Napisana przez Jolantę Tubilewicz historia kraju kwitnącej wiśni to nie tylko zbiór faktów historycznych ale i obraz kultury oraz życia społecznego. Książka napisana została z myślą m.in. o środowisku studenckim. Pisząc o historii autorka kładzie również nacisk na losy ludzi. Książka napisana została jak sama autorka stwierdza w konwencji „średniego kursu” bez zbędnych sugestii co do dyskusyjnych kwestii. Odcina się tym samym od panującego trendu pisania prac wzbudzających dyskusje. Opatrzona jest także materiałem zdjęciowym i kartograficznym a osoby poszukujące kolejnych źródeł odnajdą w niej ciekawą bibliografię najważniejszych źródeł do studiowania historii Japonii wydawanych w Europie. Dzięki właśnie specyficznemu podejściu J. Tubilewicz do pracy historycznej książka ta może stać się ciekawym źródłem poznania kultury, o której choć dużo się mówi, niewielu zdecydowało się poznać jej korzenie.
Z mojej perspektywy - początkującego - bardzo dobre wprowadzenie do tematu historii Japonii. Autorka dość często używa różnych ekspresywnych, wyrażających jej sympatię lub dezaprobatę określeń - można się z tymi osądami zgadzać lub nie, ale sprawiają one, że narracja staje się mniej sucha i bezosobowa. Epoki od początku do Azuchi-Momoyama są omówione oczywiście zwięźle, ale raczej zadowalająco - można na podstawie tych rozdziałów wyrobić sobie ogólne pojęcie o kształcie japońskich dziejów. Natomiast począwszy od Edo robi się nieco słabiej, w moim odczuciu nieco zbyt ubogo. Dlatego wiedzę na temat tych późniejszych okresów warto uzupełnić np. Nowożytną historia Japonii Gordona.