είναι μεν εντάξει, αλλά η τεχνική του στους διαλόγους  και περισσότερο, η απόδοση ψυχολογικού βάθους στους χαρακτήρες του, ε, δεν είναι. Κρίμα που δεν, με τέτοια θεματαρα: το ιλιγγιωδες βάραθρο αναμεσα στην κορυφή ενός παγκόσμιου πρωταθλητή και τον πυθμένα της ηθικής εξαχρειωσης και μικροτητας του. Επιγραμματικα, παραλίγο να είχαμε πόντο από εγκατάλειψη της ανάγνωσης, οριακά σώθηκε η παρτίδα - ισοπαλία και τριαρι . Αναγνωσμένο λοιπόν, αν και σε κάποια απόσταση από το ράφι με την άμυνα του Λούζιν, τη σκακιστική νουβέλα και το μυθιστόρημα του δον Σανδάλιο, γιατί αυτά παίζουν σε άλλη κατηγορία της  FIDE.. σειρά έχει τώρα το Γκαμπί του Walter Tevis..

Η βαριάντα του Σιδερά:

"Τι είναι αυτό που κάνει τις στιγμές της ζωής μου τόσο απίθανες και τόσο μακρινές; το ότι ανήκουν στο παρελθόν; Η βίαιη επέμβαση της ιστορίας; Η παράξενη σύνδεση τους με το παιχνίδι; Όλα αυτά τα φερόμενα ως ιστορικά γεγονότα ήταν μόνο ένα υποχρεωτικό πέρασμα, μια γήινη παραχώρηση για να συνεχίσω να ικανοποιώ το πάθος μου για το σκάκι; αναλογιζόταν".. σελ. 103.
Τι αναλογιζεται κανείς στη δροσερή σκιά του τσουναμεως της Ιστορίας, ε; 

-------------- Ακολουθεί η απίστευτη και θλιβερή (πες φλύαρη) ιστορία της αγοράς του εν λόγω βιβλίου, από τον γκραν μετρ των παρορμητικων αγορών, τον Ανατολι Κουφιοκεφαλακιν - απευθυνομαι μόνο σε φιλους σειρών όπως "ο Μικρός Νικόλας" - και χασομερηδες.. --------------

5/4/2024:

Έγκλημα στη Ντιαγκοναλ.. 

Δισκλειμερ: σήμερα η σελήνη περνάει από τους ιχθύες, ευνοείται η σπορά και κατανάλωση γλιστρίδας καθώς και η αλ-αντάλλων πολυλογία.. Είπα και ελάλησα και αμαρτία ουκ έχω.

Δεν θυμάμαι αν στο έχω πει πριν, αλλά λατρεύω το σκάκι.. για την ακρίβεια λατρεύω να βλέπω τους άλλους να παίζουν σκάκι γιατί, για να παίξεις σκάκι, χρειάζεται να διαθέτεις κατ' ελάχιστον τέσσερα λειτουργικά εγκεφαλικά κύτταρα - για τα βασικά ανοίγματα έστω, οπότε.. 

Αποφάσισα τις προάλλες να εγκαταλείψω για λιγο  την καλύβα, για να δω από κοντά τον πνευματικό μου τον Ν. , σ’ ένα σχετικό ντουρνουά. Να ‘μαι λοιπόν στο ξενοδοχείο – σκηνή του εγκλήματος: κόσμος πολύς, υστερία, αρώματα και υπόσχεση μεγαλείου αιωρούνταν στον αέρα: από το καμάρι στο ύφος των γονέων, μου έγινε άμεσα φανερό ότι οι αγκωνιές που δεχόμουν έρχονταν από εκκολαπτόμενους Κασπάροφ, το λιγότερο.. 

Τότε σκέφτηκα να περιπλανηθώ λιγάκι για να αποκτήσω κάτι από την Χεγκελιανή Εποπτεία του χώρου (Δεν έχω ιδέα τι μπορεί να σημαίνει ο όρος Χεγκ. Εποπτεία, αλλά ακούγεται μυστηριωδης).. Και πού νομίζετε ότι κατέληξα; Στο lobby, για να χαζολογήσω λιγάκι με τις μανούλες των υποψήφιων πρωταθλητών; Μπα.. στο μπαρ μήπως όπου, παρά το πρώιμο της ώρας, ένα μπουκάλι Δον Χούλιο και κάποια Γεροβασιλείου, μου έγνεφαν σχεδόν απεγνωσμένα να τα διασώσω από τη σκόνη του χρόνου; Ούτε κι εκεί..

Στην πισίνα; Όχι! Στο roof garden; Μα τι λες τώρα, ποιος νομίζεις ότι είσαι, ο Ζάχος;
 Για να μην τα πολυλογώ (ναι, καλά), νομίζω ότι κάποια στιγμή είδα μια λάμψη, ανταριάστηκα κάπως, σαν τον Παύλο στο δρόμο προς τη Δαμασκό: έχασα τον έλεγχο του σώματός μου και, σαν μέσα σε δίνη, κάτι ανώτερο μου με παρέσυρε..

Αμετάκλητα, αδυσώπητα, απαρέμφατα, όλο και πιο κοντά (Καπετάνιε θα συγκρουστούμε, μάϊνα και ανάποδα!) σε ένα τραπέζι  με.. μάντεψε.. ναι, με σκακιστικά βιβλία.

 Όπως είπα κύριοι Δικαστές,  έχασα τον έλεγχο του σώματός μου , ήμουν ένα ρομπότ πλέον https://en.wikipedia.org/wiki/Wolfgan... ικανό για ελάχιστα: να αφήσει το 20ρικο, να πάρει τη διαγώνιο του Αλιέχιν και να τη βάλει στο σακίδιο.. Ξεχνώ κάτι; Α ναι,  τα ρέστα..
 Κάπως έτσι, μπήκε άλλο ένα λιθαράκι στον αν-αναγνωσμενο βιβλιοσωρό, στα δεξιά της βιβλιοθήκης του σιδερά.. Ο πρώην χαριτωμένος, νεγκλιζέ σωρουδάκος μου, έχει φτάσει πλέον να με κοιτάζει από Γκοτζίλειο ύψος - εμένα που δεν με λες και κανένα μπασμένο.. Έμπλεξα.

Νομίζω ότι θα πρέπει γρήγορα να φωνάξω έναν φίλο μου μάστορα να κάνει κάποιες πρόχειρες εργασίες αντιστήριξης, προτού με βρουν ξυλιασμένο κάτω από στρώματα και στρώματα λογοτεχνικού ταλέντου.. 

Όσοι με γνωρίζουν αρκετά αντιλαμβάνονται ότι δεν  φημίζομαι ακριβώς για τον αυτοέλεγχο μου, αλλά κάπου μπάστα, ρε συ σιδερά.. Παίξε λίγο την άμυνα του..πως τον λεν, γιατί έτσι όπως το πας, σύντομα θα ψάχνεις στη διαγώνιο κάθε μιας από τις τσέπες σου - για κανένα εικοσάλεπτο..

Για να δούμε λοιπόν, πότενες θα διαβαστεί κι αυτό.. 

 




 

[Abdelrahman Badr II · Rating 4 out of 5]

ألكسندر أليخين، رابع بطل عالم للشطرنج، واللاعب الوحيد الذي مات محتفظاً بلقبه.
حياة حافلة بالأحداث، سعادة وفرحة قليلة للغاية فقط - لكي أكون دقيقاً - كان يجدها على رقعة الشطرنج عندما يحطم خصومه، أما خارج ال ٦٤ مربع كان يجد نفسه في عالم غريب!! كل شيء قد تبدل رأساً على عقب عند آليخين، فالحياة الحقيقية هى تلك التي يجدها على رقعة الشطرنج ليس إلا.
وإذا نظرنا عن كثب في حياته لن نجد أي شيء ممكن أن يجذبه إليها، زواج فاشل، قلة أصدقاء، وطن يكرهك، حتى عندما هرب إلى باريس تحول ذلك الوطن مثل روسيا وطنه الأول إلى سجن مقيت، كل ذلك جعل منه سكير وبشدة.
وربما الخيانة أو الطعنة الكبرى الذي لم يدركها آليخين نفسه أنه قد تحول هو الآخر إلى قطعة شطرنج!! فأصبح يتآمر عليه كل من كان على الساحة زمن الحرب العالمية الثانية، مجموعة من المخابرات الروسية، الذين كانوا يرونه خائن وموالي للقيصر والنظام البائد، والحلفاء الذين يرونه شخصاً معادي للسامية، هارب وموالي للنازية، وذلك بسبب إجباره على كتابة سلسلة من مقالات يهاجم بها اللاعبين اليهود، تآمر ضده من الإتحاد الدولي الشطرنج وخطوات لسحب لقب بطل العالم، وتآمر ضده من روسيا بلده أيضاً بسحب اللقب منه سواء عاش أم مات كان سيتم نقل اللقب للشاب الصاعد وقتذاك بوتفينيك، وبدون مباراة، على الرغم من المرسول الذي أرسل إلى آليخين، وتآمر ضده مجموعة يهودية فرنسية استولت على ملف يحمل أسماء الموالين الرايخ وقتذاك وبدأت عملية الاغتيالات، والتي ظهر اسم آليخين في بداية القائمة المرتبة أبجدياًيا الله ماذا فعلت لكل ذلك؟؟
فيجيب على لسانه " أريد أن ألعب المباراة حتى نهايتها".
وفي موضوع آخر " أريد أن أكون موتي بسببي أنا، ليس تنفيذاً حكمهم في".
وفي موضع آخر "... ولكن ماذا يعني أن تكون بطلاً للعالم ما دام أن يكون هناك من يريد إسقاطك؟
أقول لك أن ذلك ليس أوهاماً .. إنهم يخططون لذلك"
وفي موضع آخر قريب من الاقتباس السابق: لقد رأيت امبراطوريات كثيراً تنهار في مسار حياتي .. الإمبراطورية القيصرية، والعثمانية، والنازية، بقيت لي امبراطوريتي المكونة من أربع وستين خانة، كيف لا أكون شاهداً على سقوطها؟ كيف لا تموت؟
فبعد استسلام ألمانيا النازية، والتي ممكن أن نقول أنها كانت تحمي آليخين بعض الشيء، ولكنها حماية بالإرهاب، أيقن آليخين أنه في عداد الموتى، تقرأ في الفصل الذي يحمل عنوان نهاية اللعبة ( وهو أحد مراحل الدور في الشطرنج) كيف ينهار ذلك البطل، يراسل زوجته فلا تستجيب، والتي كانت تعني له الكثير والكثير، فهي التي كانت ترعاه، وتتولى مصاريفه الباهظة، وحياته الفارهه، ولكنها تقرر الهرب منه بعدما شعرت بأنه بدأ ينهار نفسياً، وبالفعل بسبب الإرهاب النازي عليه بدأ يدخل في نوبات هلوسة، يرى ثلاثة ظلال هم ثلاث من لاعبي الشطرنج اليهود الذين كان يتهمهم آليخين في مقالاته بالعديد من التهم كالسعي خلف التفوق المادي فقط وكذا، هذه الظلال حالت حياته جحيماً لدرجة أنه كاد أن يقتل نفسه بسكين، وعندما فاق أقسم أنه لم يفعل ذلك، لكن الظلال، كذلك يجد صعوبة بمجرد الاشتراك في المباريات، يجد نفسه منفي في البرتغال بالأخص في لشبونه، مكروه من وطنه، فيمسك بأعز شيء كان يملكه في لحظة غصب وهى "ڤازة" قد أخذها تكريماً من القيصر في عمر مبكر ليحطمها، معلناً عن زوال أمجاده الشطرنجية والتي تعني زواله هو نفسه ... " هذا ما يحدث للمنفيين" .. كان ديوان شعر مفتوحاً على ��لك الصفحة أمام آليخين قبيل موته، وهو ديوان لـ" مارجريت ساذرن" رباه ما أصعب أن يقرأ الفرد ذلك ثم يموت.
وكانت يده موضوعة على قطعة من الزهرية الذي هشمها من قبل .. كأنه يترحم على زمن فات .. أو يترحم على حياة أوفر حظاً.
يموت آليخين أمام مائدة إفطاره، وصديقه مفتش الشرطة يشتبه في ثلاث أشخاص، روسي، واثنين يهوديين فرنسيين، قد أتوا إلى الفندق الذي يقيم فيه آليخين قبل الوفاة، وسيغادروا يوم الوفاة، ولكن يجيء تقرير الطب الشرعى ملفق وغير منطقي، وذلك بسبب إتخاذ البرتغال الحياد في تلك الحرب، وخوفاً منها لفتح النيران على نفسها فتنتهي حياته بتلك الطريقة المأساوية، وبدون إدانة أي شخص، الحقيقة أن الثلاث أشخاص بالفعل قد أتوا لقتله، الروسي، والفرنسيين، ولم يكن هناك أي تخطيط بينهما.

[Monica San Miguel · Rating 3 out of 5]

Interesante historia sobre una parte de la vida de este ajedrecista, puesto que relata su historia enmarcada en los años de la Segunda Guerra Mundial; sin embargo, me ha resultado un tanto deslavazada y aunque dibuja muy bien la personalidad del personaje tengo la sensación que al acotar la historia a esos años tan convulsos se queda mucho en el tintero

[Oriol - Feel The Brain · Rating 4 out of 5]

Este libro me llamó la atención desde el primer momento en que supe de su edición. Quizá fuese la combinación de 2a Guerra Mundial y ajedrez y una figura que desconocía totalmente.

Nunca había leído nada de Larrue con lo que no lo puedo comparar con otras de sus obras ni puedo seguir los consejos de la faja que acompaña a la obra (siempre convertida en punto de libro).

Reconozco que está narrado de un manera que, a mi parecer, es impecable, en el sentido de cómo articula historia y ‘dramatización’.

Sobre la historia de este controvertido personaje que este libro me ha descubierto tan sólo decir que no sé si me da lástima o no.

Sobre cómo Larrue entrelaza todos los personajes y toda la trama y cómo queda todo bien cerrado en tan pocas páginas decir que és impecable.

Me ha gustado, por lo que lo recomiendo.

[Barbara · Rating 1 out of 5]

Today I didn’t finish this book. I’ve decided to give up on it.
It was a birthday gift with a lot of thought behind.
Unfortunately this book was boringly painful to read. I was bored out of my mind to the point I had in between reads.
I’m sorry Alekhine your life story was quite interesting but the narrative didn’t make it for me.

[Μαρία Δριμή · Rating 1 out of 5]

Το άφησα στις 120 σελίδες. Παρότι αγαπώ το σκάκι και μου αρέσει να διαβάζω λογοτεχνία που το περιέχει, το βιβλίο αυτό δεν αντέχεται. Αφόρητη φλυαρία.

[Οδυσσέας Μουζίλης · Rating 3 out of 5]

Να διαβαστώ διαγωνίως :p

https://pepperlines.blogspot.com/2022...

Υ.Γ. 3,5*

[Vaso · Rating 3 out of 5]

Βρισκόμαστε στο Μπουένος Άιρες, του 1939, όπου ο Αλεξάντρ Αλεξάντροβιτς Αλιέχιν, Ρώσος παγκόσμιος πρωταθλητής του σκάκι με γαλλική υπηκοότητα αναγκάζεται να επιστρέψει στην Ευρώπη. Σε μια Ευρώπη που φλέγεται από τον ΒΠΠ. Ο Αλιεχιν περιστρέφει όλη του τη ζωή γύρω από το σκάκι και τους αντιπάλους του για τους οποίους μαθαίνουμε τις επιτυχίες τους και τον τρόπο παιχνιδιού τους. Αλλά ο Αλιεχιν, μοιάζει να μην αντιλαμβάνεται τις συνθήκες που επικρατούν ούτε τη δύσκολη θέση στην οποία βρίσκεται λόγω καταγωγής. Απομακρύνει τους δικούς του ανθρώπους και φανταζεται ότι ο ίδιος είναι ένα από τα πιο σημαντικά κομμάτια μιας παρτίδας σκάκι.
Οι δαιδαλώδεις διάδρομοι του μυαλού και των αναμνήσεων του, μοιάζουν να έχουν ταυτιστεί και μόνο τα ιστορικά γεγονότα τα οποία αναφέρονται κάνουν τον αναγνώστη να βρει την άκρη του τούνελ.
Έχοντας χρόνια να παίξω σκάκι, αισθάνθηκα ως η ερασιτέχνης (πιόνι) που είμαι απέναντι σε όλες αυτές τις ιδιοφυίες του σκακιού.

[Demetra Stavridou · Rating 4 out of 5]

Τον Αρτίρ Λαρί – έτσι πρέπει να προφέρεται, Γάλλος γαρ – πρώτη φορά τον διαβάζω και αν εκδοθεί κάτι άλλο δικό του στα ελληνικά, πέρα από τη «Διαγώνιο Αλιέχιν», δεν θα είναι και η τελευταία.
Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα με κεντρικό ήρωα τον κορυφαίο σκακιστή Αλεξάντρ Αλιέχιν που κυκλοφόρησε το 2022 από το Μεταίχμιο και πραγματεύεται πολλά παραπάνω από την ιδιοφυία και τα πάθη ενός χαρισματικού μυαλού. Ναι μεν το βιβλίο διαβάζεται ως μυθιστορηματική βιογραφία του Αλιέχιν, με αρκετές πληροφορίες για τη ζωή του, την κατάκτηση του τίτλου του παγκόσμιου πρωταθλητή και την εμμονή του με τον σημαντικότερο αντίπαλό του, τον Κουβανό Καπαμπλάνκα, αλλά ο συγγραφέας ασχολείται κυρίως με τα κίνητρα, τις αντιφάσεις και τα ηθικά διλήμματα του Αλιέχιν γύρω από την (φημολογούμενη; ) συνεργασία του με τους Ναζί κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Τα άρθρα του στον γερμανικό και ισπανικό Τύπο της εποχής με τίτλους όπως «Εβραϊκό και αρειανό σκάκι. Μια ψυχολογική μελέτη» τον κατέστησαν ανεπιθύμητο στους σκακιστικούς κύκλους, παρά την αδιαμφισβήτητη ιδιοφυία του και πέθανε εγκαταλειμμένος απ’ όλους στη Λισαβόνα το 1946. Ο θάνατος του δεν είναι σαφές αν ήταν δολοφονική ενέργεια ή ατύχημα. Ο ίδιος ο Αλιέχιν, όσο ζούσε, άλλοτε ισχυρίστηκε ότι δέχθηκε πιέσεις για να κάνει τις συγκεκριμένες δημοσιεύσεις και άλλοτε ότι τα κείμενά του εμφανίστηκαν στον Τύπο παραποιημένα.
Ποια να είναι όμως η αλήθεια; Θα μπορούσε αυτός που εμφανίζεται ως υποστηρικτής των Γερμανών κατακτητών να ήταν και θύμα τους λόγω της αναγνωρισιμότητας και της σπουδαιότητάς του; Μήπως ο βασιλιάς ήταν τελικά πιόνι; Ή κατά πόσο τα προσωπικά πάθη – είτε είναι το αλκοόλ, είτε η αλαζονεία – μπορούν να διαταράξουν τον ψυχισμό ενός ανθρώπου οδηγώντας στον εκφυλισμό της ευφυίας του και το θόλωμα της διάκρισης ανάμεσα στο καλό και το κακό; Μπορεί ένας περίπλοκος, χαρισματικός άνθρωπος να εξαιρεθεί, έστω και ετεροχρονισμένα, από τα κοινώς αποδεκτά κριτήρια του καλού και του κακού χάριν της μεγάλης του συμβολής στην τέχνη ή στην επιστήμη; Ή μήπως τελικά όταν ξεκινά η προσωπική κατάρρευση ενός ανθρώπου, όλα αυτά έχουν πλέον μικρή σημασία; Οι εφιάλτες του – παντού και πάντα ξένου – Αλιέχιν είναι συγκλονιστικοί το ίδιο όμως συγκλονιστικός είναι και ο αμοραλισμός του. Άσπρο – μαύρο, μαύρο – άσπρο σαν τα νταμάκια της σκακιέρας.
Αυτός ο ευερέθιστος, μεγαλοφυής και εμμονικός σκακιστής θα σου ζητήσει να τον καταλάβεις με τον δικό του αλλοπρόσαλλο τρόπο.
Ήταν ένα πραγματικά συναρπαστικό, καλογραμμένο μυθιστόρημα για τους σκοτεινούς πειρασμούς που ταλανίζουν, καμιά φορά, την ανθρώπινη διάνοια.

[Katerina · Rating 3 out of 5]

2,5. Δέκα πολύ καλές σελίδες, το υπόλοιπο μέτριο. Κρίμα, γιατί η ιστορία είχε πολύ ψωμί.

[Marilena ⚓ · Rating 3 out of 5]

Η διαγώνιος Αλιέχιν μας παρουσιάζει την ζωή του Αλεξάντρ Αλιέχιν, ενός Ρώσου σκακιστή που έζησε στα δύσκολα χρόνια του Ναζισμού. Έχοντας διωχθεί για να μπορέσει να ζήσει και να επιβιώσει, θα ταχθεί με τους Γερμανούς και θα πατήσει επί πτωμάτων ώστε να συνεχίσει να παίζει σε τουρνουά σκακιού, όπως και για να κρατήσει την θέση του ως παγκόσμιου πρωταθλητή. Με το έξυπνο τρόπο του αλλά και τις μηχανορραφίες του βγάζει εκτός κάθε πιθανό -σοβαρό- αντίπαλο για εκείνον ακόμα και τον προκάτοχο του Καπαμπλάνκα.

Η σκακιέρα αυτή με τα μαύρα πιόνια θα την συμβόλιζα με την μαυρίλα του πολέμου, τις τρομακτικές στιγμές που έζησαν τόσοι άνθρωποι, καθώς και την πονηρία που χρησιμοποιούμε για πλούτο ή για εξουσία, ενώ τα λευκά πιόνια συμβολίζουν την χαρά και την ανεμελιά που νιώθουμε παίζοντας το παιχνίδι -στην περίπτωση αυτή το σκάκι-καθώς εκείνη τη στιγμή το μυαλό αδειάζει και είναι συγκεντρωμένο στο παιχνίδι και μόνο.
Ήταν ένα βιβλίο που κράτησα τα ιστορικά γεγονότα που αναφέρονται καθώς και κάποιες ιστορίες των ηρώων όπως και το τέλος ότι ο Αλιέχιν ήταν από τους τελευταίους μεγάλους παίχτες που δεν άνηκαν σε κάποια ομάδα ή σε κάποιο σύλλογο. Ήταν το τελευταίο πιόνι της σκακιέρα�� και μετά τον θάνατο του ξεκίνησε μια νέα εποχή στο χώρο του σκακιού.
Δεν ξέρω σε πόσους θα ταιριάξει, αλλά αν το επιλέξετε θα ήθελα να μου πείτε εντυπώσεις.

[Lucas Nicolas · Rating 5 out of 5]

Un très solide 4,5+ !

Dans sa vie comme pour le cavalier roi de La Défense qui porte son nom l’exil est une règle et quand il mène dans une spirale infernale, pour l’autre c’est le début d’une valse conquérante. Telle fut la vie de A.A.A du moins telle que la dépeint Arthur Larrue, pleutre dans la vie réelle mais véritable génie de l’attaque sur l’échiquier.

C’est un livre qui se laisse dévorer, l’histoire d’Alekhine est poignante et l’auteur l’a habilement romancée.

[Book2chance · Rating 3 out of 5]

3,5/5
Ένα σκακιστικό μυθιστόρημα-βιογραφία των τελευταίων χρόνων πριν το θάνατο του Αλεξάντερ Αλιέχιν,Ρώσου εμιγκρέ grand metr που υπήρξε παγκόσμιος πρωταθλητής.

Το πρώτο μεταφρασμένο στα ελληνικά μυθιστόρημα του Arthur Larrue μας μεταφέρει στην περίοδο 1939-1946 όταν η Ευρώπη σπάραζε κατά τον Β παγκόσμιο πόλεμο.Με αριστοτεχνική κοφτερή αφήγηση περιγράφεται η ζωή κ οι σκέψεις του Αλιέχιν μέσα απ'τα φρικιαστικά γεγονότα κ τις θηριωδίες των ναζιστικών γερμανικών στρατευμάτων.
Η χειραγώγηση του σκακιστή κ η χρησιμοποίηση του για την προβολή του τρίτου Ράιχ τον στιγματίζει οδηγώντας τον στην τρέλα κ σ'ένα βίαιο τελικά θάνατο.
Πυκνό αφήγημα σε κρατάει κοντά του μη επιτρέποντας να το αφήσεις ακόμα κι αν η σχέση σου με το σκάκι είναι μηδενική.

Υπάρχει ιστορική τεκμηρίωση των γεγονότων αλλά κ του ύφους κ ήθους του ανατρεπτικού σκακιστή.
Το ιστορικό-κατασκοπικό-βιογραφικό μυθιστόρημα με την καταιγιστική αφήγηση συνοδευόμενη από τις εναλλαγές ύφους κ ροής πλησιάζει τα όρια του θρίλερ αποκαλύπτοντας το ταλέντο του συγγραφέα.

Διαβάζοντας το μου ήρθε στο μυαλό ο απόηχος των μαχών μεγάλων σκακιστών όπως ο Κασπάροφ κ ο Αμερικάνος fischer όπου είχανε δημιουργήσει ένα σκακιστικό ρεύμα χωρίς προηγούμενο κατά τις δεκαετίες 80 με 90.Κορύφωση αποτελούσε το γεγονός της μάχης κασπάροφ με τον ηλεκτρονικό υπολογιστή της IΒΜ όπου ο άνθρωπος επικράτησε της μηχανής με 4-1 στη δεύτερη αναμέτρηση τους (Η IBM δεν δέχτηκε τρίτη αναμέτρηση κ κατέστρεψε τον υπολογιστή)

♟️Τι είναι λοιπόν η διαγώνιος Αλιέχιν?
Ο τελευταίος εκπρόσωπος μιας κλάσης παικτών χωρίς δάσκαλο, αριστοκρατών χωρίς Βασιλιά, πολιτών χωρίς σύνορα, βασιλέων της φαντασίας γιατί μετά αντικαταστάθηκαν από ομοσπονδίες,σχολές,υπολογιστές ξεχνώντας την τέχνη. Μας δίνει ένα πειστικό τρόπο για το πώς ανοίγουν οι διαγώνιοι κ πως χρησιμοποιούνται οι αξιωματικοί. Ουσιαστικά με λίγες κινήσεις ακριβείας ανοίγει η κυκλοφορία κ με μία τελική θυσία της βασίλισσας πετυχαίνει θεαματικά το ματ με τη βοήθεια ενός ίππου κ ενός αξιωματικού...

Και κάπως έτσι αποφάσισα ότι θα ήθελα να μάθω σκάκι...

[Ali Gaber · Rating 1 out of 5]

روااية سيئة بكل المقاااييس
اعتقد انها مثل أفخاخ الشطرنج ، تماما مثل الغلاف والنبذة التي علي ظهر الرواية توحي لك انك ستقرأ شيئا رائعا للغاية
ولكنك تفاجأ بشئ آخر تمااما
كنت حاطط أمال عليهاا ومتحمس ليها جداا
ولكن تأتي الروايات بما لا يشتهي القراء 😂

[Raghda Said · Rating 1 out of 5]

مستخسرة أفكر فكلام وأقوله كنبذة عن حاجة بالبشاعة دي. وماقدرتش أكملها حتى.
عمل سيء لأبعد حد. فأول 70 صفحة كنت مستمتعة جدًا ومهتمة باللي بيحصل.
بعدين الرواية خابت أوي: شخصيات كتير من غير داعي، قصص مش مهتمة ليها، وحاجات عشوائية بتتحط فالنص، ومفيش بربع جنيه شطرنج فالموضوع. ولا مباراة اتذكرت فالرواية. اللي هو ازاي رواية عن الشطرنج مفيهاش شطرنج؟!

الترجمة كانت كويسة، ومش العيب منها. العيب فالسرد نفسه والحبكة وأفكار عشوائية جدًا، من غير ترتيب.
النجمة دي عشان الجزء التاريخي عن الحرب النازية الطفيف جدًا اللي اتذكر، وأول الرواية كان عاجبني.

"عبث" أكتر كلمة تقدر توصف الرواية دي.

[Booklivion · Rating 2 out of 5]

Μοιάζει με ένα βιβλίο σχετικό με το σκάκι αλλά δεν είναι! Το βιβλίο περιστρέφεται γύρω από τον Αλεξάντρ Αλεξάντροβιτς Αλιέχιν πραγματικό πρόσωπο, παγκόσμιο πρωταθλητή στο σκάκι την περίοδο του μεσοπολέμου και, απ' ό,τι αφήνει να εννοηθεί στο βιβλίο, ολίγον τι συμφεροντολόγο. Στην Οκτωβριανή Επανάσταση συντάχθηκε με τους ισχυρότερους, παντρεύτηκε μια γυναίκα/σπόνσορα πολύ μεγαλύτερη του, στην διάρκεια του Β'ΠΠ άρχισε να γράφει αντισημιτικά άρθρα για το σκάκι και τους Εβραίους συναδέρφους του κι άλλα πολλά... Και κάπως έτσι, αντιμετώπισε τις συνέπειες όλων αυτών των επιλογών του. Σε όλα τα παραπάνω, προσθέστε με πολλή πρόστυχη φαντασία και ένα κοντάρι σκούπας επενδυμένο με καουτσούκ και αλειμμένο με μπόλικο βούτυρο και έναν Ρώσο αντάρτη/φύλαρχο και έχετε μια γενική ιδέα για το βιβλίο.

Νουαρ δεν θα το χαρακτήριζα αν και αποπνέει μια "παλιακή" ατμόσφαιρα, με την καλή την έννοια, και ένα μυστήριο.Το βιβλίο αυτό έχει μια γοητεία, δεν είναι εύπεπτο αλλά διαβάζεται ευκολα. Δεν έχει ιδιαίτερη δράση αλλά σε κάνει να θες να μάθεις τι γίνεται παρακάτω. Οι πράξεις του ήρωα αγγίζουν (ή και ξεπερνούν) τα όρια της ιδιοτέλειας αλλά ορισμένες φορές προκαλεί θλίψη ο τρόπος σκέψης τους. Και φέρνει και στην επιφάνεια το ερώτημα του τι είναι χειρότερο: να είναι κάποιος φύσει "κακός" και να υποστηρίζει τις απόψεις του ή να κάνει το κακό από φόβο ή συμφέρον χωρίς να αντιλαμβάνεται τις επιπτώσεις των πράξεών του;

[Pedro Aldama · Rating 4 out of 5]

Por unos instantes, mis ojos han sido otra vez los ojos maravillados del niño que era al desputar el siglo. Creo que, mientras las notas de su violín revoloteaban por la habitación como mariposas, he visto pasar toda mi vida. Pero cuando ha dejado el violín y ha dicho que se llama Newman, Philipp Newman, he sentido una violenta crecida de las sombras ante la posible mención de ese apellido de resonancias judías. No podía quedarme ni un minuto más. Tenía que irme cuanto antes. Tenía que protegerme. Ha bastado que pronunciara ese nombre hebreo para que las paredes y el techo se cerraran sobre mí y me agarraran del cuello...

[Joseba Bonaut · Rating 2 out of 5]

Me ha decepcionado algo. Desordenado y sin un hilo conductor fuerte, desaprovecha una buena premisa y situación histórica

[Bernardo Furtado · Rating 5 out of 5]

Recomendo vivamente a todos leitores de todas as origens e gostos. O melhor livro de xadrez que não é sobre xadrez ♟️

[Alex-Mot-à-Mots · Rating 3 out of 5]

Du jeu des échecs, je connais juste les déplacements des pièces et le roque. Ne me demander pas ce qu’est un gambit ni une ouverture spéciale.

Ma libraire m’avait conseillé ce roman pour mon deuxième, féru de ce jeu. Il l’a lu en premier, forcément, puis ce fut mon tour.

J’ai été étonnée, d’entrée de jeu, par l’humour de l’auteur au travers de certaines réflexions (Les polonais existent. La Pologne, on ne sait pas » p.17). J’ai aimé ce ton parfois sérieux parfois distancé tout au long de ma lecture.

J’ai découvert la seconde partie de vie du célèbre joueur d’échec russe puis français Alexandre Aleksandroviotch Alekhine. Le roman commence lors de son retour en Europe après l’obtention de son titre de Champion du Monde en Amérique du Sud.

J’ai découvert sa quatrième femme Grace qui prendra ses distances avec lui. Une femme riche qui lui paye tout (jouer aux échecs ne nourrit pas son homme), et peint des chats.

J’ai appris que le joueur avait fait alliance avec les nazis, avait même écrit un article contre les joueurs juifs.

J’ai aimé que l’auteur imagine le Champion du Monde poursuivit par trois ombres, les trois meilleurs joueurs juifs qui surgissent parfois le soir.

Qu’il imagine transporter avec lui partout dans le monde un vase de porcelaine bleue du tsar.

J’ai découvert les zaporogues, cosaques ukrainiens se battant pour l’URSS au moment de la Seconde Guerre Mondiale.

J’ai aimé ce joueur et ses tourments, lui qui ne vit que pour gagner, et qui sera le seul Champion du monde à mourir avec son titre ; le dernier champion jouant sans staff ni fédération nationale derrière lui ; le dernier artiste avant la venue d’administrés.

Un joueur dont une défense porte le nom, la défense Alekhine qui se joue en diagonale.

L’image que je retiendrai :

Celle de l’espion russe et du couple français venu en même temps au Portugal pour tuer Alekhine, sans que l’on sache qui avait commis l’acte. Ou peut-être l’homme est-il mort de son penchant pour la boisson.

https://alexmotamots.fr/la-diagonale-...

[Vanessa · Rating 5 out of 5]

Ναπολεόντειο ματ, ή το ματ των 4 κινήσεων. Ο μικρός μου όταν παίζαμε σκάκι πάντα με κέρδιζε στις πρώτες κινήσεις χρησιμοποιώντας το, και να τώρα που κρατώ στο χέρι μου το βιβλίο αφιερωμένο στον εμπνευστή του, τον Ρώσο με γαλλική υπηκοότητα γκρανμαίτρ και τέταρτο παγκόσμιο πρωταθλητή στο σκάκι Αλεξάντρ Αλεξάντροβιτς Αλιέχιν. Γνωστός για το θυελλώδες χαρακτήρα του, το επιθετικό σκακιστικό του ύφος, κατάφερε να κερδίζει κάθε φορά που έπαιζε. Όταν θα βρεθεί στη δύνη του πολέμου, θα πέσει όμηρος των κατακτητών που κυριαρχούν στην Ευρώπη, οι οποίοι θέλουν να τον έχουν του χεριού τους και να εκμεταλλευτούν την φήμη του. Εκείνος επιλέγει να συνεργαστεί μαζί τους, να γίνει φίλος με τον Γκέμπλες και συμμετέχει στα τουρνουά του Ράιχ. Συμφωνεί να γράψει ένα άρθρο που θα είναι κόλαφος για του Εβραίους, αλλά τελικά θα είναι η κίνηση που θα τον φέρει πιο κοντά στην ήττα. Η ζωή του μοιάζει σαν μια μακροχρόνια παρτίδα σκάκι, που ενώ αρχικά φαίνεται να έχει προβάδισμα σιγά σιγά αρχίζει να χάνει τις νίκες του, τους φίλους του, την γυναίκα του…ώσπου τελικά βρίσκεται μόνος…

«Από τι ήταν φτιαγμένος ο Αλιέχιν; Τι εννοούσε ο Ταρτακόβερ όταν είπε στον νεαρό Νάιντορφ ότι ήταν χειρότερος, πολύ χειρότερος; Ως προς τι ο Αλιέχιν ήταν χειρότερος από κάποιον άλλον; Τι τον έκανε να ξεχωρίζει ανάμεσα στους ιδιοφυείς σκακιστές που διέπρεψαν εδώ και αιώνες; Ακριβώς αυτό! Η έλλειψη ιδιοφυΐας. Τα απάνθρωπα μέσα που χρειάστηκε να αντλήσει για να αναπληρώσει αυτή την έλλειψη ιδιοφυΐας. Τα τρήματα που χρειάστηκε να επιβάλει μεθοδικά στον εαυτό του για να αποκτήσει αυτό που η γέννησή του, του έχει αρνηθεί. Από την πιο τρυφερή ηλικία, ο Αλιέχιν είχε υποβληθεί σε μια πειθαρχεία που τον έσφιγγε σαν την θηλιά του κρεμασμένου που τον τρυπούσε και τον διαπερνούσε σαν μια βελόνα κάτω από το νύχι…..»

[Peri Morfosis]

Διαβάζοντας τη Διαγώνιο Αλιέχιν καταλαβαίνεις γρήγορα πως πρόκειται για την ιστορία ενός ανθρώπου που ενώ ήταν κυρίαρχος πάνω στη σκακιέρα έχανε συνεχώς τον έλεγχο στην πραγματική του ζωή.
Ο Αλεξάντρ Αλιέχιν, ο μόνος παγκόσμιος πρωταθλητής που πέθανε κρατώντας τον τίτλο του, ζούσε μια τραγική αντίφαση. Μόνο πάνω στα 64 τετράγωνα του σκακιού ένιωθε ασφαλής και χαρούμενος. Εκεί είχε τον έλεγχο. Μόλις όμως τελείωνε η παρτίδα επέστρεφε σε μια ζωή γεμάτη μοναξιά, αλκοόλ και λάθος αποφάσεις.
Το βιβλίο μάς ταξιδεύει στα χρόνια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Εκεί βλέπουμε τον Αλιέχιν να παγιδεύεται. Συνεργάστηκε με το ναζιστικό καθεστώς και έγραψε κείμενα εναντίον συναδέλφων του, ίσως από φόβο, ίσως για να επιβιώσει. Το αποτέλεσμα όμως ήταν να βρεθεί στο στόχαστρο όλων. Οι Ρώσοι τον θεωρούσαν προδότη, οι Σύμμαχοι εχθρό και ο σκακιστικός κόσμος ήθελε να του αφαιρέσει τον τίτλο.
Η ιστορία κορυφώνεται στην εξορία του στην Πορτογαλία. Εκεί απομονωμένος σε ένα ξενοδοχείο αρχίζει να χάνει την επαφή με την πραγματικότητα. Οι τύψεις γίνονται σκιές που τον κυνηγούν. Σε μια πολύ δυνατή στιγμή του βιβλίου σπάει ένα πολύτιμο βάζο δώρο από τα παλιά και ουσιαστικά διαλύει την τελευταία ανάμνηση της δόξας του.
Βρέθηκε νεκρός μπροστά στο πρωινό του με μια σκακιέρα δίπλα. Κανείς δεν έμαθε ποτέ με σιγουριά αν ήταν φυσικός θάνατος ή δολοφονία από τους πολλούς εχθρούς που είχε δημιουργήσει.
Αυτό που μένει δεν είναι το μυστήριο του θανάτου του, αν τον σκότωσαν ή αν πέθανε μόνος του αλλά η πικρή γεύση της ζωής του. Είναι μια ιστορία που σου θυμίζει πως τελικά μπορείς να είσαι ο εξυπνότερος άνθρωπος στον κόσμο και πάλι να χάσεις την παρτίδα της ζωής πανηγυρικά.

[José González · Rating 4 out of 5]

Este libro es muy especial para mí por razones personales. La figura de Alekhine siempre ha estado presente en mi familia, pues mi padre jugó con él, en el contexto de unas simultáneas de veinte tableros en Zaragoza, una partida, y, llegado un momento Alexei le ofreció tablas a mi padre, tablas que él rechazó -rechazar tablas a un campeón del mundo me parece de una arrogancia extraordinaria- y continuaron jugando y mi padre le venció. Tener en una vida el recuerdo de haber ganado al campeón del mundo no es poca cosa. Mi padre tenía una intuición extraordinaria para el ajedrez sin haber leído un libro en su vida.

En cuando a La diagonal Alekhine, hay que decir que me ha acercado al drama profundo de este gran jugador y artista egotista y alcohólico, apestado por su colaboracionismo nazi y sus artículos denigrando a los jugadores judíos. Al final de la guerra era una pálida sombra de lo que había sido, abandonado por su mujer y totalmente alcoholizado con un hígado destrozado. La novela en algunos momentos pierde el hilo conductor yéndose por vericuetos narrativos que no tienen interés, por lo menos para mí. No obstante, me ha gustado porque ha podido esta lectura acercarme a este gran jugador de ajedrez, el último gran artista antes de la era de los funcionarios, salvo la figura de Bobby Fisher que también acabó trágicamente.

[Μιχάλης Μανωλιός · Rating 3 out of 5]

Ενδιαφέρουσα προσπάθεια ενδοσκόπησης των τελευταίων χρόνων ενός από τους σπουδαιότερους σκακιστές όλων των εποχών.
Με ένα γρήγορο ψάξιμο, δεν βλέπω να προκύπτει από κάπου η ροπή του Αλιέχιν προς τη νοητική ανισορροπία, όπως φαίνεται στο βιβλίο.
Επίσης, δεν ξέρω αν είναι καλή ιδέα κάποιο ιστορικό πρόσωπο το οποίο στην πραγματικότητα πέθανε στον πόλεμο, εσύ να περιγράφεις ότι σκοτώθηκε με το κεφάλι στριμωγμένο ανάμεσα στους μηρούς-μέγγενη της αφέντρας του και με ένα σκουπόξυλο χωμένο στον κώλο. Ισχυρή σκηνή, δεν λέω, αλλά με χάλασε η ωμή παραδοχή της ιστορικής ανακρίβειας στην υποσημείωση. Το γεγονός ότι επρόκειτο για ναζί δεν σημαίνει ότι μπορούμε να γράφουμε ό,τι μας κατέβει.
Ωραία αναπτυγμένο το όλο θέμα της σχέσης του Αλιέχιν με τους ναζί και το πώς αυτό τελικά τον κατέστρεψε μετά τον πόλεμο.
Μέτριο το γράψιμο, με στιγμές ατυχούς απεύθυνσης στον αναγνώστη και διάρρηξης του τέταρτου τοίχου.

[Ptjerónimo · Rating 2 out of 5]

O Autor não quis correr o risco de tentar escrever uma biografia. Optou, à semelhança de tantos seus "colegas" contemporâneos, por escrever um romance biográfico, porque menos exigente e mais flexível e sobretudo porque há uma grande procura desse tipo de romances por parte do público leitor. Os primeiros capítulos são satisfatórios, mas a partir de um certo momento, vendo-se sem documentação para justificar de forma credível o oportunismo de Alékhine ou o seu sequestro pelos alemães, Larrue decide utilizar a imaginação. Como bom francês que é, não o faz de forma comedida, recorre ao delírio puro e o romance torna-se numa espécie de"opera buffa" pós-moderna, hiperbólica e absurda. Infelizmente o resultado deixa muito, mesmo muito a desejar em quase todos os aspectos.

[Jorge Antonio Leoni de León · Rating 4 out of 5]

L'histoire racontée dans ce livre s'étend sur les dernières années du Dr. Alexander Alekhine, alors champion du monde des échecs. Avant de le lire, je n'avais que des idées très vagues sur le destin des grands joueurs d'échecs dans le territoire entre les mains de l'Allemagne nazie. La trame, assez linéaire en fin de compte, touche plusieurs latitudes, car le jeu des échecs embrasse le monde et, donc, ne connaît que de frontières mentales et, de façon inattendue, aussi morales. Entre légendes et faits avérés, le roman choisit la légende, il ne faut pas oublier qu'après tout il s'agît d'une fiction. La lecture m'a donné envie d'en savoir plus sur les joueurs mentionnés; je considère qu'un livre qui amène ses lecteurs hors de ses pages et un livre réussi sans doute.

[Anneke Guns · Rating 4 out of 5]

- Oorspronkelijk was ik enigszins aarzelend om dit boek aan mijn hart te drukken. Ik heb niets met schaken en had nog nooit van Alexandre Alekhin gehoord. Ook wordt al vlug duidelijk dat hij een onaangenaam mens was.
- Toch heeft de auteur mij kunnen verleiden buiten mijn eigen comfortzone te treden en dit boek een welverdiende kans te geven.
- Erg mooi geschreven in een elegante literaire taal.
- Duidelijk merkbare invloeden van de Russische grote vertellers.
- Boeiende insteek op de gebeurtenissen tijdens en na WO II.
- De vele verwijzingen naar schaken bemoeilijken het lezen voor een niet-schaker, maar het verhaal blijft ten allen tijd leesbaar en begrijpelijk.

[Fernando Delfim · Rating 5 out of 5]

“o sádico do xadrez: um jogador que encontrava o seu prazer nos sofrimentos que o jogo lhe permitia infligir […] mais imoral que Richard Wagner e Jack, o estripador”

“O Dr Alekhine atravessou uma guerra mundial, uma revolução e uma guerra civil jogando xadrez. [… ] O mundo não afeta o Dr Alekhine.”

“Portugal era uma ditadura sorrateira e malvada. Toleravam-se as aparências de liberdade para melhor amordaçar a liberdade real.”

“O único que ganha sempre, o que vence todas as partidas [de xadrez], é o próprio jogo.”

“- Você acha francamente que alguns anos desta vida horrível valham parar de beber?
Mate!!!+”

[Moaz · Rating 1 out of 5]

" في ملاحظات مبعثرة، حاول اليخين كتابة مذكراته كان يكتبها لنفسه لا من أجل أن يقرأها غيره. يكتبها من أجل لملمة روحه التي كانت رغم كونها مشتتة وغارقة في إحداثيات المباريات التي يلعبها أو يدرسها، لكنها وفية لعذاباته. حالة السكر التي كانت تطغى على كتاباته لم تكن فقط نتيجة إفراطه في شرب الكحول، ولكن أيضًا نتيجة إفراطه في اليأس والوحدة، والغضب، والاستياء، والهذيان والإحباط كان اليخين وحيدًا لدرجة جعلته يشعر أنه ما من مخلوق يعيش فوق الأرض سواه. كان يفتقر إلى المال واليقين والطعام وأحيانًا إلى غرفة بسيطة لقضاء الليل. كان يشبه أولئك المنبوذين الذين تقطعت بهم السبل على جزيرة فاتخذوا من سرطان البحر صديقًا."