In de wereld Ayra wordt magie in evenwicht gehouden door wezens genaamd Wyndrygem. Zij worden eens in de honderd jaar geboren om Ayra te zuiveren van donkere magie.
Maar als Wyndrygem Alma verliefd wordt op een kwaadaardige tovenaar, gaat het mis. De jonge Bryana brengt hoop. Alma krijgt een visioen: Bryana zal een zoon krijgen, die weleens Alma's redding kan beteken. Zijn naam is Daigho.
Als Daigho zeventien is, wordt zijn vriendin lastiggevallen door een paar jongens. Hij verandert in een wezen met vleermuisvleugels, een gehaat ras in zijn wereld.
Daigho vlucht en komt terecht op een compleet andere wereld: de aarde, waar hij zijn menselijke gestalte weer aanneemt en vriendschap sluit met Fay. Maar hoezeer hij ook op haar gesteld is, Daigho wil terug naar huis. Hij wil antwoorden.
Waarom verandert hij soms in een monster? Wat is zijn rol in Ayra, waar hij thuishoort en waar een gevangen tovenaar elk moment zijn macht terug kan krijgen?
En wanneer komt het moment dat hij voor altijd een monster zal blijven...
Latoya Morris is geboren en getogen in Sittard, in het mooie Nederlandse Limburg. Na het afstuderen verhuisde ze naar het westen van het land naar Rijswijk. Latoya werkt fulltime als vertaalster voor een Duitse firma. Ze houdt zich graag met van alles en nog wat bezig. Tekenen, schilderen, muziek spelen, koken en puzzelen. Misschien om het zitten bij het creëren van boeken tegen te gaan doet ze ook veel aan sport. Van tennis en badminton, over Zumba en hardlopen naar mogelijks pilates. Er zijn al verschillende boeken van haar uitgegeven maar niet allemaal onder dezelfde naam. Zo zijn er boeken in omloop onder de auteursnamen Latoya Morris en Latoya Moirae. Eigenlijk heet ze Kreffer-Meuris. Onder Latoya Morris schreef ze het boek Daigho. Het verhaal. In Ayra wordt de magie in evenwicht gehouden door de wyndrygem. Elke honderd jaar worden ze gebeuren om alle donkere magie te bannen van de wereld. Wyndrygem Alma wordt verliefd op een kwaadaardige tovenaar waardoor ze haar taak niet kan volbrengen. Bryana kan hoop brengen wanneer Alma een visioen krijgt waarin Bryana een zoon krijgt die Alma’s redding zou kunnen zijn. Als Daigho zeventien is, wordt zijn vriendin lastig gevallen door enkele jongens. Door het onrecht dat Daigho voor zijn ogen ziet gebeuren veranderd hij in een wezen met vleermuisvleugels. Een Gulrid, een gehaat wezen op Ayra. Bij het vluchten komt Daigho terecht op de aarde waar hij terug zijn menselijke gestalte aanneemt en vriendschap sluit met Fay en Kell. Fay en Daigho groeien naar elkaar toe maar Daigho wil toch terug naar huis om te weten wat er van zijn moeder terecht is gekomen na zijn vlucht. Vooral is hij op zoek naar antwoorden waarom hij verandert in dit gevleugelde wezen. Wat is zijn rol in de gebeurtenissen wanneer de slechte tovenaar zijn krachten terug krijgt? Maar de belangrijkste vraag is of hij vrede moet nemen met zijn nieuwe lichaam of kan hij nog terugkeren naar zijn mens zijn. Mijn gedacht Latoya heeft in al haar boeken een zeer vloeiende schrijfstijl en dat is in dit boek niet anders. Ze trekt je van in het begin in het verhaal met een mysterieuze start als proloog om dan het eerste hoofdstuk te starten met een tijdssprong van ongeveer achttien jaar. Elk hoofdstuk start met op de eerste pagina dezelfde tekening die achter de tekst tevoorschijn komt. Mogelijks zou telkenmale een andere tekening een meerwaarde geweest zijn. Het grootste deel van het verhaal speelt zich af op een magische wereld Ayra, maar een klein stukje krijgt de mengeling van een gewone wereld waar magie verborgen moet blijven. De personages zijn goed uitgewerkt qua karakter en worden mooi omschreven qua uiterlijk. Bij Daigho wordt dit visueel gemaakt door hem van de achterkant af te beelden op de cover van het boek. Wat mogelijks wel bij de lezer hard kan binnen komen is het gebruik van seksueel geweld. Dit zit in het boek met een reden. Het is een gebeurtenis die bij Daigho zeer hard binnen komt en de geweldige emotie opwekt die hij nodig heeft om te kunnen groeien naar wie hij werkelijk is. Dat Daigho het zo moeilijk heeft met onrecht maakt van hem ook wel een personage waar je zeer vlucht een band mee wilt kweken tijdens het lezen. Het verhaal op zich bevat genoeg spanning en plottwisten waardoor je niet rap geneigd bent om het boek aan de kant te leggen. Het slot Het einde van het verhaal is bevredigend voor alle personages en laat de lezer met een zucht het boek dichtslaan. Conclusie Latoya schrijft altijd wel met de vlotte pen. Daigho is daar terug een voorbeeld van. Een goed verhaal die de aandacht vasthoudt vanaf pagina één. Een boek dat je pas aan de kant legt eens het uit is. En geloof me, je bent vlugger aan het einde dan dat je zou willen.
Wat een geweldig boek vol fantasie, magie en magische wezens! Het enige nadeel is dat er geen trigger warnings terwijl er best veel gedetailleerde scenes zijn waar ongewenste intimidatie en aanrandingen gebeuren. Aangezien dit boek 15+ is vind ik een trigger warning wel nodig. Als dit minder was geweest of de warning erin stond had hij 5 sterren gekregen! Maar helaas kan ik dit niet door de vingers zien. De personages waren wel geweldig en de schrijfstijl is zó vlot! Er gebeurd zoveel doorheen dit boek waardoor je hem gewoon niet aan de kant kunt leggen! 4,5/5!
Vreselijk. Het verhaal leek goed, maar moet écht elk belangrijk vrouwelijk personage aangerand en verkracht worden om het verhaal spannend en geloofwaardig te maken voor de setting??? Het lijkt alsof de schrijfster deze scènes schreef voor de kick.
De cover van dit boek trekt zeker de aandacht van deze Fantasy liefhebber. De gedaante met vleermuisvleugels spreekt tot de verbeelding en maakt nieuwsgierig naar het inhoudelijke verhaal. Het verdere kleurgebruik en de bliksem die je in het midden ziet van de frontcover zorgt ook voor een gevoel van mystiek. De achterflaptekst vertelt uiteraard het een en ander over waar het verhaal overgaat en zo samen zorgt alles ervoor dat ik het boek graag wil lezen. Daarbij komt nog dat ik bekend ben met eerdere titels van de schrijfster (tevens onder een ander pseudoniem) en die allemaal met veel plezier gelezen heb.
“Het dak rustte op het huis als een puntig hoedje.”
De vlotte schrijfstijl van Latoya Morris zorgt er ook nu voor dat het verhaal soepel lezend voortvloeit. Het voelt hierdoor ook echt als een Fantasy die ook voor jongeren mensen goed te lezen is en het einde van het verhaal is voor mij dan ook zeer rap in zicht. De bewoording past bij de karakters en hun manier van doen. Daarnaast draagt het bij aan de visualisatie van wat er allemaal speelt in gedachte. En er bestaat een perfecte afwisseling in bloedserieuze zaken en droge humor.
“Het was niet voldoende om zijn honger echt te stillen, maar deed zijn brullende maag wel even een muilkorf om.”
Spannende momenten en bloederige gevechten geven de spanningsboog in het boek een flinke zet waardoor je absoluut gauw door wil lezen. Afwisselend met de wat rustigere lijnen in het verhaal is het geheel mooi in balans en prettig leesmateriaal wat mij betreft.
“De witte kattenharen stonden overeind van woede. De man had iets aangevoeld, dat kon niet anders.”
De hoofdpersonages komen sympathiek over en hebben kenmerkende eigenschappen waardoor hun persoonlijkheden uitbreid aanbod komen in het boek. Vooral Fay is door haar eigenwijze kracht mijn favoriet. Door de beschrijvingen van de karakters ga ik met hen meeleven, zie ik hen ontwikkelen of juist niet want ik heb ook echt een grote hekel en wantrouwend gevoel naar de personages met slechte bedoelingen of andere vage trekjes. Ja de juiste conclusie hierin is dat ik een nogal groot inlevingsvermogen heb. Maar dat draagt voor mij bij aan het leesplezier, als ik dus daarin automatisch meegezogen wordt tijdens het lezen.
“Hij legde een lange wijsvinger tegen zijn lippen en haalde de doek van haar mond.”
‘Daigho’ is zeker een aanrader voor iedereen die houdt van een fantasierijke, gemakkelijk lezende, standalone. Zelf vind ik het ook fijn dat boek een compleet verhaal bevat waarin ik naderhand niet verder hoef na te denken over hoe het nu verder zal gaan en dus moet wachten op een vervolg deel. Dat is vaak wel leuk maar soms heb je gewoon behoefte hieraan. Het boek heeft echt een goed begin en een compleet eind. Love it!
Dit boek lag al tijden op mijn tbr stapel, eindelijk heb ik het maar eens gelezen. Het is een heerlijk fantasy verhaal dat zich afspeelt in twee werelden, Ayra en op aarde. Het neigt naar dark fantasy, want er zit een zeer duistere tovenaar in die verslagen moet worden, voordat hij Ayra overneemt.
Daigho ontdekt als hij zijn vriendin probeert te redden dat hij meer is dan een mens, hij is een Guhlrid, een vleermuisachtig wezen. Hierdoor moet hij vluchten naar de aarde waar hij Fay en Kell ontmoet.
Een bijzonder verhaal dat moeilijk weg te leggen is, want ik wilde weten hoe het verder ging met Daigho, Fay en ook met Kell en Priit.
Het nieuwste meesterwerk van Latoya Morris. In het boek Daigho weet zij een wereld te creëren die blijft boeien. Morris weet te spelen met tijd en een alternatieve wereld. De personages zijn goed uitgewerkt en weten je in het verhaal mee te trekken.
De transformaties in Daigho doen mij denken aan de Hulk. Vooral het thema dat niets is wat het lijkt en dat magie echt bestaat. Na het succes van Gebroken Adem heeft zij met Daigho weer een topboek geschreven. Een echte aanrader. Volgens mij heeft zij nog veel mooie verhalen in de pen zitten.
Daigho groeit op in de wereld Ayra als vrij normale jongen die er door een nare gebeurtenis achter komt dat hij toch niet zo normaal is. Hij vlucht en wordt op Aarde opgevangen waarbij hij steeds meer leert over wie en wat hij is. Terug in Ayra gaat dit proces van het vinden van antwoorden door, al gaat dit gepaard met het verslaan van de grootste vijand die niet alleen Daigho, maar iedereen in heel Ayra tot dan toe heeft leren kennen.
“Er is altijd hoop, mijn jongen. Hoe donker de dagen ook mogen lijken, er zal altijd een lichtpuntje zijn, al is het maar een kleine Schalk.” (p. 140)
Met meer dan 500 bladzijdes is Daigho met recht een boek! te noemen. De cover straalt een duistere mystiek uit die ook zeker in het verhaal terug te vinden is. De gouden letters geven het een bijzonder tintje. De quote op de voorkant vergelijkt Daigho met de werken van Hobbs en Goodkind.
Daigho is rijkelijk gevuld met karakteristieke personages. Over elk van hen lijkt bijzonder goed nagedacht en ze zijn stuk voor stuk origineel en krachtig neergezet. Morris heeft hiermee erg veel draagkracht gegeven aan het hele verhaal. Het werd er tevens wat complexer door, maar hier weet Morris ook goed op in te spelen. Toch gaat het, zoals de naam van het boek ook al verklapt, hoofdzakelijk over Daigho. Vanuit een relatief simpele basis weet Morris voor hem een ontwikkeling in gang te zetten die enorm veel creativiteit gevraagd moet hebben. Een trigger is het startschot voor een verandering en op basis daarvan is het door heel het verhaal een soort queeste voor Daigho voor het vinden van zijn identiteit. Elk antwoord wat hij vindt lijkt weer meer vragen op te roepen en Morris weet hem kundig te begeleiden naar een plottwist, gevolgd door een slotstuk waarbij het geheel voortreffelijk samen komt.
Het verhaal is goed opgebouwd waarbij in een prettig tempo toegewerkt wordt naar een bijzonder einde. Dit einde is enigszins gesloten, toch zijn er ook mogelijkheden om hiermee verder te gaan in een mogelijk volgend verhaal. De originaliteit van Daigho is bijzonder goed te noemen. Vele fantasy-elementen zijn door de hand van Morris zowaar echt gemaakt en de samenwerking en harmonie tussen alle elementen maakt het geheel indrukwekkend. Uniek is het brede gebruik van thematiek waarbij Morris duidelijk op zoek is gegaan naar grenzen en deze ook daadwerkelijk gevonden heeft. In Daigho verteld ze zowel het duistere en het rauwe gevecht met het zelf of met anderen, maar ook het lichte en liefdevolle samenzijn. Een kleine waarschuwing is echter ook op zijn plek, want met het zoeken naar grenzen raakt Morris ook vlakken welke mogelijke wat emoties kunnen triggeren. Daigho wordt verteld vanuit wisselende perspectieven. Soms is dit schakelen maar het zorgt met name voor een indrukwekkend geheel, een creatieve complexiteit als een web geweven naar een gezamenlijke toekomst.
Morris toont zich wat betreft schrijfstijl bijzonder kundig in het neerzetten van toon en sfeer. Fantasy van haar hand wordt echt en de belevenis voelt net zo. Zelfs in een verhaal als deze, waarin meerdere perspectieven samenkomen, houdt ze zich staande en weet ze het perfect kloppend te maken al blijft er een hint van het mystieke gevoel wel hangen. Haar schrijven is erg zintuiglijk waarbij ze emotie ook goed weet te raken. Haar kunde uit zich ook in zeer gedetailleerde vertellingen, waarbij zij met name erg sterk is in het rauwe Morris schrijft fantasy voor alle leeftijden. Daigho is een Adult Fantasy. Voor liefhebbers van fantasy is dit boek zeker een aanrader.
Na het lezen van Latoya Morris haar laatst gepubliceerde boek genaamd De Geestenvanger, was ik weg van haar schrijfstijl en wou ik de rest van haar boeken ook uitproberen. Daigho lag nog op mijn te lezen stapel en die lag daar toch echt wel al sinds vorig jaar te wachten zijn vleugels te mogen uitspreidden. Zo gedacht en zo gedaan ik begon vol goede moed aan dit fantasie rijke verhaal. Eenmaal begonnen sloeg de twijfel toch toe. Het ging namelijk erg gemakkelijk allemaal, de vrienden werden zo gemaakt door Daigho en ook Fay accepteert heel snel wat Daigho is. Dit zorgde ervoor mij toe dat het niet gelijk mijn boek was, ik hou namelijk van die spanning en hier werd al gauw duidelijk dat dit een boek zou zijn waar dingen gemakkelijk zouden verlopen.
De inleiding van het boek begon gelijk met spanning en het bouwde zich goed op. Eenmaal op aarde raakte die spanning voor mij weg en zorgde dat ervoor dat ik iets minder plezier in het verhaal vond. De kern had van mij dan ook echt minder lang mogen zijn. Sommige scenes waren naar mijn idee overbodig. Het einde vond ik dan wel weer heel goed neergezet. De spanning kwam goed terug en de uitkomst was ook prima.
Wat ik gelijk merkte is het verschil in het schrijven. Geestenvanger is een nieuwer boek en Daigho een al wat ouder, je merkt dit gelijk. Juist daarom was het zo mooi om dit te lezen om echt goed te kunnen zien hoe Latoya is gegroeid in haar schrijven want dat is 1 ding dat zeker is. Waar Latoya goed in uitblinkt is het ontwikkelen van karakters voor haar personages, in deze twee boeken zitten namelijk niet 1 dezelfde.
Over personages gesproken vond ik Daigho een prima hoofdpersonage, hij maakt een ontwikkeling mee waarin hij zichzelf accepteert en weet waarvoor hij staat. Fay daarentegen was voor mij iets te jong geschreven, ze is zeventien maar haar gedrag is jonger dan dat.
Ik kan niet anders dan het boek 3 sterren geven, omdat ik toch wat miste. Wat ik vooral mooi vond om te zien is de ontwikkeling die Latoya zelf heeft doorgemaakt.
Trigger warnings: Mishandeling, verkrachting, moord. Dit zijn zeker dingen mee rekening te houden alvorens je aan het boek begint, deze worden namelijk niet vermeld.
Dit is het eerste boek dat ik van auteur Latoya Morris lees en het zit boordevol magie, vreemde wezens en is geschreven in een vlotte schrijfstijl. Hoofdpersoon Daigho is een beetje een antiheld. Hij lijkt gewoontjes, totdat hij een 'monster' wordt, het punt waarop er geen weg terug is. Er is nogal wat voor hem verborgen gehouden...
Het leuke is dat Daigho niet op aarde woont maar op Ayra. Toch heeft het veel overeenkomsten met de aarde, zoals school en pesterijen. Maar... Ayra heeft ook de Guhlrid en Wyndrygem, dat maakt het bijzonder!
Fantasy heeft de auteur meer dan genoeg. De personages zijn goed uitgewerkt, met name Fay, Daigho en Kell vond ik interessante verhaallijnen hebben. De meeste schurken hebben ook een 'goede' kant die naar verloop van tijd naar boven komt, of juist onderdrukt wordt.
Een vlot geschreven en gemakkelijk leesbaar verhaal over de strijd tussen lichte en donkere magie in een fantasievolle wereld bevolkt met wondere wezens. Een enkele keer had ik de indruk dat de zinsopbouw wat haperde of dat een iets andere woordkeuze beter was geweest; verder jammer genoeg enkele kleine spelfoutjes, zoals 'brei' in de uitdrukking 'om de hete brij heen draaien' en 'fort' als aansporing in 'vort, naar binnen'. Maar over het geheel genomen stelde het niet teleur. Wel af en toe geweld, wreedheden, onderdrukking/aanranding/verkrachting en moord; met name de eindstrijd tussen Daigho en zijn medestanders en de boze tovenaar Dissius is bloedig en kost veel slachtoffers. Maar, zoals het hoort: het goede overwint.
Wat een verhaal! Je kan je enorm inleven in de karakters. Daardoor sta je al een stap dichter in de wereld. Er worden harde onderwerpen behandeld zoals mishandeling, wanhoop en wraak. Je leest door het boek heen op een rap tempo. De wereld is duidelijk geschetst. Ik zou zeker meer van de wereld willen weten! Dit hadden makkelijk de eerste 2 boeken kunnen worden met nog een vervolg er achter aan. De schrijfstyle maakt mij zeker warm om meer van Latoya te willen ontdekken!
Voor de fantasy liefhebbers is Daigho van Latoya Morris een echte must-read. Door de cover kom je al helemaal in de juiste sfeer, want Daigho is een duister verhaal vol met magie, opoffering en interessante personages. Hoewel het best een dikke pil is met 552, leest Daigho snel weg door de fijne en verslavende schrijfstijl van Latoya Morris.
Daigho is een knappe, sympathieke jongen van zeventien jaar. Hij woont samen met zijn moeder in een knus dorpje in de wereld Ayra. Wanneer zijn beste vriendin door een paar jongens lastig wordt gevallen, maakt Daigho ter plekke een fysieke transformatie door. Hij verandert in een Guhlrid, een schepsel dat veel weg heeft van een gigantische vleermuis en door de mensen in Ayra zeer gevreesd wordt. Daigho wordt hierdoor gedwongen om te vluchten. Een hels avontuur begint….
De in Den Haag wonende Latoya Morris schreef al diverse boeken onder het pseudoniem Latoya Moirae. Nog niet zo lang geleden kwam bij uitgeverij Hamley Books het boek Gebroken Adem van haar uit dat nu opgevolgd wordt door Daigho. Latoya heeft zich een filmische manier van schrijven eigen gemaakt. Hierdoor leest het boek Daigho gemakkelijk weg. Het boek heeft echter ruim 500 pagina’s waardoor je wel even zoet bent met dit verhaal. Gelukkig is dat echt geen straf!
Vanaf de eerste pagina word je als lezer in dit fantasierijke verhaal gezogen. In het verhaal maak je kennis met veel (en de meest bijzondere) personages, waaronder een zeer gevreesde tovenaar, een strijdster tegen zwarte magie en natuurlijk de Guhlrid Daigho. In het boek komen dan ook veel namen voor, iets waar ik persoonlijk vaak moeite mee heb in boeken. Het leidt vaak af van het verhaal. Echter, dat was in dit boek totaal niet het geval. Latoya weet de personages zo krachtig neer te zetten dat het onthouden van de namen als vanzelf lijkt te gaan.
Het boek wordt gepresenteerd als een young adult fantasy boek en terecht. Maar verwacht geen zoetsappig sprookje. Het intrigerende verhaal bevat veel magie en een sprankje romantiek, maar wordt ook doordrenkt met bloederige taferelen. Hoe verder je in het verhaal komt, hoe heftiger (en spannender) de scènes worden. Latoya schroomt er niet voor om haar lezers de meest bizarre gruwelijkheden voor te schotelen en beschrijft de hachelijke situaties waarin de personages terechtkomen, zo gedetailleerd dat het zo nu en dan echt nagelbijtend spannend wordt.
Het boek Daigho laat zich niet zo gemakkelijk in een hoekje drukken en bevat eigenlijk van haast ieder te bedenken boekengenre wel iets. Het boek is dan ook niet alleen een aanrader voor jongeren. Dit fascinerende verhaal laat zich opvallend makkelijk lezen en zal zeker ook door de wat oudere lezers gewaardeerd worden.
Het verhaal is een Young Adult Fantasy voor jongeren vanaf 15 jaar. Daigho is een bijna zestien jaar oude jongen, die met zijn moeder en oma in Ayra woont, een andere wereld dan waarin wij wonen. Op een dag ontdekt hij bij toeval en door een vervelende gebeurtenis dat hij een halve Guhlrid is. Een soort megavleermuis/draakachtig wezen. Door deze gebeurtenis veranderd zijn hele leven en moet hij vluchten naar de aarde, waar hij Fay leert kennen. Zij geloofd dat hij een gewone jongen is die in een wezen kan veranderen en accepteert dit. Fay brengt Daigho naar het huis van haar beste vriend Kell. Dit is een oudere man die zelf een groot geheim met zich meedraagt. Daigho leert de aardse gewoontes snel kennen, hij gaat met Fay mee naar school. Omdat Daigho Fay erg aantrekkelijk vindt, is het voor hem niet te bevatten dat ze op school altijd het pispaaltje is. Hij wil haar tegen het kwaad beschermen. Dit komt hem duur te staan. Ondertussen wordt zijn moeder in Ayra gevangen gehouden bij Dissius een tovenaar die het heeft voorzien op Daigho. Hij hoopt dat Daigho terugkeert naar Ayra om zich bij hem te voegen als heersers van Ayra. Dissius heeft een aantal mannen op Daigho afgestuurd. Maar Dissius is niet de enige die iets van Daigho wil, ook de oude heks Alma, is naar hem onderweg. Alma is een Wyndrygem en heeft ook magische krachten. Kell en Fay zijn op hun beurt weer naar Daigho op zoek als er iets gebeurd waardoor hij weer Ayra is getransporteerd. Steeds wordt en meer prijsgegeven over het leven van Kell. Fay wil niks liever dan Daigho vinden en is niet bang uitgevallen .Het is een strijd op leven en dood voor Daigho, welke kant hij ook kiest, er zal aan alle kanten worden geprobeerd de andere keuze te maken. Het eind is redelijk voorspelbaar, er wordt vanaf 50 pagina’s voor het eind naar een climax toewerkt. Het is een verhaal dat leest als een trein, de verhaallijn is goed opgebouwd. Vanuit diverse personen volg je de verhaallijn. Je kan je inleven in Daigho of juist Alma, Kell of een van de andere karakters . Deze zijn goed uitgediept. De Guhlrid worden duidelijk beschreven. 5 sterren