(H)echt niet

by Martin Appelo

Je probeert keer op keer een intieme relatie vol te houden, maar het lukt steeds niet. Of je denkt dat deze lost soul zich met jou wel gaat verbinden, maar deze ziel hecht niet.
Er zijn mensen die echt niet hechten. Wat ze ook willen of proberen. Hoeveel ze ook in hun verleden graven en therapeutisch proberen te verwerken. Hoelang en hoe liefdevol hun partner het ook met hen volhoudt. Hoe goed en oprecht hun intenties ook zijn. Wat bestsellers over liefde en relaties ook mogen beweren en wat therapeuten ook beloven: sommige mensen hechten echt niet.
Appelo introduceert een methode om beter om te gaan met een hechtingshandicap, waarbij de focus vooral ligt op het sturen van gedachten en gedrag. Hij roept de lezers die het aangaat op om te (h)erkennen dat ze niet hechten en daarvoor verantwoordelijkheid te nemen. Accepteer je hechtingshandicap en ga je ernaar gedragen. Deze boodschap en doelstelling worden onderbouwd met wetenschappelijke feiten en geïllustreerd met treffende voorbeelden uit de therapeutische praktijk van de auteur.
Het boek is geschreven voor mensen die met zichzelf overhoopliggen omdat ze (liefdes)relaties niet volhouden. Het is ook bestemd voor mensen die het steeds weer met hen proberen, en voor hulpverleners die denken dat niet hechten te genezen is.

Genres: Nonfiction, Psychology

240 pages, Paperback

Published February 1, 2020

Reviews

[Sandra · Rating 1 out of 5]

Inhoudelijk presenteert de schrijver een goed onderbouwd interessant verhaal waar menig lezer veel aan zal hebben. De manier waarop de schrijver zijn theorie presenteert is echter ronduit ongepast. In plaats van de informatie duidelijk uit te leggen hoe zijn theorieën in elkaar zitten aan een geïnteresseerde lezer, plaatst de schrijver zich boven de lezer en collega's uit het psychologisch vakgebied. Complete pagina's worden er besteed aan het opsommen van onterechte, bizarre aannames van schijnbaar achterlijke lezers en collega psychologen die op het meest positieve moment worden omschreven als "onwetend". Wanneer de schrijver duidelijk heeft gemaakt hoe miserabel de wereldbevolking is, blaast hij vanaf zijn hoge toren zijn boodschap de wereld in. Hierbij kleineert de schrijver en passant ook nog even zijn onveilig gehechte patiënten. Hij maakt hen duidelijk dat eigenlijk alle hoop bij voorbaat al verloren is. Zeker als je gedesorganiseerd gehandicapt bent kun je het gevecht net zo staken voordat je begonnen bent, want er is toch maar 20% kans dat het iets uithaalt. Wie toch besluit om te proberen het eigen leven te beteren krijgt het tijdens de therapie nog veel zwaarder te verduren. Zo geeft de schrijver in hoofdstuk 25 toe dat hij zijn patiënten uitlacht en midden in hun gezicht "dom" noemt.

Verder valt het op dat "(H)echt niet" een forse dosis misogynie bevat. In het boek omschrijft de schrijver 5 onveilig gehechte mensen die hij behandeld heeft: 1 vrouw, 3 mannen en van 1 de echtgenoot van 1 van die mannen. De 3 mannen worden omschreven als mannen die karakterfouten hebben, maar die daar op redelijk open en intelligente wijze naar kunnen kijken. De enige gedesorganiseerd gehechte vrouw wordt echter beschreven als iemand die extreem emotioneel raakt van alles wat haar (mannelijk) therapeut haar verteld en daardoor soms zelfs op de rand van de hysterie beland. In detail vertelt de schrijver hoe de vrouw zo overstuur raakte dat ze totaal niets meer kon bevatten en pas na enkele dagen thuis kalmeren in staat was in te zien dat zij overal ongelijk in had en haar (mannelijke) therapeut overal gelijk in had. Dat haar therapeut overal gelijk in heeft, valt echter te betwijfelen aangezien hij haar een paar pagina's verderop een zeer discutabel advies geeft. De vrouw leidt aan anorexia en gaat uit met een man die aangeeft dat hij wil dat ze een kilo aankomt omdat hij dit aesthetisch aantrekkelijker vindt. De therapeut overtuigt de vrouw dat dit een begrijpelijke wens is van de man en drijft haar terug in zijn armen. Je kunt je echter afvragen of dit wel zo'n begrijpelijke wens is van de man. Je zorgen maken om de gezondheid van iemand met anorexia is immers 1 ding, maar eisen stellen aan het uiterlijk van je partner met anorexia op basis van je eigen voorkeuren is in veel gevallen iets heel anders...

Het meest zorgwekkende voorbeeld van misogenie bevindt zich echter in hoofdstuk 25. In dit hoofdstuk wordt het huwelijk van de gedesorganiseerde Bart en de onveilig gehechte Karin besproken, waarbij Bart Karin fysiek mishandeld en mogelijk ook seksueel misbruikt. De schrijver houdt zowel Bart als Karin verantwoordelijk voor deze situatie; Bart moet uiteraard niet slaan, maar als Karin wat assertiever zou zijn dan zou ze niet geslagen worden. Ook verwijt hij Karin dat ze de mishandeling 'laat' gebeuren dankzij haar angstige hechting. Als ze meer voor zichzelf op zou komen, zou het allemaal niet zo uit de hand gelopen zijn. Dit is victim blaming van de bovenste plank. Wanneer er binnen een relatie mishandeling plaats vindt dan is het altijd moeilijk voor de mishandelde partij om weg te gaan uit de situatie. Verbaal misbruik, trauma's, Stockholm syndroom, het zijn allemaal zaken die weggaan onmogelijk kunnen maken. En dit heeft dus niets te maken met assertiviteit. Ook is er in geval van mishandeling maar 1 verantwoordelijke en dat is degene die mishandeld. Dat een professionele therapeut in 21e eeuw nog durft te beweren dat het slachtoffer geweld 'laat' gebeuren is op z'n zachtst gezegd een schande.

[Hugo Demets · Rating 5 out of 5]

Boek over hechtingsstoornissen, geschreven in 2020. Daardoor bevat het werk ook recent ontdekte wetenschappelijke inzichten.

Dit boek gaat specifiek over de 10 % van de wereldbevolking die een gedesorganiseerde onveilige hechtingsstijl hebben: in hun vroegste levensjaren hebben gedesorganiseerd gehechten te maken gehad met insensitieve ouders (vaak mensen die het ouderschap niet aankunnen) én agressie vanwege hun verzorgers.
Helaas voor de slachtoffers bepaalt de hechting in de eerste 1000 levensdagen de capaciteit van de oxytocineproductie in de hersenen (de productie van het hechtingshormoon). Die capaciteit ligt dan levenslang vast. En tenzij er ooit oxytocinepreparaten gevonden worden die je maar als een pil hoeft te slikken, betekent dat “zich niet kunnen hechten” een biologisch gegeven is bij de mensen die in hun jeugd veel agressie meegemaakt hebben. De auteur, psycholoog en zelf ervaringsdeskundige, spreekt dan ook van een echte “hechtingshandicap”, waarbij hij zelf weinig hoop heeft op een verbetering. Slechts 20 % van de patiënten zouden in staat zijn zichzelf duurzaam te veranderen, en dit door zich verstandelijk bepaalde gedragsregels op te leggen. Verstandelijk bepaald, omdat gedesorganiseerd gehechte mensen vaak niets emotioneel meer voelen. Die regels zijn eerder simpel, zoals “om een goede partner te zijn, dien ik drie avonden per week in het gezin door te brengen”, een regel om vermijdend gedrag tegen te gaan.

Als kennis van iemand die agressie in haar jeugd tegenkwam, heb ik dit boek met veel interesse gelezen. Helaas ook niet zo hoopgevend.

[Lisette · Rating 3 out of 5]

Een hele heldere manier van uitleggen hoe hechting werkt en wat er gebeurt wanneer dit niet goed lukt. Ik had echter wel soms wat vraagtekens bij theorieën of de manier van aanpak. Maar ik denk op zich ook dat het goed is om hier kritisch naar te kijken. Ik vond het boek erg interessant en helder geschreven!

[Meteorite_cufflink · Rating 4 out of 5]

VRESELIJK confronterend en zijn-boodschap-niet-verhullend boek, geschreven door een auteur die overkomt als iemand die het naar zin heeft, zo bovenop de apenrots. That said, dit is het eerste boek dat ik over dit complexe onderwerp tegenkom. Het is goed opgebouwd en helder geschreven. Een goed boek, dus. Over heftige materie.

[Jess · Rating 3 out of 5]

3,5 Sterren

Interessant boek voor een interessante doelgroep. Mensen met een gedesorganiseerde hechtingsstijl die de auteur een hechtingshandicap noemt. Hij weet er duidelijk veel van en vindt zijn therapeutische aanpak mooi omschreven. Ik heb al een aantal dingen uitgeprobeerd en vind het goed werken. Ik vond vooral de eerste hoofdstukken en de laatste helft goed.

Waar ik wel meer vraagtekens van krijg dan antwoorden, is dat hij de gedesorganiseerde hechting op een grote hoop gooit. Zoals ik het geleerd heb is die hechtingsstijl te zien op bepaalde momenten, maar is het verder vaak een vermijdende, gepreoccupeerde of zelfs veilige hechting. Ik kan dat niet rijmen met hoe de auteur het omschrijft. Ik ga dat nog eens nazoeken. Misschien zijn er nieuwe inzichten hierover? Het kan natuurlijk zijn dat ik het mis heb, of dat de auteur het bewust versimpeld uitlegt.

Ook weet ik niet zeker of ik het wel eens ben met dat deze hechtingsstijl niet zou kunnen veranderen. Het verklaart wel waarom hij niet beschrijft dat hij psychotherapeutisch binnen de hechtingsrelatie met de therapeut werkt. Maar dan moet natuurlijk ook wel de therapeut zelf (verworven) veilig gehecht zijn. Het boek van Wallin spreekt het lijnrecht tegen dat het onveranderbaar is. Ik denk dat ik nog maar eens wat meer over hechting ga lezen, maar geen boeken meer gericht op cliënten.

[Hanna · Rating 3 out of 5]

Gemengde gevoelens.
Ik ben fan van de sprekende termen die hij heeft bedacht ('oersoep', 'kapotte plastic kiepauto'), en interessant dat hij concepten verwerkt van Plato, Nietzsche, Sartre en Freud. Ik kan me voorstellen dat deze vorm van behandelen met veel eigen regie goed aan kan slaan bij een 'hechtingshandicap' en het wordt duidelijk uitgelegd.

Echter vond ik het boek wel erg stellig (zwart-wit) op momenten, met seksistische stereotypen. Verder vraag ik me af in hoeverre de informatie die hij geeft, over de verstoring van de neurotransmitter huishouding bij hechtingsproblematiek en de link met SSRI's nu daadwerkelijk wetenschappelijk is onderbouwd.

[O.P. Römer · Rating 4 out of 5]

Verhelderend boek en een steun voor relaties waarbij de ene of beide partners te kampen hebben met een hechtingsproblemen. (H)erkenning van de handicap, inzien van de gedesorganiseerde rede, instellen van een wagenmenner en jezelf leefregels stellen kan het onderhouden van een relatie toch mogelijk maken ondanks dat de persoon nooit instaat zal zijn zich intiem te hechten. Het is leren leven met de handicap.

[Ruut Willemsen · Rating 2 out of 5]

Poehh wat een boek wel informatief maar was meer op zoek naar verschillende hechtingstijlen en mildere vormen van onveilige hechting. Terwijl dit gaat over de meeste heftige hechtingstijl en je gehandicapt bent voor het leven. Wel heel interessant hoe het werkt met dopamine en andere stoffen als je zo onveilige opvoeding hebt gehad, waardoor je biologische stoffen veranderen.

[Danielle · Rating 5 out of 5]

De auteur is een zelfbenoemd narcist die ons een inkijkje geeft in zijn denkwijze over theorieën omtrent onveilige hechting gebaseerd op Plata, Freud, Nietzsche en Satre. Je hoeft het niet overal mee eens te zijn om dit boek toch interessant te vinden. Ik vond vooral de theorie in het laatste deel van het boek goed geïntrigeerd met voorbeelden uit zijn behandelpraktijk.

[Rinie Altena · Rating 5 out of 5]

Zeer boeiende kijk de gedesorganiseerde hechting en haar gevolgen. Met een heldere aanpak. Hier en daar wat 'kort door de bocht' maar daardoor ook prettig leesbaar. Alleen iets teveel herhaling zo nu en dan?

[David · Rating 4 out of 5]

Erg interessant en up-to-date inzichten over onveilig gehechte mensen en hoe hiermee om te gaan.

[Magali · Rating 4 out of 5]

De eerlijkheid 💙

[Lydia Van · Rating 5 out of 5]

In 1 adem uitgeluisterd nadat ik zijn online scholing over hechting heb gevolgd op Hupper.

[Jade Thomson · Rating 4 out of 5]

Super informatief, geeft nieuwe inzichten in mensen

[Maud]

interessant boek en toch had ik er nog iets meer van verwacht

[Max · Rating 3 out of 5]

De hechtingshandicap: ik kan niet op een ander rekenen, dus ik reken op mezelf
Handig beschreven met duidelijk voorbeeld casussen. Nuttige bijlage met het installeren van de wagenmenner. Leuke uitpluizing van Freud en Nietzsche.